Μια βόλτα στην Αθήνα...

Μια μικρή επιστροφή...

Κι αρχίσαμε και κλαίγαμε… όλοι μαζί… Έτσι όπως γελούσαμε πάντα όλοι μαζί…

Οικογενειακό τραπέζι Κυριακής στο σπίτι. Μαζί με τον αδερφό μου πήγαμε να δούμε τους γονείς. Η μάνα μου σαν να είχε γιορτή.. Χαρούμενη και λαμπερή είχε στρώσει τραπέζι στη σάλα την κεντρική για να υποδεχτεί τα παιδιά της και να τους ταϊσει... πολύ και μυρωδάτα… Κοκκινιστό με μακαρόνια… όπως έκανε πάντα…

Το τσίπουρο γυρνούσε στα ποτήρια και τα γέμιζε. Και μαζί γεμίζαν και οι αναμνήσεις. Και οι ιστορίες μεγάλωναν και βγάζαν νοσταλγία.. Ασχέτως αν τις είχαμε ακούσει ξανά και ξανά. Κάθε νέα φορά είχε και τη δική της νοστιμάδα.

«Ο Θεός να τους έχει καλά!», μονολόγησε ο πατέρας και κοίταξε σκεφτικός μέσα από τη μέθη του, το ποτήρι του. Στα «νερά» του κρυστάλλου τα χρώματα δείχναν τη ζωή και στην επιφάνεια του ποτού καθρεφτίζονταν οι θύμισες του.

"Στην υγειά μας μπαμπά… Στην καρδιά μας μαμά… Σε αυτούς που μας μάθανε να ζούμε έτσι… Σε αυτούς που λείπουν κάθε Κυριακή από το τραπέζι…"

Κι αρχίσαμε και κλαίγαμε… Όλοι μαζί… Όπως κάναμε πάντα!

Μια μικρή επιστροφή μας πάλι… Έτσι απλά...!

Λίγες σκέψεις για τη Θάτσερ...

Του Γιώργου Γιάνναρου

Κατ' αρχάς ο θάνατος ενός πολιτικού ηγέτη είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να διαβάσει κανείς αξιόλογα αφιερώματα για τα πεπραγμένα του, που όσο είναι εν ζωή δεν γράφονται. Αφού διάβασα λοιπόν αμέτρητα obituaries και αφιερώματα, κωδικοποιώ λίγες σκέψεις οι οποίες με επηρέασαν και από τη φήμη της, έτσι όπως αυτή έχει εδραιωθεί στη συλλογική μας συνείδηση:

1. Η Μάγκυ ήταν συντηρητική και όχι φιλελεύθερη, με την κλασική του όρου έννοια. Ήταν ιδιαζόντως θρήσκα, διακατεχόταν από τον παραδοσιακό βρετανικό εθνοκεντρισμό και κοινωνικά είχε συντηρητικές απόψεις. Η ιδεοληπτική της εμμονή με την οικονομική θεωρία της σχολής του Σικάγο είναι περισσότερο μία αναγκαιότητα της τότε εποχής να δηλώσει με σαφήνεια την αντικομμουνιστική της υστερία, παρά μία προσήλωση στα ιδεώδη του (νεο)φιλελευθερισμού. Αν κάνουμε μια συστηματική ερμηνεία της πολιτικής της, όπως λέμε στη νομική επιστήμη, αν δηλαδή εξετάσουμε το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκε, η παραπάνω επισήμανση αποδεικνύεται αυταπόδεικτα. Στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1970 είχε κυριαρχήσει ιδεολογικά η γερμανικού τύπου σοσιαλδημοκρατία με υπερμεγέθες κράτος πρόνοιας και κρατικό παρεμβατισμό, χωρίς σαφείς αποστάσεις από τον κομμουνισμό της ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της. Κατά συνέπεια η στάση της ήταν μία σαφής δήλωση αντίθεσης στα παραπάνω, για να καταστήσει σαφές το στίγμα της στο εσωτερικό της χώρας της.

2. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα οι απανταχού αυτοπροσδιοριζόμενοι ως φιλελεύθεροι έχουμε δύο σοβαρά μειονεκτήματα: Πρώτον, δεν υπάρχει κάποιος ηγέτης -σημείο αναφοράς για να επικοινωνήσουμε τα πιστεύω μας και δεύτερον διαχεόμαστε στο πολιτικό σύστημα από την κεντροδεξιά (ως κορμός της φιλελεύθερης οικονομικά πτέρυγας) ως την φιλευρωπαϊκή αριστερά (ως κορμός της πολιτικά φιλελεύθερης πτέρυγας). Ο όψιμος εναγκαλισμός της Θάτσερ στα social media των αυτοπροσδιοριζόμενων (νεο)φιλελεύθερων με αφορμή το θάνατό της δείχνει και την αγωνία του προσδιορισμού. Βρήκα πολύ συνετή και βάζοντας την Μάγκυ στι κάδρο των πραγματικών διαστάσεων αυτού που αποκαλούμε εν γένει "φιλελευθερισμός" την ανακοίνωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας Greek Liberals - Φιλελεύθερη Συμμαχία

