Μια βόλτα στην Αθήνα...

Μια μικρή επιστροφή...

Κι αρχίσαμε και κλαίγαμε… όλοι μαζί… Έτσι όπως γελούσαμε πάντα όλοι μαζί…

Οικογενειακό τραπέζι Κυριακής στο σπίτι. Μαζί με τον αδερφό μου πήγαμε να δούμε τους γονείς. Η μάνα μου σαν να είχε γιορτή.. Χαρούμενη και λαμπερή είχε στρώσει τραπέζι στη σάλα την κεντρική για να υποδεχτεί τα παιδιά της και να τους ταϊσει... πολύ και μυρωδάτα… Κοκκινιστό με μακαρόνια… όπως έκανε πάντα…

Το τσίπουρο γυρνούσε στα ποτήρια και τα γέμιζε. Και μαζί γεμίζαν και οι αναμνήσεις. Και οι ιστορίες μεγάλωναν και βγάζαν νοσταλγία.. Ασχέτως αν τις είχαμε ακούσει ξανά και ξανά. Κάθε νέα φορά είχε και τη δική της νοστιμάδα.

«Ο Θεός να τους έχει καλά!», μονολόγησε ο πατέρας και κοίταξε σκεφτικός μέσα από τη μέθη του, το ποτήρι του. Στα «νερά» του κρυστάλλου τα χρώματα δείχναν τη ζωή και στην επιφάνεια του ποτού καθρεφτίζονταν οι θύμισες του.

"Στην υγειά μας μπαμπά… Στην καρδιά μας μαμά… Σε αυτούς που μας μάθανε να ζούμε έτσι… Σε αυτούς που λείπουν κάθε Κυριακή από το τραπέζι…"

Κι αρχίσαμε και κλαίγαμε… Όλοι μαζί… Όπως κάναμε πάντα!

Μια μικρή επιστροφή μας πάλι… Έτσι απλά...!

Λίγες σκέψεις για τη Θάτσερ...

Του Γιώργου Γιάνναρου

Κατ' αρχάς ο θάνατος ενός πολιτικού ηγέτη είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να διαβάσει κανείς αξιόλογα αφιερώματα για τα πεπραγμένα του, που όσο είναι εν ζωή δεν γράφονται. Αφού διάβασα λοιπόν αμέτρητα obituaries και αφιερώματα, κωδικοποιώ λίγες σκέψεις οι οποίες με επηρέασαν και από τη φήμη της, έτσι όπως αυτή έχει εδραιωθεί στη συλλογική μας συνείδηση:

1. Η Μάγκυ ήταν συντηρητική και όχι φιλελεύθερη, με την κλασική του όρου έννοια. Ήταν ιδιαζόντως θρήσκα, διακατεχόταν από τον παραδοσιακό βρετανικό εθνοκεντρισμό και κοινωνικά είχε συντηρητικές απόψεις. Η ιδεοληπτική της εμμονή με την οικονομική θεωρία της σχολής του Σικάγο είναι περισσότερο μία αναγκαιότητα της τότε εποχής να δηλώσει με σαφήνεια την αντικομμουνιστική της υστερία, παρά μία προσήλωση στα ιδεώδη του (νεο)φιλελευθερισμού. Αν κάνουμε μια συστηματική ερμηνεία της πολιτικής της, όπως λέμε στη νομική επιστήμη, αν δηλαδή εξετάσουμε το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε, η παραπάνω επισήμανση αποδεικνύεται αυταπόδεικτα. Στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1970 είχε κυριαρχήσει ιδεολογικά η γερμανικού τύπου σοσιαλδημοκρατία με υπερμεγέθες κράτος πρόνοιας και κρατικό παρεμβατισμό, χωρίς σαφείς αποστάσεις από τον κομμουνισμό της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Κατά συνέπεια η στάση της ήταν μία σαφής δήλωση αντίθεσης στα παραπάνω, για να καταστήσει σαφές το στίγμα της στο εσωτερικό της χώρας της.

2. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα οι απανταχού αυτοπροσδιοριζόμενοι ως φιλελεύθεροι έχουμε δύο σοβαρά μειονεκτήματα: Πρώτον, δεν υπάρχει κάποιος ηγέτης -σημείο αναφοράς για να επικοινωνήσουμε τα πιστεύω μας και δεύτερον διαχεόμαστε στο πολιτικό σύστημα από την κεντροδεξιά (ως κορμός της φιλελεύθερης οικονομικά πτέρυγας) ως την φιλευρωπαϊκή αριστερά (ως κορμός της πολιτικά φιλελεύθερης πτέρυγας). Ο όψιμος εναγκαλισμός της Θάτσερ στα social media των αυτοπροσδιοριζόμενων (νεο)φιλελεύθερων με αφορμή το θάνατό της δείχνει και την αγωνία του προσδιορισμού. Βρήκα πολύ συνετή και βάζοντας την Μάγκυ στι κάδρο των πραγματικών διαστάσεων αυτού που αποκαλούμε εν γένει "φιλελευθερισμός" την ανακοίνωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας Greek Liberals - Φιλελεύθερη Συμμαχία

3. Με σημερινούς πολιτικούς όρους η Μάγκυ θα ήταν μία Μέρκελ σε μία πρώτη αυθαίρετη βέβαια σύγκριση. Δηλαδή μία κλασική συντηρητική δεξιά πολιτικός και είμαι σίγουρος ότι οι κοινωνικο-πολιτικές της απόψεις θα ευθυγραμμίζονταν με το Ευρωπαικό Λαικό Κόμμα και όχι με τους Φιλελεύθερους-Δημοκράτες.

(Σημειώνεται, ότι η φωτογραφία του άρθρου είναι επιλογή της "Οδού" και όχι του φίλου συντάκτη).

Ένα ταξίδι μετά από καιρό...

Και τι να πεις… Και τι να πω… Να πω απλά ότι απόψε σας γράφω απο τη Ροδο κι έζησα ίσως την ωραιότερη μουσική βραδιά που έχω ζήσει έως σήμερα. Τόσο ώστε να με κάνει να επικοινωνήσω πάλι μαζί σας μέσα από εδώ. Από αυτή την ξεχωριστή και τόσο ποιοτική, -επιτρέψτε μου- παρέα σας.

 

Παρασκευή βράδυ φτάνω στο αεροδρόμιο "Διαγόρας" της Ρόδου και μια γνώριμη μορφή με «υποδέχεται» στην άιθουσα αναμονής. Είναι ο Αλκίνοος. Με αρκετά άσπρα μαλλιά, αλλά πάντα με το πρόσωπο του γαλήνιο, σαν τις μουσικές που βγάζει από μέσα του και ταξιδεύουν την ψυχή μας τόσα χρόνια.

Και αυτό έπαθα σήμερα Θεε μου…Ταξίδεψα, μετά από καιρό και αφέθηκα, σαν να ένιωσα ότι σε φτάνω με την καρδιά μου και τις μελωδίες της.

Σε 2 μέρες θα τον ξανάβλεπα... με την κιθάρα του αυτή τη φορά...

Το ραντεβού ήταν στον Προμαχώνα του Αγίου Γεωργίου στην Παλιά Πόλη στις 9 μ.μ.

Περπατώντας για να φτάσω στο χώρο της συναυλίας, η ατμόσφαιρα της Ρόδου και του μυστικιστικού κάστρου της, σε μεθούσε μόνο με τον αέρα που σε «χάιδευε» στο πρόσωπο.

Πατούσα πάνω στα χοχλάκια (τα μικρά βοτσαλάκια που στολίζουν τους δρόμους στο νησί) και σκεφτόμουν ένα-ένα τα παιδικά μου χρόνια.
Τα κυνηγητά και τις μπάλες με τον αδερφο μου και την υπολοιπη παρεα σε αυτά εδώ τα γνώριμα στενά.

Τους «δικούς» μου κορμούς δέντρων που κάναμε για τέρματα και τη μυρωδιά από τους ευκαλύπτους που μαζί με τα πλατάνια φτιάχναν την αψίδα της εισόδου μας…

Τη γιαγιά και τον παππού που με γυρνούσαν παντού… Τα νιάτα των γονιών μου και την ξενοιασιά όλων μας.

Στην είσοδο συναντώ τον Αλκίνοο.

«Φίλε θα περάσουμε ωραία σήμερα» μου λέει… «Είμαι σίγουρος», του απαντώ.

«Άντε να το ευχαριστηθούμε όλοι…». Κι έτσι έγινε…

Μπαίνουμε… Ο χώρος μαγικός. Σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές. Σε άλλη διάσταση… 150 καθίσματα γέμιζαν όσο έπρεπε τον παλιό στάβλο των ιπποτών…μέσα από τα τείχη του προμαχώνα τους.

