tag:blogger.com,1999:blog-29437098083969000832012-02-17T18:06:37.856+02:00Μας μείνανε οι θεωρίες και τα λόγια...theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.comBlogger2021100tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-92059615763384744732011-01-01T21:04:00.002+02:002011-01-03T01:13:31.959+02:00Καλή χρονιά...Έλληνες με τις καλύτερες ευχές και ελπίδες, για υγεία και ευημερία σε μία χώρα που μας πληγώνει, ίσως, κάθε μέρα και περισσότερο!<br /><br />Υγεία σε όλους εσας, την αγνή και καλή παρέα της <strong>Οδού Θεωρίας</strong>, που αν και σας έχουμε εγκαταλείψει λιγάκι το τελευταίο διάστημα, παραμένετε πάντα εδώ πιστοί και τόσο κοντά μας, με τα υπέροχα μηνύματα που μας στέλνετε καθημερινά!<br /><br />Άμεσα επιστρέφουμε όπως πρέπει και όποτε πρέπει...<br /><br />ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ...<strong>2011</strong> φορές πιο δυνατοί!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-9205961576338474473?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-7689632805038029022010-12-11T22:55:00.000+02:002010-12-11T22:55:02.064+02:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και να… Μόνο αυτοι μας μείνανε… <strong>3 φίλοι κοινοί…</strong> Έτσι γράφει στα «προφιλ» μας… Έτσι γράφει και η ζωή βλέπεις… Αυτή που εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε έτσι.. Ίσως καλύτερα εσύ… </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η αποξένωση? Σημείο των καιρών…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η μοναξιά… Επίσης…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η απομάκρυνση όμως είναι πάντα επιλογή… Επιλογή των αδυνάτων για εμένα ή των δυνατών για άλλους.. ίσως και σένα…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με ενοχλεί που μοιάζει να νοιάζομαι μόνο εγώ για το αν υπάρχεις…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με ενοχλεί να μην ξέρω τι κάνεις… Με ενοχλεί κυρίως…που ενοχλούμαι…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είναι λογικό… το ξέρω… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καιρό όμως μετά.. κατάφερα να δώσω κι εγώ μια πειστική εξήγηση στον εαυτό μου…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όλα είναι θέμα καρδιάς… βιωμάτων και ψυχής…βαθιάς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάτι που πάντα είχα, έχω και νομίζω πως για πάντα θα έχω… Έτσι με μάθανε... Έτσι έμαθα… Έτσι ξέρω και θέλω…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε λίγες μέρες παντρεύομαι… Τη γυναίκα μου (πλέον)… την αγαπώ… Όπως και σένα… ακόμα… Θυμάσαι? Ή όχι? Αν όχι απλά κοίτα με… Στα μάτια μου θα δεις κάποια γνωστή εικόνα… </div><div style="text-align: justify;">Τη δική σου…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν είναι έτσι η αγάπη…γιατί δεν μου το λεγες? Γιατί δεν μου το φώναξες ποτέ? Να ξέρω πως και πότε θα πρέπει πια να φύγω… Να ήξερα να μην έμπαινα ποτέ μέσα σου… Να ήξερα να μην σε έβαζα ποτέ μέσα στα σωθικά μου… Το αίμα μου έχει το χρώμα των ματιών σου τη μέρα που χαθήκαμε… Κόκκινο… </div><div style="text-align: justify;">Φεύγω… Αλλάζω πόλη… Όλοι νομίζουν για δουλειά… </div><div style="text-align: justify;">Άνεργος ετών 40… Πρέπει να πας...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μόνος μου σχεδόν για πάντα… Μη με ξεχνάς… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ναι… Μη… γιατί δεν μας έμεινε τίποτα άλλο πια, παρά μόνο η ανάμνηση και…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: large;"><em>3 φίλοι κοινοί… </em></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-768963280503802902?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-40064342502881640902010-07-07T21:08:00.002+03:002010-07-27T15:42:12.816+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/TE7TxUpKfLI/AAAAAAAABh0/kcPlct6P5Oc/s1600/N68~Drama-Queen-Posters_jpg.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="156" hw="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/TE7TxUpKfLI/AAAAAAAABh0/kcPlct6P5Oc/s200/N68~Drama-Queen-Posters_jpg.jpeg" width="200" /></a>Στη ζωή μου έχω δει πολλά…και καταλαβαίνω ακόμα περισσότερα από αυτά που νομίζουν οι «πολλοί» ότι καταλαβαίνω…</div><div style="text-align: justify;">Το περίεργο είναι, ότι αντιλαμβάνομαι πράγματα πριν εμφανιστούν ή αποδειχθούν και πριν καλά – καλά τα συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι που ... θα τα ζήσουν ή θα τα επικαλεστούν…</div><div style="text-align: justify;">Τελευταίο «φρούτο» της εποχής μας, το οποίο μάλιστα βρίσκεται σε «έξαρση γονιμότητας», είναι το φαινόμενο της… <strong>“DRAMA QUEEN”!</strong></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα ΔΡΑΜΑ… Η γυναίκα ΟΛΕΘΡΟΣ… Η γυναίκα που ΟΛΑ της πάνε στραβά κι έχει μονίμως ένα συννεφάκι πάνω από το κεφάλι της να βρέχει…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα ΠΙΕΖΟΜΑΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ… Αυτή που το άσπρο το βλέπει μαύρο και ζει για τη στιγμή που θα έρθει το μαύρο…στην πραγματικότητα και να φωνάξει σε όλους… ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ… ΟΛΑ ΜΑΥΡΑ ΕΙΝΑΙ!!!</div><div style="text-align: justify;">Μία τέτοια λοιπόν είναι και η φίλη μου η Ασπασία!</div><div style="text-align: justify;">Η Ασπασία, κόρη μεγαλοβιομήχανου που λόγω ενδοοικογενειακής βεντέτας, έχασε τα πάντα σε μία νύχτα… Βιομηχανία (χαρτιού)… Σωφέρ… 3 σπίτια… και βέβαια τα μαλλιά του, με αποτέλεσμα τώρα να φέρνει βόλτα 3 φορές την χωρίστρα από το αυτί, σε «σύστημα χταπόδι» για να καλύψει…τα ακάλυπτα…</div><div style="text-align: justify;">Άσχετο, αλλά αν δε το έλεγα θα έβραζα…</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Η Ασπασία κατά την ταπεινή μου άποψη είναι άξια εκπρόσωπος πολλών παρόμοιων γυναικών… Κλαίει και με τις ειδήσεις… και θεωρεί πως για όλα φταίει η τύχη της και η μιζέρια της!</div><div style="text-align: justify;">Είναι η κλασσική που θεωρεί πως το συννεφάκι με τη βροχή την ακολουθεί παντού σαν τα cartoons της Disney… και βέβαια ζει για να επαληθεύεται η… «μαύρη της μοίρα»…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ζει για να κλαίει… Ζει για να «πονάει»… Ζει για τους άλλους και ποτέ για αυτήν… </div><div style="text-align: justify;">Και όταν κάτσει η…καλή (για αυτήν) – στραβή για όλους τους άλλους normal ανθρώπους – η παράστασή της ξεκινάει… </div><div style="text-align: justify;">Κατάθλιψη… Απομόνωση… Αναμόχλευση «ενδόξων» στιγμών του παρελθόντος… Ανάδειξη φωτογραφικών στιγμών με το «θύμα» ή την «θλιβερή κατάσταση», στο facebook κλπ. κλπ…</div><div style="text-align: justify;">Ύμνος της (όπως η ίδια λέει), είναι το Drama Queen της Lindsay Lohan (<a href="http://www.youtube.com/watch?v=p4ARpZqh9e8">http://www.youtube.com/watch?v=p4ARpZqh9e8</a> )... Και μετά ύμνος γίνεται ότι αυτοκλαίγεται…</div><div style="text-align: justify;">Μην σας κάνει εντύπωση… Όλοι έχουμε δίπλα μία Drama Queen… Μην τους φοβάστε… Κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους και πάλι όχι απόλυτα… Γιατί το μυστικό τους είναι, ότι κατά βάθος… ξέρουν την αλήθεια και την «κρύβουν» όσο καλύτερα γίνεται…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι και η φίλη μου η Ασπασία! Για αυτήν που όφειλα μία μικρή ανάρτηση για την ιστορία και τον σύγχρονο τίτλο που πρεσβεύει πανάξια!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">Αφιερωμένο σε κάθε δάκρυ και «θλίψη» των “DRAMA QUEENS” της εποχής μας και της υπερβολής τους για κάθε…στραβή!!! Αφιερωμένο στην όμορφη φαντασία τους…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=ygpeeIjwy_0">http://www.youtube.com/watch?v=ygpeeIjwy_0</a> &nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-4006434250288164090?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-34443785307469462742010-06-26T09:23:00.005+03:002010-06-30T23:40:53.120+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/TCWvN64ykeI/AAAAAAAABgc/C83neu8gaM8/s1600/3267217138_ff98c18f08.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" ru="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/TCWvN64ykeI/AAAAAAAABgc/C83neu8gaM8/s200/3267217138_ff98c18f08.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><strong><span style="font-size: x-large;">Ε</span></strong>ίναι η ίδια ώρα που μπορώ κι εγώ… εσένα να σκεφτώ… Τέτοιες ώρες βλέπεις έχω μάθει ν’ αγαπώ και να υπάρχω… Και ξέρεις τελευταία, αυτό το “υπάρχω” κλείνει μέσα του μόνο εσένα…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Εσένα που συναντώ κάθε φορά στο ίδιο τρένο… στις ίδιες γραμμές… στο ίδιο βλέμμα που με ακολουθεί από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ο Ιούνιος φεύγει σιωπηλά κι αυτός με μέρες που μοιάζει να έχει «κλέψει» από τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη… </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Χα… Ο αγαπημένος μου καιρός… ξέρεις εσύ… </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το μυαλό μου έχει σταματήσει εδώ και μέρες… και το μόνο που αναγνωρίζει… Η εικόνα σου.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Αυτή η εικόνα που τρέχω κάθε μέρα να προλάβω…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Δεν με ξέρει καλά… Θα με μάθει… Δεν με ξέρεις καλά…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Έπιασε πάλι βροχή… άρχισαν να μυρίζουν οι πευκοβελόνες και το γρασίδι από το απέναντι παρτέρι… δίπλα στον σταθμό..</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ξάφνου σε βλέπω εκεί, να περπατάς βιαστικά για να μπεις κάτω από το υπόστεγο μην βρέξεις τα όμορφα σπαστά μαλλιά σου… Να μην βρέξεις τις σκέψεις που κουβαλάς… Τις αναμνήσεις που σε πλήγωσαν και σε κρατάνε πίσω…σε δρόμους μισούς… στενούς… μελαγχολικούς και τόσο μοναχικούς…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ψάχνεις την τσάντα σου κάτι να βρεις… Τις χαμένες μέρες που έφυγαν ή αυτές που θα αφήνεις ακόμα να φεύγουν; </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Βγάζεις δυο κλειδιά… </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το ένα της καρδιάς σου… Σκέφτεσαι… </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το άλλο της δικιάς του… Το χτυπάς νευρικά στα χέρια σου… Σε πειράζει που ενώ μέσα σου τον θες, τα θέλω σου και ο ανεξήγητος φόβος σου σε τραβάνε πάντα πίσω…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Και κάποιος τρίτος σου χαμογελά… Και σε κάνει να νιώθεις πιο άνετα μαζί του… Όχι γιατί τον θέλεις περισσότερο… Απλά γιατί δεν το θέλεις, περισσότερο…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><strong>Το τρένο των 9:10 φτάνει…</strong> </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Και σήμερα θα κάνει το γνωστό του δρομολόγιο… Αυτό που κάποιες φορές ακολουθείς και μπαίνεις για να ταξιδέψεις μαζί του και αυτό που κάποιες μέρες αποφασίζεις να αφήνεις να φεύγει, χωρίς να μπεις…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Όταν ξέρεις πως το τρένο σου περνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα, από το ίδιο σημείο, νιώθεις την ασφάλεια της ύπαρξής του…</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ξέρεις ότι θα περάσει… Ξέρεις ότι θα σε περιμένει… Κι αν το χάσεις… αύριο πάλι εκεί θα είναι… </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><strong>Στα τρένα όμως σημασία έχει, ποιο βαγόνι επιλέγεις να μπεις…</strong> Γιατί, όλα ίδια μοιάζουν… Αλλά, <strong>ένα μόνο έχει το παράθυρο στην άκρη του, που μπορείς να δεις τα μάτια αυτού</strong>, που σε κοιτάνε κάθε μέρα από το ίδιο σημείο...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Σήκωσε απλά το βλέμμα σου και δες τα μάτια του, που καθρεφτίζουν εσένα… </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κι αν δεν μπορείς… Ίσως δεν θες… <strong>Ίσως αλλάζουν τα δρομολόγια του τρένου και της ψυχής μας… Και το ρολόι στο σταθμό τους να παγώνει, την ώρα που διάλεξες εσύ να σταματήσει…</strong></span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: yellow; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Υ.Γ.: Καμιά φορά ξέρεις… Ίσως να κλείνουν κι οι σταθμοί… </span></em></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><em>"...Το σπίτι τρέχει ή το τρένο; 'H μήπως έτρεχε το βράδυ, προς το δικό της πεπρωμένο... "</em></span><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=oPtGIGWhC74"><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">http://www.youtube.com/watch?v=oPtGIGWhC74</span></a><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"> &nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div align="justify"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3444378530746946274?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-22594061009504569402010-05-22T03:13:00.000+03:002010-05-22T03:13:36.849+03:00<div style="text-align: justify;"><strong><em>Μεξικό, Σεπτέμβριος 1939</em></strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα μου είναι σαν μια μεγάλη καρδιά που πάλλεται...</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τρεις και μισή το πρωί.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα μου δεν έχει φεγγάρι. Η νύχτα μου έχει μεγάλα μάτια που κοιτάζουν ένα γκρίζο φως που μπαίνει από τα παράθυρα. Η νύχτα μου κλαίει και το μαξιλάρι υγραίνεται και κρυώνει. Η νύχτα μου είναι τόσο μεγάλη, που μοιάζει να εκτείνεται προς ένα αβέβαιο τέλος. Η νύχτα μου με ρίχνει στο γκρεμό όταν απουσιάζεις. Σε αναζητώ. Αναζητώ το κορμί σου στο πλευρό μου, την ανάσα σου, την μυρωδιά σου. Η απάντηση της νύχτας μου είναι: κενό. Η νύχτα μου το μόνο πράγμα που μου προσφέρει είναι κρύο και μοναξιά. Αναζητώ ένα σημείο επαφής: το σώμα σου. Πού βρίσκεσαι; Πού είσαι; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα μου είναι μια καρδιά σαβανωμένη. Η νύχτα μου γνωρίζει πως θα ήθελα να σε δω , να ακολουθήσω με τα χέρια μου τις καμπύλες του σώματός σου, να αναγνωρίσω το πρόσωπό σου και να το χαϊδέψω. Η νύχτα μου με πνίγει επειδή λείπεις εσύ. Η νύχτα μου σφαδάζει από αγάπη. Απ’ την αγάπη που όσο και να προσπαθώ να εμποδίσω, πάλλεται μέσα στο μισοσκόταδο –μέχρι την κάθε μου ίνα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα μου θα ήθελε να σε καλέσει αλλά δεν έχει φωνή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το σώμα μου δεν μπορεί να καταλάβει. Σε έχει τόσο ανάγκη. Κατά βάθος εκείνο και εγώ να είμαστε ένα. Η νύχτα μου βασανίζεται τόσο, που δεν νιώθω το κορμί μου. Το συναίσθημα γίνεται δυνατό, πιο οξύ, απογυμνώνεται από την υλική του μορφή. Η νύχτα με πυρπολεί από έρωτα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι τέσσερις και μισή το πρωί.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα με εξουθενώνει. Γνωρίζει καλά πως μου λείπεις. Ακόμα και όλο το σκοτάδι της δεν μπορεί να κρύψει αυτή την αλήθεια. Η αλήθεια αστράφτει σαν μια λεπίδα μέσα στο μαύρο. Η νύχτα μου ήθελε να έχει φτερά για να πετάξει κοντά σου, να σε τυλίξει με αυτά στον ύπνο σου και να σε φέρει κοντά μου. Ενώ θα κοιμόσουν, θα καταλάβαινες την παρουσία μου δίπλα σου και θα με αγκάλιαζες χωρίς να ξυπνήσεις.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα μου δεν βάζει μυαλό. Η νύχτα μου σε σκέφτεται και άγρυπνη σε ονειρεύεται. Η νύχτα μου θλίβεται, περιπλανιέται. Η νύχτα μου μεγαλώνει την μοναξιά μου, κάθε είδους μοναξιά. Η σιωπή της αφουγκράζεται τις εσωτερικές φωνές μου. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Η νύχτα μου φοβάται πως δεν θα χαράξει ποτέ πια, ενώ την ίδια στιγμή τρέμει το φως της ημέρας. Πιστεύει πως η μέρα δεν είναι παρά μια τεχνητή μέρα, πως η κάθε της ώρα μετράει διπλά και ότι χωρίς εσένα είναι σαν να μην την ζω. Η νύχτα μου αναρωτιέται εάν η μέρα μου δεν μοιάζει με κείνη. Αυτό θα εξηγούσε στην νύχτα μου γιατί φοβάμαι και τη μέρα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα μου ξέρει τι είναι αυτό που ονομάζουμε τρέλα. Όταν επικρατεί τάξη η αταξία απαγορεύεται. Η νύχτα μου δεν γνωρίσει τι δεν απαγορεύεται. Δεν απαγορεύεται να γίνεις ένα με τη νύχτα, αυτό το ξέρει. Όμως θυμώνει όταν βλέπει ένα κορμί βαθιά απογοητευμένο. Ένα κορμί δεν προορίζεται για να παντρευτεί το τίποτα. Η νύχτα μου σ’ αγαπά από τα βάθη της ύπαρξής της και αντηχεί από τα έγκατα της ψυχής μου. Η νύχτα μου τρέφεται από φανταστικούς ήχους. Εκείνη είναι σε θέση να το κάνει. Εγώ όχι. Η νύχτα μου με παρατηρεί. Το βλέμμα της, έτσι απαλό όπως είναι, κυλά πάνω στο καθετί. Η νύχτα μου απαιτεί να βρεθείς εδώ για να κυλήσει επάνω σου με την ίδια τρυφερότητα. Η νύχτα μου ελπίζει σ’ εσένα. Το σώμα μου σε περιμένει. Η νύχτα μου επιθυμεί ν’ αντικρίζει τα βλέμματά μας, καθώς θα ξεχειλίζουν από πόθο. Η νύχτα μου επιθυμεί να κρατήσει στα χέρια της κάθε σπασμό. Η νύχτα μου θα ήταν γλυκιά. Η νύχτα μου θρηνεί μέσα στο σκοτάδι όταν σε φέρνει στο νου της. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Δεν καταφέρνει να διώξει την εικόνα σου, δεν μπορεί να καταβροχθίσει τις επιθυμίες μου. Πεθαίνει επειδή δεν σε νιώθει δίπλα της, και με σκοτώνει. Η νύχτα μου σε αναζητά ασταμάτητα. Το σώμα μου πονάει οικτρά, επειδή δεν μπορεί να δει μέσα στην νύχτα την φιγούρα ή την σκιά σου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η νύχτα μου ουρλιάζει σχίζοντας τα πέπλα της, σκοντάφτει πάνω στην ίδια την σιωπή της, ενώ το σώμα σου εξακολουθεί να είναι απόν. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου λείπεις. Μου λείπουν τα λόγια σου. Το χρώμα σου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όπου να’ ναι ξημερώνει... </div><div style="text-align: justify;">&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: x-small;">(Αναδημοσίευση από link φίλου στο fb)</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-2259406100950456940?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-21631068674716092452010-05-05T14:41:00.003+03:002010-05-06T12:45:57.144+03:00<div style="text-align: justify;">Να ξαναγίνουμε φτωχοί… Όπως ήμασταν πάντα… Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό – όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό – ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους… Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία.</div><br /><div style="text-align: justify;">Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.. Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές. Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις…<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς..</div><div style="text-align: justify;">Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει...</div><div style="text-align: justify;">ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.<br /><br /><em><strong><span style="font-size: x-small;">(Άρθρο του Γιάννη Ξανθούλη)</span></strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-2163106867471609245?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-53646090867046033962010-04-09T22:27:00.002+03:002010-06-26T11:02:41.510+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S79_fuieivI/AAAAAAAABe8/M8umHL_QXBM/s1600/xronia_polla+%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="205" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S79_fuieivI/AAAAAAAABe8/M8umHL_QXBM/s320/xronia_polla+%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82.jpg" width="320" wt="true" /></a><strong><span style="color: red; font-size: large;">3 χρόνια μαζί...</span> 3 χρόνια συντροφιά με όμορφες και αληθινές ιστορίες ζωής... Της δικής μας... Της δική σας... Με την αγάπη σας και τη συμμετοχή σας συνεχίζουμε... Έτσι για να κρατάμε την παρέα ζωντανή και ζεστή... Για να έχουμε πάντα μια σελίδα δική μας... Για να έχουμε πάντα κάπου να καταθέτουμε το είναι μας... Τις εικόνες μας... Τις στιγμές μας....</strong></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><strong>Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας, στην πιο όμορφη "Οδό" του διαδικτύου... </strong></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><strong><span style="color: red; font-size: x-large;">"Οδός Θεωρίας"!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-5364609086704603396?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-34394123409876512312010-03-21T04:05:00.004+02:002010-03-21T11:33:33.553+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S6V-pmt4GlI/AAAAAAAABds/JHYfoQ-45gY/s1600-h/4814-11845.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S6V-pmt4GlI/AAAAAAAABds/JHYfoQ-45gY/s320/4814-11845.jpg" vt="true" /></a></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>"Κανένας δεν ξέρει πόσο «χιόνι» έχουν σηκώσει αυτές οι πλάτες… Κανένας δεν ξέρει… Κανένας…"</strong></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και κάπως έτσι, με τα αυτοβιογραφικά λόγια του Χάρη, μαγνητοφωνημένα να ακούγονται από τα ηχεία, ξεκίνησε μία από τις ωραιότερες και πιο ιστορικές συναυλίες που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έναρξη και… <strong><em>«Αν είσαι Θεός, γιατί δεν μας λυπάσαι…»</em></strong>!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πριν μπω όμως στη ροή και στα ακούσματα της βραδιάς, οφείλω να καταθέσω το πριν…</div><div style="text-align: justify;">Τα εισιτήρια για τη συναυλία τα είχα βγάλει ηλεκτρονικά μόλις αυτή είχε ανακοινωθεί...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το είχα πει σε πολλούς αλλά κανένας δεν ενδιαφερόταν να ακολουθήσει... γιατί θεωρούσαν παρωχημένη κουλτούρα και μεμψίμοιρα τα τραγούδια των «δίδυμων»…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εγώ με τον Κώστα ήξερα πάντως ότι θα ήμασταν εκεί… Να τιμήσουμε αυτούς που μας μεγάλωσαν μουσικά, αυτούς που τραγουδήσαμε στις μουσικές σκηνές που παίζαμε 10 χρόνια πριν, αυτούς που θεωρούμε το μεγαλύτερο και πληρέστερο μουσικό κεφάλαιο της Ελλάδας, αφού μέσα από τον ερωτο-κοινωνικό τους λόγο, έχουν «ταΐσει» γενιές και γενιές…</div><div style="text-align: justify;">Παρ’ολ’ αυτά, στην Ελλάδα του Κιάμου και της Αλεξανδράτου, δεν περιμέναμε να χαίρει αποδοχής η επιστροφή των Αφων Κατσιμίχα 10 χρόνια μετά…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το πρωί ειδικά όταν διάβασα στην <strong>Athens Voice (</strong><a href="http://www.athensvoice.gr/"><span style="color: red;">www.athensvoice.gr</span></a><strong>),</strong> τη <strong>συνέντευξη του Χάρη</strong>, που καυτηρίαζε πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά κυρίως συναδέλφους, από τη δική του μουσική όχθη, πίστεψα ακόμα περισσότερο, ότι η κοινωνία των πρωινάδικων που ήδη είχε ξεκινήσει τον επικήδειο γιατί προσβλήθηκε από τα, κατά τα άλλα, ρεαλιστικά λόγια του Χάρη, δεν θα περνούσε ούτε απ’εξω…</div><div style="text-align: justify;"><strong>Ώρα 20:37</strong>, έμπαινα στο parking του ποδηλατοδρομίου του ΟΑΚΑ… <strong>Σοκ Νο.1!!!</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ασφυκτικά γεμάτο και «κοπάδια» κόσμου να περπατάει, ακολουθώντας τη σήμανση… <strong>«ΠΡΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΠΑΝΟΥ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ»</strong>…</div><div style="text-align: justify;">Μετά από 10 λεπτά παρκάρω… Περπατώντας κι εγώ, ακολουθώντας τα ίδια βέλη και κατευθύνομαι <strong>«ΠΡΟΣ ΑΡΕΝΑ»</strong>…</div><div style="text-align: justify;">Στάση για τα απαραίτητα: Βρώμικο και μπύρα…</div><div style="text-align: justify;">Είσοδος: <strong>Σοκ Νο.2!!!</strong> Το ποδηλατοδρόμιο γεμάτο και απ’έξω και πίσω μου είχα αφήσει ακόμα ουρές κόσμου που έμπαινε συνεχώς…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με μια ματιά γύρω μου αντιλήφθηκα κάτι πολύ περίεργο… Ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού ήταν 20 χρονών…και ανάμεσα από τις αφάνες και τα ράστα, σαν αστεράκια ξεχωρίζανε κάποια άσπρα κεφαλάκια της γενιάς μας και πάνω…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Απίστευτο μου φάνηκε και το επισήμανε και ο Πάνος λίγη ώρα μετά, ευχαριστώντας από μικροφώνου τα νέα παιδιά, που σίγουρα τους έβλεπαν και τους άκουγαν live για πρώτη φορά στη ζωή τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σκέφτηκα ότι, τελικά οι αξίες ποτέ δεν πεθαίνουν και παραμένουν διαχρονικές κι επίκαιρες…</div><div style="text-align: justify;"><strong>21:12</strong> και ενώ έχουν σβήσει τα φώτα λίγα δεύτερα πριν, τα αδέρφια βγαίνουν στη σκηνή… <strong>Α π ο θ έ ω σ η…και Σοκ Νο.3</strong>, μαζί με άλλα 10.000 και παραπάνω άτομα που είχαν κατακλύσει το κλειστό του ποδηλατοδρομίου σε εξέδρες και αρένα!</div><div style="text-align: justify;">Τα παιδικά μας μουσικά είδωλα μόλις ξεκινούσαν το πάρτυ…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>"Της αγάπης μαχαιριά", "Φάνης", "Προσωπικές οπτασίες", "Η μοναξιά του σχοινοβάτη", "Νύχτωσε νύχτα", "Ρίτα", "Μια βραδιά στο λούκι", "Υπόγειο", "Μη γυρίσεις", "Don’t worry be happy", "Ο παλιάτσος και ο ληστής", "Ο Μάρκος και η Άννα", "Γέλα πουλί μου"</strong></em> και πόσα άλλα, έντυσαν τη βραδιά μας μοναδικά!</div><div style="text-align: justify;">Ξεχωριστή αναφορά για τον <strong>Μάνο Ξυδού</strong>, που στα τραγούδια που θύμισε τους <strong>ΠΥΞ – ΛΑΞ</strong>, ο κόσμος παραληρούσε… και μοναδική αναφορά στον ξεχωριστό <strong>Τόλη Φασόη</strong> που έγινε γνωστός με τους <strong>SharpTies</strong> και πούλησε σχεδόν μισό εκατομμύριo δίσκους με το <strong>"Get That Beat"</strong>!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γενικά, τα αδέρφια φανερά συγκινημένοι έδειξαν ότι τα είχαν χάσει σε κάποιες φάσεις και δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα χαμόγελα ευτυχίας για αυτό που ζούσαν! Αγκαλιασμένοι τραγούδησαν, αγκαλιασμένοι βούρκωσαν, αγκαλιασμένοι έφυγαν από τη σκηνή...</div><div style="text-align: justify;">Ο Χάρης μας είχε λείψει πολύ και η κουρασμένη (ίσως και γερασμένη) φιγούρα του επί σκηνής, φάνηκε μόνο για λίγο, αφού στη συνέχεια μας θύμισε πως είναι να χοροπηδάς στις συναυλίες και να τραγουδάς κάθε στιγμή τους με πάθος εφήβου…</div><div style="text-align: justify;">Μετά από τέτοιες βραδιές…τρέχεις στο σπίτι σου για να μην μπει σφήνα καμία άλλη εικόνα στο μυαλό σου μέχρι να ξαπλώσεις και να πεις… <em><strong>«Έλα στ’ όνειρό μου και περπάτησε…».</strong></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><em>Υ.Γ. 1: …Εγώ σε έχω πια ξεχάσει. Το αίμα μου όμως ακόμα σε θυμάται…</em></strong></div><div style="text-align: justify;"><strong><em>Υ.Γ. 2: …Aπ’ όλα περισσότερο, αυτό που με πειράζει, είναι…την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω…</em></strong></div><div style="text-align: justify;"><strong><em>Υ.Γ. 3: … Γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα</em>…</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καλά ακούσματα σε όλους μέχρι τα επόμενα…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=LJEhjZ_rW40"><em>http://www.youtube.com/watch?v=LJEhjZ_rW40</em></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3439412340987651231?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-71568431824431455382010-03-10T11:59:00.004+02:002010-03-15T20:14:10.075+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S5dtQlHYfSI/AAAAAAAABdU/D6KY96stepM/s1600-h/img2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="158" src="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S5dtQlHYfSI/AAAAAAAABdU/D6KY96stepM/s320/img2.jpg" vt="true" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><strong>Το "Ράδιο Αρβύλα"</strong> δεν το έβλεπα ποτέ και ειδικά την περυσινή περίοδο, λόγω της ώρας που προβαλλόταν, νωρίς το απόγευμα, όπως και οι περισσότεροι φίλοι μου.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε μια αναλαμπή του Γιάννη Λάτσιου και ύστερα από πιέσεις και των ίδιων των συντελεστών της εκπομπής, η ώρα άλλαξε και μπήκε σε μία ζώνη, τηλεοπτικά νεκρή σχεδόν, αφού στις 11 που ξεκινάει η εκπομπή, οι περισσότεροι την έχουν μόλις πέσει στο κρεβάτι τους και κάνουν μανιωδώς zapping για να τους πάρει ο ύπνος…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Και ξαφνικά το control χάνει τη χρησιμότητα του…</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καθημερινή συντροφιά πλέον του μισού σχεδόν τηλε-κοινού, από 20 – 45 ετών, η παρέα από την πόλη που ξέρει να βγάζει διασκεδαστές…τη Θεσσαλονίκη, ήρθε τους τελευταίους μήνες και πρόσφερε μια ξεχωριστή… «μπουγάτσα με TV»!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Ο Αντώνης Κανάκης, μαζί με τους Γιάννη Σερβετά , Χρηστο Κιούση και Στάθη Παναγιωτόπουλο</strong> μας μεταφέρουν τις εικόνες της ελληνικής πραγματικότητας με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο, μέσα από το "Ράδιο – Αρβύλα"… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για πολλούς σίγουρα, λείπει ο Αντώνης Καλυβάτσης από την παρέα, αλλά λόγω «φραμπαλά», που λένε και στη «νύφη», με τον έτερο Αντώνη και τον Σερβετά, τραβάει μοναχικό μονοπάτι…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια παρέα που βασισμένη στην τρέλα και στην καβλάντα που τους διακατέχει και που λίγο πολύ όλοι έχουμε μέσα μας, σαν λαός, μεταδίδει τις κουβέντες που θα κάναμε με τους κολλητούς μας στα καφέ ή στον καναπέ του σπιτιού μας, μέσα από τους δέκτες μας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι η ίδια παρέα, που «ανάγκασε» τον μέχρι πρότινος, μοναχικό καβαλάρη της πρωτιάς του άρματος της AGB, Λάκη Λαζόπουλο, να αναρωτιέται μετά το τέλος του "Αλ Τσαντίρι", και να ρωτάει τους συνεργάτες του αν πέρασε τελικά&nbsp;στις μετρήσεις&nbsp;το "Ράδιο Αρβύλα" ή όχι…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι αυτοί που ανάγκασαν τον Θέμο να διαμαρτυρηθεί για τα βίντεο που δεν προλαβαίνει ο ίδιος να βγάλει πρώτος…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι οι εκείνοι που κράζουν από τον Κυριακού και τον Λάτσιο, μέχρι τους ίδιους, τους εαυτούς τους…<br /></div><div style="text-align: justify;">Για τον Αντώνη Κανάκη και τον Γιάννη Σερβετά, λίγο-πολύ, κάποια πράγματα τα γνωρίζουμε, αφού από την εποχή του "ΑΜΑΝ τα καθάρματα", έχουν…μελετηθεί...πολλάκις!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ίσως σαν…νέο (όσο μπορεί να είναι μετά από ένα χρόνο)…να αξίζει να αναφέρουμε, το «<strong>ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟΛΟΓΙΟ 2009</strong>» που εξέδωσε πέρσι ό Γιάννης Σερβετάς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ποιοι είναι όμως οι άλλοι 2 της ομάδας?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Ο Στάθης Παναγιωτόπουλος</strong> σπούδασε Αγγλική φιλολογία! Μεγάλωσε με τους Led Zeppelin και τους Deep Purple και η προσωπική του συλλογή αριθμεί πάνω από 11.000 δίσκους. Στα 46 του πιστεύει ακράδαντα πως όλο το «ζουμί» είναι ο Chuck Berry, οι Ramones και οι AC/DC...