3. Με σημερινούς πολιτικούς όρους η Μάγκυ θα ήταν μία Μέρκελ σε μία πρώτη αυθαίρετη βέβαια σύγκριση. Δηλαδή μία κλασική συντηρητική δεξιά πολιτικός και είμαι σίγουρος ότι οι κοινωνικο-πολιτικές της απόψεις θα ευθυγραμμίζονταν με το Ευρωπαικό Λαικό Κόμμα και όχι με τους Φιλελεύθερους-Δημοκράτες.

(Σημειώνεται, ότι η φωτογραφία του άρθρου είναι επιλογή της "Οδού" και όχι του φίλου συντάκτη).

Ένα ταξίδι μετά από καιρό...

Και τι να πεις… Και τι να πω… Να πω απλά ότι απόψε σας γράφω απο τη Ροδο κι έζησα ίσως την ωραιότερη μουσική βραδιά που έχω ζήσει έως σήμερα. Τόσο ώστε να με κάνει να επικοινωνήσω πάλι μαζί σας μέσα από εδώ. Από αυτή την ξεχωριστή και τόσο ποιοτική, -επιτρέψτε μου- παρέα σας.

 

Παρασκευή βράδυ φτάνω στο αεροδρόμιο "Διαγόρας" της Ρόδου και μια γνώριμη μορφή με «υποδέχεται» στην άιθουσα αναμονής. Είναι ο Αλκίνοος. Με αρκετά άσπρα μαλλιά, αλλά πάντα με το πρόσωπο του γαλήνιο, σαν τις μουσικές που βγάζει από μέσα του και ταξιδεύουν την ψυχή μας τόσα χρόνια.

Και αυτό έπαθα σήμερα Θεε μου…Ταξίδεψα, μετά από καιρό και αφέθηκα, σαν να ένιωσα ότι σε φτάνω με την καρδιά μου και τις μελωδίες της.

Σε 2 μέρες θα τον ξανάβλεπα... με την κιθάρα του αυτή τη φορά...

Το ραντεβού ήταν στον Προμαχώνα του Αγίου Γεωργίου στην Παλιά Πόλη στις 9 μ.μ.

Περπατώντας για να φτάσω στο χώρο της συναυλίας, η ατμόσφαιρα της Ρόδου και του μυστικιστικού κάστρου της, σε μεθούσε μόνο με τον αέρα που σε «χάιδευε» στο πρόσωπο.

Πατούσα πάνω στα χοχλάκια (τα μικρά βοτσαλάκια που στολίζουν τους δρόμους στο νησί) και σκεφτόμουν ένα-ένα τα παιδικά μου χρόνια.
Τα κυνηγητά και τις μπάλες με τον αδερφο μου και την υπολοιπη παρεα σε αυτά εδώ τα γνώριμα στενά.

Τους «δικούς» μου κορμούς δέντρων που κάναμε για τέρματα και τη μυρωδιά από τους ευκαλύπτους που μαζί με τα πλατάνια φτιάχναν την αψίδα της εισόδου μας…

Τη γιαγιά και τον παππού που με γυρνούσαν παντού… Τα νιάτα των γονιών μου και την ξενοιασιά όλων μας.

Στην είσοδο συναντώ τον Αλκίνοο.

«Φίλε θα περάσουμε ωραία σήμερα» μου λέει… «Είμαι σίγουρος», του απαντώ.

«Άντε να το ευχαριστηθούμε όλοι…». Κι έτσι έγινε…

Μπαίνουμε… Ο χώρος μαγικός. Σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές. Σε άλλη διάσταση… 150 καθίσματα γέμιζαν όσο έπρεπε τον παλιό στάβλο των ιπποτών…μέσα από τα τείχη του προμαχώνα τους.

9:20 – Χειροκρότημα και η φωνή του Αλκίνοου σπάει τη σιωπή και την προσμονή μας με μια …ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ!

«Είναι η καρδιά μου μια αυλή σε ένα κελί που όλο μικραίνει…Μα εσύ που έχεις το κλειδί, έλα και πες μου το γιατί…».