9:20 – Χειροκρότημα και η φωνή του Αλκίνοου σπάει τη σιωπή και την προσμονή μας με μια …ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ!

«Είναι η καρδιά μου μια αυλή σε ένα κελί που όλο μικραίνει…Μα εσύ που έχεις το κλειδί, έλα και πες μου το γιατί…».

Ξέρετε, οι στιγμές της ζωής μας, που ξεχωρίζουν πλέον, είναι λίγες. Η ανάγκη για ποιοτική αλλαγή στην καθημερινότητά μας, γίνεται όλο και μεγαλύτερη και ο καθένας από εμάς, πρέπει να βρίσκει διεξόδους για να κάνει μικρά δωράκια, στον εαυτό του κυρίως, ως «αντίδοτα» επιβίωσης και πινελιές χαράς και χαλάρωσης. Ότι κι αν είναι αυτό… Με όποια μουσική κι αν κυλάει μέσα του… Με όποιο χέρι τον κρατάει…

Σε μια περίοδο με άσχημες και δύσκολες καταστάσεις για όλους, σε αυτή την ευλογημένη κατά τα άλλα χώρα που ζούμε, πρέπει τουλάχιστον να «αναπνέουμε»... Μακριά από κακίες και φθόνους… Μακριά από κακόβουλες και αρνητικές  σκέψεις, ανθρώπων που κοιτάς στα μάτια και αυτοί κοιτάνε να σου τη φέρουνε με την πρώτη ευκαιρία…

Κι είπε: Είπε ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν, αυτοί που σε σιχαίνονται…

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες στα μάτια…γιατί καθρέφτης γίνεσαι και όλοι σε σπαν κομμάτια…

Και κάπως έτσι η μέρα μου κλείνει όμορφα και η εβδομάδα μου ξεκινάει έχοντας γεμίσει το «είναι» μου… Με όνειρα, νότες και σκέψεις…όμορφες!

Καλημέρα φίλοι μου… Αυτός ο τόπος στο χέρι μας είναι να αλλάξει…

 

Χρόνια πολλά στην "ΟΔΟ" της καρδιάς μας... Απρίλιος ήταν του '07...

Επιστρέφω…

υ.γ.: αξίζει να σημειωθεί ότι τον Αλκίνοο Ιωαννίδη συνόδευε ένας υπέροχος μουσικός, ο Γιώργος Καλούδης, που φεύγοντας, συνειδητοποιούσες, ότι μέσα σε 2.30 ώρες, σε είχε κάνει να αγαπήσεις το τσέλο και την κρητική λύρα σα να τα άκουγες χρόνια…

Μα, τι Ελλάδα θέλουμε;

6 Mαίου αποφασίζουμε τι Ελλάδα θέλουμε.

Αποφασίζουμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε παραπάνω από τα μισά updates μας σε facebook, twitter & blogs να ασχολούνται με τους «λίγους» της πολιτικής και τον καθημερινό «βιασμό» των κόπων και των ονείρων μας!

Τα λόγια μου θα μπορούσαν πολύ εύκολα να θεωρηθούν κομματικές κατευθύνσεις, κάποιου αριστερίζοντος κόμματος ή κάποιων ακραίων της δεξιάς. ΟΧΙ φίλοι μου.

Τα λόγια μου, είναι σκέψεις και συναισθήματα των βιωμάτων μας και της ψυχής μας. Ντρέπομαι που στη χώρα της Δημοκρατίας που είχα την τύχη να γεννηθώ και να μεγαλώσω, δεν ξέρω ή σκέφτομαι (αν θέλετε) 1 εβδομάδα πριν από τις εκλογές  τι θα ψηφίσω.

Τα ιδανικά του λαού μας δεν είναι αυτά. Ο πολιτισμός μας, δεν μας έμαθε έτσι.

Ξεκαθαρίζω κάτι. Θέση μου, είναι ότι η Ελλάδα οφείλει και πρέπει να έχει ευρωπαϊκό προσανατολισμό και  να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ισότιμο μέλος όμως και όχι ο «φτωχός συγγενής», το «πειραματόζωο» ή ο «σφαλιαροεισπράκτορας». Δεν νοείται, στην Ήπειρο που ακόμα και το όνομα της είναι ελληνικό, κάποιοι αρρωστημένοι ηγετίσκοι να ασελγούν στο ημιθανές σώμα της Μάνας τους. Όπου Μάνα…Ελλάδα.