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γνήσιο παιδί της Θεσσαλονίκης, κι ας γεννήθηκε στην Αλόννησο, ανησυχεί για τα μουσικά πράγματα, τρέχει στις σκηνές των συναυλιών, μπερδεύεται στο πλήθος της πόλης, γελάει με τους αυθεντικούς, λυπάται τους δήθεν και ζει εν τέλει στους ρυθμούς της, δίνοντας το στίγμα του μέσα από τον 105,5 ROCΚ FM!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από παλιά γνώριμός μας τηλεοπτικά μέσα από τις ροκ προτάσεις clips που παρουσίαζε στην ΕΤ3&nbsp;και μέχρι πέρσι με την εκπομπή «Νηστικό Αρκούδι», που όπως έχει πει σε συνέντευξή του, η δουλειά του ήταν να ξεναγεί τους τηλεθεατές εκεί που μαγειρεύουν ωραία, διάφοροι άνθρωποι… Ωραία και ξεχωριστή εκπομπή!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δική του και η πρωτοβουλία να δίνουν βήμα σε νέα σχήματα και ακούσματα στο τέλος των εκπομπών του "Ράδιο Αρβύλα"!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Ο Χρήστος Κιούσης</strong>, παιδί του IMAGINE 89,7, δεινός blogger, αλλά… νέος σχετικά (τα 2 τελευταία χρόνια), είναι ένας Αιγόκερως, 35 χρονών, με ακούσματα από Guns n’ Roses μέχρι Φοίβο Δεληβοριά… και σχετικά ευαίσθητος αν κρίνουμε από τις αγαπημένες του ταινίες και βιβλία, που αναφέρει στο blog του, <strong>www.kiousisq.blogspot.com</strong> , ασχολείται με τα ΜΜΕ, τις νέες τεχνολογίες και τη φωτογραφία…</div><div style="text-align: justify;">Κράζει με την ίδια ευκολία Λάτσιο-Μεγάκη &amp; Μικρούτσικο – Ρουμπέση, όσο αναλύει θέματα πολιτικής ή αθλητικής επικαιρότητας και πλέον δεν είναι απλά ένας local hero… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτοί είναι οι "Ράδιο Αρβύλα" λοιπόν… Και μακάρι να συνεχίσουν να υπάρχουν πάντα τέτοιες προτάσεις ξεχωριστής τηλεόρασης, σαν ουράνιο τόξο, σε μια χώρα που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλλουν τη μαυρίλα ως τρόπο ζωής…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>Wipe out και… Σκίστεεεεεεεεεεεεεεε…</strong></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-7156843182443145538?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-7418317856652084882010-03-05T16:28:00.006+02:002010-03-06T00:11:27.977+02:00<div style="text-align: justify;">Ήρθα να γράψω σε ένα internet café… Στο σπίτι δεν μπορούσα.. πνιγόμουν… Σκεφτόμουν να βάλω ως τίτλο "<strong>ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΕΡΩΤΑ…"</strong>.&nbsp;Έτσι ένιωθε η ψυχή&nbsp;μου... Έσβησα τις 2 τελευταίες λέξεις… Μετά όλες… Γιατί δεν ξέρω… Ίσως από φόβο και πάλι… </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κλείνω τα μάτια και τη σκέφτομαι… 3 μέρες τώρα και δυσκολεύομαι να κοιμηθώ… Αφέθηκα … Μετά από καιρό… Τόσα χρόνια πάλευα να μην αφεθώ για να μην πονέσω (πάλι)… Με "μάγεψε"… "Έπαιξε" όμορφα με το μυαλό μου και χωρίς "δεύτερες σκέψεις"… απλά&nbsp;χάιδευε&nbsp;τις "χορδές" του…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Έφαγα" déjà vu όμορφων στιγμών και εικόνων, την πρώτη μέρα που την είδα κιόλας… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πλάκα… Βροχή… Φιλί… <strong>"Απανεμιά"</strong>… Αγκαλιά και κόμπος στο στομάχι…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μόλις λίγες μέρες… Δύσκολες (για μένα)… Όμορφες όμως… Μαγικές μέσα μου θα έλεγα… Μου θύμισαν οτι ζω… Μου "φώναξαν" ξανά πως είναι να ερωτεύεσαι…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε μία από τις κουβέντες μας την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε και μιλούσαμε με τις ώρες στο «Καφέ Μελίνα», την ρώτησα αν έχει δει μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, την "Απέραντη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού…". Όχι, μου είπε και της εξηγούσα…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ήξερα ότι λίγες μέρες μετά θα μπορούσαμε μαζί να πρωταγωνιστούμε σε μια παρόμοια ιστορία…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ένα τηλέφωνο…Ένα αναπάντεχο ατύχημα φίλου της… Σιωπή… Και ένα μήνυμα λίγες ώρες μετά από εκείνη… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Τελικά έφυγε… Είμαι χάλια… Θα σε πάρω εγώ όταν νιώσω καλύτερα…", μου είχε γράψει…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω ήταν … "Λυπάμαι. Πραγματικά…".</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά χάθηκε… Έτσι… Ξαφνικά…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πίστεψα την ίδια μέρα πως εννοούσε… Δεν ήταν δυνατόν αυτή που πίστεψα πως ζούσαμε την συμπλήρωση του άλλου μας μισού ο ένας για τον άλλο…τόσο ξαφνικά… τόσο απρόσμενα.. να εννοούσε κάτι άλλο… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όσο περνούσε η ώρα καταλάβαινα τι ακριβώς εννοούσε… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πόνεσα… Δεν περίμενα τόσο… Δύσκολο να καταλάβει ο οποιοσδήποτε… Γιατί εγώ ήξερα πως ένιωσα…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Περίεργο Θεέ μου… Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω… Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω… Περίμενα… Σκεφτόμουνα…. Πρέπει να έπιασα πάνω από 20 φορές το κινητό μου για να στείλω μήνυμα… και κάτι πάντα με τραβούσε πίσω… Σεβασμός? Φόβος? Αμηχανία? Δεν ξέρω… Αν και σαν βάση σκέψης είχα συνεχώς το πρώτο…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ύστερα τι? Κενό…Θλίψη… Απορία… Γιατί δεν έμαθα ποτέ… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γιατί δεν ήξερα αν θα την ξαναδώ ποτέ… Και πως θα είναι? Και πως θα είμαι?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ανοίγω τα μάτια μου… Στην τηλεόραση παίζει το "Ημερολόγιο" (<strong>The Notebook</strong>)… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ακόμα κι αυτό απίστευτο… Η αγαπημένη μας ταινία και των 2… Όπως όλα τα τραγούδια που ακούγαμε ή δεν ακούγαμε μαζί… αλλά ξέραμε… Ότι μας άρεσαν το ίδιο και σκεφτόμασταν τα ίδια… </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Ψάχνω το άλλο μου μισό", μου είχε πει και με κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν… <strong>Tο βρήκε… Tο έχασα…</strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><em>Au revoir…</em></strong></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=fJZ4xvaWYUw&amp;feature=PlayList&amp;p=95316EC8F382163E&amp;playnext=1&amp;playnext_from=PL&amp;index=1"><span style="font-size: x-small;">http://www.youtube.com/watch?v=fJZ4xvaWYUw&amp;feature=PlayList&amp;p=95316EC8F382163E&amp;playnext=1&amp;playnext_from=PL&amp;index=1</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-741831785665208488?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-7893608233708352352010-03-05T12:39:00.001+02:002010-03-05T12:40:59.470+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S5DfW49ZfrI/AAAAAAAABck/FOZW9Jc3EQg/s1600-h/asarticlerecords-1040armenians31.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" kt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/S5DfW49ZfrI/AAAAAAAABck/FOZW9Jc3EQg/s320/asarticlerecords-1040armenians31.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><strong>Ως γενοκτονία αναγνωρίζει η αμερικανική Γερουσία τη σφαγή των Αρμενίων το 1915, με 23 ψήφους υπέρ και 22 κατά. </strong></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, η Άγκυρα κάλεσε τον τούρκο πρέσβη στην Ουάσιγκτον για διαβουλεύσεις. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίμπ Ερντογάν τόνισε ότι, "επλήγησαν σοβαρά", με αυτόν τον τρόπο, "οι αμερικανο - τουρκικές σχέσεις". </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο μεταξύ, ανακοίνωση με την οποία καταδικάζεται η απόφαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να δεχθεί το σχέδιο ψηφίσματος για το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 εξέδωσε η τουρκική κυβέρνηση. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ανακοίνωση μεταξύ άλλων, αναφέρει τα εξής:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em>"Η Τουρκία δέχθηκε με λύπη το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε σήμερα εκ μέρους της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Καταδικάζουμε το σχέδιο αυτό που κατηγορεί την Τουρκία για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει.<br />Όσοι στήριξαν το σχέδιο αυτό, παρέβλεψαν τις ιστορικές πραγματικότητες και τη διχογνωμία που υπάρχει επί του θέματος μεταξύ των ειδικών ιστορικών και υιοθέτησαν, με πολιτικά κριτήρια, μία λανθασμένη και άδικη στάση... Εκφράζουμε σοβαρή ανησυχία για το ότι το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε από την Επιτροπή παρ' όλες τις προειδοποιήσεις μας <strong>θα ζημιώσει τις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ</strong> και θα ανακόψει τις προσπάθειες που καταβάλλονται για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας. <br />Η απόφαση αυτή που θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τις προσπάθειες που καταβάλουμε με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο μας ευρείας κοινής ατζέντας, υποδεικνύει δυστυχώς και την έλλειψη στρατηγικού οράματος".</em> </div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: xx-small;"><em>(πηγή: skai.gr)</em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-789360823370835235?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-20349463330050009222010-01-18T15:12:00.000+02:002010-01-18T15:12:09.304+02:00<div style="text-align: justify;"><em>Ο δημοσιογράφος της <strong>El Pais</strong>, Μοϊσές Ναϊμ κάνει πέντε παρατηρήσεις για την τραγωδία που έπληξε την Αϊτή.</em> <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το 2010 θα μείνει στη συλλογική μνήμη ως η πιο τραγική χρονιά στην ιστορία της Αϊτής. Θα αποτελέσει επίσης τη χρονιά κατά την οποία θα φτάσει στη χώρα περισσότερο χρήμα από ποτέ. Είναι αδύνατο να δει κανείς τις εικόνες από την Αϊτή και να μην αισθανθεί μια τεράστια ανάγκη να βοηθήσει. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο το κάνουν, όπως βέβαια και οι κυβερνήσεις.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Στο <span style="font-size: large;"><span style="color: cyan;">Twitter</span> </span>κυκλοφόρησε το εξής μήνυμα: «Γράψε Haiti στο κινητό σου και στείλε το στο 90999 για να δώσεις 10 δολάρια στον Ερυθρό Σταυρό». Μέσα σε λίγες ώρες, ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Αμερική είχαν στείλει αυτό το μήνυμα, με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν 10 εκατομμύρια δολάρια.</strong> Θα αποσταλούν έτσι στην Αϊτή αρκετά χρήματα, φάρμακα, τρόφιμα και ειδικευμένο προσωπικό. Το θέμα είναι πώς θα χρησιμοποιηθούν. <strong>Αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση που κάνει ο Μοϊσές Ναϊμ στην Ελ Παϊς.</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η εμπειρία έχει δείξει επίσης ότι η αποφασιστικότητα της διεθνούς κοινότητας να βοηθήσει θα υποχωρήσει όταν οι νεκροί ενταφιαστούν, τα ορφανά εξαφανιστούν από τις τηλεοπτικές οθόνες και οι δημοσιογράφοι πάνε να καλύψουν άλλες τραγωδίες. <strong>Και αυτή είναι η δεύτερη παρατήρηση.</strong> Τα χρήματα και η διεθνής βοήθεια είναι αναγκαία, αλλά δεν επαρκούν. Οι τόνοι των φαρμάκων που φτάνουν στο αεροδρόμιο του Πόρτ-ο-Πρενς δεν θα χρησιμεύσουν και πολύ αν δεν συνδεθούν με ένα δίκτυο διανομής που θα επιτρέψει τη διάθεσή τους εκεί που πρέπει. Μόνο που αυτά τα δίκτυα διανομής δεν υπάρχουν. Ο σεισμός έδωσε τη χαριστική βολή σε ένα σύστημα που είχε ήδη πληγεί από δεκαετίες φτώχειας, διαφθοράς και ακυβερνησίας. Η ανοικοδόμηση της χώρας θα είναι δύσκολη. Ακόμη πιο δύσκολη, όμως, θα είναι η οικοδόμηση των θεσμών που θα δώσουν στη χώρα τη δυνατότητα να λειτουργήσει.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Η τρίτη παρατήρηση</strong> είναι, ότι οι ξένες οργανώσεις που λειτουργούν στην Αϊτή κάνουν και καλό και κακό. Πριν από την τραγωδία αυτή, η καταστροφική κατάσταση της χώρας την είχε καταστήσει τον πρώτο προορισμό κάθε είδους Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Ο Ντέιβιντ Μπρουκς έγραψε στους Νιου Γιορκ Τάιμς ότι η Αϊτή είναι η χώρα με τις περισσότερες κατά κεφαλή ΜΚΟ στον κόσμο. Αυτό φυσικά είναι καλό. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει κυβέρνηση για να τις συντονίσει και ότι η παρουσία τόσων οργανώσεων με περισσότερα χρήματα, πόρους και προσωπικό από την ίδια την κυβέρνηση καθιστά ακόμη δυσκολότερη τη διακυβέρνηση της χώρας. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι εκτός από τις οργανώσεις, έχουν μπει στη χώρα και έμποροι ναρκωτικών. Η Αϊτή έχει μετατραπεί στο ιδανικό διαμετακομιστικό κέντρο για τη μεταφορά ναρκωτικών από τις Ανδεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μερικά από τα πρόσωπα που ασκούν μεγάλη επιρροή στην πολιτική και την οικονομία της Αϊτής μένουν στο Μεξικό και την Κολομβία: είναι οι νονοί των ναρκωτικών. Και αυτοί δεν έπαθαν τίποτα από τον σεισμό.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Τέταρτη παρατήρηση:</strong> πρέπει να βοηθηθεί η Δομινικανή Δημοκρατία. Οι σεισμοί προκαλούν μερικές φορές τσουνάμι. Και ο σεισμός της Αίτής θα προκαλέσει ένα ανθρώπινο τσουνάμι προς τη Δομινικανή Δημοκρατία. Η χώρα αυτή, που τυγχάνει καλύτερης διακυβέρνησης από τον γείτονά της, είναι κι αυτή πολύ φτωχή και οι εύθραυστοι θεσμοί της δεν είναι ικανοί να ανταποκριθούν ικανοποιητικά στις ανάγκες των προσφύγων. Αν δεν σταλεί βοήθεια και σ'αυτή τη χώρα, ενδέχεται να βυθιστεί σε κοινωνική και πολιτική κρίση.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Η τελευταία παρατήρηση</strong> του Μοϊσές Ναϊμ είναι ότι παρά τα όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν, ίσως η διεθνής κοινότητα και οι Αϊτινοί να μας επιφυλάσσουν μια έκπληξη. Η διεθνής κοινότητα ίσως να έχει διδαχθεί από το παρελθόν και η βοήθεια που θα στείλει να μην είναι τόσο λιγοστή όσο σε άλλες περιπτώσεις. Οι Αϊτινοί και η δυναμική διασπορά της χώρας ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι η τραγωδία αυτή προσφέρει μια ευκαιρία να αλλάξει πορεία η χώρα τους. Δεν είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο, αλλά δεν είναι και αδύνατο.<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><em>www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-2034946333005000922?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-32349723058403106062010-01-14T13:12:00.005+02:002010-01-15T10:33:02.777+02:00<div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">Α</span></strong>ν οι σύγχρονοι ερευνητές θέλανε πραγματικά να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και στην εξέλιξη αυτού, θα προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν το «φαινόμενο» γυναίκα το χριστιανικό έτος 2010!<br /></div><div style="text-align: justify;">Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου, έχω ασχοληθεί... επισταμένως με την…έννοια γυναίκα και τη μελέτη αυτής…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν ήμουν μικρός μου είχαν πει το γνωστό, ότι «η πιο δύσκολη εγχείρηση, είναι να βγάλεις το πέος από το μυαλό της γυναίκας…» και είχα γελάσει, όντας σίγουρος για την απόδειξη αυτού του συμπεράσματος, τα χρόνια που θα ακολουθούσαν. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σήμερα και λίγα χρόνια μετά τα 30… έχω καταλήξει ότι προφανώς και τα κοριτσάκια τότε θα μπορούσαν να λένε το αντίστοιχο για τους άντρες (…με το αιδοίο) και μάλιστα με μεγαλύτερη διάρκεια «εγχείρησης»…αφού ως γνωστό η σκέψη του άντρα γίνεται από χαμηλά…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όλα αυτά όμως ισχύουν κυρίως για τη χρυσή δεκαετία των 20-30… Μετά το μυαλό (θεωρητικά πολλές φορές) αρχίζει και ωριμάζει, οι προτεραιότητες αλλάζουν…όπως και οι ανάγκες του ανθρώπου…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτά ως μια γενική <span style="color: red;"><strong>Θεωρία</strong></span> των πραγμάτων…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στην ειδική θεωρία όμως και όσων αφορούν τις γυναίκες, έχει επέλθει μία ανωμαλία ίδια με αυτή της φύσης που ζούμε τα τελευταία χρόνια…<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Η γυναίκα σήμερα, προσπαθώντας να διατηρήσει τις αρχές που έμαθε, ότι <strong>ΠΡΕΠΕΙ</strong> να έχει από τη μάνα της, η οποία ανήκε σε μία άλλη γενιά με άλλες αξίες ηθικής και πρότυπα, χάνει τον προσανατολισμό της και εν τέλει την αξιοπρέπεια και τον ρόλο της, ως θηλυκή ύπαρξη…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε αυτά έχουν παίξει ρόλο η έντονη ανεξαρτητοποίηση της σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα και προεκτάσεις (επαγγελματικά, οικονομικά κλπ.), οι πολλαπλές επιλογές εύκολης ζωής, τα βασικά έστω μέσα διαβίωσης που παρέλαβε από τους γονείς που πάλευαν πάντα για να αφήσουν έστω και μία τηλεόραση στο παιδί τους και βέβαια η μείωση ανδρισμού (κυριολεκτικού και τυπικού ρόλου και έννοιας)…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτά όμως δεν θα έπρεπε να γινόντουσαν κανόνας και τρόπος έκφρασης και ζωής.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω φίλους μου να λένε… «Μα τι σκατά θέλουν επιτέλους οι γυναίκες…?». <br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Ξεκινάμε λοιπόν με την ανάλυση των κατηγοριών, <strong>ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ…</strong> (Κάποιων βασικών… Όχι όλων… γιατί δεν θα μας έφτανε ούτε σεντόνι&nbsp;Champions League&nbsp;για να γράψουμε…)! Πάμε λοιπόν:<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">1. Κατηγορία:</span> ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΜΕ ΠΡΩΗΝ…</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πα, πα, πα, πα… Παναγία μου!<br />Εδώ υπάρχουν 2 μοναδικές εκδοχές με παρακλάδια βέβαια…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>1.</strong> Είναι όντως κολλημένη με τον πρώην (προφανώς την έδερνε, την έβριζε, την κεράτωνε και γι’ αυτό κόλλησε…)</em><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>2.</strong> Δεν σε γουστάρει και είναι η πιο εύκολη μαλακία να σου πει… </em><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτή τη δεύτερη περίπτωση είναι εύκολο να την καταλάβεις όταν μπεις στο facebook και δεις ότι μετά τον πρώην της γλείφεται σε όλες τις φωτογραφίες με άλλους 10… ή ακόμα χειρότερα…άμα δεις τον πρώην της που δεν βλέπεται…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">2. Κατηγορία:</span> ΗΡΘΕ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΕΡΑΤΩΣΩ ΚΙ ΕΓΩ…ΚΑΙ ΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΩ…ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΩ… ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΧΕΣΗ ΕΧΩ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ…</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το μεγαλύτερο άλλοθι για αυτές που πραγματικά χαίρονται το «γατάκι» τους…αλλά θέλουν να το παίζουν και μικρές κυρίες σε σχέση, που λίγα χρόνια μετά θα παρουσιάσουν ως την… δεύτερη μακροχρόνια…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">3. Κατηγορία:</span> ΔΙΑΛΥΩ ΦΙΛΙΕΣ, ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ… ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΜΑΛΑΚΕΣ! (απωθημένα ζωής…) ΘΑ ΣΑΣ "ΠΕΡΑΣΩ" ΟΛΟΥΣ … ΚΙ ΑΝ ΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΤΣΕΙ… ΘΑ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΕΦΙΑΛΤΗ!</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καριόλα που τα έχει με τον κολλητό σου, αλλά για να φτιαχτεί σκέφτεται εσένα και για να χύσει σκέφτεται παρτούζα και με τους άλλους δύο της παρέας… <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν της δοθεί η ευκαιρία θα σου κάνει "πέσιμο" και αν δεν κάτσεις…την «γάμησες» ποικιλοτρόπως, με μεγαλύτερο ενδεχόμενο να ψάχνεστε όλοι γιατί δεν μιλάει ο ένας φίλος στον άλλο…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">4. Κατηγορία:</span> ΠΕΡΝΩ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΚΑΛΑ… ΑΛΛΑ ΤΕΙΝΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΛΚΟΟΛΙΚΗ</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κλασσική γκόμενα που πάει να το παίξει ότι δεν έχει ανάγκη κανέναν και μόνη της περνάει καλύτερα… Πάει κάθε βράδυ Σκουφά και περνάει από Rock, όπου εκεί βρίσκει όλες τις κατεστραμένες…&nbsp;ΜΟΝΕΣ της Αθήνας και πίνοντας «βαρέλια πετρελαίου», γυρνάει σπίτι ερείπιο με σκοπό την επόμενη ένδοξη μέρα αλκοολικού μαραθωνίου… Συνήθως αυτή η κατηγορία το «παίζει» και πολύ busy woman, κατά τη διάρκεια της ημέρας αφού…έχει τόσα πολλά να κάνει που δεν θα έκανε αν ήταν σε σχέση!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">5. Κατηγορία:</span> ΑΣ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΑ 6 ΧΡΟΝΙΑ + ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΛΑΚΑ… «ΠΕΡΑΣΤΕ ΟΛΟΙ»…</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εδώ έχουμε να κάνουμε με την πιο επικίνδυνη περίπτωση για τις ίδιες τις γυναίκες, αφού μπαίνοντας σε αυτή τη λογική…στο τέλος πάνε κατευθείαν στην κατηγορία 7…χωρίς να το καταλάβουν…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">6. Κατηγορία:</span> ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΚΑΝΩ SCANNING ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ «ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΥΣ» ΣΤΟ ΠΛΑΤΥΣΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Η γυναίκα «παγίδα»</strong>! Η «γυναίκα» που έχει γράψει τα χιλιομετράκια της και ξαφνικά ταρακουνιέται, βλέποντας τις κολλητές να έχουν ήδη παντρευτεί και να κάνουν παιδί και λέει… «Καιρός να μαζευτώ κι εγώ και να μην κοιτάω, μέγεθος και διάρκεια… Λίγο επικοινωνία βρε φιλενάδα, να έχει κάποια λεφτάκια έστω και&nbsp;να είναι&nbsp;καλό παιδί...». Τίποτα δηλαδή…<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">7. Κατηγορία:</span> ΕΧΑΣΑ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΤΡΕΝΟ… ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝΑ ΞΕΜΠΑΡΚΟ ΣΤΟ ’90…</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σκέψεις και κατηγορία ηλικία 35+… Χωρίς πολλά σχόλια… Ίσως η πιο ώριμη και κατασταλαγμένη γυναίκα έχοντας φάει σφαλιάρες σβουριχτές!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">8. Κατηγορία:</span> ΕΚΑΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΙΔΟΙΟ ΜΟΥ ΤΩΡΑ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ…</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το 99% των γυναικών…απλά!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">9. Κατηγορία:</span> ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΤΟΝ ΡΟΥΛΗ…ΤΩΡΑ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΝΑ ΠΗΔΙΕΜΑΙ ΞΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΜΠΟΥΛΗ?</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ααααααχ…. Ο Μπούλης …. Τι όμορφα που περνούσαμε… Αν δεν ήταν η μάνα μου να μου βάζει λόγια και η κολλητή μου να μου λέει πως δεν κάνει γιατί με ζήλευε κι αυτή, τώρα αυτόν θα είχα παντρευτεί… και όχι αυτόν τον άχρηστο τον Ρούλη… που συνεχώς θέλει να τρώει, να βλέπει μπάλα και να κοιμάται… Ο ΤΣΙΓΚΟΥΝΑΡΟΣ!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Και τον είδα και στην παιδική χαρά…(τον Μπούλη) ΤΥΧΑΙΑ…". <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Παντρεύτηκε και αυτός… Δεν θα ήταν κακό να ξεκινήσουμε να πηδιόμαστε και πάλι… να θυμηθούμε τα παλιά, με τον αληθινό έρωτα της ζωής μου! Μια φορά ζούμε άλλωστε…». <br />Άλλοθι ελεεινό και τρισάθλιο…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>Και τελευταία άφησα την πιο σύγχρονη και δυνατή πλέον…</strong></em><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: red;">10. Κατηγορία:</span> ΘΑ ΤΑ ΦΤΙΑΞΩ ΜΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΓΙΑΤΙ ΠΗΔΑΕΙ ΣΕΡΙ ΚΙ ΕΧΕΙ ΑΝΤΟΧΕΣ… ΛΟΥΚΟΥΜΑΚΙ ΕΙΝΑΙ!</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτή η κατηγορία, πιάνει όλες τις ηλικίες (κυρίως από 30 και πάνω) και όλα τα είδη (παντρεμένες, ανύπαντρες, χωρισμένες κ.α.). Αλλά έχει περιορισμό… Δηλαδή όλες οι γυναίκες θέλουν να το κάνουν έστω μια φορά και για όσο καιρό κρατήσει, αλλά κατά 90% δεν θέλουν να το ξανακάνουν!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτά….<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αααααααααχ Θεέ μου… Γυναίκες…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τι όμορφο πράγμα… <br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ζωή μου…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Και τελικά τι είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες?</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: large;">…Τα <span style="color: red;">ΠΑΝΤΑ</span>…και <span style="color: red;">ΤΙΠΟΤΑ</span>!!!</span></strong><br /><br /><em><strong><span style="color: #cc0000; font-size: x-small;">(καντε κλικ στον τίτλο του άρθρου...)</span></strong></em><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3234972305840310606?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-33189315432112178212010-01-01T19:55:00.000+02:002010-01-01T19:55:16.720+02:00<div style="text-align: justify;">Καλή χρονιά φίλες και φίλοι μας! Ευχόμαστε υγεία σε όλους σας, με αγάπη κι ευτύχια στις οικογένειές σας! <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ελπίζουμε το 2010, οι ΘΕΩΡΙΕΣ της ζωής μας να γίνουνε πράξη και οι πράξεις να φτιάχνουν τη ζωή μας...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Να ξέρετε και να θυμάστε μόνο ένα πράγμα... Ότι και φέτος θα έχετε καλή παρέα... Την παρέα που εσείς δημιουργήσατε και κρατάτε δεμένη... Την παρέα της καρδιάς μας... Την <strong>"Οδό Θεωρίας"</strong>!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em>Ραντεβού πάντα εδώ...</em><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πάμε γερά γία ένα δυνατό <strong><span style="color: red; font-size: large;">2010</span></strong> !!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3318931543211217821?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-3894343158818334352009-12-25T22:05:00.001+02:002009-12-25T22:06:49.579+02:00<div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SzUay0dqBfI/AAAAAAAABag/QBCjNB9vbsY/s1600-h/905450_merry_christmas.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SzUay0dqBfI/AAAAAAAABag/QBCjNB9vbsY/s200/905450_merry_christmas.jpg" /></a><br /></div>Χρόνια Πόλλα αδέρφια! <br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Χρόνια όμορφα που θα έρθουν για όλους μας, μέσα από την αλήθεια της ψυχής του καθενός μας και την αγάπη που τουλάχιστον αυτές τις μέρες πρέπει να δίνουμε σε όλους και με κάθε τρόπο!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υγεία,&nbsp;τύχη, γαλήνη κι ευτυχία, σε όλους!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ραντεβού πάντα εδώ... στην&nbsp;"Οδό Θεωρίας"...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-389434315881833435?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-31514669078367080972009-12-16T15:25:00.000+02:002009-12-16T15:25:05.653+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SyjfchsJUBI/AAAAAAAABaI/kpdDyxkPxlM/s1600-h/738BD1E42F6F5C53C1ADF02DFB81DE.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SyjfchsJUBI/AAAAAAAABaI/kpdDyxkPxlM/s320/738BD1E42F6F5C53C1ADF02DFB81DE.jpg" /></a><strong><span style="color: red;">"Best of Tour 2010..."</span></strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι <strong>Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας</strong>, σχεδόν 10 χρόνια μετά από την τελευταία αποχαιρετιστήρια συναυλία τους το 2001, επανασυνδέονται μουσικά και περιοδεύουν ξανά, έχοντας στο πλευρό τους τον Μάνο Ξυδούς. <br /></div><div style="text-align: justify;">Ο πρώτος τους σταθμός είναι η <strong>Θεσσαλονίκη</strong>, όπου θα δώσουν συναυλία την <strong>Παρασκευή 12 Μαρτίου στο Βελλίδειο</strong>, ενώ οκτώ ημέρες μετά, το <strong>Σάββατο 20 Μαρτίου</strong> θα εμφανιστούν στην <strong>Αθήνα</strong>, στο <strong>Ποδηλατοδρόμιο του Ολυμπιακού Σταδίου</strong>. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η μουσική των Χάρη &amp; Πάνου Κατσιμίχα δε χρειάζεται συστάσεις, βγαίνει από την καρδιά της δεκαετίας του ‘80 γεμάτη συναισθήματα και φτάνει μέχρι σήμερα, ζεστή, ζωντανή και αληθινή Από τα «Ζεστά Ποτά» του 1985 έως το τελευταίο live album τους που κυκλοφόρησε είκοσι χρόνια αργότερα, το 2001 και το «Στους ελαιώνες της αγάπης» που κυκλοφόρησε το 2002, η πορεία των αδελφών Κατσιμίχα ήταν πάντα συνεπής. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτές οι δύο εμφανίσεις τους θα είναι ο προπομπός για την επιλεκτική και περιορισμένη σε εμφανίσεις περιοδεία τους που θα ακολουθήσει το καλοκαίρι του 2010. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εν αναμονή...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3151466907836708097?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-48965438264043064162009-12-14T15:50:00.004+02:002009-12-14T15:55:14.927+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SyZCKMgWrMI/AAAAAAAABaA/8wp2Wqd5svU/s1600-h/n9627969230_4103.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rs="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SyZCKMgWrMI/AAAAAAAABaA/8wp2Wqd5svU/s200/n9627969230_4103.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">Θες να κρυφτείς… ή να φύγεις μακριά...&nbsp;Θες να πάρεις μια γόμα και να σβήσεις τα άσχημα που σου χαλάνε την εικόνα ηρεμίας που με τόσο κόπο απέκτησες και όχι βέβαια εις βάρος κανενός… <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: xx-small;"></span><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά δεν γίνεται… Όχι μόνο οι επιλογές σου… Όχι μόνο τα λάθη σου… Αλλά και οι επιλογές και τα λάθη των γύρων σου…<br /></div><div style="text-align: justify;">Στο «τζάκι»…αν πλησιάσεις πολύ…καίγεσαι… Αν απομακρυνθείς πολύ… κρυώνεις…<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: xx-small;"></span><br /></div><div style="text-align: justify;">Μείνετε στην απόσταση που πρέπει… από αυτούς που πρέπει…και τις καταστάσεις που σας προκύπτουν καθημερινά…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα άκρα… απομονώνουν… και στο «τέλος της ημέρας» φέρνουν…μαρασμό και….τέλος…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Σοφία</strong>, είναι η πρόβλεψη…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Βλακεία</strong>, είναι όταν είσαι προβλέψιμος…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-4896543826404306416?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-74882274307783026552009-12-07T13:55:00.003+02:002009-12-07T14:18:16.136+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SxzvI61IP3I/AAAAAAAABZo/8MbOjPVMYnU/s1600-h/Image.