Ξέρετε, οι στιγμές της ζωής μας, που ξεχωρίζουν πλέον, είναι λίγες. Η ανάγκη για ποιοτική αλλαγή στην καθημερινότητά μας, γίνεται όλο και μεγαλύτερη και ο καθένας από εμάς, πρέπει να βρίσκει διεξόδους για να κάνει μικρά δωράκια, στον εαυτό του κυρίως, ως «αντίδοτα» επιβίωσης και πινελιές χαράς και χαλάρωσης. Ότι κι αν είναι αυτό… Με όποια μουσική κι αν κυλάει μέσα του… Με όποιο χέρι τον κρατάει…

Σε μια περίοδο με άσχημες και δύσκολες καταστάσεις για όλους, σε αυτή την ευλογημένη κατά τα άλλα χώρα που ζούμε, πρέπει τουλάχιστον να «αναπνέουμε»... Μακριά από κακίες και φθόνους… Μακριά από κακόβουλες και αρνητικές  σκέψεις, ανθρώπων που κοιτάς στα μάτια και αυτοί κοιτάνε να σου τη φέρουνε με την πρώτη ευκαιρία…

Κι είπε: Είπε ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν, αυτοί που σε σιχαίνονται…

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες στα μάτια…γιατί καθρέφτης γίνεσαι και όλοι σε σπαν κομμάτια…

Και κάπως έτσι η μέρα μου κλείνει όμορφα και η εβδομάδα μου ξεκινάει έχοντας γεμίσει το «είναι» μου… Με όνειρα, νότες και σκέψεις…όμορφες!

Καλημέρα φίλοι μου… Αυτός ο τόπος στο χέρι μας είναι να αλλάξει…

 

Χρόνια πολλά στην "ΟΔΟ" της καρδιάς μας... Απρίλιος ήταν του '07...

Επιστρέφω…

υ.γ.: αξίζει να σημειωθεί ότι τον Αλκίνοο Ιωαννίδη συνόδευε ένας υπέροχος μουσικός, ο Γιώργος Καλούδης, που φεύγοντας, συνειδητοποιούσες, ότι μέσα σε 2.30 ώρες, σε είχε κάνει να αγαπήσεις το τσέλο και την κρητική λύρα σα να τα άκουγες χρόνια…

Μα, τι Ελλάδα θέλουμε;

6 Mαίου αποφασίζουμε τι Ελλάδα θέλουμε.

Αποφασίζουμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε παραπάνω από τα μισά updates μας σε facebook, twitter & blogs να ασχολούνται με τους «λίγους» της πολιτικής και τον καθημερινό «βιασμό» των κόπων και των ονείρων μας!

Τα λόγια μου θα μπορούσαν πολύ εύκολα να θεωρηθούν κομματικές κατευθύνσεις, κάποιου αριστερίζοντος κόμματος ή κάποιων ακραίων της δεξιάς. ΟΧΙ φίλοι μου.

Τα λόγια μου, είναι σκέψεις και συναισθήματα των βιωμάτων μας και της ψυχής μας. Ντρέπομαι που στη χώρα της Δημοκρατίας που είχα την τύχη να γεννηθώ και να μεγαλώσω, δεν ξέρω ή σκέφτομαι (αν θέλετε) 1 εβδομάδα πριν από τις εκλογές  τι θα ψηφίσω.

Τα ιδανικά του λαού μας δεν είναι αυτά. Ο πολιτισμός μας, δεν μας έμαθε έτσι.

Ξεκαθαρίζω κάτι. Θέση μου, είναι ότι η Ελλάδα οφείλει και πρέπει να έχει ευρωπαϊκό προσανατολισμό και  να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ισότιμο μέλος όμως και όχι ο «φτωχός συγγενής», το «πειραματόζωο» ή ο «σφαλιαροεισπράκτορας». Δεν νοείται, στην Ήπειρο που ακόμα και το όνομα της είναι ελληνικό, κάποιοι αρρωστημένοι ηγετίσκοι να ασελγούν στο ημιθανές σώμα της Μάνας τους. Όπου Μάνα…Ελλάδα.

Και κοιτάξτε… Ωραίες οι φωνές όλων μας τα ηρωικά ξεσπάσματα σε video στο youtube, αλλά η κα. Μουτσάτσου ζει στο Αμέρικα και ο συμπαθέστατος Βασίλης Τριανταφυλλίδης, θεωρώ πως άργησε λίγο (όπως οι περισσότεροι της γενιάς του) να αντιληφθεί το κακό που μας έκαναν τόσο τα δύο μεγάλα κόμματα, όσο και τα υπόλοιπα, θα συμπληρώσω εγώ, που συμμετείχαν στην εκάστοτε διακυβέρνηση μετά το 1974 και δεν κατάφεραν να αλλάξουν ΤΙΠΟΤΑ στη διαδρομή της χώρας προς την καταστροφή.