Και κοιτάξτε… Ωραίες οι φωνές όλων μας τα ηρωικά ξεσπάσματα σε video στο youtube, αλλά η κα. Μουτσάτσου ζει στο Αμέρικα και ο συμπαθέστατος Βασίλης Τριανταφυλλίδης, θεωρώ πως άργησε λίγο (όπως οι περισσότεροι της γενιάς του) να αντιληφθεί το κακό που μας έκαναν τόσο τα δύο μεγάλα κόμματα, όσο και τα υπόλοιπα, θα συμπληρώσω εγώ, που συμμετείχαν στην εκάστοτε διακυβέρνηση μετά το 1974 και δεν κατάφεραν να αλλάξουν ΤΙΠΟΤΑ στη διαδρομή της χώρας προς την καταστροφή.

Μην ξεχάσουμε λοιπόν, αυτή την εβδομάδα, που προηγείται  των εκλογών, όχι μόνο να αποφασίσουμε οριστικά τι θα ψηφίσουμε, αλλά να μιλήσουμε και σε πολλούς γύρω μας, που είτε δεν ασχολούνται από απογοήτευση, είτε δεν έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ή να έχουν πρόσβαση στα νέα μέσα δικτύωσης και ενημέρωσης (βλ. παππούδες-γιαγιάδες).

Σκεφτείτε…Μιλήστε…Ψηφίστε: ΤΙ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ!

Έτσι για να μη συζητάμε πάλι, από της 7 Μαίου, για μια Ελλάδα…"Ελένη"… Για ένα πουκάμισο αδειανό…

Η φωνή, οι μουσικές και οι εικόνες...μένουν πάντα εδώ!





Μεγάλος...Ξεχωριστός και ωραίος ως...Άνθρωπος.

Τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος για να τον θυμούνται όσοι τον αγάπησαν εν ζωή.

Κι εμείς, έτσι θα τον θυμόμαστε...

Κάθε τραγούδι του, σταθμός... Κάθε σταθμός του, τραγούδι στην καρδιά μας!

Καλό Ταξίδι στον Δημήτρη Μητροπάνο!

http://www.youtube.com/watch?v=9qFpmuSfXAY&feature=related

ΜΙΑ…ΞΕΘΩΡΙΑΣΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, διαβάλλονται και οι αξίες ολισθαίνουν, οι άνθρωποι γύρω μας είναι πολύ πιο ευάλωτοι στην «κωλοτούμπα» και στην αποδοχή του ξεπουλήματος, κυρίως της ψυχής τους…
 
Χρήμα… δόξα…αναγνωρισιμότητα και ψεύτικες εικόνες, συνέθεταν έως την τελευταία φορά που σας είχα γράψει μέσα από εδώ τα πρότυπα του τότε σύγχρονου «επιτυχημένου» Έλληνα…

Πλέον μπορώ να υποστηρίξω πως έχω γευτεί τα παραπάνω χωρίς να τα επιδιώκω στην κυριολεξία τους, αλλά ζώντας τα, ολοκληρωτικά λόγω των επιλογών μου. Επιλογές, που ποτέ δεν μετανιώνω που έκανα, αφού πάντα όπως σας έχω γράψει και παλαιότερα, στηριζόντουσαν στους «ήχους» του στομαχιού μου… Και αυτό πάντα με καθοδηγούσε. Πολλές φορές βέβαια, για το «ταξίδι» και τις απαντήσεις στην περιέργεια μου, επέλεγα και το αντίθετο από αυτό που άκουγα… Και η αρχική επιβεβαίωση δεν αργούσε να έρθει…

Λίγες μέρες πριν ένας συνάνθρωπός μας, o Δημήτρης Χριστούλας αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του με έναν οδυνηρό τρόπο, σε ένα συμβολικό τόπο στο κέντρο του Συντάγματος, της πλατείας – συμβόλου της Δημοκρατίας μας.

Ποιας; Της χαμένης δημοκρατίας μας.