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" er="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SxzvI61IP3I/AAAAAAAABZo/8MbOjPVMYnU/s320/Image.jpg" /></a>Πριν λίγες μέρες είδαμε την παράσταση <strong>Sleuth </strong>(Σλουθ), στο Θέατρο Αθηνών, του Άντονι Σάφερ (Anthony Shaffer) με τον <strong>Γιώργο Κιμούλη</strong> και τον <strong>Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη</strong>. Δύο ηθοποιούς που κοιτάμε κάθε χρόνο να τους παρακολουθούμε στις παραστάσεις που παίζουν, αφού η ερμηνείες τους είναι ξεχωριστές και μας ταιριάζουν…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το θέατρο είναι για εμένα μία ξεχωριστή διασκέδαση.Στοιχείο επιμόρφωσης και αναζήτησης, τόσο του εσωτερικού σου κόσμου, όσο και αυτού του…άλλου…του έξω, μέσα από τις ατάκες του κάθε έργου και των νοημάτων που το ίδιο βγάζει ή που ο καθένας μας ξεχωριστά θέλει να βγάζει, ανάλογα τα βιώματά του.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η πρωταγωνίστρια του έργου… Δεν εμφανίζεται ποτέ! Μια γυναίκα που οδήγησε δύο άντρες στον απόλυτο εξευτελισμό και την έκφραση του καλύτερου «φίλου» της αγάπης… του μίσους…στον απόλυτο βαθμό, με «σκηνοθέτη» του…την εκδίκηση!<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Παρενθετικά στο κείμενο μας αυτό, θα θυμηθώ, την άποψη του φίλου μου του <strong>«Γνωστού – Αγνώστου»</strong>, που μου έλεγε πάντα ότι το πιο δυνατό συναίσθημα για αυτόν δεν είναι η αγάπη, αλλά το Μίσος! Και βέβαια δεν είναι κατακριτέο κάτι που κρύβει μέσα του τόση αλήθεια για όλους…<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Όντως, για πολλούς, η πίσω όψη του προσώπου της αγάπης είναι το μίσος. Γι’ αυτό και όλες οι αγάπες περνάνε και από αυτό το στάδιο. Είτε αγάπη που ακολούθησε το μίσος, είτε μίσος που ήρθε μετά από μια μεγάλη αγάπη. Συμπέρασμα ένα. <strong>Αγάπη χωρίς "μυρωδιά" μίσους δεν γίνεται… Πριν, κατά τη διάρκεια&nbsp;ή μετά…</strong><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο απατημένος σύζυγος ήταν και αυτός, που μέσα στο έργο είχε τις καλύτερες ατάκες…και το μεγαλύτερο μίσος βέβαια… Και δεν ήταν θέμα πρωταγωνιστή… Ήταν θέμα ωρίμανσης ψυχής και συναισθημάτων, μέσα από τις σκέψεις του και τη ζύμωση αυτών την περίοδο της «απομόνωσής» του, από την προδοσία που έζησε…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν αυτός που εξευτέλισε πρώτος τον εραστή της γυναίκας του…Και όλα αυτά από το μίσος του, για την αγάπη που της είχε… Ήταν και αυτός όμως που εξευτελίζεται διπλά στη συνέχεια, λόγω των ίδιων των πράξεών του και των παγίδων που πέφτει, όταν από θύτης, πολύ εύκολα γίνεται θύμα…<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>“Ο καλύτερός τρόπος για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο είναι ο εξευτελισμός”</strong>. Αυτό ο τρόπος που ο καθένας μας «ξεγυμνώνεται» μπροστά στα θέλω του και την αλήθεια που κρύβει μέσα του. Αλλά προσοχή! Δεν μιλάμε για τον εξευτελισμό που προκαλούμε εμείς… Μιλάμε για αυτόν που έρχεται από μόνος του, σαν φυσική εξέλιξη συναισθημάτων και συμπεριφορών…<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>«Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν».</strong> Ο κάθε άνθρωπος πράττει όπως νιώθει και όπως είναι η φύση του… Κανείς δεν έχει δικαιώματα παρέμβασης&nbsp;στα «θέλω» του άλλου… Κανείς δεν διακιούται να κατηγορεί κάποιον όταν ο ίδιος, κάπου άλλου έχει πράξει αναλόγως ή ακόμα χειρότερα…έχει σκεφτεί να πράξει αναλόγως… Γιατί η σκέψη και η πράξη τον ίδιο «πατέρα» έχουν… Την καθαρότητα όμως τελικά, την διεκδικεί καλύτερα, η πράξη…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Για νικητές μην ψάχνετε…</strong> Μάταια… Σχετικός ο ορισμός του νικητή σε ζητήματα σχέσεων, αποθημένων, αγάπης και μίσους…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: red; font-size: x-small;">(Σας προτείνουμε να δείτε, την πραγματικά πολύ καλή παράσταση, που τελευταίοι από τους «μεγάλους» του θεάτρου, είχαν τιμήσει πρωταγωνιστικά, ο <strong>Δημήτρης Χορν</strong> και ο<strong> Αλέκος Αλεξανδράκης</strong>, για 2&nbsp;θεατρικές σαιζόν,&nbsp;<strong>1970-1972</strong>).</span></em><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-7488227430778302655?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-1189928802692732142009-11-30T15:46:00.002+02:002009-11-30T15:55:43.307+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SxPMd4HuMuI/AAAAAAAABYo/9yRK2G5QqEU/s1600/4031878175_3c91b2383b.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SxPMd4HuMuI/AAAAAAAABYo/9yRK2G5QqEU/s320/4031878175_3c91b2383b.jpg" yr="true" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">Μεγάλη νίκη του <strong>Αντώνη Σαμαρά (51%)</strong>, αλλά και της συμμετοχής του κόσμου (<strong>ξεπέρασε τις 700.000 !!!</strong>), παρά την κάκιστη οργάνωση των διαδικασιών ψηφοφορίας.<br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι σημαντικό όλα τα κόμματα να λειτουργούν βάσει δημοκρατικών διαδικασιών με τη συμμετοχή του λαού στις αποφάσεις.<br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Η Νέα Δημοκρατία, μπορεί να μιλάει με μεγαλύτερη άνεση πλέον για…Δημοκρατία…</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η κα. <strong>Μπακογιάννη (39%)</strong>, έπαιξε λάθος κι έχασε… <br /></div><div style="text-align: justify;">Είχαμε γράψει εδώ και αρκετές μέρες ότι η διαφορά θα είναι <strong>πάνω από 10 μονάδες</strong> (αντίστοιχη με τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ στις βουλευτικές) και επιβεβαιωθήκαμε.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Απορώ πως στελέχη τέτοιου επιπέδου, που διεκδικούν αρχηγία κόμματος και μεθαύριο εντολή διακυβέρνησης από τον λαό, στηρίζονται σε φελλούς και επικοινωνιακά επικινδύνους. Δεν επιτρέπεται το 2010 πλέον, να πολεμάς με…σφεντόνες…<br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Την επικοινωνία σήμερα την ορίζει η ίδια η καθημερινότητα και οι ανάγκες που αυτή γεννάει…</strong> Είναι πολύ απλό. Αν κάποιος μπορεί να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που γεννώνται μέσα από αυτές τις ανάγκες… τότε επικοινωνεί και σωστά…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καλη δύναμη στον Αντώνη Σαμαρά, που οφείλει να απαλλάξει την ελληνική κοινωνία από τον…"κόπρο του Αυγέα"…<br /></div><div style="text-align: justify;">Περαστικά στον <strong>Πανίκα (10%)</strong>, για την περιπέτεια της υγείας του, ο οποίος έπαιξε την μπάλα που ήξερε και μπορούσε και κατά διαστήματα εντυπωσίασε…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-118992880269273214?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-52162717289364194032009-11-26T10:38:00.003+02:002009-11-26T11:19:42.507+02:00<div style="text-align: justify;">Στη ζωή μου, πάντα ακούω τι "λέει" το στομάχι μου… Και αυτό δεν με έχει προδώσει ποτέ…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πολλές φορές είτε δεν μπορώ να ακολουθήσω αυτά που λέει, γιατί αφορούν άλλους και απλά συμμετέχω στο «μαρτύριο» του πόνου και της δυσπεψίας, είτε από αντίδραση κάνω άλλο από αυτό που έχει πει από την πρώτη στιγμή η αντίδραση του φίλου μου του Στομάχου! <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχω έναν θείο, τον Αντώνη, που πραγματικά τον εκτιμώ και τον αγαπώ, αν και για τους περισσότερους (ακόμα και για τους πολύ κοντινούς του ανθρώπους) είναι ιδιόρρυθμος και…μοναχικά περίεργος. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τον εκτιμώ για απλά πράγματα τα οποία έκανε από τότε που ήμουν μικρός. Το πιο απλό από όλα ήταν ότι, από τότε (ήμουν και δεν ήμουν 8 χρονών), μου μιλούσε με την ίδια σοβαρότητα που μου μιλάει ακόμα και σήμερα. Ποτέ δεν με «υποτίμησε» ως μικρό ή ως αδαή ακόμα, λόγω ηλικίας και μειωμένων γνώσεων ή μόρφωσης. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Προσπαθούσε πάντα να μου εξηγήσει πράγματα για τις συμπεριφορές των ανθρώπων, για μεταφυσικά φαινόμενα και προσέγγιζε τον Θεό και την «ύπαρξη» αυτού, τόσο ρεαλιστικά και άμεσα, όπως κανείς άλλος δεν μπορούσε.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αγαπούσε και αγαπάει τους ανθρώπους με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο και ποτέ δεν ενόχλησε κανέναν ασχέτως αν όλοι του γυρνούσαν την πλάτη, όταν ξεκινούσε να μιλάει…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το πιο σοφό θα έλεγα από αυτά που μου έχει πει, είναι , ότι «<strong>Στη ζωή, το ένστικτο προηγείται της λογικής</strong>, γι’ αυτό να θυμάσαι πάντα», μου έλεγε, «ότι αυτό που θα νιώσεις την πρώτη στιγμή της επαφής με κάποιον, είναι αυτό που πραγματικά είναι ο άλλος και όχι αυτό που οι συνθήκες ή η πορεία κάποιων γεγονότων, τον εμφανίζουν αλλιώς, αργότερα στα μάτια σου».<br /></div><div style="text-align: justify;">Και μέχρι σήμερα επαληθεύεται κάθε μέρα…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάτι άλλο σημαντικό που μου είχε πει, ήταν «<strong>να μάθεις να διαβάζεις τα μάτια των ανθρώπων</strong>». <strong>«Του άντρα θα τα διαβάζεις μία φόρα και της γυναίκας δύο…»</strong> Κι όντως έτσι είναι… κι έτσι κάνω… <br /><br />Και κάτι ακόμα... «<strong>Μάθε να αγαπάς</strong>», μου έλεγε. «Απλά μην ξεχνάς ότι αυτό δεν μαθαίνεται από κανέναν άλλο, παρά μόνο από την οικογένεια σου... Εσύ, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ανοίξεις τα "αμπάρια" της καρδιάς σου και μην ανησυχείς... Εκεί χωράνε όλα...»<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολύ αγάπη. Τόσο ελληνική…που φτάνει στα όρια αμερικάνικης σειράς…<br /></div><div style="text-align: justify;">Μάθαμε όλα να τα κάνουμε μαζί. Να γελάμε μαζί, να κλαίμε μαζί, να διασκεδάζουμε και να μεγαλώνουμε έτσι. Μια οικογένεια με τόση ευαισθησία που μοιάζει βλακεία. Η πιο ευαίσθητη από όλους, η μάνα μου, μου λέει ακόμα και σήμερα, «γίνε σκληρός, αλλιώς θα σε πατάνε όλοι». Κάτι ξέρει… Αλλά σκληρός δεν γίνεσαι… Γεννιέσαι μαμά. Κι επειδή τα δικά της "αμπάρια της καρδιάς", φαίνεται ότι ξεχείλιζαν, αυτό που μου φυτεύτηκε και μπολιάστηκε μέσα μου, από την κοιλιά της, είναι, μία λέξη, ένα συναίσθημα, μία έκφραση που δεν χωράει, ίχνος "σκληράδας" και λίγοι γνωρίζουν σήμερα, αλλά κάποιος "μαλάκας", προσπάθησε να διδάξει 1976 χρόνια πριν…στα 33 του και μέχρι σήμερα ελάχιστοι έχουν αντιληφθεί τη δύναμη και την αξία της. <strong>ΑΓΑΠΗ. Τίποτα άλλο…</strong> <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πατέρα μου, σε ευχαριστώ που είμαι καρπός σου…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><strong>Υ.Γ.:</strong> Να μην διστάζετε να λέτε <strong>σ’αγαπώ </strong>σε αυτούς που αγαπάτε και να μην ξεχνάτε να τους το δείχνετε με κάθε τρόπο. Όσο είναι καιρός, όσο είστε μαζί, όσο οι "άνεμοι του μίσους, του φθόνου και της κακίας" δεν σας παίρνουν αμπάριζα…</em><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Σας αγαπώ...</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-5216271728936419403?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-83081214657022852292009-11-24T17:12:00.001+02:002009-11-24T17:13:26.995+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Swv3eAsfSwI/AAAAAAAABYI/ajoM8TtU24Q/s1600/hiv-aids.gif" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Swv3eAsfSwI/AAAAAAAABYI/ajoM8TtU24Q/s200/hiv-aids.gif" yr="true" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">Με την εξαίρεση της Αφρικής, η παγκόσμια επιδημία AIDS φαίνεται να σταθεροποιείται, όπως δείχνει η τελευταία έκθεση του ΟΗΕ. Την τελευταία διετία ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με τον ιό HIV παραμένει σχεδόν στάσιμος στα 33 εκατομμύρια, αν και υπάρχουν ακόμα πολλοί ασθενείς χωρίς πρόσβαση σε φάρμακα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Περίπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι ακολουθούν σήμερα φαρμακευτική αγωγή κατά της λοίμωξης, αριθμός δεκαπλάσιος σε σχέση με πριν από μια δεκαετία. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα πάνω από 5 εκατομμύρια ασθενείς που ζουν χωρίς φάρμακα, επισημαίνει η έκθεση.<br /></div><div style="text-align: justify;">Παρά τις ανισότητες, τα στοιχεία υποδεικνύουν ότι η επιδημία κορυφώθηκε το 1996 και έκτοτε σταθεροποιείται ή βρίσκεται σε ύφεση.<br /></div><div style="text-align: justify;">Η συχνότητα νέων μολύνσεων πέφτει στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, ακόμα και στην υποσαχάρια Αφρική, όπου τα νέα κρούσματα το 2008 ήταν 400.000 λιγότερα σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα και 15% λιγότερα σε σχέση με το 2001. Πέρυσι, τα νέα περιστατικά στην υποσαχάρια Αφρική αντιστοιχούσαν στο 72% του παγκόσμιου συνόλου.<br /></div><div style="text-align: justify;">Χάρη στην ύφεση των νέων λοιμώξεων και στην παράταση ζωής που προσφέρουν τα αντιρετροϊικά φάρμακα, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με τον ιό αυξήθηκε κατά μόλις 400.000 από τα 33 εκατομμύρια το 2007.<br /></div><div style="text-align: justify;">Οι αριθμοί αυτοί προέρχονται πάντως από μαθηματικά μοντέλα και έχουν περιθώριο λάθους αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: red; font-size: xx-small;"><em><strong>Πηγή: in.gr&nbsp;με πληροφορίες από Associated Press</strong></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8308121465702285229?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-87776768370387196712009-11-23T09:26:00.002+02:002009-11-23T09:37:47.889+02:00<div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Swo4QwPndfI/AAAAAAAABX4/PT9JvSteyUo/s1600/IMG_0283.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Swo4QwPndfI/AAAAAAAABX4/PT9JvSteyUo/s320/IMG_0283.JPG" yr="true" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">«Τόπι» την έκαναν την Μπακογιάννη, οι Λυριτζής – Οικονόμου στο πρωινό της ΝΕΤ. Έχασε την μπάλα η Ντόρα η «εξερευνήτρια» (ψήφου, έτσι όπως πάει)…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Κατηγορείτε την Πολιτική Άνοιξη και τον Σαμαρά όταν έφυγε, ενώ τα 2/3 της Πολιτικής Άνοιξης υποστηρίζουν εσάς τώρα!» …. Κενό… Μητσοτακικό χαμόγελο αμηχανίας και απάντηση καμία, με άνοιγμα άσχετου θέματος.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Είστε πιο κοντά στην πολιτική Καραμανλή λέτε, όταν αυτή η πολιτική άφησε τη Νέα Δημοκρατία 10 μονάδες πίσω από το ΠΑΣΟΚ»… Σιωπή…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Ετοιμάζεστε τόσα χρόνια για αρχηγός… Θα αντέξετε την ήττα? Θα μείνετε στη Νέα Δημοκρατία με αρχηγό τον κο. Σαμαρά?»<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Απ: «Η Νέα Δημοκρατία θα συρρικνωθεί με νίκη Σαμαρά, αλλά δεν θα φύγω»… Ενωτική η Ντορούλα… Ακονίζει το κρητικό της μαχαίρι για μπάχαλο και βεντέτες μέσα στο κόμμα…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Δέχομαι τον ίδιο πόλεμο με την Άγγελα Μέρκελ… Δεν τους αρέσει ότι είμαι γυναίκα και δεν τους αρέσει&nbsp;το χαμόγελό μου!»… Τρομερός πόλεμος… Λέξη για πολιτική αντιπαράθεση. Ότι διαβάζει από τα blogs που επιλέγει…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Έχετε να μου καταλογίσετε κάτι πολιτικό?» Ρώτησε με χαμόγελο και πάλι…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Ναι! Ότι έχετε άμεση ανάμιξη με τη Siemens και τον Χριστοφοράκο που φωτογραφιζόσασταν μαζί του, την περίοδο των δώρων…!». Πάγωμα χαμόγελου…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Απ: «Κοινωνικού περιεχομένου ήταν οι φωτογραφήσεις και οι επαφές…»<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο τέλος έχασε και την ψυχραιμία της και από τα «Κε. Λυριτζή και κε. Οικονόμου», πήγε στα «ρε παιδιά… καλά, καλά, καλά!» με αποκορύφωμα την αρνητική απάντηση για τη συνέχιση ή μη των stage, την ώρα που έπινε νερό λέγοντας… «Μου, μου!».<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αρχηγάρα…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">To θέμα "Ντόρα" για την εκπομπή, έκλεισε όπως όλα τα θέματα σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, όταν της λένε αλήθειες και τη στριμώγνουν, με τον "μηχανισμό" της να στέλνει μηνύματα στην εκπομπή ότι επιτέθηκαν άσχημα και με κακό τρόπο οι δημοισογράφοι στην κά. Μπακογιάννη και δεν ήταν καθόλου σωστό αυτό... <br /></div>&nbsp; <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>Α, πα, πα, πα, πα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8777676837038719671?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-88337209553916606502009-11-21T03:02:00.001+02:002009-11-21T03:22:55.905+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Swc0wwSQWqI/AAAAAAAABXg/5P4NrjnVIEQ/s1600/IMG_0256.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Swc0wwSQWqI/AAAAAAAABXg/5P4NrjnVIEQ/s320/IMG_0256.jpg" yr="true" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν ο Θεός απόψε σφύριζε ένα σκοπό, αυτός θα ήταν σίγουρα ένας από τις μοναδικές επιτυχίες των <strong>PET SHOP BOYS</strong>, που απόψε έκαναν άνω - κάτω το ΜETROPOLITAN CENTER στο Ελευθέριος Βενιζέλος!<br /></div><div style="text-align: justify;">Pandemonium ο τίτλος του tour και πραγματικά κάτι τέτοιο συνέβη όταν περίπου στις 21.40 έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή το συγκρότημα που θα αφήσει βαριά κληρονομιά στην ιστορία της μουσικής και της electro-pop ειδικότερα! <br /></div><div style="text-align: justify;">Οι πόρτες άνοιξαν στις 19.00 και η "Οδός Θεωρίας" ήταν εκεί ήδη για να δει τις πρώτες ουρές να σχηματίζονται, να χαζέψει το κακό κατά τα άλλα merchandise που είχε στηθεί στην είσοδο του εκθεσιακού κέντρου και να πιει, λίγο μετά, την πρώτη μπύρα της βραδιάς 2 μέτρα μόλις από τη σκηνή!<br /></div><div style="text-align: justify;">Ο χώρος γέμιζε σιγά - σιγά και μέχρι την ώρα που βγήκε το group, είχε γεμίσει για τα καλά!<br /></div><div style="text-align: justify;">Μέσος όρος ηλικίας εκεί γύρω στα 35-40. Ίσως και κανένα πιτσιρίκι...<br /></div><div style="text-align: justify;">Πολύ καλή ακουστική στον χώρο, ωραία χορευτικά (αν και απλά - εντυπωσιακά ζωντανά) και ωραίες δεύτερες φωνές...<br /></div><div style="text-align: justify;">"Go west" και το πρώτο ζέσταμα είχε ολοκληρωθεί... "You are always on my mind" και ο κόσμος...βογκούσε από μουσική έκσταση... "It's a sin" και η αποθέωση χτύπησε κόκκινα! Πραγματικά μεγάλη βραδιά όπως πρέπει να είναι κάθε τέτοια από μεγάλους καλλιτέχνες που σέβονται το κοινό και την ιστορία τους!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στα αρνητικά των διοργανωτών, το ανύπαρκτο σχεδόν προσωπικό ασφαλείας και βοήθειας ένδειξης κατευθύνσεων, με τον κόσμο να κάνει "σαλιγκάρια" στο τέλος για να βγει και τα parking μπλοκαρισμένα για πάνω από 40 λεπτά.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αύριο στη Θεσσαλονίκη το πάρτυ συνεχίζεται στο κλειστο του ΠΑΟΚ...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8833720955391660650?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-78732971420732983402009-11-20T13:01:00.002+02:002009-11-20T13:48:28.829+02:00<div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SwZ1YljPrEI/AAAAAAAABWw/-vHDDTG9BvY/s1600/1076462_b.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SwZ1YljPrEI/AAAAAAAABWw/-vHDDTG9BvY/s320/1076462_b.jpg" yr="true" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">Με shows δεν γίνεσαι αρχηγός κα. Μπακογιάννη. Σωστή η απάντηση Σαμαρά που δεν δέχτηκε τη διεξαγωγή ανοιχτού τηλεοπτικού debate. Βούτυρο στο ψωμί των Τσημοπρετεντέρηδων θα ήταν μία τέτοια γελοιοποίηση των υποψηφίων αρχηγών της…δεξίας! <br /></div><div style="text-align: justify;">Η αντιπαράθεση πρέπει να μείνει στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και να αφορά μόνο πολιτικά επιχειρήματα και θέσεις. <br /></div><div style="text-align: justify;">Πρακτική που δεν έχει ακολουθήσει μέχρι σήμερα το περιβάλλον της κα. Μπακογιάννη, η οποία παρελθοντολογεί στα όρια της ανοχής των ακροατών της και κυρίως των φίλων της Νέας Δημοκρατίας. Οι δε μηχανισμοί της απίθανοι. Κανάλια, σταθμοί, εφημερίδες και blogs αβαντάρουν τη «μεγάλη οικογένεια της Κρήτης». Όλοι οι μαυροπουκαμισάδες έχουν ταχθεί στο πλευρό της συντέκνου. Οι Καβουρογιάννηδες, με όλα τα μέσα, μετά την εκλογή της Ολγίτσας και την εξαφάνιση κάποιων…καλπών στο νησί της αυθαιρεσίας, στις βουλευτικές του ‘07, έχουν βάλει τα δυνατά τους τώρα για τη «θυγατέρα» του επίτιμου. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αηδία. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε 5 οικογένειες όλη η Ελλάδα…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η διαφορά νίκης του Σαμαρά θα είναι παρόμοια με τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ στις πρόσφατες βουλευτικές. Ο κόσμος δεν συγκινείται από τον Δένδια, τον Αρούλη και τα άλλα γεροντολαμόγια της πολιτικής, που στηρίζουν αυτή που ξέρουν ότι θα τους «ευλογήσει» να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο της «αρπαγής» και της διαφθοράς. Οι βάσεις και οι πολίτες ξέρουν να μιλούν άλλη γλώσσα… Και το δείχνουν πλέον γοερά με την ψήφο τους ή την…αποχή τους απ'ότι τους κουράζει.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Υ.Γ.1:</strong> Ο Καρατζαφέρης δεν ντρέπεται πια? Ήμαρτον… Και θυμηθείτε μας... Αν εκλεγεί ο Σαμαράς στη Ν.Δ... στις επόμενες εκλογές ο ΛΑ.Ο.Σ, θα "χαροπαλεύει" να μπει στη βουλή...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Υ.Γ.2:</strong> Αντιπολίτευση μέχρι σήμερα, κάνει <strong>μόνο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α</strong>. και ας μην ακούγεται από τα "μέσα" της διαπλοκής...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Υ.Γ.3:</strong> Η κυβέρνηση δεν έχει δόλο στα λάθη που κάνει…Ειλικρινά...&nbsp;Απλά έχει χάσει την μπάλα…<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Υ.Γ.4:</strong> Μην υποτιμάτε τον Πανίκα…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-7873297142073298340?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-11964834766806971602009-11-18T23:30:00.000+02:002009-11-18T23:30:55.124+02:00<div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SwRnSUmGL3I/AAAAAAAABWg/jnACQHdvkRQ/s1600/628696.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SwRnSUmGL3I/AAAAAAAABWg/jnACQHdvkRQ/s320/628696.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><strong>Αφρικανέ…αφρικανέ σου ερχόμαστε!!!</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μεγάλη νίκη πρόκριση στο μουντιάλ 2010 της Νότιας Αφρικής για την Εθνική Ελλάδος, με 0-1 μέσα στο Ντόνετσκ της Ουκρανίας. Το χρυσό γκολ πέτυχε ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης στο 31’. Στο 100ο παιχνίδι με την εθνική μας ομάδα, της «πονηρής αλεπούς» Ότο Ρεχάγκελ, ευτυχήσαμε να πανηγυρίσουμε μια ακόμα ιστορική νίκη – πρόκριση, με μπάλα που είχαμε να δούμε χρόνια από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πάρτε θέσεις… παραγγείλτε σουβλάκια, πίτσες και μπύρες… υψώστε βουβουζέλες και φύγαμε για τη μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>Το γκολάκι…</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div>http://www.youtube.com/watch?v=AGlq5peO7FA<br /><br /><br /><strong>…και τραγουδάκι!</strong><br /><br />http://www.youtube.com/watch?v=x-M02AzTl0g<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-1196483476680697160?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-52422652871850288932009-11-04T16:49:00.000+02:002009-11-04T16:49:52.945+02:00<div style="text-align: justify;">Όλα μια μέρα επιστρέφουνε… Έτσι νομίζω…Έτσι πιστεύω από την ημέρα που σε άφησα να φύγεις… Από την ημέρα που επέλεξες να καρφώσεις τα νύχια σου στην καρδιά μου και να την ξεριζώσεις… Όχι για να την πάρεις μαζί σου… Αυτό άλλωστε θα έκανε εμένα ευτυχισμένο κι εκείνη ακόμα πιο δυνατή για να χτυπάει περισσότερο… Την πήρες για να την «κάψεις»… Και όχι με μιας… Αλλά αργά…βασανιστικά... Όπως οι εφιάλτες που βλέπω πάντα με σένα πρωταγωνίστρια στην αγκαλιά άλλου… Να κοιμάσαι κι εγώ σαν φάντασμα να κοιτώ κάθε κίνηση των βλεφάρων σου και να μετρώ κάθε αναπνοή σου…<br /></div><br /><br />Όλα μια μέρα επιστρέφουνε… Αυτό είναι σίγουρο τελικά…<br /><br />Γιατί κι εγώ…Να! Επέστρεψα σε σένα… Σε ότι αγάπησα και για ότι πόνεσα…Σε ότι περίμενα και…περιμένω να επιστρέψει σε μένα...<br /><br />Ραντεβού πάντα εκεί… Ξέρεις εσύ… <br /><br />Αν θα ‘ρθεις… Ξέρω εγώ…<br /><br /><span style="color: red;"><em>http://www.youtube.com/watch?v=4SGtsr72xXI</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-5242265287185028893?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-67344842406728174422009-10-21T14:13:00.010+03:002009-10-22T11:32:03.946+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ…</strong></span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">01:00 μετά τα μεσάνυχτα και είχα κατεβάσει το σκύλο μου τον Ραμόν βόλτα... Στην επιστροφή κοίταξα το γραμματοκιβώτιό μου για να δω τι καινούριο φαγάδικο έχει ανοίξει στη γειτονιά που κατά δεκάδες στέλνει φυλλάδια ή τί καινούρια προσφορά έχουν τα praktiker…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ουπς! Λίγο μεγάλο μου φαίνεται το γραμματάκι αυτό… Σκισμένος φάκελος και μέσα μία…σοκολάτα… ΙΟΝ γάλακτος γίγας! </span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>«Σ’αγαπώ πολύ…γιατί κατάφερες να κάνεις τη ζωή μου πιο γλυκιά…»</strong></em> έγραφε πάνω στο χαρτί της…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Χα! Αποκλείεται να είναι για μένα σκέφτηκα, αφού τα μόνα που έχω βρει στο γραμματοκιβώτιο μου τα τελευταία χρόνια, είναι κάτι σπασμένα cd από εξαγριωμένη τέως ερωτευμένη νεαρά... Τα υπόλοιπα «καντήλια» ή «ποιήματα» μου τα στέλνουν πλέον με sms ή μηνύματα στο facebook… Τι γλυκό… Αχ… Ωραία εποχή ζούμε…ρομαντική και ζεστή… </span><br /><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Κοιτάζω τη διεύθυνση Αγαμέμνωνος 3… 4 στενά και 500 μέτρα κάτω από το σπίτι μου δηλαδή… </span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αποστολέας: Γιάννης Καραδήμος – ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ… (έχω ξαναγράψει… ΜΟΝΟ τα παιδιά των δυτικών προαστίων έχουν ψυχή και αυθεντικότητα μέσα τους για να εκφράζονται έτσι…)</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Παραλήπτης: Μυρτώ Αναγνώστου</span><br /><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Δεν είχα κουράγια να περπατήσω να πάω να την αφήσω εκεί που έπρεπε… Την πήρα μαζί μου σπίτι, μπας αξιωθώ κάποια στιγμή και την πάω… 8 μέρες την έβλεπα… Στο τσακ τη γλύτωσε 2 φόρες από την υπογλυκαιμία μου…και πάντα σκεφτόμουν, πόσο ευτυχισμένο είχε κάνει εμένα μια σοκολάτα Lacta, που πάνω στο χαρτί της μου είχε γράψει η πρώτη μου αγάπη… «Σ΄αγαπώ και θα σ’αγαπώ για πάντα…». Τώρα βέβαια ούτε να με βλέπει δεν θέλει…αλλά λέμε τώρα… (ποιος ξέρει τι της έκανα κι εγώ ο αλήτης…)</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Πρώι Τρίτης, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και ξεκίνησα για τον προορισμό μου με τη σοκολάτα στο χέρι… Έφτασα! Άφησα τη σοκολάτα στο σωστό όνομα στη σωστή διεύθυνση…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό ήταν οι «πρωταγωνιστές» να ήταν παιδιά… Σκέφτηκα επίσης τον φίλο μας να περιμένει ανυπόμονα να τον πάρει ο έρωτάς του τηλέφωνο να του πει ότι έλαβε το «γλυκό» του γράμμα και αυτή να μην παίρνει… Σκέφτηκα αυτός να τη ρωτάει κάποια στίγμη αν έλαβε κάτι και αυτή να του λέει όχι και μόλις της εξηγούσε αυτή να μην τον πίστευε… Σκέφτηκα ότι αν τη σοκολάτα την έπαιρνε χαμπάρι η χοντρή γεροντοκόρη του διπλανού διαμερίσματος, τώρα θα ήταν παρελθόν και οι ιστορίες μας…2! Σκέφτηκα πολλά… </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ελπίζω να διόρθωσα όμως (έστω και λίγο καθυστερημένα) το λάθος του ταχυδρόμου και να συνέχισα έτσι μια…γλυκιά ερωτική ιστορία…</span><br /><span style="font-family: Verdana;"></span><br /><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>ΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ Ή ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ…;</strong></span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Απόγευμα της ίδιας μέρας κι ερχόμενος από τη δουλειά μου, σταμάτησα στο super market της γειτονιάς για κάποια ψώνια ημέρας… Αφού καλύπτω πλήρως τα αναγκαία που έγραφα στο «σκονάκι» μου, στέκομαι στην ουρά πίσω από έναν πιτσιρικά 13-14 χρονών… Τα ψώνια του, μία μεγάλη τροφή σε κονσέρβα για τον σκύλο και ένα κουτί με σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς… </span><br /><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“12,80 €” του λέει η ταμίας</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο μικρός κολλάει… “Συγνώμη πόσο κάνει η κονσέρβα;” Ρωτάει...</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“7,20 €” του απαντάει η ταμίας</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“Συγνώμη αλλά δεν έχω τόσα… έχω μόνο 8 ευρώ και τα υπολόγισα λάθος…”</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“Και τι θα κάνεις” τον ρωτάει…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο μικρός σκέφτεται προς στιγμήν… “εεεε.. θα πάρω μόνο τις καρδούλες…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“Και ο σκύλος τι θα φάει;” πετάγομαι εγώ και τον ρωτάω…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“Κοιτάξτε κύριε” μου απαντάει, “ο σκύλος μου θα με καταλάβει…το κορίτσι μου όχι! Της τις είχα υποσχεθεί…”. Από μικρός στα βάσανα, σκέφτομαι…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“Την αγαπάς;” τον ρωτάω με παιδικό αυθορμητισμό κι εγώ… “Ναι” μου λέει…”<em><strong>είναι η ψυχή μου</strong></em>”</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Έμεινα από την απάντηση του και ταυτόχρονα γέλασα ταυτόχρονα με την επίσης έκπληκτη ταμία … Τι άλλο θα μπορούσε κανείς να πει εκείνη τη στιγμή…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“Θα μου επιτρέψεις τότε να κάνω εγώ το τραπέζι στο σκύλο σου…” είπα και στην τσάντα προστέθηκε η κονσέρβα!</span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Η «ΜΑΥΡΗ» ΣΟΚΟΛΑΤΑ …</strong></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Καθώς επέστρεφα σπίτι κι ενώ ακόμα σχεδόν γελούσα με τον μικρό. Σκεφτόμουν ότι 2 περιστατικά με πρωταγωνιστή μια “σοκολάτα” και εμένα “κομπάρσο”, είχαν τύχει σε 1 μέρα! Λες να τριτώσει; Μπαααα… το πολύ πολύ να φάω κι εγώ μια σοκολάτα και να το δέσω έτσι…</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Το βράδυ είχα κανονίσει να βγω με μία φίλη που είχα να δω καιρό σχετικά… Θα πηγαίναμε σε μια μουσική σκηνή που παίζανε κάτι φίλοι της, να ακούσουμε τα ίδια κομμάτια που ακούς από τα μπουζούκια μέχρι το μέγαρο μουσικής πλέον… (ΕΠΑΨΕΣ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙΣ…κλπ.).