Μην ξεχάσουμε λοιπόν, αυτή την εβδομάδα, που προηγείται  των εκλογών, όχι μόνο να αποφασίσουμε οριστικά τι θα ψηφίσουμε, αλλά να μιλήσουμε και σε πολλούς γύρω μας, που είτε δεν ασχολούνται από απογοήτευση, είτε δεν έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ή να έχουν πρόσβαση στα νέα μέσα δικτύωσης και ενημέρωσης (βλ. παππούδες-γιαγιάδες).

Σκεφτείτε…Μιλήστε…Ψηφίστε: ΤΙ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ!

Έτσι για να μη συζητάμε πάλι, από της 7 Μαίου, για μια Ελλάδα…"Ελένη"… Για ένα πουκάμισο αδειανό…

Η φωνή, οι μουσικές και οι εικόνες...μένουν πάντα εδώ!





Μεγάλος...Ξεχωριστός και ωραίος ως...Άνθρωπος.

Τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος για να τον θυμούνται όσοι τον αγάπησαν εν ζωή.

Κι εμείς, έτσι θα τον θυμόμαστε...

Κάθε τραγούδι του, σταθμός... Κάθε σταθμός του, τραγούδι στην καρδιά μας!

Καλό Ταξίδι στον Δημήτρη Μητροπάνο!

http://www.youtube.com/watch?v=9qFpmuSfXAY&feature=related

ΜΙΑ…ΞΕΘΩΡΙΑΣΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, διαβάλλονται και οι αξίες ολισθαίνουν, οι άνθρωποι γύρω μας είναι πολύ πιο ευάλωτοι στην «κωλοτούμπα» και στην αποδοχή του ξεπουλήματος, κυρίως της ψυχής τους…
 
Χρήμα… δόξα…αναγνωρισιμότητα και ψεύτικες εικόνες, συνέθεταν έως την τελευταία φορά που σας είχα γράψει μέσα από εδώ τα πρότυπα του τότε σύγχρονου «επιτυχημένου» Έλληνα…

Πλέον μπορώ να υποστηρίξω πως έχω γευτεί τα παραπάνω χωρίς να τα επιδιώκω στην κυριολεξία τους, αλλά ζώντας τα, ολοκληρωτικά λόγω των επιλογών μου. Επιλογές, που ποτέ δεν μετανιώνω που έκανα, αφού πάντα όπως σας έχω γράψει και παλαιότερα, στηριζόντουσαν στους «ήχους» του στομαχιού μου… Και αυτό πάντα με καθοδηγούσε. Πολλές φορές βέβαια, για το «ταξίδι» και τις απαντήσεις στην περιέργεια μου, επέλεγα και το αντίθετο από αυτό που άκουγα… Και η αρχική επιβεβαίωση δεν αργούσε να έρθει…

Λίγες μέρες πριν ένας συνάνθρωπός μας, o Δημήτρης Χριστούλας αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του με έναν οδυνηρό τρόπο, σε ένα συμβολικό τόπο στο κέντρο του Συντάγματος, της πλατείας – συμβόλου της Δημοκρατίας μας.

Ποιας; Της χαμένης δημοκρατίας μας.

Αυτή που οι ίδιοι αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες πολιτικοί και σινάφι… δεν σε αφήνουν να «γευτείς». Αυτή που έχει γίνει σχεδόν ύβρις στο στόμα των μεγαλύτερων πολέμιων της και ας παρουσιάζονται ως τιμητές της.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Τι ωραία λέξη… Τι ωραία έννοια…

Τι να σημαίνει άραγε και πως ξεθώριασε έτσι;

Γιατί εγώ αλλιώς την έμαθα, αλλιώς την έζησα, αλλιώς την έχω μέσα μου ως Έλληνας. Αλλά πλέον απορώ.

Πώς  όμως να την αντιληφθούμε. όταν μεγάλη μερίδα έμμισθων και «λαδωμένων» ανθρωποειδών κατευθύνουν την εικόνα και την αλήθεια όπως πληρώνονται… βρώμικα και μαύρα.

Ναι, καλά καταλάβατε. Για δημοσιογράφους μιλάω.

Κι αν εγώ ο ίδιος δεν είχα χρηματίσει κάποιους από δαύτους, κάποια στιγμή, για να γράψουν, αυτά που ήθελαν οι «μεγάλες δυνάμεις» της δουλειάς μου και αν αυτοί δεν το έκαναν στο ακέραιο όσο έσταζε το «μέλι», δεν θα τολμούσα  να ξεστομίσω τέτοιες…αλήθειες.