Αυτή που οι ίδιοι αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες πολιτικοί και σινάφι… δεν σε αφήνουν να «γευτείς». Αυτή που έχει γίνει σχεδόν ύβρις στο στόμα των μεγαλύτερων πολέμιων της και ας παρουσιάζονται ως τιμητές της.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Τι ωραία λέξη… Τι ωραία έννοια…

Τι να σημαίνει άραγε και πως ξεθώριασε έτσι;

Γιατί εγώ αλλιώς την έμαθα, αλλιώς την έζησα, αλλιώς την έχω μέσα μου ως Έλληνας. Αλλά πλέον απορώ.

Πώς  όμως να την αντιληφθούμε. όταν μεγάλη μερίδα έμμισθων και «λαδωμένων» ανθρωποειδών κατευθύνουν την εικόνα και την αλήθεια όπως πληρώνονται… βρώμικα και μαύρα.

Ναι, καλά καταλάβατε. Για δημοσιογράφους μιλάω.

Κι αν εγώ ο ίδιος δεν είχα χρηματίσει κάποιους από δαύτους, κάποια στιγμή, για να γράψουν, αυτά που ήθελαν οι «μεγάλες δυνάμεις» της δουλειάς μου και αν αυτοί δεν το έκαναν στο ακέραιο όσο έσταζε το «μέλι», δεν θα τολμούσα  να ξεστομίσω τέτοιες…αλήθειες.

Αλήθειες που επιβεβαιώνουν την ελεεινότητα κάποιων (όχι όλων) που στο όνομα της κονόμας και της «ιδεατής» καταξίωσης, μέσα από την ικανοποίηση των χρηματοδοτών τους, κατευθύνουν καταστάσεις και κοινή γνώμη, σπιλώνοντας συνειδήσεις, προσωπικότητες, θεσμούς και ήθη. Άγνωστες λέξεις για αυτούς, γνωστές όμως για εμάς που θέλοντας και μη γινόμαστε δέκτες των αρρωστημένων νοοτροπιών τους και πρακτικών τους.

Γυμνοσάλιαγκες, που μόλις κλείσεις τη «βρύση», γίνονται οι χειρότεροι εχθροί της αλήθειας και της ακεραιότητας, αραδιάζοντας πλήθος ψευδών ειδήσεων και κατευθυνόμενων αλητειών που σε συνεργασία με άλλους ρουφιάνους, που πάλι το χέρι σου τους έχει ταΐσει, δεν τους έφτανε το δάχτυλο που τους έδωσες και θέλανε και το χέρι σαν επιδόρπιο…

Τώρα κάποιος θα μου πει… Οι δημοσιογράφοι σου φταίνε και όχι οι πολιτικοί ή οι μπάτσοι?

Μια αλυσίδα αποτελείται από κρίκους που ο καθένας έχει τον ρόλο του. Ο πρώτος όμως και ο τελευταίος κρίκος είναι πάντα ίδιοι. Έτσι λοιπόν, οι δημοσιογράφοι (οι οργανισμοί και τα συγκροτήματα που ανήκουν δηλαδή), ως πρώτος κρίκος, μας πλασάρουν τους πολιτικούς που θέλουν ΑΥΤΟΙ, να προωθήσουν για να εξυπηρετήσουν τα θέλω τους και στη συνέχεια τα πιόνια που εκλέγονται εκτελούν τις εντεταλμένες υπηρεσίες, που τους ορίζουν άλλοι. Για την υλοποίηση του έργου τους χρειάζεται η συνεισφορά της «σύγχρονης» αστυνομίας που είναι μάλλον η τελευταία που ευθύνεται, αφού και αυτή ως μικρότερο πιόνι, ακολουθεί τη ρότα…

Η αλυσίδα, όμως, πάντα κλείνει από την εικόνα που μας πλασάρουν τα υποκείμενα της μεταφοράς των ειδήσεων, με τα χρώματα και το ύφος που επιλέγουν και τους εξυπηρετεί.

Για ποια δημοκρατία λοιπόν μιλάμε, όταν μας την επιβάλουν με τρόπο που άλλοι έχουν επιλέξει να την ασκήσουν. Άλλωστε, Δημοκρατία και επιβολή δεν πάνε μαζί…

Κάπως έτσι λοιπόν, ένας ευαίσθητος αλλά κυρίως πληγωμένος και ταλαιπωρημένος συνάνθρωπός μας, επέλεξε να κάνει μια τέτοια αποτρόπαια πράξη τόσο δυνατά και συμβολικά, ΜΠΑΣ ΚΑΙ ξυπνήσουμε, αντιληφθούμε και θυμηθούμε, τι είναι Δημοκρατία και πως σήμερα τη στερούμαστε, αγνοώντας ως απαθείς παρατηρητές τις αρχές των αρχαίων προγόνων μας για το τι αυτή σημαίνει.