</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Κάποια στιγμή το σχήμα έκανε διάλειμμα ολίγων λεπτών… Η φίλη μου με αγωνία και βιασύνη μου λέει “πάμε έξω να κάνουμε ένα τσιγάρο με τα παιδιά”. Εγώ δεν καπνίζω… Δεν κάπνισα ποτέ δηλαδή…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">“Έρχομαι σε 3’ της λέω, μέχρι να πληρώσω και μετά θα την κάνω για σπίτι…” , ίσα που πρόλαβα να πω…ενώ αυτή ήδη σχεδόν βρισκόταν έξω…</span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Πράγματι μετά από λίγο βγαίνω από το μαγαζί… Κοιτάζω γύρω μου η φίλη μου πουθενά… Ξαφνικά ακούω τη φωνή της πίσω από ένα αυτοκίνητο. Όντως ήταν εκεί… Καθισμένη σε ένα πεζούλι «έκαιγε» τη «σοκολάτα» της για να πιει το «τσιγάρο» της… </span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Κοίτα να δεις σκέφτηκα φεύγοντας και αφού καληνύχτισα...</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Τελικά οι σοκολάτες… τρίτωσαν σήμερα…</strong></em> </span><br /></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-6734484240672817442?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-3069007317702392362009-10-07T12:00:00.001+03:002009-10-07T21:10:25.495+03:00<div style="text-align: justify;">Καλές οι πρωτοβουλίες και οι επιλογές του Γιώργου Πάπανδρεου με καθαρό αέρα ανανέωσης σε πρόσωπα για το υπουργικό συμβούλιο. Με τις κινήσεις αυτές ο Γιώργος Παπανδρέου, παίζει ένα πολύ δυνατό και ριψοκίνδυνο παιχνίδι που θα καθορίσει τη νέα πολιτική ιστορία του τόπου. Δηλαδή η υπουργοποίηση αρκετών νέων πολιτευτών με προφίλ...απλού πολίτη, ίσως ανοίξει ένα δρόμο για νέα πολιτικά ήθη και δεδομένα, με τον λαό να έχει πιο ουσιαστικό ρόλο και να μπορεί πιο εύκολα να μπει&nbsp; στο κοινοβούλιο και να&nbsp;εκφράζεται επιτέλους η καθημερινότητά μας και τα προβλήματα της.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Βεβαίως δεν μπόρεσε να αποφύγει το "Τον εχθρό σου πρώτο στο τραπέζι", για να κρατήσει και τις ισορροπίες εντός και να μην έχει από την αρχή εσωκομματικές "υπόγειες" άναταράξεις.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><strong>ΑΗΔΙΑ</strong>, μας προκάλεσε ο χθεσινός Θέμος Αναστασιάδης, που με τις εκπομπές του, μας γυρνάει σε προπαγάνδα εποχής '80, χωρίς να σέβεται θεσμούς και αξίες. Αν&nbsp;ήθελε να πανηγυρίσει τόσο πόλυ, που έφυγε η κυβέρνηση που φούσκωσε τον λογαριασμό του κατά 5.000.000 €, θα έπρεπε τουλάχιστον να κρατήσει τους τόνους και το ύφος που κράτησε μετά τη νίκη του και προς τιμήν του, ο αργηγός του ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια υπάρχει κανείς που μπορεί να δει ολόκληρη εκπομπή του?<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στη <strong>Νέα Δημοκρατία</strong> τώρα τα "ανέκδοτα" ξεκίνησαν νωρίς με την υποψηφιότητα Ψωμιάδη... Κι έχει ακόμα γέλια, μέχρι τα επόμενα...κλάματα...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο <strong>ΣΥ.ΡΙΖ.Α</strong>, πολύ σωστή η απόφαση να προτείνουν για πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας, τον Αλέξη Τσίπρα, που το έχουμε ξαναπει μέσα από εδώ, ότι είναι κεφάλαιο για την παράταξη και ξέρει να παίζει και μόνος του αν χρειαστεί.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εδώ είμαστε όμως και παρακολουθούμε τις εξελίξεις...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-306900731770239236?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-34183465420153787922009-10-05T02:42:00.003+03:002009-10-05T12:35:49.326+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Ssk0juM7WxI/AAAAAAAABUI/KFrfdWwpoI4/s1600-h/newego_LARGE_t_1101_6021217_type11486.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img $r="true" border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Ssk0juM7WxI/AAAAAAAABUI/KFrfdWwpoI4/s200/newego_LARGE_t_1101_6021217_type11486.jpg" /></a>Μεγάλη ήττα και συντριβή για τη Νέα Δημοκρατία. Σφαλιάρα που ούτε ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου δεν περίμενε ότι θα δώσει… <br /></div><div style="text-align: justify;">Η χθεσινή μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ δείχνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο ότι οι εποχές άλλαξαν… Οι νέες γενιές δεν καταλαβαίνουν από κόμματα και μηχανισμούς…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στη νέα εποχή δεν υπάρχουν «βάσεις» κομμάτων. Μην ενθουσιάζεται κανείς, ούτε να εκπλήσσεται από τη μεγάλη διαφορά των 10 μονάδων… Πολύ εύκολα αυτή η διαφορά μπορεί να μετακινηθεί στην άλλη πλευρά σε σύντομο χρονικό διάστημα, αν ο λαός συνειδητοποιήσει ότι και αυτή η κυβέρνηση είναι μια φούσκα!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η «Οδός Θεωρίας» βρέθηκε εχθές και για 2 ώρες μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων σε όλα τα σημεία συγκέντρωσης της χαράς και της λύπης…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από την Κλαυθμώνος μέχρι την Ιπποκράτους και από την πλατεία Συντάγματος μέχρι τη Ρηγίλλης.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στην Ιπποκράτους ανάμεσα σε ένα πανηγυρικό κλίμα και σε πρόσωπα χαρούμενα με την ελπίδα της αλλαγής του αύριο, είδαμε με σημαίες (εκτός του ΜΗΤΣΑΡΑ των γηπέδων) και άτομα που το 2007 πανηγύριζαν έξω από τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας. Στην Κλαυθμώνος κάνανε εμφάνιση τα πρώτα jeep με σημαίες, που σύντομα θα ανέβουν μια κατηγορία ακόμα σε κυβικά… <br /></div><div style="text-align: justify;">Περπατήσαμε μέχρι την πλατεία Συντάγματος για να δούμε τη φωτό που βλέπετε πιο πάνω. Πρόσωπα σκυθρωπά, σχεδόν προδομένα στην όψη τους, ψάχνανε να βρούνε γιατί μέσα σε 2 χρόνια γίνανε ο Τζανετάκος της πολιτικής, με απανωτές σφαλιάρες και με την μεγαλύτερη αυτή που δεχτήκαν εχθές… Εικόνα εγκατάλειψης… Μόνο κάτι skateboarders άλλαζαν την εικόνα πιο κει με τα κόλπα τους. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Φτάνουμε Ρηγίλλης… Λίγα λεπτά μετά βγαίνει η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία χειροκροτείται χλιαρά από τους 50 οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας που απαρηγόρητοι καθόντουσαν έξω από τα γραφεία της παράταξης. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ακολουθεί ο Δημήτρης Αβραμόπουλος που και αυτός δέχεται ένα χλιαρό χειροκρότημα…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και ξαφνικά κι ενώ ήμασταν λίγα μέτρα πιο κει, ακούμε ένα πολύ δυνατό -καθολικό- χειροκρότημα και mini αποθέωση… Νομίζαμε ότι έβγαινε ο Καραμανλής… Λάθος… Μόλις είχε βγει ο Αντώνης Σαμαράς… (σημειώστε το αυτό). <br /></div><div style="text-align: justify;">Τέλος, κι ενώ ο Καραμανλής έβγαινε από την πόρτα των γραφείων του κόμματος, γνωρίζοντας και αυτός την αποθέωση και ακούγοντας τον κόσμο να του φωνάζει «ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΧΑΤΙΡΙ ΚΩΣΤΑ» και «ΜΗΝ ΦΥΓΕΙΣ ΚΩΣΤΑ…ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ», ο Γιώργος Σουφλιάς φυγαδευόταν από την πλαϊνη πόρτα της Ρηγίλλης για να πάει μέχρι το Ζάππειο και να ολοκληρώσει…την αποστολή του…<br /></div><div style="text-align: justify;">Η επόμενη μέρα θα είναι σίγουρα διαφορετική… Το ΚΚΕ έχασε δυνάμεις… Ο ΛΑ.Ο.Σ. ενισχύθηκε και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α έσωσε την παρτίδα στην τελευταία γύρα…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι οικολόγοι πλήρωσαν τη συσπείρωση των 2 μεγάλων και την ανασκούμπωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σημαντικό ποσοστό αποχής (30%!!!) και αυτή τη φορά που δεν πρέπει να αγνοηθεί από κανέναν. Και αυτό γιατί στο σύνολο της επικράτειας υπήρξε αύξηση στην αποχή της τάξεως του 7%, σε σχέση με το 2007. Μόνο η Λέσβος είχε 55% αποχή…<br /></div><div style="text-align: justify;">Η αγωνία της επόμενης μέρας τώρα για όλους μας είναι, αν θα τα καταφέρει ένας άνθρωπος, που με δυσκολία κάποιος θα του άφηνε τα κλειδιά της επιχείρησης του για 4 χρόνια, να κάνει πράξη αυτά που έχει στο μυαλό του. Και το πιο βασικό αν θα τον αφήσουν να υλοποίηση το έργο του, λαμόγια και τρωκτικά…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι ελπίζω να μην αφεθεί και αυτός στις τύχες αυτών που του έκαναν την πιο σκληρή εσωκομματική αντιπολίτευση… του Μπόμπολα και του Λαμπράκη δηλαδή που ήδη γλείφουν εκεί που έφτυναν 2 χρόνια πριν όταν «σταύρωναν» τον σημερινό «σωτήρα» τους…<br /></div><div style="text-align: justify;">Καλή διακυβέρνηση λοιπόν στο ΠΑΣΟΚ… Το “party” τώρα αρχίζει…ή συνεχίζεται…<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3418346542015378792?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-81285366464829728132009-10-02T23:52:00.002+03:002009-10-05T16:50:13.118+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SsZo1PqJ-dI/AAAAAAAABT4/DZ1zjcPBSAE/s1600-h/ekloges2006tinos-.gif" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img $r="true" border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SsZo1PqJ-dI/AAAAAAAABT4/DZ1zjcPBSAE/s320/ekloges2006tinos-.gif" /></a><br /></div><strong>Τι θα ψηφίσουμε τελικά?</strong><br /><br /><strong>Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. ? </strong><br /><br /><strong>ή </strong><br /><br /><strong>ΧΑΡΙΖΩ ΟΙΚΟΠΕΔΑ - ΧΑΡΙΖΩ ΧΡΕΗ?</strong><br /><br />2 ΜΕΡΕΣ ΜΟΝΟ... ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟ "ΘΑ", ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΞΗ...<br /><br />Την Κυριακή και τα αποτελέσματα του γκάλοπ που ξεκίνησε πριν 1 μήνα...εδώ στην "Οδό Θεωρίας"!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8128536646482972813?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-77250070573703604152009-09-30T13:05:00.003+03:002009-09-30T14:33:38.673+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Τέλη Σεπτεμβρίου 2009… Ναι, πριν λίγες μέρες… και απόγευμα Παρασκευής θέλησα να κολυμπήσω σε μια μικρή παραλία της Αττικής… Στην παραλία , μετρημένοι&nbsp;5 άνθρωποι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον να δει ποιος είναι πιο τρελός από τον άλλον, αφού για 3η συνεχόμενη μέρα έβρεχε και ο αέρας είχε κιόλας παγώσει, φέρνοντας τα πρώτα μηνύματα του χειμώνα….</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Παρ’ όλ’ αυτά… είναι από τις λίγες στιγμές της ημέρας που πραγματικά χαλάρωνα…μέχρι που ακούω τη φωνή μιας μεσόκοπης κυριούλας που καθόταν λίγο πιο ‘κει… «Σας παρακαλώ, αυτό που κάνετε είναι απαράδεκτο! Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το…μόριο σας!!! Εδώ δεν είναι παραλία γυμνιστών».</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Ώπα, λέω! Γυρνάω και πραγματικά βλέπω έναν πολύ αδύνατο ψηλό νεαρό με γενειάδα να στέκεται αμίλητος μπροστά της… γυμνός!</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">«Τι με κοιτάς ανώμαλε?» φώναξε η κυρία και σηκώθηκε μαζεύοντας βιαστικά τα πράγματά της για να φύγει μακριά από τον… “ανώμαλο” της παραλίας…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">«Μη φοβάσαι», της λέει ο νεαρός “γυμνιστής”… «Ντυμένος είμαι…».</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Ο νεαρός έσκυψε το κεφάλι και ήρθε με αργά βήματα προς το μέρος που καθόμουν εγώ λίγα μέτρα πιο κει. Γυρνάω και προσπάθησα να δω που είναι η πετσέτα του ή τα πράγματά του… Πουθενά όμως… Τίποτα…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Τον παρακολουθώ και κάθεται όπως ήταν πάνω στα βότσαλα σταυροπόδι και πιάνοντας μια πέτρα προσπαθούσε να κάνει γκελάκια στην επιφάνεια της θάλασσας…με τη μελαγχολία στο πρόσωπό του να γίνεται ένα με το γκρίζο του καιρού…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">«Ρε φίλε…Όλα καλά?» του λέω… «Σου συμβαίνει κάτι?»</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Γυρνάει και με κοιτάει χαμογελώντας οριακά και λέει… </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">«Χα! Ένας άνθρωπος που με βλέπει “ντυμένο” και μου μιλάει! Όχι ρε φίλε… Δεν είμαι καλά…!Αλλά thanks…» </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">«Δεν θα σου μιλούσα του λέω, αλλά η απάντησή σου στην κυρία με έκανε να αναρωτηθώ και ότι να σου πω την αλήθεια δεν βλέπω πουθενά στην παραλία πράγματα σου… Τι φάση είσαι?</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">«Όπως με βλέπεις τώρα… θα με δεις σχεδόν και όλο τον χρόνο…» μου λέει. «Απλά δεν έχω ρούχα… Δεν έχω σπίτι, δεν έχω οικογένεια, δεν έχω τίποτα. Θα μπορούσα με κάποιο τρόπο να φοράω κάτι για να μην προκαλώ φόβο ίσως, αλλά ΟΧΙ! Θέλω να βλέπουν όλοι πως νιώθω μέσα μου… <strong>Γυμνός! Από όλους και από όλα!</strong> </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Από αυτούς που με ανάγκασαν να συνεχίσω να ζω όπως με έφερε ή μάνα μου στον κόσμο! Αυτή που έχασα μαζί με το σπίτι μας και όλα μου τα έγγραφα στις φωτιές του 2007 στο χωριό μου στον Πύργο… Ο πατέρας είχε “φύγει” αρκετά νωρίτερα…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Δεν στα λέω για να με λυπηθείς… Ούτε ψέματα σου λέω… Ανέστη με λένε και νιώθω να χάνω το μυαλό μου, κάθε φορά που σκέφτομαι ότι για το κράτος είμαι νεκρός… Ναι βέβαια… Με ανακοίνωσαν και στα δελτία ειδήσεων… Αυτή είναι η Ελλάδα… Θα μου πεις βέβαια γιατί δεν πας να δουλέψεις κάπου… Μα ποιος θα προσλάβει έναν νεκρό? Δεν έχω επίσημα έγγραφα… Τίποτα… Αλλά δεν έχω και όλα τα άλλα που σου είπα πριν… Προτιμώ να μένω έτσι παρά να ζητιανέψω από οποιονδήποτε ή οπουδήποτε… Και αν εσύ προσπαθήσεις να με βοηθήσεις με δουλειά, κάποιος κάποια στιγμή θα σου ζητήσει κάτι από εμένα.. Ένα χαρτί… κάτι…Μια φωτογραφία μου ίσως… </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Δεν έχω εμφανιστεί ποτέ ξανά κάτω στα μέρη μου… Με πληγώνουν τα πάντα εκεί…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Το χωριό μου ήταν πολύ μικρό… Δεν είχα και πολλούς γνωστούς… Εδώ είμαι πραγματικά άγνωστος μεταξύ αγνώστων… Γυμνός μεταξύ…γυμνών…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Ναι! Γιατί όλοι κρύβουν τη γύμνια τους κάτω από τα φανταχτερά τους ρούχα και την τακτοποιημένη ζωούλα τους… Κάτω από την υποκρισία και την κακία που έχουν οδηγό τους για να επιβιώσουν σε μία ψεύτικη κοινωνία, που&nbsp;οι ίδιοι&nbsp;φτιάξανε και συντηρούν…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Γιατί το χειμώνα για κάποιους είμαι ρακοσυλέκτης λόγω της εμφάνισης μου και του πεζουλιού που κοιμάμαι κάτω από ένα υπόστεγο και το καλοκαίρι είμαι ο ανώμαλος γυμνός της παραλίας…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Έτσι λοιπόν φίλε μου… <strong>ΓΥΜΝΟΣ…μέσα μου…έξω μου…από όλους και από όλα… Κι έτσι θα μείνω… Μέχρι να αδειάσω…Γυμνός εκ πεποιθήσεως λοιπόν…</strong></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Σ’ευχαριστώ που με ρώτησες… Σ’ευχαριστώ που με άκουσες… Γεια χαρά…»</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;">Δεν κατάφερα να βγάλω λέξη… Δεν μπορούσα να καταπιώ τον κόμπο στον λαιμό μου… Ένιωσα τόσο… “γυμνός” απέναντί του… Μα τόσο “γυμνός”…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: white;"><strong>Σε 4 μέρες θα πάω να ψηφίσω κάποιον καλοντυμένο…γυμνό! Ποιον; Τι; Kαι γιατί;</strong> </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-7725007057370360415?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-39785456816501621392009-09-22T13:38:00.003+03:002009-09-22T13:43:37.688+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Srip4QRuYqI/AAAAAAAABSs/P9xtuJR-IeI/s1600-h/59BD7542EDED63E006DC1F7BC63C99F7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384240138428506786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Srip4QRuYqI/AAAAAAAABSs/P9xtuJR-IeI/s320/59BD7542EDED63E006DC1F7BC63C99F7.jpg" border="0" /></a>Μάλιστα… De-late γιατί, άργησε να ξεκινήσει, άργησε να τελειώσει, άργουν να μας πείσουν όλοι...<br /><p align="justify">Πάντως, Reality ήταν και πέρασε…<br /><br />Από τον «τηλεμαραθώνιο» της χαράς των αρχηγών, δεν αποκομίσαμε και πολλά…Δεν καταλάβαμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ακούμε, διαβάζουμε και παρακολουθούμε καθημερινά…<br /><br />Το debate ξεκίνησε με 17 λεπτά καθυστέρηση, δείγμα της συνέπειας όλων των πολιτικών… Περιμένοντας λοιπόν την έναρξη της τηλεμαχίας, σκεφτόμουν, ότι τελικά οι ομάδες γι΄ αυτό έχουν φανατικούς οπαδούς. Γι΄ αυτό την ομάδα δεν την αλλάζεις ποτέ, ενώ το κόμμα και την γκόμενα την αλλάζεις… Γιατί η ομάδα στα ραντεβού της είναι πάντα εκεί στην ώρα της… 8 αρχίζει το ματσάκι? 8:04 έχεις δει ήδη τον Βύντρα να καρφώνει αυτογκολάκι…και 10 παρά τετάρτο ο Πατέρας έχει κάνει ήδη την πρώτη δήλωση παραγοντικού φθηνολαϊκισμού, ενώ εχθές περιμέναμε 17 λεπτά για να ξεκινήσει ένα κρεσέντο αυτογκόλ από τους πολιτικούς αρχηγούς και 3,5 ώρες (!!!) για να τελειώσει το ρεσιτάλ λαϊκισμού…<br /><br />Αποθέωση ο Τσίμας, ο οποίος ξεκίνησε σχεδόν «εκνευρισμένος» ήδη με τον πρωθυπουργό και αμέσως μετά, όταν ήρθε η ώρα να ρωτήσει τον Γ. Παπανδρέου, με περίσσιο ύφος «λαγνείας», τον κοιτάζει στα μάτια…και του κάνει την πρώτη εύκολη πάσα για να απαντήσει όπως πρέπει…<br />Ακόμα και στις ερωτήσεις του προς Τσίπρα και Χρυσόγελο, προσπάθούσε να αποκομίσει οφέλη για το ΠΑΣΟΚ. Στον πρώτο με την ερώτησή του περί συνεργασίας αφού λένε τα ίδια σε γενικές γραμμές και στον δεύτερο περί «πράσινου πρόγραμματος» που είναι ίδιο με αυτό του ΠΑΣΟΚ και γιατί μην συνεργαστούν επίσης…<br /><br />Οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι στα όρια της…μαριονέτας, χωρίς καυτές ερωτήσεις…πλην του Λιάτσου σε κάποια σημεία και του Σρόιτερ.<br /><br /><strong><em>Γενικά:</em></strong><br /><br />Ο <strong>Καραμανλής,</strong> καλός όπως πάντα, αλλά επαναλαμβάνω…κουρασμένος.<br />Ο <strong>Papandreou,</strong> (λόγω America το λατινικό) προσπάθησε να καλύψει την έλλειψη καθαρής σκέψης και ευφράδειας με χαμηλούς τόνους, αλλά δεν είπε κάτι καινούριο, εκτός ότι τελικά θα δανειστεί και αυτός αν χρειαστεί για να καλύψει τις συντάξεις…<br />Η <strong>Αλέκα</strong> σταθερή αξία, κινήθηκε πάνω στις «ράγες» του κόμματος…<br />Ο «πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης» <strong>Τσίπρας</strong>, σαφώς καλύτερος από τον Αλαβάνο, με πιο άμεσο λόγο, αλλά με το ίδιο ύφος που τον έφτασε να παλεύει για να μπει στη Βουλή…<br />Ο <strong>Καράτζα</strong>… μακριά από τον καλό του εαυτό και τις ατάκες του, κράτησε ένα ύφος ήπιο και σοβαρό, προσπαθώντας πάντα να «τσιμπήσει» οφέλη και ψήφους από τα 2 μεγάλα κόμματα…<br />Ο <strong>Χρυσόγελος</strong>…καλός στην πρώτη του παρουσία, αλλά κρύφτηκε σε βασικά ερωτήματα, όπως αυτό των Σκοπίων και διευκρίνισε δύο φορές σε παράδειγμα που έδινε, ότι εννοεί την ελληνική Μακεδονία, λες και υπάρχει άλλη…<br /><br />Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο χρόνος και για τα ερωτήματα και για τις απαντήσεις ήταν λίγος, γεγονός που αποδεικνύεται ότι στο 20% των ερωτήσεων δεν δόθηκαν απαντήσεις επί του θέματος, όχι λόγω πολιτικής «ντρίπλας» αλλά λόγω έλλειψης χρόνου.<br /><br />Τα καλύτερα σημεία ήταν οι ερωτήσεις των πολιτικών μεταξύ τους, αλλά και πάλι χωρίς να έχουμε το μεγάλο μπαμ!<br /><br />Το βράδυ δεύτερος γύρος…ελπίζω καλύτερος λόγω της διαφορετικότητας…<br /><br />Πάντως εμείς ακόμα ανήκουμε στους αναποφάσιστους…Στο <strong>17%</strong> δηλαδή της ελληνικής κοινωνίας...</p><p align="justify"><em><span style="font-size:78%;"><strong>(δείτε στη φωτογραφία προσανατολισμό των πολιτικών αρχηγών... Ούτε ένας δεν κοιτάει στην ίδια κατεύθυνση με τον άλλο...)</strong></span></em></p><p align="justify"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3978545681650162139?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-86850654260533771982009-09-07T17:32:00.007+03:002009-09-09T11:15:11.871+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SqYloCXEbQI/AAAAAAAABR8/xhnSQUorYTw/s1600-h/33.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379028174699261186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 160px; CURSOR: hand; HEIGHT: 178px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SqYloCXEbQI/AAAAAAAABR8/xhnSQUorYTw/s320/33.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:180%;color:#ff0000;">...ότι,</span> τα τελευταία χρόνια το marketing της πολιτικής και οι τρόποι προώθησης των μηνυμάτων της, έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά και αναπόφευκτα, ακολουθούν τους ρυθμούς ανάπτυξης της σύγχρονης αγοράς.<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Στη χώρα μας, μέχρι την νεο-Παπανδρεϊκή εποχή του ΠΑΣΟΚ (για τον Γιώργο μιλάμε), το σκηνικό στη πολιτική διαφήμιση και στα μέσα αυτής άλλαξε 180 μοίρες...</div><br /><div align="justify">Οι τακτικές άλλαξαν και το ρόλο των διαφημιστικών εταιρειών και των πολλών εκκατομυρίων πήρανε περισσότερο τα ίδια τα κόμματα, που στελεχώθηκαν με νέους ανθρώπους, γνώστες της τεχνολογίας και της "καθαρής" - ευθείας επικοινωνίας.<br /></div><div align="justify">Το ΠΑΣΟΚ με μεγάλη διαφορά και με άλματα αλα... Μάικ Παόυελ, άφησε πίσω Ν.Δ. και διαφημιστικές ομάδες "αρπακτικών". Από το, σχεδόν μονοπώλιο των ad. "κυβερνήσεων", Σεριάτου (Ashley &amp; Holmes) και Κοτιώνη (Bold Ogilvy) και τα μαγικά πλάνα του Μπιρσίμ... περάσαμε στην απλή συμμετοχή αυτών, στις κατευθύνσεις των εσωτερικών μηχανισμών των κομμάτων και των τμημάτων marketing και επικοινωνίας, που έχουν δημιουργηθεί πλέον, εντός αυτών.</div><br /><div align="justify">Τα "νέα ήθη" και ανάγκες...επιβάλλουν, σήμερα, WEB TV, Chat Forums, Fan Pages &amp; Profiles σε <strong>Facebook. Twitter, Skype, my space &amp; MSN.</strong></div><br /><div align="justify">Προχθές στη σελίδα μας στο <strong>twitter,</strong> λάβαμε ένα direct μήνυμα για συμμετοχή στον προεκλογικό αγώνα, από το κυβερνόν κόμμα. Η απάντησή μας (με direct message), ήταν αρνητική και αρκετά επικριτική, σχετικά με την απώλεια της ευκαιρίας για αλλαγή τα τελευταία 5 χρόνια και της πλήρης απαξίωσης του πολίτη και των προβλημάτων της καθημερινότητας του. <strong><span style="font-size:130%;">25</span></strong> λεπτά μετά, με οριακά απολογήτικό ύφος, μας ήρθε απάντηση, που λίγο ή πολύ έλεγε, ότι θα κάνουν τα πάντα για να μην απογοητεύσουν ξανά τους Έλληνες και θα σταθούν δίπλα στον κάθε πολίτη για τα προβλήματα της καθημερινότητάς του με γνώμονα πάντα, το συμφέρον της πατρίδας μας.</div><br /><div align="justify">Μας εντυπωσίασε! Πραγματικά! Ήταν η πρώτη φορά, που...υπήρχε κάποιος...στην άλλη άκρη της γραμμής... Ήταν η πρώτη φορά, που με τέτοια ταχύτητα απάντησαν συγκεκριμένα και επι του θέματος, στον πολίτη, που θυμούνται βέβαια μόνο προεκλογικά, αλλά...απάντησαν. Αλήθεια ή ψέματα...δεν το εξετάζουμε τώρα.</div><br /><div align="justify">Από την άλλη, σε όλα τα forums, σε όλους αυτούς τους διαδικτυακούς τρόπους επαφής, όπου κι αν έκανες search για πολιτικά πρόσωπα, θα έπεφτες πάνω στις σελίδες του Γιώργου Παπανδρέου. Μπορεί ο καθένας να τον κατηγορήσει για οτιδήποτε, αλλά όχι για την ικανότητά του, τη γνώση και τη συμμετοχή του, στη νέα τεχνολογία. Και αυτό φαίνεται πως το πέρασε και στα νέα spots του ΠΑ.ΣΟ.Κ (δείτε τα links παρακάτω), που έχουν και άλλο χρώμα...και άλλο στυλ! Πραγματικά πολύ καλά, με άμεσα μηνύματα και ξεκούραστα σε ήχο και μάτι.</div><br /><div align="justify">Για τα υπόλοιπα κόμματα δεν θα αναφερθούμε καν...αφού νομίζουν ότι ο λαϊκισμός (για Κ.Κ.Ε και ΛΑ.Ο.Σ μιλάω κυρίως), είναι ταυτόσημος με τα ακαλαίσθητα μηνύματα και το "αρχαίο" (ουτε καν 70's) branding &amp; styling.</div><br /><div align="justify">Σε πιάνει μελαγχολία μόνο που τους βλέπεις... Ακόμα και στο επιλεκτικά απλό ντύσιμό τους, που θυμίζει Αυλωνίτη (βλ. Καρατζαφέρη) και Βασιλειάδου (βλ. Αλέκα). Έβλεπα τον Καρατζαφέρη στη συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη με "πλάτη" (backdrop), ενα βλαχο-ξεθωριασμένο μήνυμα και μπροστά κάτι λουλούδια από νεκροταφεία. ΗΜΑΡΤΟΝ λέω... Εντάξει ρε φίλε... Δεν έχετε λεφτά (και καλά- μην το αναλύσομε κιόλας), αλλά θα μπορούσατε να έχετε γούστο! </div><br /><div align="justify">Για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ ή ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή όπως αλλιώς θέλουν...λυπάμαι να μιλήσω, γιατί κατάφεραν πλέον να μην ύπάρχουν πουθενά. Mediaκα βέβαια, πέσανε εκ των έσω (και τα καταφέρανε), να φάνε το μεγάλο τους "όπλο" που ακούει στο όνομα Τσίπρας, ο οποίος, επί των "καθαρών" ημερών του, προσπάθησε κι έδειξε ένα άλλο, πιο σύγχρονο πρόσωπο της αριστεράς, από τις αφίσες του...μέχρι τα spots!</div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:180%;">Η</span> αλήθεια είναι...</strong> ότι οι εποχές αλλάζουν... Το ίδιο κι εμείς... Ας το καταλάβουν αυτοί που θέλουν να τους ακολουθήσουμε, αφού σε μια "illustration" κοινωνία που ζούμε, η εικόνα (καλώς ή κακώς) έχει ρόλο πρωταγωνιστή!</div><br /><br /><div align="justify"></div><strong><em><span style="font-size:78%;">Δείτε εδώ, τα πρώτα τηλεοπτικά σποτ του <span style="color:#009900;">ΠΑ.ΣΟ.Κ.</span></span></em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=L_m6A3vPxU0">http://www.youtube.com/watch?v=L_m6A3vPxU0</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=x0HhloGmpzI&amp;feature=SeriesPlayList&amp;p=D7EB51AC8278ADCB">http://www.youtube.com/watch?v=x0HhloGmpzI&amp;feature=SeriesPlayList&amp;p=D7EB51AC8278ADCB</a><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=1Ty6F3RNNtc&amp;feature=SeriesPlayList&amp;p=D7EB51AC8278ADCB&amp;index=2">http://www.youtube.com/watch?v=1Ty6F3RNNtc&amp;feature=SeriesPlayList&amp;p=D7EB51AC8278ADCB&amp;index=2</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8685065426053377198?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-88587298062822889072009-09-03T20:43:00.002+03:002009-09-03T20:53:14.293+03:00<div align="justify">Εκλογές λοιπόν, σε μια Ελλάδα πιο ανέτοιμη από ποτέ! Ο πρωθυπουργός ξάφνιασε ακόμα και τους «δελφίνους» θα έλεγε κανείς!<br />Απόφαση αυτοκτονίας λέει η απογοητευμένη βάση της Νέας Δημοκρατίας...<br />Απόφαση δραπέτευσης λένε στο ΠΑΣΟΚ...<br />Απόφαση ευθύνης λέει ο ίδιος ο Κωστας Καραμανλής...<br />Σωστή απόφαση θα πούμε εμείς, με την ελπίδα για οριστική λύση της παρακμάζουσας πολιτικής σκηνής της χώρας μας, από το 1996 και μετά...<br /><br />Τα μικρότερα κόμματα, θεωρώ πως είναι πάντα έτοιμα για εκλογές, ακόμα και αν τους πεις ότι σε 2 ώρες ψηφίζουμε...<br /><br />Το να κάνουμε προβλέψεις δεν θα αλλάξει κάτι, στην λαϊκή εντολή της 4ης Οκτωβρίου σε οποιοδήποτε κόμμα, ούτε θα ανακαλύψουμε τον τροχό αν πούμε ότι το κυβερνών κόμμα, ξεκινάει με ισχυρό disadvantage!<br /><br />Tα όργανα άλλωστε ξεκίνησαν από νωρίς. Ο Μιχάλης Λιάπης εκτός ψηφοδελτίου με δική του απόφαση και με βαριές κουβέντες και αιχμές προς τον πρωθυπουργό, στη δεύτερη επιστολή του...<br />Κωνσταντάρας και Γαρουφαλιάς... προσχώρηση στον ΛΑ.Ο.Σ.!<br />Σουφλιάς – Ντόρα... χαμογελούν για την επόμενη μέρα των εκλογών... που προκάλεσαν και πίεσαν και αυτοί για να γίνουν... και να πάρουν σειρά...<br /><br />«Ζυμώσεις» πολλές... Ημέρες λίγες... για όλους... και κυρίως για την επόμενη μέρα της Ελλάδας που ακόμα ταλαιπωρείται από επικίνδυνους μνηστήρες της πρόσκαιρης εξουσίας και του προσωπικού συμφέροντος...<br /><br />Εδώ θα είμαστε όμως και τις επόμενες μέρες για να δούμε τη συνέχεια των τελευταίων επεισοδίων.<br /><br />Κουρασμένοι όμως κι εμείς... όπως ο Πρωθυπουργός!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8858729806282288907?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-25774662008820600142009-09-03T00:45:00.005+03:002009-09-03T00:53:17.406+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sp7ojUumTGI/AAAAAAAABRM/W8tq_S2ENP4/s1600-h/newego_LARGE_t_1101_118892_type11488.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376990698684173410" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 350px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sp7ojUumTGI/AAAAAAAABRM/W8tq_S2ENP4/s400/newego_LARGE_t_1101_118892_type11488.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><strong>Σωστή απόφαση,αλλά... <span style="font-size:180%;">αντέχουμε;</span></strong><br /></span><br /><div align="left"><br /></div><br /><br /><div align="left"><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-2577466200882060014?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-78365235799677243082009-09-02T12:37:00.005+03:002009-09-03T12:44:21.130+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sp49R9Seb-I/AAAAAAAABQ0/0Bb9iGmkxD8/s1600-h/1048211_b.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376802383846076386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 358px; CURSOR: hand; HEIGHT: 239px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sp49R9Seb-I/AAAAAAAABQ0/0Bb9iGmkxD8/s400/1048211_b.jpg" border="0" /></a> <em><span style="font-size:78%;color:#ff0000;">Αναδημοσίευση από άρθρο στο in.gr</span></em> <div align="justify"><br /><strong><span style="font-size:180%;">Νέα Yόρκη</span></strong><br /><a href="http://www.in.gr/news/mail.asp?lngEntityID=1048211&amp;lngDtrID=252"></a><a href="http://www.in.gr/news/print.asp?lngEntityID=1048211&amp;lngDtrID=252"></a><br />Αν ήταν άνθρωπος θα είχε φτάσει τα <strong>147 χρόνια</strong>! <strong>Η Σανέλ </strong>(φωτό τις τελευταίες τις μέρες), ένα ντάσχουντ που κατείχε το Ρεκόρ Guinness ως ο γηραιότερος σκύλος του κόσμου, πέθανε στο Λονγκ Αϊλαντ σε ηλικία 21 ετών.<br /></div><br /><div align="justify">Ο θάνατός της Σανέλ έρχεται μόλις λίγους μήνες μετά την απονομή του πιστοποιητικού <strong>Guinness</strong>, στη διάρκεια ενός πάρτι που διοργάνωσε για τα γενέθλιά της το Μάιο ένα ξενοδοχείο σκύλων στο Μανχάταν. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><strong>Η τελευταία της τούρτα είχε γεύση φυστικοβούτυρο, αγαπημένη της λιχουδιά μαζί με τη σοκολάτα.</strong></div><br /><div align="justify"><br />Η Σανέλ ήταν μόλις έξι εβδομάδων όταν ο Καρλ και η Ντενίς Σογκνέσι την υιοθέτησαν από ένα καταφύγιο σκύλων στη Βιρτζίνια. </div><br /><div align="justify">Πέρασε τα επόμενα εννέα χρόνια στη Γερμανία, όπου είχε μετατεθεί το αφεντικό της ως στρατιωτικός, και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αμερική για την υπόλοιπη ζωή της.</div><br /><div align="justify"><br /><strong><span style="font-size:130%;">Τα τελευταία χρόνια φορούσε απαραιτήτως ζακετάκι και σκούρα γυαλιά λόγω καταρράκτη!</span></strong></div><br /><div align="justify"><br />Το ρεκόρ του μακροβιότερου σκύλου διεκδικεί τώρα ο Μαξ, ένας σκύλος που ζει στη Λουιζιάνα. Η ιδιοκτήτριά του, Ζανέλ Ντερουέν, περιμένει από τους υπεύθυνους των Ρεκόρ Guinness να επιβεβαιώσουν ότι το κατοικίδιό της είναι σήμερα 26 ετών!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-7836523579967724308?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-42463735988982096582009-08-22T13:01:00.009+03:002009-09-03T17:02:57.189+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/So_FX_USLVI/AAAAAAAABQU/P5HBUMeYvbE/s1600-h/kastelorizo_03.