Αλήθειες που επιβεβαιώνουν την ελεεινότητα κάποιων (όχι όλων) που στο όνομα της κονόμας και της «ιδεατής» καταξίωσης, μέσα από την ικανοποίηση των χρηματοδοτών τους, κατευθύνουν καταστάσεις και κοινή γνώμη, σπιλώνοντας συνειδήσεις, προσωπικότητες, θεσμούς και ήθη. Άγνωστες λέξεις για αυτούς, γνωστές όμως για εμάς που θέλοντας και μη γινόμαστε δέκτες των αρρωστημένων νοοτροπιών τους και πρακτικών τους.

Γυμνοσάλιαγκες, που μόλις κλείσεις τη «βρύση», γίνονται οι χειρότεροι εχθροί της αλήθειας και της ακεραιότητας, αραδιάζοντας πλήθος ψευδών ειδήσεων και κατευθυνόμενων αλητειών που σε συνεργασία με άλλους ρουφιάνους, που πάλι το χέρι σου τους έχει ταΐσει, δεν τους έφτανε το δάχτυλο που τους έδωσες και θέλανε και το χέρι σαν επιδόρπιο…

Τώρα κάποιος θα μου πει… Οι δημοσιογράφοι σου φταίνε και όχι οι πολιτικοί ή οι μπάτσοι?

Μια αλυσίδα αποτελείται από κρίκους που ο καθένας έχει τον ρόλο του. Ο πρώτος όμως και ο τελευταίος κρίκος είναι πάντα ίδιοι. Έτσι λοιπόν, οι δημοσιογράφοι (οι οργανισμοί και τα συγκροτήματα που ανήκουν δηλαδή), ως πρώτος κρίκος, μας πλασάρουν τους πολιτικούς που θέλουν ΑΥΤΟΙ, να προωθήσουν για να εξυπηρετήσουν τα θέλω τους και στη συνέχεια τα πιόνια που εκλέγονται εκτελούν τις εντεταλμένες υπηρεσίες, που τους ορίζουν άλλοι. Για την υλοποίηση του έργου τους χρειάζεται η συνεισφορά της «σύγχρονης» αστυνομίας που είναι μάλλον η τελευταία που ευθύνεται, αφού και αυτή ως μικρότερο πιόνι, ακολουθεί τη ρότα…

Η αλυσίδα, όμως, πάντα κλείνει από την εικόνα που μας πλασάρουν τα υποκείμενα της μεταφοράς των ειδήσεων, με τα χρώματα και το ύφος που επιλέγουν και τους εξυπηρετεί.

Για ποια δημοκρατία λοιπόν μιλάμε, όταν μας την επιβάλουν με τρόπο που άλλοι έχουν επιλέξει να την ασκήσουν. Άλλωστε, Δημοκρατία και επιβολή δεν πάνε μαζί…

Κάπως έτσι λοιπόν, ένας ευαίσθητος αλλά κυρίως πληγωμένος και ταλαιπωρημένος συνάνθρωπός μας, επέλεξε να κάνει μια τέτοια αποτρόπαια πράξη τόσο δυνατά και συμβολικά, ΜΠΑΣ ΚΑΙ ξυπνήσουμε, αντιληφθούμε και θυμηθούμε, τι είναι Δημοκρατία και πως σήμερα τη στερούμαστε, αγνοώντας ως απαθείς παρατηρητές τις αρχές των αρχαίων προγόνων μας για το τι αυτή σημαίνει.

Γιατί, Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.

Αυτά σαν εισαγωγή επιστροφής στην παρέα μας, που τόσο μας έλειψε, ελπίζοντας οι 297 αυτοκτονίες που αριθμούμε τους τελευταίους 6 μήνες να μην αυξηθούν ούτε κατά μία, μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε.

 
Επόμενο ραντεβού μας… Πάντα Εδώ…στην οδό της καρδιάς μας. Τη δική σας οδό… Την Οδό Θεωρίας!
 
Καλώς σας βρήκαμε ξανά & Καλό Πάσχα με υγεία και δύναμη για όσα μας έρχονται φίλοι μου!

Υ.Γ.: 6 ΜΑΪΟΥ - ΕΚΛΟΓΕΣ.Ο Θεός να μας φωτίσει και να μην ξεχάσουμε...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...ΕΛΛΗΝΕΣ!!!

Καλή χρονιά...Έλληνες με τις καλύτερες ευχές και ελπίδες, για υγεία και ευημερία σε μία χώρα που μας πληγώνει, ίσως, κάθε μέρα και περισσότερο!

Υγεία σε όλους εσας, την αγνή και καλή παρέα της Οδού Θεωρίας, που αν και σας έχουμε εγκαταλείψει λιγάκι το τελευταίο διάστημα, παραμένετε πάντα εδώ πιστοί και τόσο κοντά μας, με τα υπέροχα μηνύματα που μας στέλνετε καθημερινά!

Άμεσα επιστρέφουμε όπως πρέπει και όποτε πρέπει...