Γιατί, Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.

Αυτά σαν εισαγωγή επιστροφής στην παρέα μας, που τόσο μας έλειψε, ελπίζοντας οι 297 αυτοκτονίες που αριθμούμε τους τελευταίους 6 μήνες να μην αυξηθούν ούτε κατά μία, μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε.

 
Επόμενο ραντεβού μας… Πάντα Εδώ…στην οδό της καρδιάς μας. Τη δική σας οδό… Την Οδό Θεωρίας!
 
Καλώς σας βρήκαμε ξανά & Καλό Πάσχα με υγεία και δύναμη για όσα μας έρχονται φίλοι μου!

Υ.Γ.: 6 ΜΑΪΟΥ - ΕΚΛΟΓΕΣ.Ο Θεός να μας φωτίσει και να μην ξεχάσουμε...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...ΕΛΛΗΝΕΣ!!!

Καλή χρονιά...Έλληνες με τις καλύτερες ευχές και ελπίδες, για υγεία και ευημερία σε μία χώρα που μας πληγώνει, ίσως, κάθε μέρα και περισσότερο!

Υγεία σε όλους εσας, την αγνή και καλή παρέα της Οδού Θεωρίας, που αν και σας έχουμε εγκαταλείψει λιγάκι το τελευταίο διάστημα, παραμένετε πάντα εδώ πιστοί και τόσο κοντά μας, με τα υπέροχα μηνύματα που μας στέλνετε καθημερινά!

Άμεσα επιστρέφουμε όπως πρέπει και όποτε πρέπει...

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ...2011 φορές πιο δυνατοί!!!

3 φίλοι κοινοί…

Και να… Μόνο αυτοι μας μείνανε… 3 φίλοι κοινοί… Έτσι γράφει στα «προφιλ» μας… Έτσι γράφει και η ζωή βλέπεις… Αυτή που εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε έτσι.. Ίσως καλύτερα εσύ…

Η αποξένωση? Σημείο των καιρών…

Η μοναξιά… Επίσης…

Η απομάκρυνση όμως είναι πάντα επιλογή… Επιλογή των αδυνάτων για εμένα ή των δυνατών για άλλους.. ίσως και σένα…

Με ενοχλεί που μοιάζει να νοιάζομαι μόνο εγώ για το αν υπάρχεις…

Με ενοχλεί να μην ξέρω τι κάνεις… Με ενοχλεί κυρίως…που ενοχλούμαι…

Δεν είναι λογικό… το ξέρω…

Καιρό όμως μετά.. κατάφερα να δώσω κι εγώ μια πειστική εξήγηση στον εαυτό μου…

Όλα είναι θέμα καρδιάς… βιωμάτων και ψυχής…βαθιάς.

Κάτι που πάντα είχα, έχω και νομίζω πως για πάντα θα έχω… Έτσι με μάθανε... Έτσι έμαθα… Έτσι ξέρω και θέλω…

Σε λίγες μέρες παντρεύομαι… Τη γυναίκα μου (πλέον)… την αγαπώ… Όπως και σένα… ακόμα… Θυμάσαι? Ή όχι? Αν όχι απλά κοίτα με… Στα μάτια μου θα δεις κάποια γνωστή εικόνα…

Τη δική σου…

Αν είναι έτσι η αγάπη…γιατί δεν μου το λεγες? Γιατί δεν μου το φώναξες ποτέ? Να ξέρω πως και πότε θα πρέπει πια να φύγω… Να ήξερα να μην έμπαινα ποτέ μέσα σου… Να ήξερα να μην σε έβαζα ποτέ μέσα στα σωθικά μου… Το αίμα μου έχει το χρώμα των ματιών σου τη μέρα που χαθήκαμε… Κόκκινο…

Φεύγω… Αλλάζω πόλη… Όλοι νομίζουν για δουλειά…

Άνεργος ετών 40… Πρέπει να πας...