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5372729896400465234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/So_FX_USLVI/AAAAAAAABQU/P5HBUMeYvbE/s320/kastelorizo_03.jpg" border="0" /></a> <em>«…Στα σοβαρά μην με παίρνεις είν' το μυαλό μου θολό<br />Είναι κι ο κόσμος μου αστείος<br />Κι όταν με βαρεθείς τελείως<br />Ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θες<br /><br />Κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο<br />Και κάποιο στίχο που σου μοιάζει<br />Κοιτάζω έξω και χαράζει<br />Έγινε το αύριο πάλι χθες…»<br /></em><br />Κάπως έτσι θυμάμαι την τελευταία εικόνα της Βάνιας... Ναι, με τη μελωδία του Αλκίνοου, από τη φωνή της Χαρούλας, ενώ πίναμε μπύρες σε μια παραλία της Βουλιαγμένης ξημερώματα και μόλις είχαμε... “τελειώσει” και αυτή να μου λέει, «αυτό το τραγούδι θα μπορούσα να στο τραγουδάω όλο εγώ…». Την κοίταξα σχεδόν απορημένος…αν και μέσα μου ήξερα…<br />Από τότε σιωπή… Χάθηκε… Τα τηλέφωνά της κλειστά… msn κενό… το Skype ανενεργό… το profile της στο facebook ανύπαρκτο… Πέρασα από το σπίτι της… Φώτα…! Δεν τόλμησα να χτυπήσω… Έφυγα και απλά σκέφτηκα ότι ίσως να μετάνιωσε για ότι έγινε και το καταλαβαίνω βέβαια…εν μέρει…<br /><br />Τη <strong>Βάνια</strong> τη είχα δει πρώτη φορά στη συναυλία του Manu Chao στο Terra Vibe στη Μαλακάσα. Γνωριστήκαμε από κοινούς φίλους. Μου έκανε εντύπωση γιατί έμοιαζε με σύγχρονη πριγκίπισσα ντυμένη σε στολή νέο-χίπισσας. Δεν έπεσα και πολύ έξω… Παιδί των Νοτίων Προαστίων, από ευκατάστατη οικογένεια, με τους ψυχολόγους της…τις αϋπνίες της… τα χάπια της… και το πέρασμά της από τον υπέροχο κόσμο του αλκοολισμού ήδη από τα 20 της…<br />4 χρόνια πριν δηλαδή…<br />Κλασσικά υπήρχε στο παρελθόν και για κάποια στιγμή της ζωής της και ο αλητόφλωρος γκόμενος που την είχε κολλήσει γιατί της φερόταν όσο χειρότερα γινόταν και της έριχνε και καμία ψιλή στο τσακίρ (ξέρετε αυτά που γουστάρουν οι γυναίκες σε μικρότερες ηλικίες…) και όλα καλά!!<br /><br />Ιδανικό προφίλ γκόμενας ή ανθρώπου που πάω και κολλάω… Τρελή κι αδέσποτη… με την ψευδαίσθηση της αλλαγής της από εμένα… Και τη διαφαινόμενη μάχη για τη διεκδίκησή της…<br />Και ξέρετε…Πετυχαίνει!<br />Όντως στρώνω ανθρώπους! Με εμπιστεύονται… Αφήνονται… Αλλάζουν… Ε, και τότε φεύγουν!!! Συνήθως, ο τυχερός, είναι πάντα ο επόμενος από εμένα… Βέεεεβαια… Είναι αυτός που του έχω στρώσει την μπάλα στη γραμμή κι έρχεται απλά και τη χαϊδεύει για να την ωθήσει προς τα δίχτυα και να βάλει το γκολ!<br /><br />Οι μήνες μου περνούσαν, κι εγώ σερνόμουν από αγκαλιά σε αγκαλιά, από ξεφτίλα σε ξεφτίλα και από πάρτυ σε πάρτυ… Μέχρι μια μέρα που...<br /><br />«Πω, πω... 2+ πήγε... Από τις 9 το πρωί τρέχω σαν τον μαλάκα και έφτασε τέτοια ώρα για να μαζευτώ από αυτό το μπουρδέλο που έχω μπλέξει για δουλειά 6 χρόνια τώρα...»<br /><br />Σε εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών δουλεύω σαν group manager και αν δεν κλείσω 15ωράκι, θεωρείται ημιαργία... (έτσι είχα βρεθεί και στη Μαλακάσα... Σίγα μην περπατούσα εγώ τόσα χιλιόμετρα για να φτάσω στις συναυλίες... Πάσο, parking και κύριος η τεμπελάρα!).<br /><br />Ενώ νύσταζα, με έτρωγε να μπω στο facebook να χαζέψω λίγο και να κοιμηθώ πιο αποχαυνωμένο ακόμα...<br /><br />“You have…<strong><span style="font-size:100%;">1 </span>friend request</strong>” &amp; “<strong><span style="font-size:180%;"><span style="font-size:100%;">1</span> </span><span style="font-size:100%;">inbox</span></strong>”<br /><br /><strong>…Vania V.</strong><br /><br />“Όχι θεέ μου... Όχι... δε το πιστεύω!!! H Bάνια...”<br /><br />Τα δευτερόλεπτα που πέρασαν όσο κοιτούσα τη φωτογραφία της μου φάνηκαν αιώνας...<br /><br /><strong>Accept!</strong><br /><br />Θεέ μου...είναι το ίδιο όμορφη ακόμα... Πωωωω...10 μήνες πέρασαν...<br /><br /><strong>Mutual Friends…<span style="font-size:100%;">1 </span><br /></strong><br /><strong>Thanos Trivizas<br /></strong><br /><strong>O Θάνος</strong> ήταν γνωστός μου μέσω του κολλητού μου του Γιώργου και τον είχα δει άλλη δύο φορές πριν γνωρίσω τη Βάνια… Μέσω του Θάνου γνώρισα τη Βάνια… Ήταν η κοπέλα του… Και είναι ακόμα απ’ ότι βλέπω στο relationship status…<br />Ναι… ήταν και τότε κοπέλα του…εκείνο το βράδυ στη Βουλιαγμένη… Αλλά…<br />Κάτι μαγικό μας οδηγούσε… Και μένα κι αυτήν… Κάτι ανεξέλεγκτο! Είχαμε θολώσει…Δεν σκεφτόμασταν! Απλά το κάναμε… γιατί λίγο ακόμα και θα έσπαγαν μάλλον τα πάντα μέσα μας… <strong>Έπρεπε να βγει αυτό το συναίσθημα… Έπρεπε να εκτονωθεί… Έπρεπε… (?)<br /></strong><br />Κλικ στο <strong>inbox…</strong> To μήνυμα περίμενε να χαζέψω πρώτα λίγο τις φωτογραφίες της για να καταλάβω πως ζει… Όλες παλιές… πριν τη γνωρίσω…<br /><br />Ανοίγω το inbox…<br /><br /><em>“Πίστευα πως δεν θα σε ξαναδώ ποτέ… Έφυγα και κρύφτηκα γιατί…έτσι έπρεπε… Ντράπηκα πολύ την επόμενη μέρα… Για τον Θάνο… για μένα… για σένα… Δεν ήξερα πώς να ξεφύγω από αυτό που έκανα και από αυτό που ένιωθα τελικά για σένα… Τόσο σύντομα… Tόσο όμορφα… Tόσο δυνατά…<br />Λένε όμως πως όταν οι άνθρωποι προγραμματίζουν… ο Θεός γελά…<br />Αυτό το λάθος έκανα κι εγώ… Προγραμμάτισα να μην ξαναδώ τα μάτια σου… και τελικά καταδικάστηκα να τα «βλέπω» για μια ζωή… Αλήθεια, δεν το φανταζόμουν ποτέ… Το έμαθα ή μάλλον το κατάλαβα…μετά…<br />Στο link που θα βρεις από κάτω θα βρεις μια φωτό που θα μπορείς κι εσύ να τα βλέπεις… Αλλά σε παρακαλώ μόνο από εκεί… Με τον Θάνο ζούμε όμορφα και δεν θα ήθελα τίποτα να αλλάξει τη ζωή μου πλέον…<br />Μια νύχτα…ήταν αρκετή για να αλλάξει για πάντα…<br />Δεν σε κατηγορώ… Μαζί το κάναμε… Αλλά μόνη μου το συνεχίζω… Έτσι έπρεπε<br />Καληνύχτα…<br /><br /></em><strong><em>υ.γ.: Oύτε το σ’ αγαπώ δεν μπόρεσα να «χτίσω» μέσα μου για να στο πω… έστω τώρα! Μέσα από εδώ θα "επικοινωνούμε"... σαν φίλοι...”<br /></em></strong><br />Πατάω το <strong>link</strong>…<br /><br />………………………………………………………………………………………………………………...................<br />Σιωπή…<br />Δάκρυ…<br />Χαμένος…<br />Κενό…<br /><br />Δεν το πιστεύω…<br />Ένα μωρό με μάτια ίδια με τα δικά μου…<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"><em><span style="font-size:100%;">Τελικά…</span> Έπρεπε…(?)</em></span></strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:130%;"></span></em></strong></div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:130%;">"..</span><span style="font-size:100%;">.Κοιτάζω έξω και χαράζει...</span></em></strong></div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;">...Έγινε το αύριο πάλι χθες..."</span></em></strong></div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong> </div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong> </div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong> </div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong> </div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong></div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong></div><div align="justify"><strong><em><span style="font-size:100%;"></span></em></strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><em><strong><span style="font-size:180%;">(*</span></strong> To <strong><span style="font-size:180%;">54%</span></strong> από τους αναγνώστες μας, στην ερώτηση "τι έπρεπε να κάνει η Βάνια", πιστεύει πως θα "έπρεπε να χωρίσει με τον Θάνο...από την αρχή ή έστω τώρα που το έμαθε". Το <span style="font-size:180%;"><strong>27%</strong> </span>(καθόλου μικρό ποσοστό αναλογικά, πιστεύει πως θα "έπρεπε η Βάνια να κρατήσει μόνο για τον εαυτό της, αυτό που μόνο η ίδια γνώριζε..."! Αλήθεια...πόσο εύκολα θα μπορούσε να ζήσει όμως μέσα της, με οποιαδήποτε επιλογή...Μάλλον καθόλου!</em></div><div align="justify"><em>Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.<span style="font-size:180%;"><strong>)</strong></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-4246373598898209658?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-18050812236730230502009-08-17T10:50:00.004+03:002009-08-17T11:07:17.678+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SokOo1BVsXI/AAAAAAAABQE/5FtglOJ9teI/s1600-h/8011064_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370840125206278514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SokOo1BVsXI/AAAAAAAABQE/5FtglOJ9teI/s320/8011064_1.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="font-size:180%;">Τ</span></strong>ο μάτι μου ανοίγει από το ροχαλητό του Χρήστου.<br />- Σσσς. Κάνω, και αμέσως σταματάει.<br />Τι περίεργο. Φαίνεται ότι ο εγκέφαλός του λειτουργεί με τη μέθοδο της υπνοπαιδείας!<br />Αλλάζω πλευρό μήπως και καταφέρω να κοιμηθώ λίγο ακόμα αλλά που τέτοια τύχη. Το ροχαλητό επανέρχεται δριμύτερο.<br />Ας σηκωθώ καλύτερα, γιατί δεν το βλέπω να σταματάει…<br />Βγαίνω στην βεράντα και βρίσκω τη Μαρία να πίνει το χυμό της χαζεύοντας ένα περιοδικό.<br />- Καλημέρα. Με τα ρούχα κοιμήθηκες εσύ; Ρωτάει.<br />- Ναι. Η βαλίτσα μου είναι επάνω ακόμα.<br />- Καλά με αυτόν θα κοιμάσαι; Συνεχίζει αφήνοντας το περιοδικό στο τραπέζι.<br />- Άσε και δεν θέλεις να ξέρεις τι έπαθα εχθές.<br />Το ροχαλητό του είναι απερίγραπτο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν κοιμηθεί εχθές ήθελε να ενώσουμε και τα κρεβάτια!<br />- Πλάκα κάνεις!<br />- Μακάρι να έκανα πλάκα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.<br />Φτιάχνω τον καφέ μου και κάθομαι να<br />ξεφυλλίσω ένα κουτσομπολίστικο περιοδικό.<br />Η καημένη η Μαρία, σίγουρα δεν ξέρει για τον Φρανσουά. Ή μήπως ξέρει και η επιλογή της είναι συνειδητοποιημένη ; Μπα, αποκλείεται να είναι αλήθεια όλες αυτές οι κακίες που λέει ο Ανδρέας από πίσω της. Ότι τον θέλει τάχα μου για να κάνει μεγάλη ζωή και τέτοιες αηδίες.<br />- Για να πούμε τίποτα ευχάριστο βρε Μαράκι. Πότε με το καλό ο γάμος;<br />- Τον Οκτώβρη.<br />- Α, μάλιστα. Στην Ελούντα είπαμε. Σωστά;<br />- Ναι, στην Ελούντα.<br />- Και που θα μείνετε μετά τον γάμο;<br />- Οι γονείς μου θα μου αγοράσουν ένα σπίτι στο Ψυχικό. Ξέρεις ο Φρανσουά διάλεξε το Ψυχικό γιατί είναι κέντρο απόκεντρο. Αλλά επειδή δεν έχουμε βρεί το κατάλληλο σπίτι ακόμα, θα μένουμε προς το παρόν σ’ αυτό που νοικιάζει ο Φρανσουά. Μέσα στο χρόνο όμως πιστεύω ότι θα έχουμε μετακομίσει.<br />Ορίστε που διαλέγει και τη προίκα ο σόγαμπρος! Α, δεν γίνεται. Τούτη εδώ όχι μόνο δεν έχει ιδέα, αλλά κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και κάποιος πρέπει να την ξυπνήσει!<br />- Μμμ, ωραία. Και μένα μ’ αρέσει το Ψυχικό. Συνεχίζω καθώς ρουφάω με το καλαμάκι τον καφέ μου. -Οι γονείς του καλοί είναι;<br />- Καλοί…Μη νομίζεις ότι γνωριζόμαστε και τόσο καλά, τα τυπικά…. ΄Αλλωστε οι δικοί του γυρίζουν τον κόσμο συνέχεια και δεν είναι και πολύ δεμένοι με τον Φρανσουά. Να φανταστείς ότι μεγάλωσε εσώκλειστος σε σχολείο αρένων.<br />Νάτο! Από ‘κει του ‘μεινε το κουσούρι!<br />- Θα πρέπει να γίνει πολύ ωραίος ο γάμος στην Ελούντα. Κουμπάρος ποιος θα είναι;<br />- Ένας φίλος του που έχει το δικηγορικό γραφείο που δουλεύει. Ο Γιώργος ο Κοντινός.<br />- Α, ναι τον γνωρίζω. Έχει τύχει να βγούμε στην ίδια παρέα μερικές φορές.<br />Το παζλ έχει αρχίσει να δένει τέλεια. Ο κουμπάρος είναι ένας χοντρούλης καλοβαλμένος, από τους τύπους που ψάχνεις να βρείς τσαλάκωμα στο πουκάμισο και δεν βρίσκεις με τίποτα. Με πολύ καλή κοινωνική θέση και ακόμα πιο πλούσια μνηστή, αλλά παρόλα αυτά εμένα πάντα μου έκανε μισογύνης. Μάλιστα είχε ακουστεί κατά καιρούς ότι το πήγαινε το γράμμα με έναν άλλον από την παρέα του, που είχε μια ασφαλιστική εταιρεία. Αλλά από την άλλη ποιος να δώσει βάση στις κακίες του κόσμου... Τώρα όμως όλα βγάζουν νόημα.<br />- Θα έρθεις και συ με τον Ανδρέα. Μου λέει η Μαρία.<br />- Σ’ ευχαριστώ πολύ. Βεβαίως και θα έρθω.<br />- Που θα έρθει; Ρωτάει ο Ανδρέας τη Μαρία, τεντώνοντας τα χέρια του από τη μπαλκονόπορτα.<br />- Στο γάμο.<br />- Α, ναι, Ελούντα σου ‘ρχόμαστε. Δηλώνει και κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη χαϊδεύοντας την κοιλιά του. – Όλο το jet- set θα είναι συγκεντρωμένο. Σωστά δεν τα λέω Μαρία;<br />- Σταμάτα πια βρε βλαμένο. Του λέει μεταξύ αστείου και σοβαρού η Μαρία, χτυπώντας τον με το περιοδικό στο κεφάλι.<br />- Μη βαράτε, γιατί δεν αντέχει άλλη κακοποίηση ετούτο το κορμί. Δηλώνει γελώντας ο Ανδρέας και μπαίνει στη κουζίνα για καφέ.<br />- Μαρία, πως σου φαίνεται ο Γιώργος;<br />- Ποιος Γιώργος;<br />- Ο φίλος του Άγγελου.<br />- Για σένα;<br />- Όχι για μια ξαδέρφη που έχω στο χωριό. Για μένα βέβαια.<br />- Δεν κάνει αυτός.<br />- Γιατί το λες έτσι;<br />- Γιατί έχει τα μυαλά του πάνω απ’ το κεφάλι. Για αυτό. Σ’ αρέσει;<br />- Για να ρωτάω…Η αλήθεια είναι πως ενώ τον ξέρω χρόνια και ποτέ δεν μου έκανε εντύπωση, τώρα στο νησί μου φαίνεται συμπαθητικός.<br />- Ε, στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι!<br />- Λες;<br />- Σίγουρα. Άσε που φαίνεται και σαμιαμίδι δίπλα σου!<br />Σε λίγο έρχονται και οι υπόλοιποι στη βεράντα και<br />με τούτα και με κείνα περνά η ώρα και ξεκινάμε για το μπάνιο. Σήμερα αποφασίστηκε τελικά ότι τα αγόρια της παρέας ( να τα κάνει ο Θεός αγόρια…), θα πάνε για ψαροντούφεκο στους Λειψούς. Εγώ λόγω του κακού ύπνου που έκανα εχθές δεν με βλέπω να αντέχω, και επειδή και η Μαρία δεν θέλει ταρακούνημα σήμερα, αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο μόνες μας στο Καλό Λιβάδι. Το μοντέλο είπε θα πάει για μπάνιο με τον Άγγελο και τον Γιώργο.<br />Ευκαιρία σήμερα που θα είμαστε μόνες μας να τη<br />ψαρέψω κιόλας. Είμαι σίγουρη ότι ούτε που υποψιάζεται<br />για τα καμώματα του καλού της. Γνωστό το έργο<br />άλλωστε…<br />Και θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ ακόμα… Αλλά δεν… Ίσως σε κάποιο βιβλίο...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong><em>Αυτό που για άλλη μια φορά μένει και επιβεβαιώνεται, είναι ότι, όταν σε πετύχει αυτό το ανάπηρο τυφλό μωρό με το βέλος του δεν σκαμπάζεις τίποτα!. Απλά κολλάς και ΄συ από την αναπηρία του. Δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν καταλαβαίνεις. Μέχρι μια ωραία πρωία, που ξυπνάς από τον λήθαργο, και ο εφιάλτης σου χαμογελάει με το χρυσό του δόντι να αστράφτει! </em></strong><br /></div><div align="justify"><strong><em></em></strong></div><br /><br /><div align="justify"><em><strong>Ν.Ρ.</strong></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-1805081223673023050?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-64890870825733592012009-08-11T11:05:00.003+03:002009-08-11T11:14:18.893+03:00<div align="justify"><em>(...Πάτμου συνέχεια...Μια καλοκαιρινή ιστορία, από τη φίλη του blog, N.Ρ.)</em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:180%;">Φ</span></strong>τάνουμε στο σπίτι και κάθομαι περιμένοντας ένα από τα δύο μπάνια να αδειάσουν.<br />Αφού τελειώνει πρώτος ο Ανδρέας, μπαίνω στο κάτω μπάνιο και εγώ με τη σειρά μου.<br />Βγαίνοντας, έχουν ήδη έρθει και οι υπόλοιποι και έχουν φέρει πολύ ωραίο παγωτό από μια ιταλική ζελατερία που έχει απίθανες γεύσεις και τρώνε όλοι στη βεράντα.<br />- Ποιος έφαγε τη μαρμελάδα μου? Ρωτάει η Κατερίνα που βλέπει άδειο το βαζάκι πάνω στο τραπέζι.<br />Κάνουμε τους ανήξερους και εκείνη συνεχίζει.<br />- Την είχα πάρει από το φαρμακείο και είναι ειδική για να πηγαίνω στην τουαλέτα<br />Ο Ανδρέας με κλωτσάει κάτω από το τραπέζι .<br />- Εσύ μπάνιο δεν θα κάνεις; Ρωτάει την Κατερίνα<br />Και συνεχίζει να τρώει λαίμαργα παγωτό.<br />- Θα βγούμε το βράδυ; Ρωτάει εκείνη με τη σειρά της.<br />- Ναι. Θα πάμε για φαγητό στη χώρα και μετά για ποτό αν έχουμε όρεξη.<br />- Ε τότε θα μπω και ΄γω για μπάνιο.<br />Ε, βέβαια καιρός είναι, λέπια θα βγάλεις στο τέλος.<br />Αφού ετοιμαζόμαστε όλοι, ξεκινάμε για τον Βαγγέλη, μια ταβέρνα που είναι στην μέση της κεντρικής πλατείας και από ΄κει χαζεύεις τους πάντες. Όποιος είναι στο νησί θα περάσει και μια βόλτα από την πλατεία.<br />Παραγγέλνουμε ένα περίδρομο φαγητά ως συνήθως, και αφού τρώμε και πίνουμε κρασί χαζεύοντας τον κόσμο, πληρώνουμε και πάμε για ποτό στην γνωστή Αστοίβη.<br />Το μπαρ έχει αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά αλλά για καλή μας τύχη ο Άγγελος με τον Γιώργο έχουν τραπέζι μέσα και έτσι καθόμαστε μαζί τους.<br />Ο Φρανσουά παραγγέλνει σαμπάνια και αρχίζει να κουνιέται.<br />Σαν πολύ κουνιστός μου φαίνεται αλλά μάλλον η ιδέα μου θα ‘ναι . Ντροπή μου να σκέφτομαι τέτοια πράγματα τι με έχει πιάσει, αρραβωνιασμένος άνθρωπος.<br />Χορεύουμε όλοι, όταν από την πολύ ζέστη βγαίνω έξω να πάρω λίγο αέρα γιατί από το φαί, τα κρασιά και τη σαμπάνια νιώθω ότι θα σκάσω. Κάνω μια βόλτα μέχρι το έξω μπαρ και γυρνώντας να μπω από την άλλη πόρτα περνάω μπροστά από τις τουαλέτες. Καλέ τι είναι αυτά που βλέπω….ο Φρανσουά είναι κολλημένος πάνω στον Ανδρέα ψιθυρίζοντας του στο αυτί και από τον καθρέφτη φαίνεται ότι του πιάνει τον πισινό.<br />Μη χειρότερα. Μήπως δεν είδα καλά; Μήπως έκαναν πλάκα;<br />- Τι έγινε πέσαν τα καράβια σου έξω; Με ρωτάει η Μαρία καθώς με βλέπει που γυρίζω σκεπτική.<br />Τα δικά σου να δεις πόσο έξω έχουν πέσει και δεν το ξέρεις….. Ααχ καημένη Μαρία που δεν μπορούσες να βλέπεις τα σκυλιά της Κατερίνας, που να δεις ο αρραβωνιαστικός σου τι κάνει. Αλλά μήπως πάλι έκανα λάθος και βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα….Μπα όχι αποκλείεται, αφού το είδα με τα μάτια μου. Φέτος στο νησί της Αποκάλυψης θα τα δω όλα μου φαίνεται.<br />- Που είναι ο Φρανσουά και ο Ανδρέας; Την ρωτάω.<br />- Ο Φρανσουά πήγε τουαλέτα. Ο Ανδρέας δεν ξέρω. Εδώ ήτανε, μάλλον βγήκε έξω για λίγο.<br />- Α, μάλιστα.<br />- Τι έχεις εσύ;<br />- Τίποτα, μάλλον παράφαγα ως συνήθως και με έχει πιάσει το στομάχι μου, της λέω και αρχίζω να κουνιέμαι με τον Γιώργο που έχει πολλά κέφια σήμερα.<br />Να και ο Φρανσουά, έρχεται χορεύοντας με τον Ανδρέα πίσω του.<br />Τώρα που τον καλοβλέπω δεν έχω αμφιβολία για το ποιόν του. Από την αρχή μου έκανε κάπως ανάλαφρος τύπος αλλά δεν το σκεφτόμουνα δεύτερη φορά γιατί πάντα ήτανε με την Μαρία. Τώρα όμως είμαι σίγουρη ότι είναι ο τύπος του καλοζωισμένου buon viver που κάνει λίγο απ’ όλα! Καημένη Μαρία, γαμπρός να σου πετύχει σου ‘λαχε!<br />Το κέφι έχει ανάψει και όλοι χορεύουν στο τραπέζι και πίνουν σαμπάνια ώσπου σταματάει η μουσική.<br />- Πάνω στο καλύτερο μας έκοψε. Λέει ο Ανδρέας και σωριάζεται στον καναπέ.<br />- Αντγέα, να πάμε και Celine μετά. Προτείνει ο Φρανσουά.<br />Κεφάκια, βλέπω έχουμε γαμπρέ της κακιάς ώρας…<br />- Εγώ νυστάζω. Πετιέμαι. Καλύτερα να με αφήσετε σπίτι αν είναι να συνεχίσετε.<br />- Ιατί Νανσύ; Ρωτάει ο Φρανσουά.<br />- Γιατί μου πέσανε πολλά βαριά στο στομάχι σήμερα, γι’ αυτό.<br />- Έλα βλάκα, πάμε για λίγο. Και γω δεν είμαι για πολλά ξενύχτια. Λέει η Μαρία σκουντώντας με.<br />- Καλά ας είναι, απαντάω και ‘γω βλέποντας τον Γιώργο που με καλοκοιτάζει.<br />Φεύγουμε λοιπόν όλοι για το Celine και το βράδυ συνεχίζεται με τι άλλο από σαμπάνια….και πολύ χορό.<br />Τι σουρεάλ σκηνικό είναι αυτό που ζω, σκέφτομαι καθώς γυρίζουμε όλοι στο σπίτι και ακόμα δεν έχω δει τίποτα!<br />- Λοιπόν γλυκιά μου Σάσα, εγώ όπως είπαμε θα κοιμηθώ πάνω με την Κατερίνα. Δηλώνει ο Ανδρέας και ανεβαίνει με ελαφρά πηδηματάκια τη σκάλα.<br />Δεν είμαστε καλά, αυτό μου έλειπε τώρα.<br />- Φαίνεται πως θα κοιμηθούμε μαζί , μου λέει ο Χρήστος κοιτώντας με λάγνα.<br />Βρε δεν πας να πάρεις κανένα ζευγάρι παπούτσια της προκοπής λέω εγώ καλύτερα!<br />- Όχι μαζί χρυσέ μου. Μάλλον στο ίδιο δωμάτιο. Του απαντάω ξερά για να του κοπεί η όρεξη.<br />- Ότι πεις. Μου απαντάει στηριγμένος με το ένα χέρι στην πόρτα και συνεχίζει να με κοιτάζει με νόημα.- Εγώ μέσα θα είμαι πάντως.<br />Αχ, δοκιμάζεται η υπομονή μου σ’ αυτό το νησί φαίνεται. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς.<br />Βγαίνω στο μπαλκόνι που κάθεται μόνο η Κατερίνα καθώς όλοι οι υπόλοιποι έχουν πάει για ύπνο.<br />- Πως πάει; Τη ρωτάω.<br />- Καλά. Δεν μου λες, θέλω να σε ρωτήσω κάτι εντελώς μεταξύ μας.<br />- Ναι.<br />- Αυτός ο Φρανσουά μήπως είναι gay;<br />Κοίτα που τον πήρε και το απολειφάδι χαμπάρι…<br />- Καλά πως σου ήρθε τέτοιο πράγμα; Κάνω όλο έκπληξη.<br />- Ο Χρήστος μου το ΄πε, που του το ΄πε ο Ανδρέας.<br />- Δηλαδή τι του είπε για να έχουμε καλό ρώτημα;<br />- Να ότι είναι και απ’ τα δύο, και ότι η Μαρία το ξέρει αλλά θέλει να κάνει τη μεγάλη ζωή μαζί του.<br />- Ααα, ώστε έτσι σου είπε ο Ανδρέας. Τι να σου πω εγώ πρώτη φορά το ακούω αυτό.<br />Σα δε ντρέπεται, να λέει τέτοια πράγματα πίσω από την πλάτη της κα αυτή να μην έχει ιδέα για τι πρόκειται…<br />- Τέλος πάντων τι μας ενδιαφέρει εμάς. Σχολιάζει τώρα πια αδιάφορη για τον γαλαζοαίματο γαμπρό.-Καληνύχτα<br />- Καληνύχτα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-6489087082573359201?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-4740754502590148782009-08-07T13:44:00.002+03:002009-08-11T11:06:24.846+03:00<div align="justify">Η μέρα κυλά ευχάριστα δίχως άλλες εκπλήξεις. Η ζέστη είναι ανυπόφορη έξω από το νερό και με το που βγαίνεις από τη θάλασσα στεγνώνεις αμέσως. Καθώς κολυμπάμε όλοι μαζί ο Ανδρέας μου δείχνει με νόημα τα χέρια της Κατερίνας που όπως εξέχουν από το νερό οι τρίχες, κολλάνε μεταξύ τους και νομίζεις πως βλέπεις το χέρι του λυκάνθρωπου.<br />- Τι πάθατε εσείς ; Ρωτάει η Κατερίνα κοιτώντας μας με απορία.<br />- Μπα που να σκάσεις πανάθεμά σε ,του λέω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ενώ πνίγομαι από τα γέλια… αλλά και αυτός δεν πάει πίσω. Και ενώ προσπαθούμε να συνέλθουμε γελάμε πιο πολύ και γραπώνουμε ο ένας τον άλλον για να σωθούμε. Με το ζόρι πλησιάζω το φουσκωτό να πιαστώ, αφού έχω πιει ένα κιλό νερό.<br />Ο Ανδρέας πιάνεται από τον ώμο μου να μη βουλιάξει και συνεχίζουμε τα νευρικά γέλια.<br />- Σταμάτα πια δεν μπορώ άλλο, του λέω και πάνω στην προσπάθειά μου να τον ξεφορτωθώ για να ανέβω στο φουσκωτό του δίνω μια στο καρούμπαλο..<br />Εγώ ανεβαίνω στη βάρκα και αυτός ακόμα γελάει και δεν μπορεί να σταματήσει, καθώς ανεβαίνει τη σκάλα της βάρκας.<br />- Σε καλό να μας βγούν ..ααχ ούτε η Αγγελοπούλου Δασκαλάκη τόση λυκότριχα!<br /><br />- Κατερινάκι τι διαβάζεις? Ρωτάει ο Γιώργος και κάθεται δίπλα της.<br />- Τη ζωή της Τζάκυ Ο.<br />Εμ δεν σε είχα και για τίποτα καλύτερο εσένα. Τα ξέρουμε ήδη τα πρότυπά σου.<br />- Γιώργο μήπως έχεις τσιγάρα, γιατί ξέχασα να πάρω και μου τελείωσαν.<br />Γεμάτο ήταν το πακέτο αλλά η μοντέλα της κακιάς ώρας το έχει σε κακό να αγοράσει δικά της και ώσπου να πεις κύμινο εξαφανίζει τα δικά μου.<br />- Ναι Σάσα, έχω ένα πακέτο Marlboro δίπλα στον Άγγελο.<br />Ανοίγω το πακέτο και τι να δω…Μόνο ένα κανονικό τσιγάρο και τα άλλα στριφτά από τα καλά…ε βέβαια με τέτοιο σλόγκαν στον αναπτήρα έπρεπε να το είχα καταλάβει… (don’t drink and drive just smoke and fly)<br />- Άσε μη στο στερήσω καλύτερα, έχεις μόνο ένα.<br />- Όχι δεν πειράζει πάρ’ το εγώ θα κάνω από τα άλλα, μήπως θες και εσύ?<br />- Μπα όχι με πειράζει. Ευχαριστώ πάντως.<br />Και ενώ οι λοιποί καπνίζουν χόρτο ντάλα μεσημέρι και με καύσωνα (μη χειρότερα δηλαδή), ήμασταν που ήμασταν, απογίναμε…Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι, άσε που φοβάμαι μη μας κολλήσει και σε κανένα βράχο αυτός ο βαρεμένος. Τι ζώ η έρημη, τι ζώ….άντε να τη βγάλουμε και σήμερα.<br />Και αφού αρχίζουμε το φαγητό, να σου και έρχεται και ο αστακός με την μακαρονάδα του. Όλα κυλάνε φυσιολογικά, δηλαδή τρώμε όλοι εκτός από την Κατερίνα. Τρώω και ΄γω που μετά από την τρίτη μπουκιά αρχίζω και νιώθω μια περίεργη φαγούρα στο λαιμό και πρήξιμο. Ωχ μάλλον με έπιασε η αλλεργία πάλι, καλύτερα να μη φάω άλλο…τι το ‘θελα αφού το ξέρω πως με πειράζει.<br />Μετά από λίγη ώρα, και αφού στο μεταξύ νιώθω να έχουν πρηστεί και τα χείλια μου, αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτες κοκκινίλες στα χέρια. Λες και βγάζω παιδική αρρώστια, αλλά δεν πτοούμαι, το ξέρω πως μετά από λίγη ώρα και με ένα Zirtek θα είμαι περδίκι. Για να δώ τη τσάντα μου, πάντα τα κουβαλάω μαζί μου…Α, να΄το.<br />- Τι έπαθες σουπιά?<br />- Τίποτα μια μικρή αλλεργία από τον αστακό. Πήρα το χάπι μου και σε λίγο θα είμαι εντάξει.<br />Η αλήθεια είναι ότι οι υπόλοιποι με κοιτάζουν με τρόμο.<br />- Είσαι χάλια ξέρεις. Σχολιάζει η Κατερίνα κοιτώντας με αηδία<br />- Σίγουρα είσαι καλά? Με ρωτάει ο Γιώργος και έρχεται δίπλα μου. Τι χάπι πήρες?<br />- Ζιρτεκ.<br />- Πάλι καλά που είχες κάτι μαζί σου. Πάμε μέσα να ρίξεις λίγο νερό. Σε λίγο θα είσαι καλύτερα.<br />Καθώς μπαίνω στην αυτοσχέδια εξωτερική τουαλέτα της ταβέρνας τι να δώ....Μια άλλη στον καθρέφτη. Τα χείλη μου διπλάσια μη πω και τριπλάσια, σαν κάτι τραβεστί που έχουν κάνει σιλικόνη. Η μούρη μου κατακόκκινη σαν το παντζάρι και με πιο κόκκινες βούλες στα χέρια.. Ρίχνω λίγο νερό και βγαίνοντας έξω ο Γιώργος περιμένει.<br />- Αισθάνεσαι καλύτερα?<br />- Ναι, πολύ σ’ ευχαριστώ .<br />Τώρα που είδα και πως είμαι…τι να σου πω. Τι γλυκούλης που είναι ,σκέφτομαι γυρνώντας στο τραπέζι.<br />Ο Νίκος με αγριοκοιτάζει τώρα, λες και είμαστε ακόμα ζευγάρι και έχει θυμώσει που ο Γιώργος ήρθε μαζί μου.<br />Να, αυτά δεν μπορώ. Για να δεις τι παλιο-χαρακτήρας είναι, με θεωρεί σαν οικόπεδο ένα πράγμα, και παρόλο που με θέλει ακόμα, δεν με διεκδικεί με ωραίο τρόπο όπως πολύ απλά θα μπορούσε να κάνει. Αλλά παρακολουθεί τις κινήσεις μου και μπαστακώνεται λες και είναι αστυνομία με το έτσι θέλω. Εγώ φταίω που δεν τον θέλω μετά? Δεν τον μπορώ άλλο αυτό τον άνθρωπο, και μόνο που τον βλέπω καταπιέζομαι.<br />Ευτυχώς τα μαζεύουμε για να φύγουμε σιγά-σιγά...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-474075450259014878?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-87194953970046389562009-08-04T13:59:00.000+03:002009-08-04T14:00:41.492+03:00<div align="justify">Καθώς φεύγουμε από το σπίτι η κουβέντα ξαναγυρίζει που αλλού; Στον πρίγκιπα.<br />- Λοιπόν δεν γίνεται να έρθει πρίγκιπας και να μην βγω εγώ μαζί του. Δηλώνει η μοντέλα που γνωρίσαμε μόλις πριν δυο ώρες.<br />Ο Ανδρέας με κοιτάει με νόημα από τον καθρέφτη και τα μάτια του παίρνουν πάλι την έκφραση της αλεπούς μέσα απ’ τα γυαλιά του. Πραγματικά είναι έτοιμο το σενάριο για τις διακοπές…<br />Φτάνοντας στο παραλιακό bar που γίνεται το beach party, η μουσική ακούγεται όλο και πιο δυνατά καθώς πλησιάζουμε, και ο δρόμος είναι κλεισμένος.<br />- Μάλλον θα παρκάρω εδώ και πάμε με τα πόδια, δεν προχωράει άλλο το αμάξι. Τον έχουν κλείσει τον δρόμο.<br />- Α, κανένα πρόβλημα. Εγώ το έχω πιάσει το νόημα του νησιού. Αθλοπαιδείες και Άγιος Ο Θεός…Συμπληρώνει ο Ανδρέας.<br /> Κατηφορίζοντας το δρόμο προς την παραλία, η θάλασσα είναι λάδι και φαίνεται σαν καθρέφτης που αντανακλά το τεράστιο φεγγάρι. Η παραλία είναι γεμάτη κόσμο σε ξαπλώστρες που ρεμβάζει την αυγουστιάτικη θέα της πανσελήνου. Καθώς πλησιάζουμε προς το μπαρ πυκνώνει ο κόσμος.<br />- Νάτος ο δικός σου. Μου κάνει νόημα σκουντώντας με ο Ανδρέας. Έχει πιάσει πρώτο τραπέζι πίστα και σε περιμένει.<br />- Ανδρέα είναι και ο Κοντοκώστας εδώ. Λέει ο Χρήστος δείχνοντας τον ακατονόμαστο. (Βλέπεις είναι γνωστό καμάρι της Αθήνας)<br />- Ναι Χρήστο μου, αν δεις καράβι στο βουνό….<br />Τον αγριοκοιτάζω και του πατάω μια στο πόδι για να σκάσει.<br />- Σιγά με ξέρανες.<br />- Τι είπες Ανδρέα; Ρωτάει ο Χρήστος.<br />- Τίποτα. Τον είδα λέω, τον είδα.<br />Εντωμεταξύ η Κατερίνα έχει βρει κάτι γνωστούς και έχει πιάσει την κουβέντα.<br />Καθόμαστε στο μπαρ και ο Ανδρέας μου ξανακάνει νόημα γιατί ο ακατονόμαστος έχει γυρίσει πλάτη την καρέκλα προς το τραπέζι του, και με κοιτάζει με ύφος. Εγώ γυρνάω την πλάτη μου και ξύνω τον πισινό μου.<br />- Ξέρεις Ανδρέα, η Εβελίνα (η σταρ Ελλάς που τον παράτησε και τώρα βγαίνει με τον φίλο του που τυχαίνει να είναι ξάδερφος του ακατονόμαστου, μικρός που είναι ο κόσμος...) πήγε να πασάρει την Κατερίνα σ’ αυτόν τον Κοντοκώστα αλλά δεν την ήθελε. Λέει πληροφοριακά ο Χρήστος στον Ανδρέα.<br />- Για πες μας κι άλλα. Ψοφάω για τέτοια το ξέρεις.<br />- Του την είχε πάει σε ένα πάρτι του για να την γνωρίσει και δεν έκανε τίποτα. Δεν του άρεσε.<br />- Α ναι, την θυμάμαι. Θυμάσαι Σάσα που με είχες πάρει μαζί σου στο αποκριάτικο πάρτι του;<br />- Ναι κάτι θυμάμαι τώρα που το λες . Και έλεγα που το έχω ξαναδεί αυτό το απολειφάδι…Δεν βρίσκει και αυτός μια από δαύτες να μ’ αφήσει και μένα στην ησυχία μου.<br /> Και πάνω στην ώρα έρχεται ….<br />- Καλησπέρα. Λέει και γυρνάει προς το μπαρ. Μια βότκα λεμόνι παρακαλώ. -Πώς πάει Σάσα;<br />- Καλά εσύ.<br />- Καλά, απαντάει και βγάζει τη γλώσσα του έξω σαν κάτι γέρους. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το έκανε αυτό. Κάποτε θυμάμαι όταν ήμουν 17 το έβρισκα χαριτωμένο. Ήταν γιατί δεν τον ήξερα καλά ακόμα. Τώρα μου ‘ρχεται να ξεράσω. Δεν αντέχω άλλο και ξεσπάω.<br />- Τι θα γίνει ρε Νικολάκη; Ακόμα τα ίδια; Τι καταλαβαίνεις μ’ αυτά που κάνεις μου λες; Δεν βαρέθηκες ακόμα την παρακολούθηση;<br />- Είσαι τρελή. Νομίζεις ότι σε παρακολουθώ; Για παρανοϊκό μ’ έχεις περάσει;<br />- Δεν σκοπεύω να τσακωθώ μαζί σου, ούτε να σε προσβάλω θέλω. Απλά με έχει κουράσει αυτό το πράγμα και με καταπιέζει ψυχολογικά. Δεν θέλεις να μιλήσουμε σαν άνθρωποι μια φορά;<br />Παίρνει τη βότκα του από το μπαρ και μου λέει σε ύφος μεταξύ αστείου και σοβαρού:<br />- Θα σε καθαρίσω σουπιά . Που θα μου πας; Και ξαναβγάζει έξω τη γλώσσα του.<br />Παναγία μου, πως έβρισκα κάποτε αυτό το τέρας χαριτωμένο;<br />- Γιατί να με καθαρίσεις; Πλύθηκα σήμερα. Απαντάω κάνοντας τη χαζή και φεύγω με ελαφρά πηδηματάκια. Αφού κουβέντα με τρελό δεν μπορώ να κάνω, γιατί να συγχύζομαι άδικα; Ας συγχυστεί αυτός καλύτερα. Μα που πήγαν οι άλλοι; Δεν βλέπω κανέναν. Α, νάτοι, έχουν καθίσει σε ένα τραπέζι με κάτι τουρίστριες.<br /> - Tι έγινε; Με ρωτάει ο Ανδρέας.<br />- Άσε με να χαρείς και ‘συ.<br />- Αγάπη μου το πεπρωμένο σου είναι και δεν το έχεις καταλάβει ακόμα. Σαν τη Σου-Ελεν στο Ντάλλας. Πάρ’το απόφαση επιτέλους. Αχ αυτή την καημένη τη μάνα σου σκέφτομαι που δεν τον θέλει…Τι χαρά έχεις να πάρεις καημένη μάνα…Σιγο μουρμουρίζει και καθώς χτυπά δυνατά τα χέρια του παλαμάκια, του κόβεται η χαρά απότομα, όταν σηκώνοντας το κεφάλι του, βλέπει τον Νίκο από πάνω του να τον αγριοκοιτάζει.<br />- Κάθισε αν θέλεις. Του λέει δειλά αλλά δεν παίρνει καμιά απάντηση.<br />- Κατάλαβες τώρα γιατί δεν είναι το πεπρωμένο μου Ανδρίκο;<br />- Κατάλαβα, κατάλαβα. Πα, πα, πα, αυτός είναι σκέτος βελζεβούλ. Τα κέρατα και η ουρά του λείπουν. Ανατρίχιασα ολόκληρος. Τι μάτι είναι αυτό που έχει. Θολό και τρελό συνάμα… Πολύ κακιά ενέργεια. Δίκιο έχεις….<br />Το κέφι αρχίζει να ανεβαίνει. Χορός στην παραλία και στο ξύλινο πάτωμα του μπαρ, που σείεται ολόκληρο. Ο Ανδρέας με τον Χρήστο παίρνουν μια μεγάλη κανάτα γεμάτη καρπούζι και κερνάνε συνεχώς κάτι Ιταλίδες που χορεύουν ξυπόλυτες.<br />- Τι κάνεις Σάσα;<br />- Γειά σου Γιώργο. Καλά είμαι. Εσύ;<br />- Καλά. Πρώτη χρονιά έρχεσαι στην Πάτμο;<br />- Όχι. Είχα έρθει και πέρυσι.<br />- Με ποιους είσαι εδώ;<br />- Με τον Ανδρέα, τον Χρήστο και τη φίλη του.