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ...2011 φορές πιο δυνατοί!!!

3 φίλοι κοινοί…

Και να… Μόνο αυτοι μας μείνανε… 3 φίλοι κοινοί… Έτσι γράφει στα «προφιλ» μας… Έτσι γράφει και η ζωή βλέπεις… Αυτή που εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε έτσι.. Ίσως καλύτερα εσύ…

Η αποξένωση? Σημείο των καιρών…

Η μοναξιά… Επίσης…

Η απομάκρυνση όμως είναι πάντα επιλογή… Επιλογή των αδυνάτων για εμένα ή των δυνατών για άλλους.. ίσως και σένα…

Με ενοχλεί που μοιάζει να νοιάζομαι μόνο εγώ για το αν υπάρχεις…

Με ενοχλεί να μην ξέρω τι κάνεις… Με ενοχλεί κυρίως…που ενοχλούμαι…

Δεν είναι λογικό… το ξέρω…

Καιρό όμως μετά.. κατάφερα να δώσω κι εγώ μια πειστική εξήγηση στον εαυτό μου…

Όλα είναι θέμα καρδιάς… βιωμάτων και ψυχής…βαθιάς.

Κάτι που πάντα είχα, έχω και νομίζω πως για πάντα θα έχω… Έτσι με μάθανε... Έτσι έμαθα… Έτσι ξέρω και θέλω…

Σε λίγες μέρες παντρεύομαι… Τη γυναίκα μου (πλέον)… την αγαπώ… Όπως και σένα… ακόμα… Θυμάσαι? Ή όχι? Αν όχι απλά κοίτα με… Στα μάτια μου θα δεις κάποια γνωστή εικόνα…

Τη δική σου…

Αν είναι έτσι η αγάπη…γιατί δεν μου το λεγες? Γιατί δεν μου το φώναξες ποτέ? Να ξέρω πως και πότε θα πρέπει πια να φύγω… Να ήξερα να μην έμπαινα ποτέ μέσα σου… Να ήξερα να μην σε έβαζα ποτέ μέσα στα σωθικά μου… Το αίμα μου έχει το χρώμα των ματιών σου τη μέρα που χαθήκαμε… Κόκκινο…

Φεύγω… Αλλάζω πόλη… Όλοι νομίζουν για δουλειά…

Άνεργος ετών 40… Πρέπει να πας...

Μόνος μου σχεδόν για πάντα… Μη με ξεχνάς…

Ναι… Μη… γιατί δεν μας έμεινε τίποτα άλλο πια, παρά μόνο η ανάμνηση και…

3 φίλοι κοινοί…

Drama Queen...

Στη ζωή μου έχω δει πολλά…και καταλαβαίνω ακόμα περισσότερα από αυτά που νομίζουν οι «πολλοί» ότι καταλαβαίνω…

Το περίεργο είναι, ότι αντιλαμβάνομαι πράγματα πριν εμφανιστούν ή αποδειχθούν και πριν καλά – καλά τα συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι που ... θα τα ζήσουν ή θα τα επικαλεστούν…

Τελευταίο «φρούτο» της εποχής μας, το οποίο μάλιστα βρίσκεται σε «έξαρση γονιμότητας», είναι το φαινόμενο της… “DRAMA QUEEN”!

Η γυναίκα ΔΡΑΜΑ… Η γυναίκα ΟΛΕΘΡΟΣ… Η γυναίκα που ΟΛΑ της πάνε στραβά κι έχει μονίμως ένα συννεφάκι πάνω από το κεφάλι της να βρέχει…

Η γυναίκα ΠΙΕΖΟΜΑΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ… Αυτή που το άσπρο το βλέπει μαύρο και ζει για τη στιγμή που θα έρθει το μαύρο…στην πραγματικότητα και να φωνάξει σε όλους… ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ… ΟΛΑ ΜΑΥΡΑ ΕΙΝΑΙ!!!

Μία τέτοια λοιπόν είναι και η φίλη μου η Ασπασία!

Η Ασπασία, κόρη μεγαλοβιομήχανου που λόγω ενδοοικογενειακής βεντέτας, έχασε τα πάντα σε μία νύχτα… Βιομηχανία (χαρτιού)… Σωφέρ… 3 σπίτια… και βέβαια τα μαλλιά του, με αποτέλεσμα τώρα να φέρνει βόλτα 3 φορές την χωρίστρα από το αυτί, σε «σύστημα χταπόδι» για να καλύψει…τα ακάλυπτα…

Άσχετο, αλλά αν δε το έλεγα θα έβραζα…

Η Ασπασία κατά την ταπεινή μου άποψη είναι άξια εκπρόσωπος πολλών παρόμοιων γυναικών… Κλαίει και με τις ειδήσεις… και θεωρεί πως για όλα φταίει η τύχη της και η μιζέρια της!