Μόνος μου σχεδόν για πάντα… Μη με ξεχνάς…

Ναι… Μη… γιατί δεν μας έμεινε τίποτα άλλο πια, παρά μόνο η ανάμνηση και…

3 φίλοι κοινοί…

Drama Queen...

Στη ζωή μου έχω δει πολλά…και καταλαβαίνω ακόμα περισσότερα από αυτά που νομίζουν οι «πολλοί» ότι καταλαβαίνω…

Το περίεργο είναι, ότι αντιλαμβάνομαι πράγματα πριν εμφανιστούν ή αποδειχθούν και πριν καλά – καλά τα συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι που ... θα τα ζήσουν ή θα τα επικαλεστούν…

Τελευταίο «φρούτο» της εποχής μας, το οποίο μάλιστα βρίσκεται σε «έξαρση γονιμότητας», είναι το φαινόμενο της… “DRAMA QUEEN”!

Η γυναίκα ΔΡΑΜΑ… Η γυναίκα ΟΛΕΘΡΟΣ… Η γυναίκα που ΟΛΑ της πάνε στραβά κι έχει μονίμως ένα συννεφάκι πάνω από το κεφάλι της να βρέχει…

Η γυναίκα ΠΙΕΖΟΜΑΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ… Αυτή που το άσπρο το βλέπει μαύρο και ζει για τη στιγμή που θα έρθει το μαύρο…στην πραγματικότητα και να φωνάξει σε όλους… ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ… ΟΛΑ ΜΑΥΡΑ ΕΙΝΑΙ!!!

Μία τέτοια λοιπόν είναι και η φίλη μου η Ασπασία!

Η Ασπασία, κόρη μεγαλοβιομήχανου που λόγω ενδοοικογενειακής βεντέτας, έχασε τα πάντα σε μία νύχτα… Βιομηχανία (χαρτιού)… Σωφέρ… 3 σπίτια… και βέβαια τα μαλλιά του, με αποτέλεσμα τώρα να φέρνει βόλτα 3 φορές την χωρίστρα από το αυτί, σε «σύστημα χταπόδι» για να καλύψει…τα ακάλυπτα…

Άσχετο, αλλά αν δε το έλεγα θα έβραζα…

Η Ασπασία κατά την ταπεινή μου άποψη είναι άξια εκπρόσωπος πολλών παρόμοιων γυναικών… Κλαίει και με τις ειδήσεις… και θεωρεί πως για όλα φταίει η τύχη της και η μιζέρια της!

Είναι η κλασσική που θεωρεί πως το συννεφάκι με τη βροχή την ακολουθεί παντού σαν τα cartoons της Disney… και βέβαια ζει για να επαληθεύεται η… «μαύρη της μοίρα»…

Ζει για να κλαίει… Ζει για να «πονάει»… Ζει για τους άλλους και ποτέ για αυτήν…

Και όταν κάτσει η…καλή (για αυτήν) – στραβή για όλους τους άλλους normal ανθρώπους – η παράστασή της ξεκινάει…

Κατάθλιψη… Απομόνωση… Αναμόχλευση «ενδόξων» στιγμών του παρελθόντος… Ανάδειξη φωτογραφικών στιγμών με το «θύμα» ή την «θλιβερή κατάσταση», στο facebook κλπ. κλπ…

Ύμνος της (όπως η ίδια λέει), είναι το Drama Queen της Lindsay Lohan (http://www.youtube.com/watch?v=p4ARpZqh9e8 )... Και μετά ύμνος γίνεται ότι αυτοκλαίγεται…

Μην σας κάνει εντύπωση… Όλοι έχουμε δίπλα μία Drama Queen… Μην τους φοβάστε… Κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους και πάλι όχι απόλυτα… Γιατί το μυστικό τους είναι, ότι κατά βάθος… ξέρουν την αλήθεια και την «κρύβουν» όσο καλύτερα γίνεται…

Έτσι και η φίλη μου η Ασπασία! Για αυτήν που όφειλα μία μικρή ανάρτηση για την ιστορία και τον σύγχρονο τίτλο που πρεσβεύει πανάξια!

Αφιερωμένο σε κάθε δάκρυ και «θλίψη» των “DRAMA QUEENS” της εποχής μας και της υπερβολής τους για κάθε…στραβή!!! Αφιερωμένο στην όμορφη φαντασία τους…

http://www.youtube.com/watch?v=ygpeeIjwy_0