<br />- Καλά είσαστε στο ίδιο σπίτι με τον Χρήστο και την Κατερίνα;<br />- Ναι. Τους ξέρεις;<br />- Με τον Χρήστο ήμασταν συγκάτοικοι 6 μήνες στην Αμερική.<br />Μικρός που είναι ο κόσμος…σαν χωριό είναι η Αθήνα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8719495397004638956?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-3345397363310168102009-08-01T11:38:00.002+03:002009-08-04T14:01:01.863+03:00<div align="justify">Η ώρα έχει περάσει και εμείς περιμένουμε καθώς το πλοίο κάνει μανούβρες στο λιμάνι. Σε λίγο αρχίζουν να κατεβαίνουν οι πρώτοι επιβάτες.<br />Ο Ανδρέας κουνάει το χέρι του, ή καλύτερα να πώ κουνιέται ολόκληρος καθώς χαιρετάει κάποιους που επίσης τον χαιρετάνε μέσα από ένα τζιπ που σέρνει ένα φουσκωτό.<br />Αφού βγαίνει από την προβλήτα το τζιπ, σταματάει λίγο πιο μπροστά από μας και κατεβαίνει ο φίλος του Ανδρέα από την θέση του συνοδηγού. Ο φίλος του είναι μετρίου αναστήματος, αρκετά μελαψός και συμπαθής από μακριά, αλλά καθώς τον βλέπω να έρχεται προς το μέρος μας, κάτι ασυνάρτητο και ατσούμπαλο έχουν οι κινήσεις του. Τώρα που τον βλέπω καλύτερα καταλαβαίνω μάλλον τι φταίει. Οι παντόφλες που φοράει πρέπει να είναι τουλάχιστον ένα με δύο νούμερα μεγαλύτερες!<br />- Τί γίνεται; Αγκαλιές, φιλιά<br />- Σας περιμέναμε ώρα. Από δώ η Σάσα και ο Χρήστος.<br />- Χάρηκα.<br />- Καλά ποιός οδηγεί το αυτοκίνητο;<br />- Ανδρέα έχω φέρει έναν οδηγό γιατί δεν μπορούσα να φέρω το φουσκωτό μόνος μου από την Αθήνα. Θα το ρίξει στη θάλασσα και θα φύγει με το επόμενο πλοίο πίσω για Αθήνα.<br />Μη χειρότερα, βέβαια με τέτοιες παντόφλες που φοράς όχι φουσκωτό ούτε ποδήλατο…βάλε και κατάλαβε τι έχει να γίνει από δω και μπρος.<br />- Και δε μου λες Χρηστάκη καλή η φίλη σου; Γιατί δεν κατεβαίνει από το αυτοκίνητο;<br />- Έχει ζαλιστεί από το καράβι. Κατερίνααααα, κατέβα να μιλήσεις στα παιδιά<br />Η Κατερίνα που δεν φαίνεται καθώς όλο της το πρόσωπο είναι ζωσμένο με μια μπαντάνα ανοίγει την πόρτα και όλο χάρη έρχεται προς το μέρος μας. Είναι πολύ αδύνατη, μελαχρινή χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο εκτός από τα μάτια της που φαίνονται μεγαλύτερα λόγο της αδυναμίας. Καθώς πλησιάζει για να χαιρετήσει, το μάτι μου πέφτει στα χέρια της που είναι ολίγον χνουδωτά. Την ίδια έκπληξη διέκρινα και στο βλέμμα του Ανδρέα που το μάτι του καρφώθηκε στη λυκότριχα.<br />- Γειά σας<br />- Η Σάσα και ο Ανδρέας. Η Κατερίνα.<br />Αφού έγιναν οι συστάσεις πάω εγώ με το υποτιθέμενο μοντέλο στο σπίτι και οι λοιποί να ρίξουν το φουσκωτό στη θάλασσα.<br />Φτάνοντας στο σπίτι χτυπάει το κινητό μου και μόλις απαντάω μου το κλείνουν.<br />Αρχίσαμε πάλι! Είναι η ώρα του ακατονόμαστου, θα ετοιμάζονται στο σκάφος για να βγούνε και με θυμήθηκε.<br />- Εγώ που θα κοιμηθώ; Ρωτάει το μοντέλο.<br />- Κοίταξε υποθέτω ότι στη μια κρεβατοκάμαρα θα μείνετε εσύ και ο Χρήστος..<br />- Α,όχι εγώ δεν πρόκειται να κοιμηθώ με τον Χρήστο, δεν είμαστε ζευγάρι ξέρεις.<br />- Τότε τι να σου πω… Εγώ μέχρι σήμερα κοιμόμουν κάτω. Κάτσε να έρθουν και οι υπόλοιποι και βλέπουμε. Αν θες μπες για μπάνιο να είσαι έτοιμη όταν φθάσουν.<br />- Α, μπα, δεν χρειάζεται θα αλλάξω μόνο για το βράδυ.<br />Σε λίγο φθάνουν και οι υπόλοιποι μαζί με τον άμοιρο οδηγό που βιάζεται σαν Βέγγος για να προλάβει να κάνει μπάνιο και να ξαναφύγει.<br />Ο Ανδρέας στο μεταξύ που από το πρωί μέχρι το βράδυ μουρμούραγε ότι αυτό δεν ήταν σπίτι για διακοπές αλλά κολαστήριο, άρχισε να το διαφημίζει σαν μεσίτης…Γιατί άραγε;<br />- Πώς σου φαίνεται Χρήστο; Έλα στη βεράντα να δείς θέα.<br />- Αα, καταπληκτικό. Αποκρίνεται ο Χρήστος. Έχω φέρει και κιάλια, έτσι θα βλέπουμε όλα τα σκάφη. Πάνω έχει βεράντα; Ρωτάει μπαίνοντας για να ανέβει στο πάνω πάτωμα και οι υπόλοιποι τον ακολουθούμε.<br />- Εγώ που θα κοιμηθώ ; Ρωτάει η miss universe.<br />- Με τον Ανδρέα . Της λέει ο Χρήστος και κλείνει το μάτι.<br />- Κόψε τις βλακείες και λέγε.<br />- Ο Χρήστος θα πάρει την κάτω κρεβατοκάμαρα και ΄γω την πάνω. Υποδεικνύει ο σκηνοθέτης Ανδρέας. Εσύ με τη Σάσα θα κοιμηθείτε στα δύο κρεβάτια του πάνω πατώματος μέχρι να έρθει ο Φρανσουά με την Μαρία.<br />- Πωπω τι ζέστη είναι αυτή εδώ πάνω, δεν έχει κλιματισμό; Λέει ο Χρήστος τραβώντας τη μπλούζα του, και καθώς πάει να προχωρήσει προς το παράθυρο μπερδεύεται μέσα στις τεράστιες DKNY παντόφλες του και παραπατάει. (Μα τι στο καλό σε προσφορά τις πήρε; Αυτές χωρίς υπερβολή είναι τουλάχιστον 2 νούμερα μεγαλύτερες)<br />- Αυτή την κρεβατοκάμαρα θα την πάρει ο πρίγκιπας με την αρραβωνιαστικιά του. Πετάγεται ο Ανδρέας. (Πρόλαβε και το ΄σωσε το κατσάδιασμα η αλεπού. )<br />- Πρίγκιπας; Ποιος ο Νικόλαος; Ρωτάει η Κατερίνα που άστραψε το μάτι της.<br />- Ποίος πρίγκιπας Ανδρέα;<br />Τσίμπησε και το άλλο ψάρι. Εγώ γελάω κάτω από τα μουστάκια μου και ο Ανδρέας μου ρίχνει κοφτές ματιές γιατί φοβάται μη του χαλάσω το σχέδιο.<br />- Ο φίλος μου ο Φρανσουά. Είναι γόνος βασιλικής οικογένειας, 5ος στη σειρά διαδοχής του θρόνου του Βελγίου.<br />(Καλά από πότε έχει βασιλιά το Βέλγιο και δεν το ΄ξερα;μπορεί και να ΄χει για να το λέει ο Ανδρέας)<br />- Γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα; Ρωτάει ο Χρήστος. που ξέχασε το air condition.<br />- E, στο λέω τώρα!<br />Εύκολο να πιστέψουν τον Ανδρέα γιατί έχει πολλές γνωριμίες και μερικές από το διεθνή jet set λόγο Κέρκυρας που είχε μεγαλώσει εκεί τα καλοκαίρια όταν το νησί ήταν στα καλύτερά του…<br />- Και πότε έρχονται τα παιδιά;<br />- Μεθαύριο.<br />- Ωραίος ο πρίγκιπας; Ρωτάει η Κατερίνα.<br />- Όχι επειδή είναι φίλος μου αλλά είναι όμορφος…<br />Στο μεταξύ ο Χρήστος φούντωσε από τη ζέστη και ξαναθυμήθηκε το air-condition.<br />- Καλά αυτός το ξέρει ότι εδώ δεν έχει κλιματισμό;<br />- Ααα αυτοί είναι απλοί άνθρωποι (εννοώντας τους γαλαζοαίματους) Θέλει να ξεκουραστεί εδώ το παιδί και να χαλαρώσει.<br />- Τώρα που το λες έτσι, είναι ωραίες οι διακοπές…<br />(Βρε τι σου είναι αυτό το παιδί ξουράφι! Σου λέει κοτζάμ πρίγκιπας θα μείνει μαζί μας, εγώ θα παραπονεθώ για τη ζέστη;)<br />- Τι θα κάνουμε τελικά σήμερα; Θα πάμε για κανένα ποτό ή θέλετε να αράξουμε στη βεράντα; Ρωτάω εγώ.<br />- Ποια βεράντα καλέ. Εγώ είμαι σχεδόν έτοιμη. Απαντάει η κυρία μοντέλο.<br />- Ναι, ναι. Κάνω και ‘γω ένα ντους και φύγαμε.<br />Καθόμαστε στη βεράντα ενώ ο Χρήστος κάνει μπάνιο και χτυπάει το τηλέφωνό μου.<br />- Ναι.<br />Σιγή και κλείνει η γραμμή.<br />- Ο παρανοϊκός είναι πάλι; Κοιτάει το ρολόι του<br />ο Ανδρέας και συνεχίζει. Αργήσαμε βλέπεις<br />να βγούμε και ανησύχησε…<br />- Πράγματι είναι η ώρα του.<br />- Ωχ τι σε περιμένει πάλι κακομοίρα μου. Θα γελάσουμε..<br />Και αρχίζει να σιγοτραγουδάει καθώς μπαίνει μέσα για να βάλει πουκάμισο.<br />Η μοντέλα βρίσκει ευκαιρία να μου το παίξει ψαγμένη και αρχίζει …<br />- Εμείς, δηλαδή η οικογένειά μου έχουμε ένα νησί απέναντι, τους Αρκιούς και εγώ κάνω διακοπές μόνο εκεί γιατί δεν μου αρέσει η Πάτμος.<br />- Αλήθεια; Εγώ νόμιζα πως δεν έχει ούτε ρεύμα απέναντι παρά μόνο μια ψαροταβέρνα με γεννήτριες.<br />- Ε, ναι δεν έχει ρεύμα αλλά έχουμε ένα σπίτι εκεί.<br />- Και είναι δικό σας το νησί;<br />- Ε, ναι έχουμε κάτι πλαγιές.<br />(Κατάλαβα το νησί έγινε πλαγιές, οι πλαγιές χωράφια και η ιστορία συνεχίζεται..)<br />- Και πως και ήρθες στην Πάτμο φέτος;<br />- Ε, μιας και ο Χρήστος ήρθε εδώ, είπα να του κάνω παρέα.<br />- Μάλιστα.<br />Αν το καλοσκεφτείς πώς να πηγαινοερχότανε από απέναντι στη Πάτμο; Γι’ αυτό δεν της άρεσε το νησί και προτιμούσε τα αγριοπρόβατα απέναντι…. Αρχίζει να βγαίνει νόημα.<br />- Να σε ρωτήσω Σάσα, εσύ τον ξέρεις τον πρίγκιπα;<br />- Ναι και τη fiancé του ξέρω.<br />- Καλά αυτό δεν μας νοιάζει.<br />(Κοίτα θράσος το απολειφάδι!)<br />- Λοιπόν εμένα η γιαγιά μου που ήξερε και έλεγε τον καφέ μου είχε πεί ότι ο άντρας που θα παντρευτώ θα είναι αριστοκράτης και θα έχει πολλά χρήματα.<br />- Τι λές; Αλήθεια; (Aπό πόσες γυναίκες έχεις να φας ξύλο σου είπε η γιαγιά σου;)<br />- Έτοιμος. Πετάγεται ο Χρήστος.<br />Αμάν τι εμφάνιση είναι αυτή καλοκαιριάτικα! Καλογυαλισμένα κροκοδειλέ παπούτσια και ασορτί ζώνη. Μη χειρότερα….</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-334539736331016810?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-47842420244610866922009-07-27T12:36:00.003+03:002009-08-04T14:01:27.728+03:00<div align="justify">Ημέρα<span style="font-size:180%;"> 2</span><span style="font-size:100%;">η...</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Το μάτι μου ανοίγει από κάτι βογκητά αχ και βαχ που με ξυπνάνε. Τι ώρα να ΄ναι; Κοιτάω το ρολόι μου. Έντεκα παρά τέταρτο. Γυρνάω από την άλλη μπας και κοιμηθώ λίγο ακόμα. Ο Ανδρέας ανοίγει την πόρτα και μου λέει:<br />- Σήκω. Aκόμα κοιμάσαι;<br />- Εσύ βογκάς έτσι; Τι έπαθες; Απαντάω καθώς τεντώνομαι στο κρεβάτι.<br />- Έχω ξυπνήσει από τις εννιάμισυ από τη ζέστη. Αυγό τηγανίζεις επάνω. Καίει ο τόπος. Σήκω να πάμε να φάμε πρωινό και να ψωνίσουμε. Ούτε νερό να πιούμε δεν έχει εδώ.<br />- Καλά, καλά, τώρα σηκώνομαι.<br />Ακόμη δεν έχει ανοίξει καλά - καλά το μάτι μου και ο Ανδρέας φωνάζει όλο αχ και βαχ καθώς πάμε για πρωινό στον Αρίωνα. Καθόμαστε και παραγγέλνουμε δύο ομελέτες με κρουασάν και καφέ. Έχουν περάσει δέκα λεπτά και τίποτα ακόμα.<br />- Βλέπω το νησί πετάει και από service. Πέστο και έγινε. Ούτε η εκπομπή της Τζοβάνας Φραγκούλη. Δεν προλαβαίνεις να το σκεφτείς και η επιθυμία σου πραγματοποιείται….. Πάω να πάρω καμιά εφημερίδα.<br />Η αλήθεια είναι πως το νησί δεν έχει μεγάλη υποδομή για τόσο κόσμο που μαζεύεται τον Αύγουστο, και θέλει λίγη υπομονή.<br />Μετά από λίγο έρχεται το πρωινό, έρχεται και ο Ανδρέας. Μου ΄ρχεται να σκάσω στα γέλια καθώς είναι σαν καρικατούρα όταν εκνευρίζεται, και μ΄αυτό το παρεό που φοράει…<br />- Και βεβαίως βεβαίως, στο νησί των ανέσεων, θα διαβάζουμε τα χθεσινά νέα γιατί ο περιπτεράς είπε πως εδώ δεν βιάζεται κανείς και οι σημερινές εφημερίδες έρχονται πάντα την επόμενη. Άντε δεκαεννιά μέρες και σήμερα!<br />- Πού θές να πάμε για μπάνιο; Αλλάζω συζήτηση.<br />- Τι με ρωτάς . Εσύ ξέρεις. Μου λέει και αρχίζει να τρώει λαίμαργα την ομελέτα του.<br />- Θέλεις κάπου που να έχει και μπαρ ή σε πιο χαλαρή;<br />- Πάμε όπου να ΄ναι.<br />- Καλά. Πάμε στον Κάμπο να παίξουμε και τάβλι.<br />Η παραλία του Κάμπου μαζεύει πάντα τον περισσότερο κόσμο μιας και έχει δυο μπαράκια με μουσική και θαλάσσια σπορ. Καθίσαμε στο πρώτο, και αφού παραγγείλαμε καφέ, αρχίσαμε να παίζουμε τάβλι. Χτυπάει το τηλέφωνο του Ανδρέα.<br />- Έλα, τι κάνεις; Παύση. –Ναι καλά είναι εδώ ,έχει αρκετό κόσμο. Εσείς τι ώρα φτάνεται; O.κ το απόγευμα θα σας περιμένω.<br />- Έρχεται ο Χρήστος με μια φίλη του μοντέλο μαζί. Κουβαλάνε και το φουσκωτό.<br />Αυτός ο φίλος του ο Χρήστος, είναι τριάντα χρονών. Άχρηστος και αυτός και με πολλές προσπάθειες απεξάρτησης απ΄την κοκαϊνη που κατά τα λεγόμενα του Ανδρέα υποτίθεται πως έχει αναλάβει τις επιχειρήσεις της μητέρας του και έχει σοβαρευτεί πια. Αυτόν το φίλο του τον είχα δει μερικές φορές. Έβγαινε με μια Νίνα που μετά έγινε σταρ Ελλάς και αφού τον ξεψύλλισε για τα καλά τον παράτησε. Μετά αυτός βρήκε μία άλλη την Εβελίνα, που κι αυτή έβαλε υποψηφιότητα και βγήκε σταρ Ελλάς, και με την σειρά της τον ξεψύλλισε και τον άφησε. Μόνο που η δεύτερη τα έφτιαξε με έναν απ΄τους κολλητούς του φίλους με περισσότερα χρήματα απ΄αυτόν. Και τώρα εμφανίζονται μαζί χαρούμενο ζευγάρι στα περιοδικά. Φαίνεται πως τις πάει γούρι και όποια βγαίνει μαζί του γίνεται και σταρ Ελλάς μετά. Τι να πεις…Αρχίζουμε το τάβλι και η ώρα κυλάει ευχάριστα. Είμαστε στην τρίτη παρτίδα όταν…<br />- Μη γυρίσεις απ΄την άλλη. Μου λέει ο Ανδρέας κοιτώντας με γουρλωμένα μάτια προς τη θάλασσα.<br />- Τι έγινε;<br />- Μη γυρίσεις. Κάνε πως ρίχνεις τα ζάρια. Συνεχίζει πιο τσιριχτά τώρα.<br />Δεν αντέχω, γυρνάω προς τη θάλασσα και τι να δω; Ο Νίκος βγαίνει περπατώντας μέσα από το νερό κρατώντας ένα κουτί στο κεφάλι του για να μην βραχεί αφού κατέβηκε από ένα φουσκωτό λίγο πιο μέσα. Αμάν τι μαλτεκούτο είναι αυτό που με βρήκε πάλι…. Με πιάνει το στομάχι μου και το κεφάλι μου συγχρόνως.<br />- Ανδρέα πάμε να φύγουμε.<br />- Όχι θα το καταλάβει αν φύγουμε τώρα. Ααχ και έχει κακή ενέργεια αυτός. Με ματιάζει κάθε φορά που με βλέπει και με πιάνει το κεφάλι μου. Λέει ο Ανδρέας καθώς δεν μπορεί να βολευτεί στην καρέκλα του πια .<br />- Τι γίνεται; Ακούω μια φωνή πίσω μου. Γυρνάω ατάραχη..<br />- Πως από ΄δω Νικολάκη;<br />- Διακοπές… Τι κάνεις; Ρωτάει τον Ανδρέα.<br />- Καλά εσύ;<br />- Μια χαρά. Απαντάει και βγάζει από την πλαστική σακούλα ένα σκάκι.<br />Αφού παραγγέλνει καφέ, έρχεται και ο φίλος του ο Ντένης, μας χαιρετάει και κάθεται μαζί του.<br />- Θα παίξουμε σκάκι. Λέει ο Νίκος στον Ντένυ.<br />- Όχι τώρα ρε Νίκο, εγώ πεινάω.<br />- Είπα τώρα αλλιώς θα μείνεις νηστικός.<br />- Καλά τώρα!<br />Εμείς κάνουμε ότι παίζουμε τάβλι, ενώ έχουμε μπερδέψει τα αυγά με τα καλάθια και ο Ανδρέας μου κάνει νόημα σηκώνοντας τα φρύδια του σα να λέει Τι ναι τούτος εδώ?<br />- Δεν πάμε σιγά-σιγά για μπάνιο; Μου λέει ο Ανδρέας τεντώνοντας δήθεν νωχελικά τα χέρια του. Βαρέθηκα.<br />- Θα φύγετε; Ρωτάει ο Ντένης.<br />- Ναι θα πάμε για μπάνιο. Γειά σας. Μάλλον θα τα πούμε το βράδυ. Λέω όλο ευγένεια και φεύγουμε.<br />Κάθε φορά που ξεφυτρώνει εμπρός μου φάντης μπαστούνι, παριστάνω ότι δεν συμβαίνει τίποτα και στρίβω με ελαφρά πηδηματάκια.<br />Καθώς αλλάξανε τα σχέδια, πάμε τελικά στην Πέτρα για μπάνιο, μια ήσυχη παραλία που πήγαμε και χθες.<br />- Ααχ, αν δεις καράβι στο βουνό….. ξέρεις τι το ‘χει σύρει…. Κάνει ο Ανδρέας με νόημα. Ωραίο σκάφος έχει πάντως…<br />Το μπάνιο κύλησε χωρίς ευτράπελα με τον Ανδρέα να μονολογεί πως τα λεφτά δεν ξέρουνε που πάνε και αν τα είχε αυτός τι θα τα ‘κανε κλπ, κλπ.<br />Το απόγευμα πήγαμε να φάμε στον Μπενέτο, από τα λίγα μαγαζιά στην Πάτμο με gourmet κουζίνα, που για να πας εκεί θα πρέπει να έχεις κλείσει τραπέζι τουλάχιστον δύο μέρες νωρίτερα.<br />Αφού του έκανα το τραπέζι, και το φαγητό τον ευχαρίστησε πολύ, ήπιε κανά δυό ποτηράκια παραπάνω και ήρθε σε ευφορία.<br />- Λοιπόν μ’ αυτόν που θα ΄ρθει σήμερα θα ρίξουμε πολύ γέλιο. Μιάς και το έργο βγαίνει δύσκολα σ΄αυτό το νησί, άκου τι σενάριο ετοιμάζω.<br />Αυτός έρχεται με μια φίλη του μοντέλο, που έχει σπίτι στους Αρκιούς, αυτό το μικρό νησάκι απέναντι, αλλά θα μείνει μαζί μας. Και επειδή είναι ψώνια και οι δύο, θα τους πούμε για το άλλο ζευγάρι που θα έρθει, τον Φρανσουά με τη Μαρία, ότι ο Φρανσουά είναι πρίγκιπας πέμπτος στη σειρά διαδοχής του θρόνου του Βελγίου. Κάτσε να πάρω τηλέφωνο και τον Φρανσουά να τον ειδοποιήσω..<br />Αφού συνεννοείται στο τηλέφωνο με τον Φρανσουά που στην πραγματικότητα είναι γιος του Γάλλου πρέσβη, και το όλο του παρουσιαστικό και οι τρόποι ταιριάζουν άνετα σε πρίγκιπα, κλείνει το τηλέφωνο όλο ευχαρίστηση.<br />Κάτι τέτοια σκηνικά σκαρώνει ο Ανδρέας και γίνεται το έλα να δείς…<br />Στο σπίτι ετοιμαζόμαστε, αφού σε λίγο φθάνουν στο λιμάνι οι πρώτοι συγκάτοικοι. Ο Ανδρέας ακούγεται από το επάνω μπάνιο να τραγουδάει, όταν ξαφνικά φωνάζει πως τον χτύπησε πάλι το ρεύμα.<br />- Τόσα ηλεκτροσόκ ούτε στο δρομοκαϊτειο πια.. Θα τα ακούσει αυτός ο βλάχος.<br />Πάνω στην ώρα χτυπάει η πόρτα, και είναι το ζευγάρι που μας νοικιάζει το σπίτι με το μικρό τους κοριτσάκι.<br />- Άσε άσε,ανοίγω εγώ. Λέει ο Ανδρέας μες στη φούρια.<br />- Γειά σας . Ήρθαμε να δούμε αν χρειάζεστε τίποτα. Λέει η γυναίκα του που μοιάζει με πονηρή αλεπού.<br />Ο Ανδρέας στέκεται στην πόρτα, ενώ αυτοί θέλουν να περάσουν μέσα.<br />- Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με το νερό στο μπάνιο. Μας τινάζει συνεχώς το ρεύμα. Τι θα γίνει; Λέει ο Ανδρέας.<br />- Αποκλείεται, αυτό πρώτη φορά το ακούω.<br />- Τι αποκλείεται λες να σου κάνουμε πλάκα; Πως θα τη βγάλουμε; Εδώ σκάει ο τζίτζικας και όταν πάμε να δροσιστούμε μας τινάζει το ρεύμα.<br />- Θα δούμε τι θα γίνει. …. Να μας βάλετε τα υπόλοιπα χρήματα στην τράπεζα και να μας φέρετε την απόδειξη. Αλλάζει κουβέντα η γυναίκα του.<br />Ο Ανδρέας έχει αρχίζει και εκνευρίζεται, τους λέει ότι βιάζεται να ετοιμαστεί και τους κλείνει την πόρτα στη μούρη.<br />- Τι μπουρτζόβλαχοι είναι αυτοί. Ακούς εκεί…Λες και θα φύγουμε χωρίς να πληρώσουμε…. Αα, και κάτι άλλο να μην ξεχάσω. Μην αναφέρεις τίποτα στον Χρήστο για το πόσο μας χρεώνουν το σπίτι. Θα του πώ ότι κάνει πιο ακριβά. Δεν φθάνει που του κανόνισα και διακοπές, ας πληρώσει και τίποτα παραπάνω. Εντάξει;<br />- Εγώ δεν ανακατεύομαι μ’ αυτά, και το πολύ πολύ, θα πώ ότι δεν ξέρω. Κάνε ότι θες. </div><div align="justify"><br />Ωχ, καλά αρχίσαμε… Να δω τι μπέρδεμα έχει να γίνει.. Τι με νοιάζει εμένα, ας κάνει ότι θέλει...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-4784242024461086692?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-81742544345334247322009-07-21T10:48:00.004+03:002009-08-04T14:01:47.987+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SmVz-x9CKsI/AAAAAAAABPE/KNYN8IPRWG0/s1600-h/skala.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360818453852859074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/SmVz-x9CKsI/AAAAAAAABPE/KNYN8IPRWG0/s320/skala.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify"><strong>Ημέρα πρώτη...</strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-size:180%;"><strong>Ε</strong></span>ίναι ξημερώματα Πέμπτης προς Παρασκευή, και ένα ταξί πηγαίνει προς το αεροδρόμιο μέσω της Αττικής Οδού φορτωμένο βαλίτσες και δύο επιβαίνοντες. Ο οδηγός ακούει ελαφρολαϊκά και τραγουδάει ξεφυσώντας καπνό. Μας ξεφορτώνει στο αεροδρόμιο και φεύγει. Κατεβαίνουμε και σέρνοντας τις βαλίτσες μας μπαίνουμε στην αίθουσα του αεροδρομίου.<br />- Θα πιούμε καφέ; Ρωτάει ο Ανδρέας.<br />- Τώρα του απαντάω.<br />Ο Ανδρέας είναι 30 χρονών αν και μοιάζει με πιτσιρίκο. Αρκετά θηλυπρεπής, που όμως ποτέ του δεν παραδέχτηκε ότι του αρέσουν οι άντρες.<br />Κάνει πάντα παρέα με γυναίκες, μιας και είναι ευχάριστος και αρκετά δημοφιλής. Πολύ έξυπνος και με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ.<br />Τεμπέλης από γεννησιμιού του, ποτέ του δεν τελειώνει ότι αρχίζει. Μέχρι και στο πανεπιστήμιο της Αθήνας πέρασε στη φιλοσοφική και το άφησε στη μέση.<br />Συνήθως όμως περνάει πολύ καλά, μιας και οι γονείς του τον καλο-συντηρούν παρότι δεν πηγαίνει στη δουλειά τους, καθότι μοναχοπαίδι και του έχουν αδυναμία . Ο ίδιος πάντα βρίσκει «θύματα» με παχουλό πορτοφόλι, και οργανώνοντας την παρέα, καταφέρνει όχι μόνο να μην πληρώνει ποτέ τίποτα, αλλά να βγάζει και το κατιτί του.<br />Πάντα συχνάζει στα καλύτερα μέρη, στα καλύτερα τραπέζια, και φροντίζει να βρίσκεται στα πιο κοσμικά πάρτυ είναι δεν είναι καλεσμένος! Μόνο φέτος που τόσα του έχω πει για αυτό το νησί που είναι τόσο cool και δεν το έχει μάθει η μάζα ακόμα, τον έπεισα να κανονίσουμε διακοπές στην Πάτμο.<br />Έτσι λοιπόν ο αγαπητός Ανδρέας άφησε κατά μέρος την αγαπημένη του Κέρκυρα και τα 5άστερα ξενοδοχεία και έκλεισε σπίτι για 6 άτομα στην Πάτμο.<br />Η παρέα που έχει κανονίσει να μείνει στο σπίτι δεν γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας και δεν θα έρθουν όλοι μαζί.<br />Ο δεύτερος λόγος που κανόνισε ο Ανδρέας αυτές τις διακοπές είναι γιατί η μητέρα του που έχει καταλάβει ότι ο γιος της κουνάει την αχλαδιά, προσπαθεί να τον κουκουλώσει και τον έχει δασκαλέψει να με πλευρίσει……. Σώθηκε! Φίλη με τον Ανδρέα εδώ και 5 χρόνια, λες και δεν ξέρω τι ρόλο βαράει. Τέλος πάντων μάνα είναι και αυτή…. Καθότι είμαι τύπος έξω καρδιά, μου αρέσει να κάνω παρέα με τον Ανδρέα γιατί γελάω πολύ μαζί του.<br />Επίσης με βοήθησε πολύ όταν ο πρώην φίλος μου, μου έκανε τη ζωή δύσκολη, καθώς με έπαιρνε έξω με τις παρέες του και περνούσαμε πολύ ωραία.<br />Ο πρώην φίλος μου λέγεται Νίκος και είναι ένας εγωιστής και μανιοκαταθλιπτικός (με τη βούλα του γιατρού), γόνος πάμπλουτης οικογενείας που έχει πάθει εμμονή μαζί μου. Οχι επειδή μ’ αγαπάει, αλλά επειδή είμαι η μοναδική γυναίκα στην ζωή του που τον απέρριψε. Παθιασμένος λοιπόν ο Νίκος που όλες οι νύφες της Αθήνας τον θέλουν για γαμπρό και τα περιοδικά τον κατατάσσουν στους 5 καλύτερους εργένηδες ως νούμερο τρία παρακαλώ( που να ‘ ξεραν..), παρακολουθεί όλα τα τηλέφωνα μου (κινητά και σταθερά) για να έρχεται από πίσω μου όπου πηγαίνω και να με συγχύζει. Πολλές φορές βέβαια ο ίδιος συγχύζεται περισσότερο με αυτά που ακούει στο τηλέφωνο, αλλά ποιος του φταίει;<br />- Τι ώρα είναι; Ρωτάει ο Ανδρέας ρουφώντας με το καλαμάκι τον καφέ του.<br />- Πέντε και τέταρτο. Σε πέντε πάμε στην αίθουσα αναμονής.<br />Η διαδρομή έχει ως εξής: αεροπορικώς μέχρι την Κώ και από κει δελφίνι αφού η Πάτμος δεν έχει αεροδρόμιο.<br />Όλα κυλάνε καλά. Φτάνουμε στην Κώ όπου έχει κιόλας ξημερώσει και σέρνουμε τα μπαγκάζια, ουκ ολίγα, μιας και θα μείνουμε αρκετές ημέρες. Τσακώνουμε ένα ταξί για το λιμάνι και η ώρα είναι ήδη εφτά παρά τέταρτο.<br />- Καλέ κύριε μπορούμε να πάμε λίγο πιο γρήγορα; Εφτά και τέταρτο φεύγει το δελφίνι για την Πάτμο.<br />-Λες να μην προλάβουμε; Λέει ο Ανδρέας όλο ανησυχία.<br />-Μη σας νοιάζει θα σας πάω πετώντας.<br />Δεν προλαβαίνει να το πεί, ακούγεται ένας θόρυβος ,και το τιμόνι αρχίζει να ξεφεύγει.<br />-Τι έγινε; Ρωτάω.<br />-Λάστιχο.<br />- Αμάν. Ναααάτα αρχίσαμε. Λέει ο Ανδρέας και χτυπάει τα χέρια του παλαμάκια. Αυτός ο δικός σου μας κάνει βουντού…Το’χω δει εγώ το έργο.<br />Ο Ανδρέας τα λέει αυτά γιατί μια φορά που ο Νίκος είχε θυμώσει μαζί μου, είπε πως θα μου κάνει μάγια και θα δω λέει τι θα πάθω!! Τι Κατίνα ….Όχι ότι δεν τον έχω ικανό, γιατί το παιδί τα έχει λίγο χαμένα, αλλά αυτά είναι σαχλαμάρες. Έλα όμως που ο Ανδρέας τα πιστεύει….<br />- Μη σας νοιάζει 3 λεπτά είναι ακόμα ως το λιμάνι και φτάνουμε. Θα το αλλάξω μετά το λάστιχο.<br />Φτάνουμε στο λιμάνι κακήν κακώς και τελικά τζάμπα η βιασύνη γιατί το δελφίνι είχε καθυστέρηση μιάμιση ώρα. Έτσι αφού στεκόμαστε στον ήλιο που μας χτυπάει κατακούτελα, μπαίνουμε τελικά στο παμπάλαιο δελφίνι και ξεκινάμε επιτέλους για τον τελικό προορισμό μας. Απέναντι από τις θέσεις μας έχει μια ταμπέλα που γράφει επάνω στα αγγλικά και στα ελληνικά: «Απαγορεύεται η χρήση ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ εντός του σκάφους».<br />- Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται. Μου λέει με νόημα. Άμα δεν αφήσουμε τα κοκαλάκια μας εδώ τυχεροί θα ‘μαστε.<br />Μετά από περίπου δύο ώρες φτάνουμε στο λιμάνι όπου εκεί μας περιμένει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που θα νοικιάσουμε.<br />Αυτό το σπίτι μας το σύστησε η Ευδοκία φίλη της μητέρας μου, που είναι από την Πάτμο.<br />Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο το κινητό του ιδιοκτήτη των ενοικιαζόμενων σπιτιών και αφού απαντάει, μας κάνει νόημα κάποιος από απέναντι.<br />-Καλώς τους, είσαι η Σάσα;<br />-Ναι τι κάνετε; Από ΄δω ο φίλος μου ο Ανδρέας.<br />- Μπείτε στο αυτοκίνητο να σας πάω.<br />Φτάσαμε στο σπίτι που είναι νεόκτιστο πέτρινο σε παλιό παραδοσιακό στυλ, μικρό αλλά όμορφο. Βρίσκεται στο Γροίκο μαζί με άλλα πέτρινα διώροφα. Σκαρφαλωμένα στο ύψωμα ενός λόφου από την αριστερή πλευρά του λιμανιού με υπέροχη θέα . Από ΄κει δεν βλέπεις μόνο το λιμάνι αλλά όλο το πέλαγος ώσπου χάνεται το μάτι.<br />Εσωτερικά έχει πέτρινους τοίχους και είναι διακοσμημένο σε νησιώτικο στυλ. Τα κρεβάτια έχουν όλα ουρανό και στα παράθυρα κρέμονται κοφτά κεντήματα αντί για κουρτίνες. Το σπίτι αποτελείται από μια κουζίνα, ένα μπάνιο και μια κρεβατοκάμαρα στον κάτω όροφο. Μια μικρή ξύλινη σκάλα οδηγεί στον πάνω όροφο που μοιάζει περισσότερο με πατάρι καθώς το ταβάνι είναι πολύ χαμηλό. Ανεβαίνοντας τις σκάλες στα αριστερά υπάρχει μια τουαλέτα και δεξιά φτάνεις σε ένα ξύλινο πατάρι με κάγκελα που βλέπει τον κάτω όροφο, με δύο σιδερένια κρεβάτια. Προσπερνώντας τα κρεβάτια υπάρχει μια πόρτα που οδηγεί στην δεύτερη κρεβατοκάμαρα.<br />Το καλύτερο από όλα σ΄ αυτό το σπίτι είναι η βεράντα που στην ουσία είναι μια κρεμαστή αυλή. Δύο κτιστοί καναπέδες βρίσκονται στη γωνία, με πολύχρωμες μαξιλάρες, ένα τραπέζι στη μέση και μια αιώρα που κρέμεται από δύο στύλους της πέργολας. Από ΄κεί απλώνεται όλο το πέλαγος, καθώς δεν υπάρχει τίποτα άλλο εμπρός, παρά μόνο χαμηλά στην παραλία ένα μικρό μοναστήρι. Το μόνο μειονέκτημα και πολύ σοβαρό, είναι η έλλειψη air condition καθώς το σπίτι το χτυπάει ο ήλιος και βράζει!<br />-Καλά δεν έχετε βάλει air condition ; Ρωτάει ο Ανδρέας.<br />-Το σπίτι είναι παραδοσιακό φίλε.<br />-Δηλαδή θα βγάλουμε τη μπέμπελη παραδοσιακά. Ετσι;<br />- Μπορώ να σας φέρω ανεμιστήρες. Έναν για την κρεβατοκάμαρα την κάτω, έναν για την πάνω και έναν για τον χώρο με τα δύο κρεβάτια.<br />-Εντάξει φέρε ότι μπορείς.<br />Τον Ανδρέα έχουν αρχίσει και τον ζώνουνε τα φίδια και έχω κακά προαισθήματα. Κοινώς θα με φάει με τη μουρμούρα του. Μόλις φεύγει ο ιδιοκτήτης, μου λέει.:<br />- Κέρκυρα- Κερκυρούλα μου. Τι τα ΄θελα και σ΄ άκουσα εε; Μου λες ;<br />- Έλα μωρέ Ανδρέα μην κάνεις έτσι. Να δεις που θα περάσουμε ωραία. Έλα να πάμε για μπάνιο.<br />- Εγώ για μπάνιο θα πάω στις εφτά!<br />- Ούτε οι γέροι δεν πάνε στις εφτά ρε Ανδρέα.<br />- Στις εφτά!<br />- Καλά λέω, και αφού πρώτα τακτοποιούμε τις βαλίτσες, εγώ τις δικές μου κάτω, και αυτός τις δικές του πάνω, παίρνω την τσάντα μου και πάω για μπάνιο. Λόγω έλλειψης αυτοκινήτου, αναγκαστικά κατεβαίνω με τα πόδια από το σπίτι στην μικρή παραλία μπροστά από το μοναστήρι.<br />Καιρός να χαλαρώσω αφού τώρα είμαι μόνο εγώ και τα τζιτζίκια. Ξαπλώνω στην πετσέτα μου και ανοίγω το βιβλίο που έχω πάρει μαζί μου «Ο διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ» Σαν να μου ταιριάζει για τίτλος του καλοκαιριού μου. Για να δούμε…<br />Κατά τις εξίμισυ αποφασίζω να ανηφορίσω για να πάω μαζί με τον Ανδρέα για μπάνιο, ο οποίος έχει αρχίσει να με εκνευρίζει αφόρητα. Φτάνω στο σπίτι και μπαίνω στην κάτω τουαλέτα να πλύνω τα χέρια μου η οποία είναι πλημμυρισμένη από νερά.<br />- Ανδρέα έκανες μπάνιο;<br />- Ναι. Γιατί;<br />- Τίποτα. Επειδή δεν έχουν έρθει οι υπόλοιποι ακόμα, λέω να πηγαίνω εγώ στην κάτω και εσύ στην πάνω. Έχει σημασία που το λέω<br />- Ναι, ναι, καλά. Θα έρθεις για μπάνιο;<br />- Φύγαμε.<br />Αφού κάναμε μπάνιο, ο Ανδρέας με έβαλε να πάρω τηλέφωνο μια φίλη μου στην Αθήνα να της ζητήσω το τηλέφωνο μιας φίλης της που του άρεσε, και ήθελε λέει να της στείλει λουλούδια Όντως περιέργως όταν του αρέσει γυναίκα, είναι πάντα παντρεμένη ή τουλάχιστον με κάποιον για την τελευταία 5ετία.<br />Αφού λοιπόν της τηλεφώνησε, και εκείνη του το έκλεισε στα μούτρα, πάμε να φάμε.<br />H ώρα κοντεύει πια δώδεκα, και ετοιμαζόμαστε για να βγούμε έξω το βράδυ. Καθώς πάω στην τουαλέτα για να βαφτώ τι να δώ; O κύριος Ανδρέας είχε κάνει την ανάγκη του επιδεικτικά έξω από την τουαλέτα. Το σιχαμένο πλάσμα δεν το είχα ικανό για τέτοια κατάντια…. Ως εδώ. Θα πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου.<br />Βγαίνω έξω στη βεράντα και ακούω τις άριες του Ανδρέα από το πάνω μπάνιο με σιγόντο τα νερά να τρέχουν.<br />-Μαμά.<br />-Τι κάνεις κοριτσάκι μου πως τα περνάς;<br />-Μαμά δεν μπορώ άλλο, θα σηκωθώ να φύγω. Αυτό το κακιασμένο μου έχει σπάσει τα νεύρα. Ξέρεις τι έκανε σήμερα; Κατούρησε έξω από τη λεκάνη.<br />- Μήπως το έκανε κατά λάθος.<br />-Όχι μαμά όταν λέμε απέξω, εννοούμε όλα απέξω. Θα φύγω.<br />- Κάνε υπομονή κοριτσάκι μου, έτσι κι αλλιώς αύριο έρχονται και οι υπόλοιποι. Τι θα κάνεις να γυρίσεις πίσω αρχές Αυγούστου;<br />-Δίκιο έχεις.<br />Κλείνω το τηλέφωνο και σκέφτομαι πως στο καλό θα μπορέσω να κάνω υπομονή μ΄αυτό το πλάσμα που κακό χρόνο να ΄χει…<br />-Ααααχ. Τινάχτηκα. Ακούγεται μια κραυγή από το μπάνιο.<br />-Τι έπαθες;<br />-Με τίναξε το νερό στο ντους.<br />Χα….Υπάρχει και Θεός χρυσέ μου.<br />-Αλήθεια βρε Ανδρέα; Πώς έγινε αυτό;<br />-Σ’ αυτό το ερημονήσι που ήρθα, να δω τι άλλο θα πάθω. Τώρα θα τρέμει και η ψυχή μου κάθε φορά που κάνω ντούς μη ξεραθώ στον τόπο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι στο καλό βρίσκουν όλοι σ’ αυτό το νησί και έρχονται και ινκόγκνιτο….<br />Καθώς συνεχίζει να βρίζει και να μονολογεί, εγώ αρωματίζομαι γελώντας κάτω από τα μουστάκια μου.<br />-Έτοιμος;<br />-Έτοιμος.<br />Τώρα ανεβαίνουμε το δρόμο για τη χώρα και η θέα είναι απίστευτα όμορφη. Φαίνεται κάτω φωτισμένο το λιμάνι και δύο τεράστια ιστιοπλοϊκά που είναι σαν μεγάλα στολίδια. Κάτι άλλο που μ’ αρέσει πολύ σ’ αυτό το νησί είναι ότι το βράδυ τα εκκλησάκια που έχει, μένουν ανοιχτά, και καθώς το αχνό φως από τα κεριά διακρίνεται από έξω, νομίζει κανείς ότι τελείται μυστική λειτουργία.<br />-Βλέπεις τι ωραίο που είναι αυτό το εκκλησάκι…Δεν σταματάμε να ανάψουμε ένα κερί;<br />- Όρεξη είχα να ανάβω κεριά βραδιάτικα με σένα τη θεούσα. Λέει ο Ανδρέας και γκαζώνει στην ανηφόρα καθώς μέσα σ’ όλα, το αυτοκίνητο που νοικιάσαμε κωλώνει στις ανηφόρες.<br />Φτάνοντας στην είσοδο για τη χώρα ο δρόμος δεν συνεχίζει άλλο. Αν ξεκινήσεις νωρίς είναι εύκολο να παρκάρεις, ειδάλλως αφήνεις το αυτοκίνητο πιο χαμηλά και το κόβεις με το πόδι, καλή ώρα σαν και σήμερα…..<br />- Ανδρέα μην ανεβαίνεις άλλο, δεν θα βρούμε να παρκάρουμε.<br />- Θα αστειεύεσαι μου φαίνεται. Δεν κάνω αθλοπαιδιές νυχτιάτικα.<br />Με τα πολλά όχι θέση δεν βρήκαμε, αλλά τελικά γυρίσαμε στην αρχή της ανηφόρας να παρκάρουμε. Και πάλι αρχίζει το γνωστό ψαλτήρι…<br />- Κέρκυρα Κερκυρούλα μου….Τι ανηφόρες και κακό είναι αυτό…; E να μην παραπονιέμαι, τον στρατό τον γλίτωσα. Μπρος στους 18 μήνες τι είναι λίγες ημέρες;<br />Αφού ανηφορίσαμε μέσα από τα σοκάκια τελικά φτάνουμε στην Αστοίβη, το γνωστό μπαρ στη χώραπου το έχει επισκεφτεί και ο Ντέϊβιντ Μπάουι.<br />Το μέρος είναι γεμάτο από κόσμο και όπως πηγαίνουμε προς το μπαρ, βλέπω τον Ανδρέα να παίρνει τη ξινισμένη του έκφραση που είναι ως εξής: Τα μάτια του στενεύουν σαν της αλεπούς και φαίνονται αστεία μέσα από τα γυαλιά σε σχήμα πεταλούδας. Το στόμα του σουφρώνεται κάπως υπεροπτικά και πολλές φορές όπως και τώρα δαγκώνει τα χείλη του. Γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω τον Τζιμπο, κοινό μας γνωστό, συμπαθέστατο, και κούκλο. Μου γνέφει να πάμε προς τα εκεί και του ανταποδίδω.<br />- Ανδρέα είναι εδώ ο Τζίμπο.<br />- Τον είδα όπως και πολλά άλλα φαντάσματα του παρελθόντος που μόνο αυτά δεν ήθελα να δω. Μόνο διάσημους ινκόγκνιτο δεν έχει εδώ. Εδώ είναι όλοι οι άσημοι και καμαρωτοί, καμαρωτοί. Συμπληρώνει με μια έκφραση σαρκασμού.<br />-Γειά σου Τζίμπο. Τι κάνεις;<br />-Καλά. Εσείς; Πως και από ‘δω; Να σας βάλω να πιείτε.<br />- Η κυρία από ‘δω μου φούσκωσε τα μυαλά και κανονίσαμε διακοπές.<br />- Είναι ωραίο το νησί, εγώ έρχομαι κάθε χρόνο και μένω σ’ ένα φίλο μου τον Ορέστη. Βέβαια χρειάζεται φουσκωτό για να έχεις πρόσβαση στις ωραίες παραλίες.