Είναι η κλασσική που θεωρεί πως το συννεφάκι με τη βροχή την ακολουθεί παντού σαν τα cartoons της Disney… και βέβαια ζει για να επαληθεύεται η… «μαύρη της μοίρα»…

Ζει για να κλαίει… Ζει για να «πονάει»… Ζει για τους άλλους και ποτέ για αυτήν…

Και όταν κάτσει η…καλή (για αυτήν) – στραβή για όλους τους άλλους normal ανθρώπους – η παράστασή της ξεκινάει…

Κατάθλιψη… Απομόνωση… Αναμόχλευση «ενδόξων» στιγμών του παρελθόντος… Ανάδειξη φωτογραφικών στιγμών με το «θύμα» ή την «θλιβερή κατάσταση», στο facebook κλπ. κλπ…

Ύμνος της (όπως η ίδια λέει), είναι το Drama Queen της Lindsay Lohan (http://www.youtube.com/watch?v=p4ARpZqh9e8 )... Και μετά ύμνος γίνεται ότι αυτοκλαίγεται…

Μην σας κάνει εντύπωση… Όλοι έχουμε δίπλα μία Drama Queen… Μην τους φοβάστε… Κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους και πάλι όχι απόλυτα… Γιατί το μυστικό τους είναι, ότι κατά βάθος… ξέρουν την αλήθεια και την «κρύβουν» όσο καλύτερα γίνεται…

Έτσι και η φίλη μου η Ασπασία! Για αυτήν που όφειλα μία μικρή ανάρτηση για την ιστορία και τον σύγχρονο τίτλο που πρεσβεύει πανάξια!

Αφιερωμένο σε κάθε δάκρυ και «θλίψη» των “DRAMA QUEENS” της εποχής μας και της υπερβολής τους για κάθε…στραβή!!! Αφιερωμένο στην όμορφη φαντασία τους…

http://www.youtube.com/watch?v=ygpeeIjwy_0  

Είναι η ώρα που περνά το τρένο των 9:10...

Είναι η ίδια ώρα που μπορώ κι εγώ… εσένα να σκεφτώ… Τέτοιες ώρες βλέπεις έχω μάθει ν’ αγαπώ και να υπάρχω… Και ξέρεις τελευταία, αυτό το “υπάρχω” κλείνει μέσα του μόνο εσένα…

Εσένα που συναντώ κάθε φορά στο ίδιο τρένο… στις ίδιες γραμμές… στο ίδιο βλέμμα που με ακολουθεί από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα.

Ο Ιούνιος φεύγει σιωπηλά κι αυτός με μέρες που μοιάζει να έχει «κλέψει» από τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη…

Χα… Ο αγαπημένος μου καιρός… ξέρεις εσύ…

Το μυαλό μου έχει σταματήσει εδώ και μέρες… και το μόνο που αναγνωρίζει… Η εικόνα σου.

Αυτή η εικόνα που τρέχω κάθε μέρα να προλάβω…

Δεν με ξέρει καλά… Θα με μάθει… Δεν με ξέρεις καλά…

Έπιασε πάλι βροχή… άρχισαν να μυρίζουν οι πευκοβελόνες και το γρασίδι από το απέναντι παρτέρι… δίπλα στον σταθμό..

Ξάφνου σε βλέπω εκεί, να περπατάς βιαστικά για να μπεις κάτω από το υπόστεγο μην βρέξεις τα όμορφα σπαστά μαλλιά σου… Να μην βρέξεις τις σκέψεις που κουβαλάς… Τις αναμνήσεις που σε πλήγωσαν και σε κρατάνε πίσω…σε δρόμους μισούς… στενούς… μελαγχολικούς και τόσο μοναχικούς…

Ψάχνεις την τσάντα σου κάτι να βρεις… Τις χαμένες μέρες που έφυγαν ή αυτές που θα αφήνεις ακόμα να φεύγουν;

Βγάζεις δυο κλειδιά…

Το ένα της καρδιάς σου… Σκέφτεσαι…

Το άλλο της δικιάς του… Το χτυπάς νευρικά στα χέρια σου… Σε πειράζει που ενώ μέσα σου τον θες, τα θέλω σου και ο ανεξήγητος φόβος σου σε τραβάνε πάντα πίσω…

Και κάποιος τρίτος σου χαμογελά… Και σε κάνει να νιώθεις πιο άνετα μαζί του… Όχι γιατί τον θέλεις περισσότερο… Απλά γιατί δεν το θέλεις, περισσότερο…