<br />- Αύριο έρχονται κάτι φίλοι μου με φουσκωτό και θα οργανωθούμε… Αν και το ΄χω ΄δει εγώ το έργο…..<br />- Γιατί ρε Ανδρέα τι έπαθες;<br />- Τίποτα δεν έπαθε. Θα του περάσει.Συνεχίζω- Τι θα πιούμε;<br />Η μουσική δυναμώνει και καθώς ο Τζίμπο μου γεμίζει ένα ποτήρι βότκα λεμόνι,<br />βλέπω μια λάμψη στο πρόσωπο του Ανδρέα. Σαν να φωτίστηκε.<br />- Είναι εδώ το τεκνό. Μου λέει.<br />- Ποιο τεκνό;<br />- Μια μικρή που μου αρέσει.<br />Και βλέπω ένα κοριτσάκι, είναι δεν είναι δεκαοχτώ χρονών, που έρχεται προς το μέρος μας για να χαιρετήσει. Είναι γνωστό ότι οι κρυφο-γκέι αρέσκονται να κυκλοφορούν μικρά κοριτσάκια που δεν υποψιάζονται περί τίνος πρόκειται. Και ενώ δεν τους αρέσουν οι γυναίκες, απ’ την άλλη θέλουν να επιδεικνύονται μαζί τους ή τουλάχιστον να φλερτάρουν προκλητικά<br />- Γειά σου, με λένε Σοφία<br />- Χάρηκα. Σάσα. Κάθισε μαζί μας.<br />Το βράδυ κυλάει ωραία. Μουσική, πολύ αλκοόλ και καλή διάθεση. Ο Ανδρέας προσπαθεί να το παίζει γόης στη μικρή που φαίνεται ότι τον έχει ψυλλιαστεί και τον απομακρύνει διακριτικά. Μάλλον ο λόγος που κάθεται μαζί μας είναι για να μην κάθεται με τους γονείς της που είναι και εκείνοι εδώ. Ο Τζίμπο είναι ιδιαίτερα θερμός μαζί μου και παραγγέλνει συνεχώς κανάτες με σφηνάκια και το κέφι όλο και ανάβει. Κάποια στιγμή με τραβάει από το χέρι και πάμε μέσα να χορέψουμε. Μέσα γίνεται χαμός. Είναι κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον, και όλοι χοροπηδάνε ρυθμικά πάνω στο ξύλινο πάτωμα σε λάτιν ρυθμούς. Μέσα σ’ αυτό το χαμό μας πιάνουν νευρικά γέλια καθώς παρασυρόμαστε με την υπόλοιπη μάζα. Μετά από πολύ χορό και μερικά σφηνάκια ακόμα, η μουσική σταματάει. Βγαίνουμε έξω καταϊδρωμένοι Ο Ανδρέας κάθεται μόνος του. Η μικρή έχει φύγει, και ο Ορέστης έχει μπει μέσα.<br />- Τι γίνεται; Γιατί σταμάτησε η μουσική; Ρωτάει ο Ανδρέας.<br />- Κλείνουν στις δύο λόγω του μοναστηριού. Απαντάει ο Τζίμπο.<br />- Ααα, ωραία!Μαζί με τα άλλα κομφόρ που προσφέρει το νησί είναι και νυχτερινή διασκέδαση βλέπω…. Μάλλον κατά λάθος θα ξέμεινε εδώ ο Ντέιβιντ Μπάουι και δεν θα ΄ξερε πώς να φύγει. Κέρκυρα-Κερκυρούλα μου με τα ωραία σου ξενύχτια. Πώς θα τη βγάλουμε τώρα;<br />- Μη κάνεις έτσι ρε Ανδρέα. Του λέει ο Τζίμπο και μου κλείνει το μάτι. Μετά από ΄δω όλοι συνεχίζουν στο Celin που είναι στο λιμάνι.<br />- Πάμε και σ’ αυτό το αξιοθέατο να δούμε.<br />Καθώς κατηφορίζουμε όλοι μαζί για να βγούμε από τη χώρα ο Τζίμπο μου λέει πως αύριο φεύγει για Αθήνα και από ΄κει θα πάει Κρήτη μετά. Τι κρίμα θα ΄χαμε και κάτι ενδιαφέρον να ασχολούμαστε….<br />Στο Celin η νύχτα κύλησε ωραία, αλλά όχι και για τον Ανδρέα που άρχισε πάλι την γκρίνια. Παρήγγειλε μπουκάλι σαμπάνια Moet και δεν είχε.<br />Η μικρή που ήταν εκεί, είχε βρεί κάτι φίλους της πιτσιρικάδες και δεν του ΄δινε καμία σημασία και έτσι στο δρόμο προς το σπίτι άρχισε το γνωστό τροπάριο για ακόμη μια φορά…. Τι που κουβαληθήκαμε στην άγονη γραμμή, τι που δεν έχουν τα μαγαζιά Moet και τι θα πίνει, τι που έχει δει όλους τους γνωστούς που είναι δήθεν κλπ, κλπ.<br />Αυτά άκουσα, και από ένα σημείο και ύστερα τον συνέδεσα με το Κάιρο αφού η θέα της θάλασσας που ενωνόταν με τον γεμάτο αστέρια ουρανό, ήταν μαγική.<br />- Ελπίζω αυτός ο βλάχος να έχει φέρει τους ανεμιστήρες.<br />Λέει καθώς κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο, και ευτυχώς μπαίνοντας μέσα βλέπουμε και τους ανεμιστήρες.<br />Παίρνει τον έναν παραμάσχαλα, και ανεβαίνοντας τις σκάλες για το δωμάτιό του, μουρμουρίζει κάτι για την τύχη του και το ζώδιό του που το πρόβλεψε η Άσυ Μπήλιου ότι φέτος θα ήταν ζόρικο καλοκαίρι…<br />Ουφ, επιτέλους ησυχία. Θα κοιμηθεί και θα σκάσει επιτέλους σκέφτομαι, και ανοίγω το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας. Τι ομορφιά που έχει αυτό το νησί Θεέ μου. Μονολογώ καθώς βλέπω να απλώνεται μπρος μου το απέραντο πέλαγος με μόνα φώτα τα αστέρια και αυτά που έρχονται από το μικρό μοναστήρι λίγο κάτω απ’ το σπίτι μπροστά από τη θάλασσα...<br /></div><br /><br /><br /><div align="justify"><em><strong>Συνεχίζεται...</strong> (Μια ιστορία της φίλης του blog, N.Ρ.)</em></div><div align="justify"><em></em></div><div align="justify"><em></em></div><br /><br /><p><strong><em></em></strong></p><br /><br /><p><strong><em></em></strong></p><br /><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8174254434533424732?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-65073977440356031112009-07-07T21:40:00.002+03:002009-07-07T21:42:06.290+03:00<div align="justify">Και τη στιγμή που η φωνή του <strong>Elvis</strong> από το jukebox γινόταν ένα με το καλοκαιρινό αεράκι κι εγώ ετοιμαζόμουν να πω ότι έκρυβα μήνες μέσα μου…γυρνάει και μου λέει…<br /><br />«Είμαι ακόμα κολλημένη μαζί του τελικά… Στα μάτια σου βλέπω αυτόν, στις κινήσεις σου βλέπω αυτόν… Σε όλα τον «βρίσκω» μπροστά μου γαμώτο… Δεν μπορώ άλλο… κι έχει και πανσέληνο σήμερα…Όπως τη νύχτα που μου είπε πως είμαι…λίγη γι’αυτόν και…χωρίσαμε!<br />Θα μπορούσα να μείνω μαζί του για πολύ ακόμα και ας με ξεφτίλιζε, έτσι όπως του άρεσε να μου κάνει πάντα!»<br /><br />Εγώ είχα μείνει μαλάκας…<br /><br />4 μήνες την παρηγορούσα και της έκανα παρέα όλα τα βράδια που έκλαιγε…γιατί δεν ήξερε… Και πάντα έψαχνα να βρω τρόπους να την κάνω να νιώσει καλύτερα…<br />Και τότε που έχασε τον σκύλο της τον Αρτέμη και τρέχαμε μαζί να τον βρούμε…<br />Και τότε που την είχαν πιάσει τα ψυχολογικά της με τη δουλειά και δεν άντεχε…<br />Και τότε που την είδα να φιλιέται με αυτόν που μου είχε ορκιστεί πως όλα τελείωσαν και αφού πήρε αυτό που ήθελε από αυτήν και εκείνο το βράδυ, μετά χάθηκε πάλι…<br />Και τότε που μου είπε πως είναι άρρωστη κι εγώ πήγα να της κάνω έκπληξη με λουλούδια… και τελικά κατέληξα να παραδώσω τα λουλούδια στον φούρναρη τον Μπάμπη απέναντί της, γιατί απλά ήταν «άρρωστη» με τον γκόμενο και είχε πάει να τον βρει…<br />Και τότε…Αλλά όχι και σήμερα…<br /><br />«Άντε γαμήσου» της λέω! Σηκώνομαι από την καρέκλα μου και με κίνηση Λούκυ Λουκ πετάω το ποτήρι με το νερό στο στήθος της πιο γρήγορα και από τη σκιά μου…<br /><br />Δεν ξέρω τι μ’έπιασε…Θόλωσα…<br />Αμέσως έφυγα…<br /><br />Η μαλακία ήταν ότι στο Σούνιο είχαμε πάει με το δικό της αυτοκίνητο… και το μόνο όχημα που φαινόταν στο δρόμο, ήταν το παρκαρισμένο πουλμανάκι από την κατασκήνωση «Το ξένοιαστο μελίσσι» που ήταν απέναντι από τον δρόμο του ιταλικού…<br />Ξεκίνησα με τα πόδια και ήμουν τόσο απογοητευμένος, τσαντισμένος και πικραμένος…<br />«Κουράστηκα πια», μονολόγησα…<br />Σε 2 λεπτά το αυτοκίνητό της, σταμάτησε «σαστισμένο» δίπλα μου…<br />«Μπες μέσα», μου λέει.<br />«Άντε γαμήσου σου είπα».<br />«Πως μπορείς και μου μιλάς έτσι? Δεν σε έχω ξανακούσει να μιλάς έτσι ποτέ. Τι έπαθες?»<br />«Αααα… Δεν στα ‘πα?», της λέω… «Βέβαια…βγαίνω με μια πουτάνα εδώ και καιρό και έκανα το λάθος και την ερωτεύτηκα… Έ, τότε αυτή με πάτησε… ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ?»<br /><br />«Σταμάτα» μου λέει, σχεδόν βουρκωμένη. «Δεν μπορείς να με προσβάλεις άλλο έτσι… Σ Υ Γ Ν Ω Μ Η!». Και ξεσπάει σε λυγμούς…<br />Καλά…λέω από μέσα μου… Η πουτάνα με τα κλάματα και ο πούστης με τα γέλια, κρύβονται…<br /><br />«Τι σημασία έχει να μπω? Μισή ώρα ακόμα μαζί σου = 2 μέρες κόλασης μέσα μου και συνεχών μαχών με το τίποτα που μου προσφέρεις…».<br /><br />«Έχεις δίκιο… Δεν ξέρω τι με έπιασε πάλι με τον ηλίθιο…».<br /><br />Μπήκα στο αμάξι… Κατευθυνόμασταν προς Αθήνα…μέχρι που κάποια στιγμή σταματάει στην άκρη του δρόμου κι ενώ εγώ την κοιτάω σαν βλαμμένο (πάλι)… με αρπάζει και αρχίζει να με φιλάει!<br /><br />«Τι θ..ου…ε..λλλειιςςς από μένα?» τη ρώτάω ξαφνικά προσπαθώντας να ξεκολλήσω τα χείλη μου από τη μανία των δικών της χειλιών…<br />«Δεν ξέρω τι θέλω ακριβώς…αλλά ξέρω ότι δεν θέλω να σε χάσω… Είσαι η ασφάλειά μου…»! Και ξεκινάει να οδηγεί, κοιτώντας… στο πουθενά…<br /><br />«Εμένα όμως δεν με σκέφτεσαι καθόλου…», συνεχίζω εγώ… «Ταλαιπωρούμε πολύ… Κι εγώ δεν θέλω να σε χάσω, αλλά θέλω να είμαι και μαζί σου για να μη σε χάσω… Εσύ θες να ξέρεις απλά ότι εγώ σε γουστάρω για να νιώθεις ασφαλής και τα πιο ωραία σου συναισθήματα τα φιλάς για κάποιον άλλο…<br />Όχι έτσι… Λυπάμαι…».<br /><br />Πλησιάζουμε στο Λαγονήσι. Κάπου εκεί θα χωριζόμασταν…<br /><br />«Ξέρεις, δεν θέλω να σε ξαναδώ… Ποτέ όμως… Γι΄αυτό φύγε και μαζί τελειώσαμε…».<br /><br />Δεν απάντησε. Ούτε με κοίταξε καν. Λίγα μέτρα πιο κάτω σταματάει. Την κοιτώ… Αυτή τίποτα… Κατεβαίνω κι ένας Θεός ξέρει πως βρήκα τα βήματα μου και δεν σοριάστικα από τη σαστιμάρα μου… Δεν ήξερα αν πίστευα ή αν ήθελα να πω αυτά που είπα…<br />Άκου εκεί «ποτέ»…<br />Λες? Σκεφτόμουν…<br />Έφυγα τρέχοντας για ύπνο… Ήθελα να κρυφτώ κάτω από τα σκεπάσματά μου για να μην με βλέπει κανείς, να μην με αγγίζει ούτε ο αέρας… Αυτός που στην αρχή φυσούσε ωραία…καλοκαιρινά…<br />Κοιμήθηκα…<br />Το πρωί ξύπνησα και είχα πάνω μου αυτή την «πλάκα» του έρωτα… Ολοκληρωμένου ή ανεκπλήρωτου… η ίδια είναι…<br /><br />Ντύθηκα γρήγορα και βγήκα από το σπίτι…<br />Ουπς! Παραλίγο να πατήσω κάτι… Τι είναι αυτό?<br /><br />Σκύβω και πιάνω ένα cd τυλιγμένο με ένα σημείωμα…<br /><br />«Με αυτή την τόση βιάση μου, να ξεκινώ από το τέλος… Έχανα πάντα η ηλίθια, τη μαγεία της αρχής… Σου ζητώ απλά τον τίτλο του τραγουδιού που θα βρεις μέσα στο στο αγαπημένο μου cd…».<br /><br />Το cd ήταν του <strong>Michael Jackson</strong>, που τώρα που γράφω αυτό το άρθρο παρακολουθώ την κηδεία του σε ζωντανή σύνδεση… μαζί της…<br /><br />Το τραγούδι?<br /><br /><strong>“One more chance…”!<br /></strong><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=boq4i8tfQDs&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=boq4i8tfQDs&amp;feature=related</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-6507397744035603111?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-37236865362281973452009-06-23T18:51:00.002+03:002009-06-23T19:00:52.975+03:00<div align="justify"><em><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:100%;">Νωρίς το πρωί λάβαμε, ένα <span style="color:#000000;">e-mail</span> από μία φίλη του blog, που μας ζητούσε πολύ ευγενικά αν μπορούσαμε να δημοσιεύσουμε το άρθρο της… Μας προέτρεψε να μην το αναρτήσουμε σε περίπτωση που μας στεναχωρούσε διαβάζοντας το ή μας φαινόταν καταθλιπτικό…<br />Επειδή όμως εδώ, στην <span style="color:#000000;"><strong>«Οδό Θεωρίας»</strong></span> γράφουμε όλοι και καταθέτουμε συναισθήματα κι απόψεις, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να αρνηθούμε και να μην μοιραστούμε με τη <span style="color:#000000;">Δήμητρα</span> την «κατάθεσή» της. Καλή ανάγνωση…</span><br /></span></em><br /><strong><span style="font-size:180%;"><span style="font-size:100%;">"</span>Α</span></strong>νοίγεις την καρδιά σου, την αγκαλιά σου και για πρώτη φορά νιώθεις ασφάλεια στα χέρια ενός ξένου μέχρι πριν ανθρώπου. Μαθαίνεις να γίνεσαι καλύτερος. Κάνεις όνειρα για το μέλλον, βάζεις τις δικές του ανάγκες πριν τις δικές σου . Ακόμη και αυτά που σε ενοχλούν στο χαρακτήρα του, τα αγαπάς γιατί είναι κομμάτι δικό του. Όχι με αυτόν τον τυφλό έρωτα που δεν ξεχωρίζει τα λάθη, αλλά με συνείδηση και ζεστασιά… και όλα αυτά είναι πραγματικά αμφίδρομα. Λαμβάνεις αγάπη. </div><div align="justify"><br />Ο ίδιος αυτός που αγάπησες έλεγε ‘’ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά’’. Έτσι τα όνειρα και τα σχέδια σου δεν πραγματοποιούνται ποτέ, γιατί ενώ εσύ ζούσες σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, η ζωή εδώ είχε ήδη χαράξει την πορεία της. Έτσι σου παίρνει μακριά ότι αγαπάς. Έτσι απλά…..</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Και περνά μισός χρόνος…. Βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο πάρτυ με πολύ κόσμο και τους καλύτερους φίλους σου... Κατακτάς σιγά σιγά κάποιους από τους στόχους σου με κόπο … τα πράγματα στην ζωή σου πάνε καλά και θα έπρεπε να φοράς το πιο λαμπερό σου χαμόγελο…<br />Και όμως, στο πάρτυ νιώθεις ξαφνικά αφόρητη μοναξιά, η επίτευξη των στόχων δεν σου δίνει την ίδια χαρά και ενώ όλα πάνε καλά, εσύ νιώθεις ότι είσαι σε αναμονή, ότι κάποιος πάτησε το pause… και δεν μπορείς να χαμογελάσεις με το πιο λαμπερό σου χαμόγελο.</div><div align="justify"><br />Το καταλαβαίνεις όταν αυτός που θα ήθελες να μοιραστείς την χαρά σου δεν είναι εδώ. Δεν είναι το πρώτο τηλεφώνημα, η πρώτη αγκαλιά, το πρώτο μπράβο, το πρώτο φιλί… Και η απώλεια είναι μεγάλη και πιο δυνατή ακόμα από την χαρά. Τότε συνειδητοποιείς για ακόμη μια φορά πόσο δυνατή ήταν η αγάπη σου… και πληγώνεσαι για μια ακόμη φορά.</div><div align="justify"><br />Γιατί ο πόνος έρχεται σε κύματα. Βρίσκεσαι σε νηνεμία και ξαφνικά φουρτούνα όλα μέσα σου. Γιατί? Γιατί άκουσες ένα τραγούδι, μύρισες το άρωμά του, πήγες στο αγαπημένο του εστιατόριο… Και μετά πάλι πέφτεις σε νηνεμία, γιατί ξέρεις ότι αν είναι κάπου και σε βλέπει, θέλει να χαμογελάς και να χαίρεσαι την ζωή γιατί είναι μικρή και θα χαθεί. </div><div align="justify"><br />Οι μνήμες σου όμως και όσα έζησες δεν θα χαθούν, για αυτό πρέπει να νιώθεις ευτυχία και ευγνωμοσύνη που κατάφερες να βιώσεις και να λάβεις τέτοια συναισθήματα. Άλλοι δεν κατάφεραν να το νιώσουν ποτέ αυτό…"</div><div align="justify"><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=tIdIqbv7SPo">http://www.youtube.com/watch?v=tIdIqbv7SPo</a><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-3723686536228197345?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-47030865459933887422009-06-15T23:45:00.009+03:002009-06-19T19:39:29.017+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sja2-a5-gHI/AAAAAAAABM0/Vii-H5pjBpk/s1600-h/Greek.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347662791039680626" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 241px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sja2-a5-gHI/AAAAAAAABM0/Vii-H5pjBpk/s320/Greek.jpg" border="0" /></a><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">Α</span></strong>υτό λένε οι περισσότεροι έλληνες τον τελευταίο καιρό όπου σταθούν και όπου βρεθούν…Άλλοι δυνατά… Άλλοι ψιθυριστά (κάτω από τα επαναστατικά «παλαιστινιακά» μαντήλια).<br /><br /></div><div align="justify">Η άποψη που έγινε πολιτική στάση εσχάτως και αποτυπώθηκε με τον πιο γλαφυρό τρόπο στις Ευρωεκλογές της προηγούμενης Κυριακής. Τα κόμματα της ακροδεξιάς ανέβασαν τα ποσοστά τους σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα, ευνόησε το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ, που ενώ δεν είναι ακροδεξιό κόμμα (μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας), ο φόβος των μεγάλων κομμάτων, για να μην χάσουν μερίδιο από την πίτα, το χαρακτηρίζει έτσι κι έτσι προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο μια εικόνα μαύρη και τρομολάγνικη σαν αυτή που ξέρουν να καλλιεργούν για όλα τα θέματα, μέσω των κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε.<br /><br />Να ξεκαθαρίσω κάτι. Στις εκλογές δεν πήγα να ψηφίσω λόγω ανωτέρας βίας και όχι συνειδητά, αλλά… αν ψήφιζα, θα ψήφιζα Κ.Κ.Ε. Και θα ψήφιζα Κ.Κ.Ε., γιατί εκφράζει καλύτερα από όλους τα εργατικά δικαιώματα και διεκδικήσεις, που με απασχόλησαν έντονα τον τελευταίο χρόνο. Κ.Κ.Ε. επίσης γιατί έχει τον πιο σταθερό λόγο με μια ιδεολογία παγιωμένη βέβαια, αλλά συμπαγής και συγκεκριμένη, χωρίς πολλά λόγια και φρου φρου.<br /><br />Από την άλλη, οφείλω να παραδεχτώ ότι ο πιο επίκαιρος προεκλογικά, ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης και ουσιαστικά ο μόνος που στη μικρή καμπάνια που έκανε ασχολήθηκε με την Ευρωβουλή και όχι με παπαγάλους, βαρβάρους και ψεύτες.<br /><br />Επίκαιρος λέω, γιατί έθιξε το θέμα των λαθρομεταναστών και της ανύπαρκτης μεταναστευτικής πολιτικής στη χώρα μας, αλλά και ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Καθημερινά τα δελτία ειδήσεων παρελαύνουν από τις εξοργισμένες γειτονιές της Αθήνας, που οι άλλοτε δημοκράτες, απαιτούν τον διωγμό μαύρων, αλβανών, ρώσων και πακιστανών…<br /><br />Α! Να! Και η κα. Άννα Βαγενά (ηθοποιός)… Η άλλοτε συνδικαλίστρια του ΚΚΕ… σε έξαλλη κατάσταση να ζητάει τη βοήθεια της πολιτείας και της αστυνομίας… όχι αδικαιολόγητα βέβαια.<br /><br />Α! Να και ο Τσίπρας…που στα <strong>«Δεκεμβριανά», της Αθήνας το ’08</strong>, υπερασπιζόταν τους αλλοδαπούς κουκουλοφόρους… Τώρα τα μαζεύει, μετά τη σφαλιάρα του 4% και ομολογεί, λίγο ή πολύ, πως έκανε λάθος που υιοθέτησε τη βία…<br />Ναι! Όπως το ακούτε! Μην τρελαίνεστε… Αλλοδαποί κουκουλοφόροι με την καθοδήγηση των κινήσεων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Βρέθηκα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας στα επεισόδια, ένα βράδυ που επέλεξα να βολτάρω στο Πολυτεχνείο, για να ζήσω το πανηγύρι από κοντά…<br />Το βράδυ εκείνο, βρέθηκα μπροστά από 2 αυτοκίνητα που κάηκαν από Ρώσικα χέρια…και από ένα περίπτερο που κάηκε από μελαμψούς «αναρχικούς» που δεν καταλάβαινα τη γλώσσα τους…<br /><br />Βέβαια, υπήρχαν και καμιά δεκαριά έλληνες… 3-4, περίπου 45-50 χρονών και ένα τσούρμο από πιτσιρίκια με λαδωμένο μαλλί που την είδαν επαναστάτες και την άλλη μέρα πήγαιναν ξενιχτισμένα στου Μωραίτη, το Κολλέγιο Αθηνών και τη Γερμανική…<br />Γιατί να ξέρετε κάτι… οι φοιτητές του Πολυτεχνείου έχουν όραμα και ιδανικά και δεν είναι "καυλάντηδες" που σπάνε βιτρίνες και «κερνάνε» μπουκάλια μολότοφ τους μπάτσους…<br /><br /><strong>Οι μετανάστες στην Ελλάδα ξεπερνάνε τα 3.000.000 πλέον…</strong><br /><strong>Το 2016, ο πληθυσμός στην Ελλάδα υπολογίζεται στια 16.500.000, με πάνω από το 1/3 του πληθυσμού τότε να…μιλούν άλλη γλώσσα…<br /></strong>Η πατρίδα μας δεν αντέχει άλλους μετανάστες… Η οικονομία μας δεν μπορεί να υποστεί τα βάρη των ελλήνων και καλείται να συντηρεί εμμέσως ή αμέσως και όλους τους «οικονομικούς» μετανάστες. Οι έλληνες εργάτες μένουν χωρίς δουλειά… Η φυλή μας αλλοιώνεται και οι «φάρες» μπλέκουν…<br />Ακόμα και οι ελληνίδες πουτάνες στη Φυλής και στα κωλάδικα, χάσανε τις δουλειές τους…</div><div align="justify"><br />Στην πολυκατοικία μου (Βορειο-ανατολικά προάστια και όχι στην πλατεία Κολιάτσου ή στον Άγιο Παντελεήμονα, που υποφέρουν πραγματικά), 2 από τις 8 οικογενειες είναι ξένοι. Μία οικογένεια Τσέχοι και μία Πολωνοί… Στελέχη και φραγκάτοι πλέον…<br />Οι Αλβανοί γίνονται αφεντικά... Και ας μην είναι στην ενωμένη Ευρώπη και η συρίκνωση της χώρας μας έρχεται σύντομα…<br /></div><div align="justify">Κοροϊδεύαμε τον Βελλόπουλο, τον Γεωργιάδη και τον Λιακόπουλο και σε 15 χρόνια η Θράκη και κάποια από τα ακριτικά μας νησιά, θα εντάσσονται στους τουρκικούς χάρτες.<br />Οι ληστείες, δεκαπλασιάζονται κάθε χρόνο… Το ίδιο και τα εγκλήματα…<br />Το 90% αυτών από αλλοδαπούς…<br />Οι φυλακές μας overbooked!!! Και που να χωρέσουν…<br />Κράτος διαλυμένο και ανίκανο να αντιδράσει… Κυβέρνηση που αδυνατεί να ορίσει και να ασκήσει μεταναστευτική πολιτική… Να απελάσει τους <strong>ΛΑΘΡΟ</strong>-μετανάστες και να τοποθετήσει κατά προτεραιότητα και ειδικότητα τους νόμιμους οικονομικούς μετανάστες σε εργασίες, που με ίσους όρους να μπορούν να γίνουν παραγωγικοί και να διεκδικήσουν εξέλιξη και κοινωνική ανάταση.<br /><br />Ξέρω ότι πολλοί θα πουν ακραίες τις θέσεις και το άρθρο αυτό… Μην με ρωτήσετε τι άλλο προτείνω… Δεν ξέρω τίποτα περισσότερο από τα παραπάνω. Δεν είμαι πολιτικός. </div><br /><div align="justify">Να δω τώρα πως θα τα μαζέψουν όλα τα λαμόγια, που ακολουθούν πρόγραμμα…ακροδεξιό για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος… Δείτε το πρόγραμμα και τις προτάσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ…<br /><br />Φαίνεται, όμως, πως ο Σαρκοζί και ο Μπερλουσκόνι είναι πιο μάγκες από εμάς…<br />Πριν 3 εβδομάδες, έβλεπα την εκπομπή του Θεοδωράκη, "Πρωταγωνιστές", και ένας Αλγερινός μετανάστης, έλεγε, ότι πήγε Γαλλία…δεν τον άφησαν να μπει στη χώρα… Πήγε στην Ιταλία…τα ίδια... και ήρθε στην Ελλάδα, που μένουν κάτι φίλοι του και βέβαια τον άφησαν… ή μάλλον δεν τον είδαν! Δηλαδή, όλοι εδώ…στο "χωνευτήρι" της Ευρώπης.<br /><br />Ξέρετε τι μας έχει «φάει» στην Ψωροκώσταινα? Ο πολύ αριστερισμός και ο φόβος… μιας νέας χούντας…<br />ΑΗΔΙΑ!<br />Αφήστε τα αυτά κύριοι… Οι ίδιοι δήθεν δημοκράτες και «φιλελεύθεροι» αργότερα, στήνατε τα σκηνικά της κόλασης και τότε…<br />Γιατί θεωρώ αδύνατο, ένα μάτσο κομπλεξικοί βλαχό-μπάτσοι και καραβανάδες να βάλανε την Ελλάδα… στον "γύψο". Άλλοι φρόντισαν γι΄αυτό...<br />Αποτέλεσμα… Την έναρξη της πιο όμορφα δομημένης και επιστημονικά πλασαρισμένης αναρχίας που οι Δυτικές δυνάμεις έχτισαν με μαεστρία, για να φτάσουμε σήμερα εδώ… στον πάτο και κοντά στην αλλοτρίωση…</div><br />Μία χάρη μόνο… Μην τα βάζετε με τους μετανάστες… ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ! Παλεύουν και αυτοί… Κυνηγημένοι είναι… ΑΛΛΑ, βρίσκουν και τα κάνουν… Βρήκαν ανοικτά και μπήκαν… Απλά!<br /><br />Ξυπνάτε και μαυρίστε τα κόμματα! Βγείτε ρε λαμόγια από τις κλαδικές και τα συνδικάτα! Πάρτε το αύριο στα χέρια σας και <strong>ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ επιτέλους την χώρα, για να αναπνεύσει πάλι…<br /></strong><br />Κι εσείς…που μεγαλώσατε με τα σπρέυ στα χέρια να γράφετε «<strong>ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΟΛΗ Η ΓΗ – ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!»</strong>, μην ξεχάσετε να κλειδώσετε 4 φορές την πόρτα σας το βράδυ και να τρέξετε στην πλατεία της γειτονιάς σας, να προλάβετε το link του Ευαγγελάτου…<br /><br /><strong>Υ.Γ. :</strong> Ο Λαζόπουλος κούρασε… Πιόνι του ρεύματος με ψευτοαριστερίστικες απόψεις, χωρίς ουσία, πρότεινε για 3 εβδομάδες, πριν τις εκλογές, συνεχόμενα…τη μόδα των Οικολόγων Πράσινων… Αυτών που συμμετείχαν σε παρουσίαση του νέου Μακεδονικού Λεξικού (σκοπιανού δηλαδή) στη «Στοά του βιβλίου», πριν 2 εβδομάδες, στο κέντρο της Αθήνας…<br />Ευτυχώς ή δυστυχώς, βρέθηκε το 0,8 των ευρωεκλογών, να διαλύσουν την εκδήλωση… Οι άλλοι <strong>ε ξ α φ α ν ι σ μ έ ν ο ι…<br /></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">Καληνύχτα Ελλάδα! (ή...Kalinyxta Ellada)!</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-4703086545993388742?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-18142022225570693982009-05-29T11:40:00.003+03:002009-05-30T03:39:21.143+03:00<strong><em>Νέο άρθρο, από νέα φίλη του blog! O λόγος της και η γραφή της... μας ταιριάζει! Την ευχαριστούμε! Καλή Ανάγνωση...</em></strong><br /><br /><strong><em>Από την E. </em></strong><br /><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">“Ολα είναι τέλεια...”</span></strong><br />Η πρώτη μου σκέψη το πρώι.Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου,οτι σήμερα θα ξυπνούσα με καλή ψυχολογία.Μετά απο τρείς μέρες εσωτερικής αναζήτησης και αυτοκριτικής με ερωτήματα του τύπου “τι έφταιξε;”,”τι έκανα λαθος;” και άλλα τέτοια που σκεφτόμαστε οταν μια σχέση σύντομη ή μη,τελειώνει.(ο χρόνος για μένα σε αυτά τα ζητήματα,δεν είχε ποτέ σημασία.Είμαι ορκισμένη οπαδός της ασύλληπτης φράσης του Pacino,στο Scent of a woman...”some people live a lifetime in a minute”)<br /><br />Την απάντηση την ήξερα...Για άλλη μια φορά ομως έψαχνα να βρώ δικαιολογίες.<br />“Είσαι υπέροχος άνθρωπος”…οι τελευταίες κουβέντες του Κώστα.<br />“Ναι το ξέρωωωωω!!!Μου το επιβεβαιώνουν κάθε μέρα οι φίλοι μου,η οικογένοια μου και οι συνεργάτες μου.Δεν περιμένω εσένα που με ξέρεις είκοσι μέρες για να μου το πείς!!!” ήθελα να του φωνάξω.Δεν το έκανα.Παρέμεινα ήρεμη για άλλη μια φορά.<br /><br />Είκοσι ημέρες ήμουν μαζί του.Γνωριμία απο αυτές,”ο γνωστός του γνωστού”,μια βραδυά στους Onirama να τραγουδάμε,ο ένας πάνω στον άλλο,”getting away with it,all messed up!!!” των James.Και εγώ αλλού...<br />Τους τελευταίους τρείς μήνες,ζούσα το πιο όμορφο φλέρτ της ζωής μου!(ναι-ναι!Υπάρχει ακόμη το φλέρτ.Αρκεί να το βάλουμε εμείς στην ζωή μας!)Και ήταν απο αυτά που σε κάνουν να χαμογελάς συνέχεια και που η προσμονή για ενα κοίταγμα ή άγγιγμα κάνουν την καρδιά σου να χτυπά!<br /><br />Δεν “ζαλίστηκα” όταν τον είδα. Για να πω την αλήθεια,την άλλη μέρα δεν θυμόμουν αν ήταν ψηλός ή κοντός! Η μόνη εικόνα που είχα ήταν... πως σίγουρα είχε το πιο ζεστό χαμόγελο που είχα συναντήσει μέχρι τότε!<br />Ο φίλος είπε στην φίλη, η φίλη σε εμένα και το αντίστροφο. Η συνέχεια;;; Βόλτες, σινεμά, λόγια, γέλια, ξενύχτια με φίλους και οχι σεξ... Ούτε έρωτας... Αλλά αυτό το ενδιάμεσο... Που αρχίζεις να νιώθεις,να βάζεις δυο πράγματα στο κεφάλι σου για τον άλλο... Για μένα τουλάχιστον,’ετσι ήταν. Για αυτόν δεν ξέρω.Μπορούσε να σου μιλάει για ολα και να τον χαζέυεις, ποτέ ομως για αυτό που πραγματικά σκεφτόταν.<br />Ηρεμα... Λίγες μέρες ακόμη... Μέχρι που κάτι,κάπου δεν κόλλησε. Οι δικαιολογίες του καλές ή μάλλον πειστικές. Τόσο που έβαλα τον εαυτό μου να σκέφτεται,οτι μπορώ να κάνω εγω την υπέρβαση και να προσαρμόσω εγώ την ζωή μου σύμφωνα με την δική του.Και θα το έκανα εαν με άφηνε.Είμαι απο τους ανθρώπους που κάνουν τα πάντα για τους άλλους. Και αν η λέξη “πάντα” ακούγεται υπερβολική,το λέω αλλιώς! Κάνω οτι μπορώ! Αυτό είχα καταλήξει οτι είναι και η απάντηση στα ερωτήματα που προανέφερα.Οτι αυτό φταίει και είναι το λάθος. Το οτι να δίνεις,στις μέρες μας,αγχώνει. Το να είσαι ήρεμος και δεκτικός, πιέζει...<br /><br />Συνάντησα εναν φίλο τυχαία το απόγευμα. Οχι κολλητό,αλλά απο αυτούς που έχουμε κάνει κάποια πράγματα μαζί και έχουμε πεί και μερικές κουβέντες παραπάνω. Ηθοποιός... Ταλαντούχος πολύ...Ψαγμένος άνθρωπος... Σταματήσαμε για έναν καφέ,κατακλύζοντας ο ένας τον άλλο με νέα... Χωρίς σειρά... Για φίλους κοινούς – γέλια,για δουλειές-προβλήματα,για τις τελευταιές απόπειρες μας για σχεση-βλέμματα γεμάτα κατανόηση. Ολα σε δεκαπέντε λεπτά! Υποσχέθηκαμε να συναντήθουμε πάλι σύντομα... Δεν θα το κάνουμε. Το ξέραμε και οι δύο,αλλα το είπαμε.Επρεπε να φύγει. Με αγκάλιασε,με κράτησε απο τους ώμους και κοιτώντας με, με αυτα τα μάτια που πάντα γυαλίζουν, μου ειπε:<br />“Εκατομύρια άνθρωποι, μπορούν χωρίς τον Κώστα. Εσύ,δεν μπορείς;;;”<br />Δεν πρόλαβα να απαντήσω... Δεν ήξερα τι να απαντήσω... Με φίλησε βιαστικά στο μέτωπο και απομακρύνθηκε φωνάζοντας μου, σχεδόν τραγουδιστά:<br />“Μην αλλάξεις για κανέναν μικροοοοοοο!!!!!!”<br />Δεν υπάρχουν ερωτήματα πλέον, ούτε απαντήσεις. Απλα...<br /><br /><strong>“…That’s the living!!!”</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-1814202222557069398?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-59549870977046805132009-05-26T23:52:00.003+03:002009-05-27T00:01:32.297+03:00<div align="justify"><strong><em>Το άρθρο που ακολουθεί είναι από τη Νάνσυ Ρ. Μια... "παράξενη" φίλη του blog!</em></strong></div><div align="justify"><strong><em>Καλή ανάγνωση...</em></strong></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:180%;">Κ</span>ι έρχεται ένα κάτι.</strong> Ένα μήνυμα, ένα περιστέρι, ένα σημάδι καπνού, ίσως κι ένα τίποτα. Που γνέφει σ’ ένα ξεφύλλισμα σελίδας. Που την πιάνεις ανάμεσα απ’ τα δυο σου δάχτυλα και την τρίβεις μέχρι να γυρίσει. Και την πας μπρος πίσω. Να κάνεις σύνδεση με το πριν για να δεις τι γίνεται στο μετά. Κι ας μην έχεις ξεχάσει. Κι ας είναι όλα εκεί. Κι ας μην έχει φύγει τίποτα. Και χαϊδεύεις το κενό για να γίνει πορτοκαλί.Και κάτι απ’ το χάραμα του νου σου που ξημερώνει σε πέλαγο άδειο από κατάρτια. Και αγγίζεις το κάτι απαλά μη το τρομάξεις. </div><div align="justify">Εκείνο άραγε σκέφτεται αν σε τρομάξει; Ή δεν το νοιάζει για κάτι τέτοια;<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">Δ</span></strong>υο στάλες στο ποτήρι με άρωμα γαρίφαλου. Και λίγο από κανέλα. Μυρίζεις το χρώμα και το βαστάς στους κάλυκες της γλώσσας να ποτιστούν βαθιά. Μη φύγει η γεύση. Μην προλάβει να αλλοιωθεί απ’ την πίκρα σου. Απ’ το αίμα που τρέχει στην πληγή που έχεις στην άκρη της γλώσσας σου. Και που με κάθε ευκαιρία σου θυμίζει την παρουσία της τσιγκλώντας τα μεσημέρια σου. Και τ’ απομεσήμερά σου. Όταν κοροϊδεύεις τον εαυτό σου μπροστά στον καθρέφτη όπως έκανες μικρή κάνοντας κερατάκια με τα χέρια στο κεφάλι σου και κουνώντας τα πέρα δώθε. Τότε, είχες και τα μαλλιά σου κοτσιδάκια. Ή μάλλον σου τα είχαν. Με κάτι γελοία κίτρινα ζωάκια με βούλες κόκκινες. Και τα έβγαζες μόνο το βράδυ. Πριν πας για ύπνο. Πριν φορέσεις εκείνη τη λυτρωτική πιτζάμα και χωθείς κάτω απ’ τα σκεπάσματα. Μόνο που η καταραμένη πόρτα άνοιγε συνέχεια κάνοντας θόρυβο. Εσύ ούτως ή άλλως, δεν έπρεπε να έπρεπε να ξυπνάς και να σταματήσεις πια να είσαι παράξενο παιδί…..<br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">Κ</span>αι φεύγει κι άλλο ένα τίποτα.</strong> Και κυλιέται στις λάσπες. Και γίνεται πράσινο. Το χρώμα που έχουν κάτι δράκοι αφλόγιστοι. Γιατί όσοι βγάζουν φλόγες δεν εξαφανίζονται εύκολα. Μένουν εδώ. Και διεκδικούν. Και επιθυμούν. Και καταπίνουν. Κι αυτοί οι δράκοι, μαλάκα μου, αλλάζουν χρώματα. Αλλάζουν τόσα χρώματα όσα είναι και τα καλοκαίρια σου. Κι εσύ τους βλέπεις και θέλεις να γίνεις σκοτάδι. Για να δεις τα χρώματά τους καλύτερα. Γιατί μόνο εσύ ξέρεις να βλέπεις τα χρώματα στο σκοτάδι. Παράξενη. Ε, παράξενη!<br /><br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">Β</span></strong>ουτάς ένα μπισκότο στον καφέ που αχνίζει. Κι εκείνο λιώνει. Και βλέπεις τα κομμάτια του, τα κομμάτια σου, να επιπλέουν, να βυθίζονται και να κυλούν μέχρι τον πάτο. Και φέρνεις κύκλους το φλυτζάνι σου για να φτιάξεις μικρές ρουφήχτρες κι οι κόρες των ματιών σου να κινούνται με την κίνησή σου. Και ζαλίζεσαι. Και υπνωτίζεσαι. Και φεύγεις. Πάντα έτσι φεύγεις. Με το βλέμμα καρφωμένο σ’ ένα κάπου που σε αρπάζει και γίνεται τα πάντα. </div><div align="justify">Και εκεί μουδιάζεις. Και απογειώνεσαι. Και ανασαίνεις. Μέχρι που ένα μπαμ,σε φέρνει πίσω. Και βλέπεις πως εσύ και το φλυτζάνι είστε ακόμη μια εικόνα, μια ζωγραφιά, μια φωτογραφία, ένα τσακ σ’ ένα πέρασμα του χρόνου.<br />Βλέπεις τη φορεσιά της γης και τη στολίζεις χάντρες. Σκόρπιες χάντρες που λάμπουν σε κάθε αντιφέγγισμα σκέψης. Μα με το πέρασμα των χρόνων, κάποιες έγιναν νάρκες. Που σαν κατά λάθος τις πατάς γίνονται ηφαίστεια και ξερνούν μνήμες. Κι άλλες φορές τις πατάς επίτηδες γιατί σ’ αρέσει να στάζεις δάκρυα. Κάποιες απ’ αυτές τις χάντρες, τις παίρνεις μια μια και τις πετάς στη θάλασσα. Γίνονται χάρτινα καραβάκια που τα πάει ο άνεμος. Κι ύστερα η αλμύρα τα λιώνει αργά αργά. Και γίνονται πρώτα διάφανα κι ύστερα εξαφανίζονται. </div><div align="justify">Δε ματαβλέπουν στεριά. Έτσι γίνεται με τα χάρτινα καράβια. Έχουν άλλο προορισμό. </div><div align="justify">Να σέρνουν όνειρα σε τόπους υγρούς.</div><div align="justify"><br /><strong>Και μένει ακόμη το εδώ</strong>. Και κάτι σκόρπιες στιγμές. Που ταπώνονται με λόγια. Με λέξεις. </div><div align="justify">Με γράμματα. Για να βουλώνουν τρύπες. Να μη σε γαργαλούν τα σκουλήκια. Κι ύστερα βάζεις και σπόρους από πάνω και τους ποτίζεις. Να φυτρώσουν λουλούδια. Μωβ λουλούδια. Και κάτι μικρούτσικα λευκά. Και ανθάκια θαλασσί. Και ροζ. Και κάτι μπλε απ’ τα πιο σπάνια. Και κόκκινα, μάτια μου. Κόκκινα. Αυτά αργούν και πιο πολύ. Γιατί ανθίζουν την κατάλληλη εποχή. Κι αυτή η άτιμη, όλο χάνει το δρόμο. Όλο χάνει το δρόμο. Γι’ αυτό όποτε τα βλέπεις, τους ρίχνεις και δυο στάλες παραπάνω. Για υποδοχή. Για να λάμψει το βελούδο τους...<br /><br /><em><span style="font-size:130%;"><strong>...και να μοσχομυρίσει ο νους σου ένα νέο ξημέρωμα...</strong></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-5954987097704680513?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-54243013086028721672009-05-22T16:35:00.008+03:002009-05-27T00:06:14.005+03:00<div align="justify"><em><span style="font-size:180%;"><strong>Σ</strong></span>υνεχίζοντας να δημοσιεύουμε τα δικά σας άρθρα, στην "εβδομάδα Θεωρίας", σειρά έχει το άρθρο ενός ανθρώπου που έχει παίξει τον δικό του ρόλο στη δημιουργία, αλλά και στη διατήρηση του blog... Eίναι από τους πρώτους πιστούς μας αναγνώστες και τους ξεχωριστούς "φίλους" της παρέας της "Οδού"... Το άρθρο μας το έχει στείλει καιρό πριν και την ευχαριστούμε για αυτό, αλλά και για όλα όσα έχει εκφράσει και μας έχει χαρίσει... <strong>Από την Μ.Ν. </strong></em></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><em><strong><span style="color:#cc33cc;">Καλή Ανάγνωση!</span></strong></em></div><div align="justify"><strong><em><span style="color:#cc33cc;"></span></em></strong> </div><div align="justify"><strong><em><span style="color:#cc33cc;"></span></em></strong> </div><div align="justify"><strong><em><span style="color:#cc33cc;"></span></em></strong> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="color:#cc33cc;"></span></strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">"<strong>Πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι από μέσα... Η "εσωτερική" αγγαλιά είναι δύσκολη</strong>, πόσο μάλλον να είναι και αμοιβαία...Χρειάζεται εσωτερικό άνοιγμα και απ΄τους δύο...<br />Χρειάζεται μεγάλο θάρρος να ανοίξεις όταν ο άλλος είναι παρατηρητής ή στην καλύτερη, ακροατής, έστω καλός.<br />Γυναικεία σκέψη, θα μου πείτε... Δε με νοιάζει. Εγώ καταλαβαίνω το θάρρος που χρειάζεται. Σώμα, αίσθηση, συναίσθημα, λόγος, σκέψη, όραση, όσφρηση, όλα συντονισμένα, γι'αυτό το θάρρος. Και ο άλλος... Εκεί, να σε κοιτάει... Να απαντάει, με κατανόηση, αλλά... μέχρι εκεί; Ακούει; Ακούει την ψυχή; Η ψυχή έχει μελωδία, χρώμα, όσφρηση... Τα καταλαβαίνει όλ'αυτά; Ή απλά βλέπει ένα πλάσμα που του μιλάει για τις εμπειρίες του και καταγράφει δεδομένα; <strong>Η αγγαλιά γίνετε όταν δίνεται και απ'τις δύο πλευρές, την ίδια στιγμή και με την ίδια ένταση. Αλλιώς είναι αυτό που όλοι γνωρίζουμε ως επικοινωνία ή "αγάπη".</strong> </div><div align="justify"><br />Πλάκα μου κάνετε; <strong>Ξέρετε τί είναι αγάπη;</strong> Ούτε που την έχουμε φανταστεί! Αυτό που σας λέω είναι αλπά μια μικρή προσέγγιση. Έχετε νιώσει την καρδιά σας να κοντεύει να σπάσει και μόνο που ανταλάσσετε βλέμμα, σκέψεις, λόγια; Να σας κόβεται η ανάσα; Ε, αυτό είναι το ανθρώπινο βιολογικό πάθος. Μιλάω για κάτι άλλο... που ούτε και γω μπορώ να περιγράψω.<br />Συγχωρήστε τον οίστρο μου. Είναι μια απ'αυτές τις ανήσυχες βραδιές που επικοινωνώ με τον εαυτό μου. Μου δίνω αγάπη και ίσως την μοιραστώ και μαζί σας, παρόλο που δε σας ξέρω. Αν το στείλω τελικά, δε θα το λογοκρίνω. Ελεύθερο συνειρμό, αυτό κάνω.</div><div align="justify"><br /><strong>Έχουμε τόσο βάθος που ούτε το φανταζόμαστε...</strong> </div><div align="justify"><br /><strong>Ξυπνάνε ζευγάρια μαζί μετά από χρόνια και συνειδητοποιούν ότι ούτε που γνωρίζουν τον σύντροφό τους.</strong> Δεν είναι τραγικό; Και μπορεί να γίνει ένας συντονισμός με κάποιον άλλον, ας είναι και για μερικά λεπτά, έστω και ένα βλέμμα, και τον γνωρίζεις από πάντα! Απ'την ψυχή. Απ'αυτό το βάθος, απ'αυτήν την αίσθηση...</div><div align="justify"><br /><strong>Πόσα λίγα ξέρουμε..."</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-5424301308602872167?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-87627237815713540962009-05-19T12:31:00.004+03:002009-05-20T10:42:14.514+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/ShOrPRYNrvI/AAAAAAAABK4/qIgnWjxD2J0/s1600-h/4427_1151467033617_1435877885_30412729_6641133_a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337798262215519986" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 180px; CURSOR: hand; HEIGHT: 135px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/ShOrPRYNrvI/AAAAAAAABK4/qIgnWjxD2J0/s320/4427_1151467033617_1435877885_30412729_6641133_a.jpg" border="0" /></a> Από σήμερα ξεκινάει εβδομάδα "Θεωρίας"... Μέσα από τη σελίδα μας και τη "γειτονιά" μας, θα μπορείτε να εκφραστείτε με τον δικό σας τρόπο! Μπορείτε να μας στέλνετε τα άρθρα σας... Τις σκέψεις σας... και την εικόνα σας και να γίνετε εσείς ο "Θεωρητικός" της εβδομάδας!<br /><div>Σήμερα ξεκινάμε με ένα κείμενο που μας έστειλε η φίλη του blog , <strong>Penny D. (The Fairy).</strong></div><br /><div>Καλή ανάγνωση...</div><br /><div></div><br /><div align="justify">" Πάει ένας μήνας σχεδόν... </div><br /><div align="justify">Πολλές ώρες δουλειάς με πολλές βιωματικές πινελιές. Δικές μου, δικές σου, των άλλων.Ήταν πολλές. </div><br /><div align="justify">Πήγα μια βόλτα με το αυτοκίνητο &amp; γύρισα σπίτι. Γι’άλλη μια φορά χόρευαν πλάι μου τα βραδινά μυστηριακά λαμπιόνια του Δήμου.Και μετά, σκέψεις...</div><br /><div align="justify">Μια ανασκόπηση στο χρόνο για να μαζέψω όσο πιο πολλά χρώματα για τον αποψινό μου καμβά. Ένας βιαστικός ξενύχτης πίσω μου, πάγωσε τα χρώματα με τους προβολείς του αυτοκινήτου μήπως και φτάσει πιο γρήγορα στο αλκοόλ.</div><br /><div align="justify"><strong>Τα χρώματα για να γίνουν εικόνα και να ταιριάξουν, θέλουν μοναξιά και σιωπές.</strong> </div><br /><div align="justify">Ναι, γύρισα σπίτι και λέω να κοιμηθώ στον καναπέ μου σήμερα. Γιατί να υποκύψω στα ‘πρέπει’ του φαρδύκλινου κρεβατιού? Μ’αρέχει πολύ το φως απ’το φεγγίτη του σαλονιού και αφού ζωγραφίσω, λέω να παίξω με τον κορμό του εργονομικού φωτιστικού. Γι’αυτούς που με ξέρουν, δηλώνω προκαταβολικά πως θα αφεθώ στη φλυαρία του πληκτρολογίου. Μετά από τριάντα δύο χρόνια στον κόρφο μου, έχω αρχίσει να μη συμμερίζομαιι ιδιαίτερα τη γνώμη των άλλων. Γουστάρω τα χρώματα και λέω να παίξω μαζί τους.</div><br /><div align="justify">Στήνω τον τρίποδα, βάζω το λευκό καμβά επάνω του και αρχίζω να φλερτάρω με την παλέτα μου. Άραγε με ποιό χρώμα να ξεκινήσω? Τη γυρίζω ρυθμικά με τον αντίχειρά μου σα ρουλέτα και όπου σταματήσει. Ας αποφασίσει εκείνη σήμερα.</div><br /><div align="justify">Ροζ: Κυριακή 9:00 το πρωί. Ξυπνάω γλυκά ακούγοντας πολλές μικρές φωνές να τραγουδούν στις νότες ενός πιάνου. Ακολουθώ τους ήχους στην έξοδο της πολυκατοικίας. Ο λευκός καμβάς γεμίζει με έγχρωμα παιδάκια της Χριστιανικής Στέγης στο σκοτεινό δωμάτιο δεξιά μου. Μπλέκονται μονομιάς όλα τα χρώματα και γίνονται ροζ όπως η Άνοιξη στα πρόσωπά τους. Μια χούφτα φτωχές φιγούρες που πληρώνουν να ζουν αυτή την ευτυχία στο βρώμικο χωρίς άδεια μουσικό χώρο. Λιλιπούτιοι αγνοί καλλιτέχνες που βρίσκουν ανάσες επιβίωσης σε μια χλιδάτη περιοχή και με διοργανωτές τους ‘επί πληρωμή’ οδηγούς της αίρεσής τους.</div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Χρυσό...</span></strong> Το πινέλο τρέχει ασταμάτητα. Είναι ένα αυτοκίνητο που τρέχει στην παραλιακή βαμμένο χρυσό από τα πλαινά φώτα του δρόμου. </div><br /><div align="justify">Είναι 2:30 το βράδυ και μια γυναίκα σιγοτραγουδά στίχους για άντρες με μια έκφραση έκπληξης. Μέχρι τώρα της είχαν μάθει ότι τα τραγούδια μιλούν κυρίως για γυναίκες. </div><br /><div align="justify">Ο βραδινός ομιλητής μιλά στη γλώσσα του αρσενικού των καιρών μας και σκαλίζει νότες απ’το παρελθόν να τραγουδούν το μοναχικό σήμερα των σκιών τους. Άντρες που τρυφερά ερωτεύονται στα εφηβικά χρόνια, επιβεβαιώνονται ερωτικά και επαγγελματικά στη δεκαετία των τριάντα και ύστερα? Κάποιοι από αυτούς, νιώθουν πλήρη ευτυχία στην ωριμότητα των βλασταριών τους. Κάποιοι άλλοι φωτογραφίζονται ασταμάτητα σε κορυφές και χειροκρότημα. Κάποιοι άλλοι πάλι παλεύουν έρμαιοι και ταλαιπωρημένοι να ζήσουν το όνειρο της ματαιοδοξίας. Και κάποιοι άλλοι, αηδιασμένοι απ’τη συνεχή εκπόρνευση του κορμιού τους στη μόδα των καιρών, απλά περιφέρονται. Έτοιμα θύματα της μοναξιάς ή αν είναι τυχεροί της συμβιβασμένης ευτυχίας. Μα είναι κι άλλοι που δηλώνουν αντράκια και φοράνε αρρενωπές μάσκες και είναι αυτοί που μια μέρα θα κουρνιάσουν στην αγκαλιά της γυναίκας μάνας. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Μπορντώ...</span></strong> Ένα διαβατήριο πεσμένο στο χώρο αναμονής ενός Βρετανικού αεροδρομίου. Μια δεσποινιδούλα βρίσκεται πάνω του σκυμμένη να το πιάσει. Έχει χαλκινα σπαστά μαλλιά που μυρίζουν γιασεμί. Φοράει λευκό πουκάμισο, στενή μίντι φούστα και γόβες με μεσαίο μανταμίστικο τακούνι. Απέξω, ένα παλτό με ζώνη σφιχτή στη μέση κι ένα φουλάρι στα χρώματα της Άνοιξης να συνοδεύσει την προσωπικότητα αυτής της διψασμένης αυριανής γιάπισσας. Στην άλλη πλευρά, στέκεται ένας νεαρός παραδομένος στις κινήσεις της, φανερώνοντας κάτω από τα μαύρα κοκκάλινα γυαλιά του, τη διάθεση να της κάνει έρωτα. Είναι αυτός που μετά από χρόνια θα πνιγεί στις δικές του διλημματικές σκέψεις για το πώς να φωλιάσει στον κόσμο του το άρωμα γυναίκας. Για το πώς να ‘εντάξει’ στο ρατσιστικό μάτι του Έλληνα τη Ρουμάνκη καταγωγή της. Ακάμα κι αν εκείνη απολαμβάνει σεβασμού στα γραφεία του Ευρωκοινοβούλειου στις Βρυξέλλες. Βάζοντάς τον διανοητικά, ισορροπιστή ανάμεσα στη θεωρία της γνώριμης βιωματικής καθημερινότητας από τη μια και από την άλλη του επίπονου και λατρεμένου ερωτικού συγκερασμού.</div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Κίτρινο...</span></strong> Δυο αδέσμευτες γυναίκες μοιράζονται σιωπές σ’ένα σαλόνι. Η μια χαζεύει μουδιασμένη μια αμερικάνικη ερωτική ταινία με μια διάθεση φλατ μα και γλυκιά συνάμα. Η άλλη αδιαφορεί στο μαυροκούτι και προσπαθεί να βγάλει φωτογραφία το ψηλό ποτήρι με το κρυστάλλινο κιτρινωπό κρασί. Κι οι δυό τους, χρόνια τώρα μοιράζονται σκέψεις και χαμογελούν στα ερωτικά τερτίπια των συντρόφων τους. Κι όμως να που η στιγμή τους επιτάσσει απλά σιωπή.Θαρρείς κι ο χρόνος πάγωσε τις κόκκινες γλώσσες τους που πιπερίζουν από το πλαστικό φαγητό που τους έφερε ο νεαρός delivery. Έχουν πολλά να πουν ή έφτασε η ώρα αναθεώρησης της παιδικότητάς τους? Δεν ξέρουν αν φταίνε οι άλλοι ή είναι εκείνες που απομυθοποιούν τη γαλουχημένη από την κοινωνία ανισορροπία. Θα το βρουν κι έχουν μια μεγάλη δεκαετία των τριάντα για να τη γευτούν. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Μαύρο...</span></strong> Αυτή η πινελιά φεύγει με πείσμα απ’το χέρι πάνω στον καμβά. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Έχει το μαύρο χρώμα της παρατεταμένης επαναστατικής εφηβείας. Είναι μια γυναικεία λιγερόκορμη φιγούρα τυλιγμένη σε εμβρυακή στάση. Με δυσκολία διακρίνεις ένα μόλις δυόμησι ετών ουράνιο τόξο σφιχταγκαλιασμένο, έτοιμο να σκάσει. Είναι το μόνο αρσενικό που κατάφερε ως τώρα να γαληνέψει το βλέμμα της.Ήταν παιδί ακόμα όταν ερωτεύτηκε μια σκιά που στέκεται με πλάτη στο σκηνικό. Βρίσκονται δίπλα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα που δεν άντεξαν να τους πηλατεύει με τα κύματά της. Και τότε απλά σταμάτησαν να κοιτάζει ο ένας τον άλλο στα μάτια. Με συνειδητοποιημένη αφέλεια, όρισε το διάβα της και ντύθηκε στα λευκά μήπως και κρύψει τη βεβιασμένη εγκυμοσύνη της. Πήγε κόντρα στον ίδιο της τον εαυτό μα και το σύμπαν και δεσμεύτηκε μ’ένα καρπό που απ΄τη μια βάζει δεσμά στα διψασμένα χέρια της, μα απ’την άλλη της φέρνει καλοκαίρι. Αγάπησε μια φορά και γέννησε ένα αντράκι για να καταφέρει να έχει τον καθρέφτη του μια κι εκείνος κατέληξε μόνο να την συννεφιάζει. </div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Πράσινο...</span></strong> Πάντα η λογική του τετράγωνη και η μπύρα πράσινη. Η πινελιά παίρνει το σχήμα ενός τσιγάρου που κάθε βράδυ σβήνει μαζί με μια ανάσα ανακούφισης. Γράφει και ταξιδεύει απ΄την αυγή ως το σκοτάδι, τότε που απολαμβάνει το άδεισμα του νου, μετά από ένα καλομαγειρεμένο σπιτικό φαγητό. Η μικρή του κυριούλα τον σέρνει κάθε Σάββατο βασανιστικά στις απαιτήσεις της παιδικής της αφέλειας, προετοιμάζοντάς τον γι’αργότερα. Και εκείνος, (ο) μετά χωρισμού εργένης, λίγο πριν τη δεκαετία των σαράντα, αναζητά ένα θηλυκό λιμανάκι να μοιράζεται το ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα. Πίνοντας χυμό και χαζοφιλοσοφώντας για τα μικρά μυγάκια που διάλεξαν να κολλήσουν στο υγρό τοίχωμα του δικού της ποτηριού. Δε θέλει τίποτε άλλο παρά να χαζεύει τη φατσούλα της να σουφρώνει γαλήνια σε τέτοιους ανόητους προβληματισμούς παρά να είναι μια μοδάτη φλου. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Γκρι:</span></strong> Στο σκηνικό ζωγραφίζω τον εαυτό μου. Στεκόμουν στο πίσω μπαλκόνι του σπιτιού της γιαγιάς μου και διάβαζα μια εφημερίδα. Ο θυμός της εικόνας που βλέπω, παντρεύει μαύρο και άσπρο στο χαρτί. Η φυλλάδα γίνηκε γκρι. Απέναντί μου, η άλλοτε μορφή Λωξάντρας γιαγιά μου, στέκει κατάκειτη πέντε χρόνια τώρα σ’ένα μεταλλικό κρεβάτι. Πλάι της, μια μεσόκοπη γλυκιά φιγούρα από τη Γεωργία, προσπαθεί να την κρατήσει στη ζωή για να μπορεί να έχει στέγη και φαί την επόμενη μέρα. Χτυπάει το κινητό της. Αλλόγλωσσες κουβέντες μου φέρνουν δάκρυα. Δεν καταλαβαίνω τι λέει, αλλά νιώθω τη όψη της μάνας να σπαράζει μακριά από παιδιά και οικογένεια. Εγκλωβισμένη σ’ένα σκοτεινό και μοναχικό διαμέρισμα που φαντάζει Παράδεισος κάθε μήνα που πάει και καταθέτει χρήματα στην τράπεζα με το ποδήλατό της. </div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Μπλε...</span></strong> Δεύτερος ρόλος μια γυναίκα. Κουρασμένη φιγούρα στον καμβά. Δουλειά, γρήγορη εναλλαγή μνηστήρων, χάσμα επικοινωνίας με μορφές της ίδιας φύσης. Ανταποκρίνεται σ’ένα ένα τηλεφωνικό κάλεσμα που τη στρέφει προς τη θάλασσα. </div><br /><div align="justify">Είναι<span style="font-size:100%;"> μπλε</span><span style="font-size:130%;"> </span>το χρώμα που της λείπει και το σκηνικό αλλάζει. Ήδη ανεβαίνει τα σκαλοπάτια του σπιτιού του δίχως να’χει σκεφτεί, ακόμα κι αν πρέπει να του απολογηθεί. Την κάνει να νιώσει καλοκαίρι με το παγωτό να λιώνει στο στόμα της. Αβασάνιστα, της θυμίζει εκείνο το βράδυ με πανσέληνο που τη γνώρισε. Δυο κορμιά που σπαρτάρισαν στο σαρκικό συνταίριασμα, αψηφώντας το ξημέρωμα στο φως. </div><br /><div align="justify">Καμία αντίδραση από εκείνη κι αυτός χαλαρός να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά σφραγίζοντας την αδυναμία του πίσω από ένα μαξιλάρι που έστεκε ανάμεσα στα δυο χέρια του. </div><br /><div align="justify">Κρυφός και τάχα δυνατός πρωταγωνιστής, βρήκε ευκαιρία να τη μάθει μεσ’στην αδυναμία της. Δυο γκρι αποτυπώματα ανάμεσα σε κόκκινα τριαντάφυλλα απ΄τον κήπο του. </div><br /><div align="justify">Κρυφοποθούν και οι δύο το μπλε της θάλασσας. Αυτό το μπλε χρώμα που πνίγει όλο τον καμβά και λαμπει κλειδωμένο καλά πίσω από τη γυάλινη μπαλκονόπορτα του σπιτιού του. Αρνούμαι να χρωματίσω τις γκριζωπές φιγούρες που μυρίζουν φρέσκια βροχή. Θα΄ρθει η ώρα που θα εκραγούν μόνες τους στη δίψα για το νερό της. </div><br /><div align="justify"><strong>Τι χρώμα άραγε να έχει η φλυαρία?</strong> </div><br /><div align="justify">Ψάχνω την παλέτα που στέκει ακόμα ακούραστη στον καρπό μου μα αδυνατώ να αποφασίσω... </div><br /><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Λευκό</span></strong> θα’ναι το φόρεμα πάνω πλέον σε καινούργιο καμβά και λέω να περπατάω ξυπόλυτη. Καθαρό, γυμνό, ανθρώπινο και διαυγές, έτοιμο να παρασυρθεί και να μάθει από καινούργιες πινελιές αποσυμπίεσης... "</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-8762723781571354096?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-4676721959414704182009-05-16T17:44:00.004+03:002009-05-18T00:14:23.404+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sg7RaiSu49I/AAAAAAAABKI/s2CjsCiKfdU/s1600-h/RemosAntonis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336432862292796370" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 208px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sg7RaiSu49I/AAAAAAAABKI/s2CjsCiKfdU/s320/RemosAntonis.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="font-size:180%;">Τ</span></strong>ον Αντώνη Ρέμο τον είχα πρωτοδεί στις Χάντρες πριν πολλά χρόνια… Δεν θα πω πως ήμουν από αυτούς που έλεγαν ότι «Αυτός θα πετύχει»… Ήταν όμως μια καλή νέα πρόταση τότε, μαζί με τη Νατάσσα Θεοδωρίδου…<br />Σιγά, σιγά ανέβαινε και ξεχώριζε και είναι γεγονός πως πέρα από ικανότητα (χρειάζεται πάντα, έστω και λίγο στις μέρες μας) είχε πολύ τύχη την περίοδο που έκανε τα αλματάκια του, αφού έπεσε σε μία εποχή, που οι καλύτερες προτάσεις στο ελληνικό μουσικό πεντάγραμμο για νέους καλλιτέχνες, ήταν ο Τριανατάφυλλος, ο Άρης Σαμολαδάς και ο Λάμπης Λιβιεράτος…<br /><br />Ξεχώρισε γρήγορα και μέχρι που «έπεσε» στα χέρια του «πατέρα» του πόνου και των χωρισμών, Γιώργο Θεοφάνους, η παρουσία του ήταν αρκετά καλή αλλά… όχι εκτοξευμένη! Τότε όμως, τον είδαν οι τυφλοί και τον άκουσαν οι κουφοί… Τον χειμώνα του 2004 κυκλοφορεί, το cd single «Χαμογέλασε» και το…πάρτυ ξεκινάει…<br /><br />Αμέσως ακολουθεί η έκδοση ενός Live Album ηχογραφημένο από τις ζωντανές εμφανίσεις στο Studio Πειραιώς τον χειμώνα του 2003 με τους 5 μεγάλους συνθέτες, Μίμη Πλέσσα, Γιώργο Θεοφάνους, Κώστα Χατζή, Γιάννη Σπανό και Αντώνη Βαρδή για να σπάσουν έτσι, πολλααααά ρεκόρ παρουσίας…σε νυχτερινά… θεάματα!<br />Το Νοέμβριο του 2004 … ΡΕΜΟΣ – ΝΤΑΛΑΡΑΣ και κάπου ο λαός ξενερώνει με τον Νταλάρα να κάνει παρατηρήσεις live επί σκηνής, από τους μουσικούς του μέχρι και τον… πουράτο στο πρώτο τραπέζι…<br /><br />Ο Ρέμος όμως, με την αμέριστη πίστη και βοήθεια της οικογένειας Παπαθεοχάρη, που στο πρόσωπο του Αντωνάκη είχε (κι έχει) βρει το "Χρυσόμαλλο Δέρας", γυρνάει τούμπα το παιχνίδι και βγαίνει στας πίστας με τη μεγάλη κυρία του Ελληνικού τραγουδιού, Μαρινέλα, που αποδείχτηκε όντως μεγάλη για τα επόμενα 2 χρόνια…<br /><br />Αυτό που αναρωτίομασταν πάντα με την παρέα και τους πιστούς fans (οι οποίοι είναι μια κατηγορία μόνοι τους αν τους μελετήσει κάποιος), ήταν γιατί ο Ρέμος, δεν έκανε ποτέ μια σαιζόν μόνος του και να μοιράσει έτσι, άπλετο δάκρυ και έρωτα στο διψασμένο από καψούρα κοινό του…<br /><br />Φαίνεται πως μας "άκουσε" και φέτος τον χειμώνα ξεκινάει τις βραδιές του με ένα show σε στυλ σύγχρονου Moulin Rouge…<br />Να σας πω την αλήθεια, όταν άκουσα το εγχείρημα και το ύφος του προγράμματος ένιωθα πως μετά από τόσα χρόνια δεν είχε να προσφέρει κάτι νέο στην κουρασμένη νύχτα της Αθήνας και θα βλέπαμε πάλι ένα βλαχομπαρόκ κατασκεύασμα αλά Φωκάς Ευαγγελινός, 1-2 ωρίτσες με σκυλάδικα πίστας για κούνημα χοντρού κώλου και μασχαλίλα φουλ να ποτίζει τον…Γλου στο πρώτο τραπέζι… και καλό καλοκαίρι…<br /><br />ΑΛΛΑ…Νop!<br /><br />Το Αθηνών Αρένα, 5 μήνες μετά θυμίζει το Mercedes του ΄90 και έχει γίνει το Νο.1 meting point, της Αθήνας!<br /><br />Με έξοδο αλα ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ και χαιρετούρες με high 5 σε όλα τα τραπέζια που παρελαύνει ο Α.Ρ. … κάνει και τον τελευταίο βλάχο να μπαίνει από νωρίς στο παιχνίδι, κλείνοντας το μάτι στη γκόμενα δίπλα…ότι και καλά τον ξέρει και τον θυμήθηκε που είχε ξαναπάει 1 φορά πρόπερσι να τον ακούσει…<br />Ωραίος όμως… Αυτό θέλουμε στη σύγχρονη Ελλάδα… Λεζάντα και φιγούρα…<br /><br />Για να μπούμε και στην ουσία… <strong>το πρόγραμμα</strong> Π ά ρ α Π ο λ ύ Κ α λ ό …<br />Εξαιρετικές φωνές, από όλα τα νέα παιδιά που τον πλαισιώνουν… εξαιρετικό show…<br />Πολύ δυνατός Α N T O N I S…<br /><br /><strong>Το παιχνίδι</strong> γίνεται όλο στα κεντρικά τραπέζια… Μην τρελαθείτε αν δεν σας δώσει πίστα και κάντε το σταυρό σας δείχνοντας το Θεό ψηλά, σαν βραζιλιάνος άσσος!!! Στο 2ο,3ο, 4ο τραπέζι τα conne δίνουν και παίρνουν…<br />Αλλοίμονο σε αυτόν και ειδικά…σε αυτήν που θα φύγει χωρίς ένα καινούριο τηλεφωνάκι από εκεί…και αλλοίμονο βέβαια σε… Αυτούς που δεν αγάπησαν (ξανά) μέσα τους… με το «Προσωπικά» και το «μόνο μη μου πεις πως μ΄αγαπάς»…<br /><br />Μία εβδομάδα έμεινε για όσους δεν πρόλαβαν… Να πάτε… Για όλα…<br /><br />Γιατί στο Αθηνών Αρένα (δεν έχουμε ποσοστά) έγιναν και γίνονται φέτος … <strong>Τα Πάντα ΟΛΑ!<br /></strong><br />Αυτά… Και απολογούμαστε για την καθυστέρηση της «επικοινωνίας» μας μέσα από εδώ… την Οδό της καρδιάς σας… την Οδό θεωρίας… Γυρίσαμε κι έχουμε πολλά να πούμε… Έρχονται…<br /><br /><em><strong>«Δεν τελειώσαμε…»!</strong></em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-467672195941470418?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-23939134396178920712009-04-21T19:34:00.001+03:002009-04-22T17:16:01.458+03:00<div align="justify"><strong><em>"Παίζουν τυφλόμυγα στο δρόμο τα παιδιά…"</em></strong><br /><br />Και η τυφλόμυγα, έγινε μπάλα και σκοινάκι… κι αυτά γίνανε δρόμος, αγωνίες κι εξετάσεις…<br />Κι ύστερα ήρθε ο στρατός και οι σπουδές… και μέσα σε όλα πάντα οι έρωτες, τα ταξίδια, το γέλιο και το κλάμα… Σχέσεις και χωρισμοί… και ξανά γλέντια και κρεπάλες… και μια μέρα κάτι αλλάζει!<br />Έρχεται ή βλέπουμε… αυτόν ή αυτή που πιστεύουμε πως μας ταιριάζει και μας ηρεμεί κυρίως, για να μοιραστούμε την υπόλοιπη ζωή μας… Και λέω έτσι, γιατί, όπως είπε σε κάποιον ο μεγάλος του έρωτας… </div><div align="justify">"Ποτέ δεν παντρεύεσαι τον μεγάλο σου έρωτα…", αλλά κάποιον που του μοιάζει, θα πω εγώ… Για να μείνει ο μεγάλος, πάντα ΜΕΓΑΛΟΣ και μην τον μικρύνει η φθορά του χρόνου! (Με μια συνέχεια που θα την αφήσω στους στίχους του Άλκη Αλκαίου στο τέλος… και σε ένα επόμενο άρθρο).<br /><br />Και να! Ξάφνου, το κλάμα και το γέλιο γίνονται ένα…Γίνονται κύκλος και ξαφνικά κλείνουν μέσα του τον ερχομό ενός μωρού! Του δικού μας…του δικού σας…των φίλων μας…<br />Ευτυχία! Μια λέξη! Ο Δημήτρης εχθές μου είπε κάτι που θα μου μείνει για πάντα…<br />«Μόλις γεννήθηκε η κόρη μου…ένιωθα ότι μου είχαν βάλει μια μάνικα ευτυχίας στο στόμα και με πότιζαν με αυτή! Τίποτα άλλο…».<br /><br />Τελικά, όλα είναι δρόμος… Κι όλα τυφλά… Σαν τις στιγμές μας και την τύχη… Σαν τις ζωές μας που αλλάζουν και προχωράμε… Σαν κάθε τι καινούριο και ωραίο… Σαν την αγάπη…<br /><br /><em>Αποσπάσματα από τις σκέψεις χθες το βράδυ στο κρεβάτι μου... (Ναι, ανάσκελα με τα χέρια πίσω από το κεφάλι...). Κι ένα τραγούδι του Βασίλη να με νανουρίζει…<br /></em><br /><strong><em>«Τα χρόνια πέρασαν, περνάμε σ΄ άλλη φάση και αν σε προσπέρασα δεν σε έχω ξεπεράσει…»</em><br /></strong><br />Ακούστε το τραγούδι: (<a href="http://www.youtube.com/watch?v=nIcmMZYpxew">http://www.youtube.com/watch?v=nIcmMZYpxew</a>)</div><div align="justify"><br /><em> υ.γ. : Ευχαριστώ την Μαριέττα που κάποτε μου έδειξε τον Σείριο…</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-2393913439617892071?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-9861944163098876622009-04-09T23:18:00.002+03:002009-04-10T02:26:17.256+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sd59VZ37RzI/AAAAAAAABHo/EcPS22fxshs/s1600-h/n7294171415_263046_6193.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322829616274687794" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Sd59VZ37RzI/AAAAAAAABHo/EcPS22fxshs/s320/n7294171415_263046_6193.jpg" border="0" /></a>Οι στεναχώριες και οι δυσκολίες μου με βρίσκαν πάντα εκεί...στην ίδια γωνία... που σαν «κολυμπήθρα εξαγνισμού», με λύτρωνε από ότι με κρατούσε «κλειστό»!<br /><br />Κι εκεί βρέθηκα κι απόψε…<br />Σκεφτόμουν και κοιτούσα από ψηλά τα φώτα της Αθήνας να λαμπιρίζουν σαν του φλίπερ το τζάμι… Είχε ησυχία… Στο βάθος ακουγόταν μόνο το βουητό της πόλης…αχνό…κι έτσι ηρεμούσα… λίγες ώρες πριν είχα απολυθεί από τη δουλειά μου… Σημεία των καιρών…<br /><br />-Τελικά, ξέρεις κάτι; <strong>Δεν υπάρχει αγάπη με τόσο λάθος τρόπο…<br /></strong>Άκουσα μια φωνή από πίσω μου...Τρόμαξα… </div><div align="justify"><br />Γυρνάω…και τα μάτια της ήταν πάντα ίδια… Υγρά και μελαγχολικά…<br />Χαμογέλασα…<br />Τη Ερυφίλη την είχα γνωρίσει λίγα βράδια πριν, εκεί στην Οδό Θεωρίας, κάτω από την Ακρόπολη, σε ένα από αυτά που ήμουν κάπως ψυχολογικά…<br />Όμορφη νύχτα… Πιάσαμε κουβέντα για το εκκλησάκι που βρισκόταν εκεί και το αν λειτουργεί και καταλήξαμε να πίνουμε κρασί και να ακούμε Βίκυ Μοσχολιού στο καπηλιό του Μάκη πιο κάτω.<br />Το άτομο ότι να ΄ναι… Ράστα μαλιά με tattoo στο σβέρκο και πανέμορφο πρόσωπο…μπορούσε να σου μιλήσει από τις θεωρίες του Μπακούνιν, μέχρι τα τσαφ του Βύντρα…<br /><br />Είχε τσακωθεί με τον δικό της και ακόμα (3 μέρες) μετά, άκρη δεν είχαν βρει…<br />-Δεν είναι δυνατόν -μου έλεγε- να με προσβάλει και να με βρίζει έτσι, σαν να είμαι το τελευταίο σκουπίδι στη γη, επειδή ξέρει πόσο πολύ τον αγαπάω…και πόσο ερωτευμένη είμαι ακόμα μαζί του…<br />Μέσα από τα πολλά που συζητήσαμε και κατέβασε ο νους…μέσα από κλάματα και απορίες μικρού ερωτευμένου παιδιού…την είχα χαιρετήσει λέγοντας της… «Να θυμάσαι πως σε αγαπάει κι αυτός πολύ…»!<br />3 βράδια πριν, απλά με είχε κοιτάξει…<br />Σήμερα, απλά με αιφνιδίασε…<br /><br />«Μα τι λες τώρα...?», της λέω. «<strong>Η αγάπη υπάρχει μόνο με λάθος τρόπο…</strong> Αλλιώς δεν λέγεται αγάπη… αλλά…πλάνη και ψευδαίσθηση…<br />Η αγάπη ωριμάζει μόνο μέσα από τα λάθη και τις δοκιμασίες… Μέσα από τον χρόνο και τις στιγμές… Μέσα από εμάς… Και άσε τον «μωρό» (με τη αρχαία έννοια της λέξης) να νομίζει πως κάνει κάτι…<br />Και να ξέρεις κάτι πως αν δεν πίστευες στην αγάπη του δεν θα ήσουν τώρα εδώ να μιλάς μαζί μου…γι΄αυτόν! Έλα μαζί μου…».<br /><br />Την πιάνω αγκαζέ και περπατάμε την Οδό προς τα κάτω…<br />«Σταμάτα εδώ!». Της λέω…<br />«Κλείσε τα μάτια!<br />Και τώρα που τα έκλεισες, φώναξε αυτό που θα ήθελες να του πεις αν θα ήταν εδώ μπροστά σου…»<br />«Εμμμμ…. Σ’αγαπώωωωωωωωωωωω!!!»<br />«Άνοιξε τα μάτια τώρα για να δεις τι θα σου απαντούσε εκείνος…»<br />Στον τοίχο απέναντι μας, κάτω από μια καρδιά, είχανε γράψει με κόκκινο spray… «Κι εγώ…!».<br />Ένα «κι εγώ…», που ταιριάζει σαν απάντηση σε τόσες εκφράσεις, αλλά σε μία…γεμίζει την καρδιά… Στο «σ΄αγαπώ»!<br /><br />«Φύγε τώρα και πήγαινε να τον βρεις να του το πεις από κοντά… Φύγε!».<br /><br />Μ’ αγκαλιάζει σφιχτά, που σχεδόν μου έκοψε την ανάσα…<br /><br />Φεύγοντας και καθώς απομακρύνεται γυρνάει και μου φωνάζει…<br />«Σ’ευχαριστώωωωωωω!».<br /><br />Χαμογελάω…αναστενάζω…ψιθυρίζω…<br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">«Κι εγώ…»!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-986194416309887662?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-1140654466827507022009-03-25T02:03:00.004+02:002009-03-26T01:22:15.499+02:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Scq3oHOmjoI/AAAAAAAABE0/F1ouoj5hhHU/s1600-h/Folegandros_Anemomilos_Apart.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317264209827237506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/Scq3oHOmjoI/AAAAAAAABE0/F1ouoj5hhHU/s320/Folegandros_Anemomilos_Apart.jpg" border="0" /></a><strong><span style="font-size:180%;">H</span></strong> επόμενη μέρα μας βρήκε να κοιμόμαστε χώρια… Εγώ στη βεράντα πάνω στο χτιστό παγκάκι κι εκείνη μέσα…κόντρα στο κρεβάτι να έχει πιάσει όλο τον χώρο του. Είχε αρχίσει ήδη να πιάνει ζέστη…Μεγαλύτερη από αυτή που με ανάγκασε να «αυτοεξοριστώ», στη βεράντα μέσα στη νύχτα! Το ξημέρωμα στη Φολέγανδρο ήταν και πάλι όμορφο… Οριακά πληκτικό... Για εμένα ίσως… Είχα αρχίσει ήδη να κουράζομαι…<br />«Μπα, θα είναι οι πολλές μέρες που είμαστε ήδη εδώ», σκεφτόμουν…<br /></div><div align="justify">Δεν ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου να βαρεθεί πάλι…<br />Ήμασταν 6 μήνες μαζί…μόνο…<br />Αρκετά διαφορετικοί μεταξύ μας και τόσο ίδιοι σε κάποια πράγματα… Κυρίως… Στο ψέμα! Αυτό που κάλυπτε τη σχέση μας… Ο «Δούρειος Ίππος» του έρωτα…<br />Αυτό που είχαμε κάνει κανόνα και οι δύο και αφήναμε απλά να δούμε που θα καταλήξει, μη θέλοντας να «προδώσει» ο ένας, τα θέλω του άλλου και την υποκρισία αυτών…<br />Το θέλω το δικό μου, ήταν να βρεθεί ένας τρόπος να χωρίσω πιο γρήγορα…<br />Το ψέμα το δικό μου, επίσης, ήταν, ότι έκανα ότι ήμουν ερωτευμένος…<br />Να δω πως θα το πληρώσω και πως θα καταλήξω έλεγα…<br /><br />Το θέλω το δικό της ήταν να εξαντλήσει αυτό που πίστευε πως ήμουν, αλλά δεν ήταν και σίγουρη… Να «ρουφήξει» εμένα…<br />Το ψέμα το δικό της…ήρθε 2 μήνες μετά…τότε που μου είπε ότι, με αγάπησε πραγματικά…<br /><br />Λίγες μέρες πριν από αυτό, είχαμε βρεθεί μαζί σε μια κοινωνική εκδήλωση… Εκεί, κάποιος είχε βαλθεί να «κλέψει» έστω και μια ματιά της και να ανταποδώσει έτσι το επίμονο κοίταγμά του, που για πολύ ώρα είχε αφήσει επάνω της…<br />Εκείνη το είχε καταλάβει και οριακά…έπαιζε… Την «πουτανιά» την είχε μέσα της και σε άλλες εκφράσεις της καθημερινότητάς της… Σε λίγα λεπτά, της ζητάω να φύγουμε… Όταν με ρωτάει γιατί, της λέω: «Δεν θα ήθελα να γίνω μάρτυρας…της αρχής της επόμενης σχέσης σου…»! Με θυμό και απορία, με ρωτάει τι εννοώ και εγώ της απαντώ… «ΞΕΡΕΙΣ»!<br />«Είσαι τρελός και φαντασιόπληκτος» μου λέει.<br />Κι εγώ ψύχραιμος και με τα σωθικά μου να «βράζουν» μέσα μου, της απαντώ, ότι «η εύκολη και άμεση αντίληψη αυτού που σου έλεγα, μου δίνει την καλύτερη απάντηση της αλήθειας που κρύβεις… Καληνύχτα»!<br /><br />Λίγες μέρες μετά χωρίσαμε… Και καλά το παλέψαμε, αλλά δεν μας βγήκε…<br />Με την Τζούλια, είχα χωρίσει πριν καν τα φτιάξω…<br />Το όνομά της και μόνο…δεν μου «ταίριαζε»…<br />1 μήνα μετά, ο φίλος μου ο Γιώργος με καλεί Κυριακή νωρίς το πρωί, να πάω να τον βρω στη Γλυφάδα… Μόλις είχε χωρίσει από μια σχέση που τον ταλαιπωρούσε μέσα του και σίγουρα δεν του άξιζε…αντικειμενικά! Άλλη μια ιστορία προδοσίας είχε γραφτεί… Προδοσία ψυχής κυρίως…<br />Πήγα Γλυφάδα και καθόμασταν και συζητούσαμε τα τεκταινόμενα…μέχρι τη στιγμή που το πρόσωπό του παγώνει…<br />«Τι έπαθες;», τον ρωτάω. Τα μάτια του βουρκώνουν… Ξανά…<br />«Κοίτα εκεί…», μου λέει.<br /><br />Τελικά, εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ, όντως, είχα γίνει μάρτυρας, της αρχής της επόμενης σχέσης της…<br /><br /><strong>Η επόμενη μέρα…</strong>με βρήκε τουλάχιστον πιο σοφό! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2943709808396900083-114065446682750702?l=odos-theorias.blogspot.com' alt='' /></div>theoritikoshttp://www.blogger.com/profile/12368028262111424109noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2943709808396900083.post-90523293024064955762009-03-17T23:24:00.008+02:002009-03-17T23:48:01.570+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i66B3gvXiHg/ScA