Το τρένο των 9:10 φτάνει…

Και σήμερα θα κάνει το γνωστό του δρομολόγιο… Αυτό που κάποιες φορές ακολουθείς και μπαίνεις για να ταξιδέψεις μαζί του και αυτό που κάποιες μέρες αποφασίζεις να αφήνεις να φεύγει, χωρίς να μπεις…

Όταν ξέρεις πως το τρένο σου περνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα, από το ίδιο σημείο, νιώθεις την ασφάλεια της ύπαρξής του…

Ξέρεις ότι θα περάσει… Ξέρεις ότι θα σε περιμένει… Κι αν το χάσεις… αύριο πάλι εκεί θα είναι…

Στα τρένα όμως σημασία έχει, ποιο βαγόνι επιλέγεις να μπεις… Γιατί, όλα ίδια μοιάζουν… Αλλά, ένα μόνο έχει το παράθυρο στην άκρη του, που μπορείς να δεις τα μάτια αυτού, που σε κοιτάνε κάθε μέρα από το ίδιο σημείο...

Σήκωσε απλά το βλέμμα σου και δες τα μάτια του, που καθρεφτίζουν εσένα…

Κι αν δεν μπορείς… Ίσως δεν θες… Ίσως αλλάζουν τα δρομολόγια του τρένου και της ψυχής μας… Και το ρολόι στο σταθμό τους να παγώνει, την ώρα που διάλεξες εσύ να σταματήσει…

Υ.Γ.: Καμιά φορά ξέρεις… Ίσως να κλείνουν κι οι σταθμοί…

"...Το σπίτι τρέχει ή το τρένο; 'H μήπως έτρεχε το βράδυ, προς το δικό της πεπρωμένο... "

http://www.youtube.com/watch?v=oPtGIGWhC74  

Γράμμα της Frida Kahlo προς τον Diego Rivera, που δεν έστειλε ποτέ...

Μεξικό, Σεπτέμβριος 1939

Η νύχτα μου είναι σαν μια μεγάλη καρδιά που πάλλεται...

Τρεις και μισή το πρωί.

Η νύχτα μου δεν έχει φεγγάρι. Η νύχτα μου έχει μεγάλα μάτια που κοιτάζουν ένα γκρίζο φως που μπαίνει από τα παράθυρα. Η νύχτα μου κλαίει και το μαξιλάρι υγραίνεται και κρυώνει. Η νύχτα μου είναι τόσο μεγάλη, που μοιάζει να εκτείνεται προς ένα αβέβαιο τέλος. Η νύχτα μου με ρίχνει στο γκρεμό όταν απουσιάζεις. Σε αναζητώ. Αναζητώ το κορμί σου στο πλευρό μου, την ανάσα σου, την μυρωδιά σου. Η απάντηση της νύχτας μου είναι: κενό. Η νύχτα μου το μόνο πράγμα που μου προσφέρει είναι κρύο και μοναξιά. Αναζητώ ένα σημείο επαφής: το σώμα σου. Πού βρίσκεσαι; Πού είσαι;

Η νύχτα μου είναι μια καρδιά σαβανωμένη. Η νύχτα μου γνωρίζει πως θα ήθελα να σε δω , να ακολουθήσω με τα χέρια μου τις καμπύλες του σώματός σου, να αναγνωρίσω το πρόσωπό σου και να το χαϊδέψω. Η νύχτα μου με πνίγει επειδή λείπεις εσύ. Η νύχτα μου σφαδάζει από αγάπη. Απ’ την αγάπη που όσο και να προσπαθώ να εμποδίσω, πάλλεται μέσα στο μισοσκόταδο –μέχρι την κάθε μου ίνα.

Η νύχτα μου θα ήθελε να σε καλέσει αλλά δεν έχει φωνή.

Το σώμα μου δεν μπορεί να καταλάβει. Σε έχει τόσο ανάγκη. Κατά βάθος εκείνο και εγώ να είμαστε ένα. Η νύχτα μου βασανίζεται τόσο, που δεν νιώθω το κορμί μου. Το συναίσθημα γίνεται δυνατό, πιο οξύ, απογυμνώνεται από την υλική του μορφή. Η νύχτα με πυρπολεί από έρωτα.

Είναι τέσσερις και μισή το πρωί.

Η νύχτα με εξουθενώνει. Γνωρίζει καλά πως μου λείπεις. Ακόμα και όλο το σκοτάδι της δεν μπορεί να κρύψει αυτή την αλήθεια. Η αλήθεια αστράφτει σαν μια λεπίδα μέσα στο μαύρο. Η νύχτα μου ήθελε να έχει φτερά για να πετάξει κοντά σου, να σε τυλίξει με αυτά στον ύπνο σου και να σε φέρει κοντά μου. Ενώ θα κοιμόσουν, θα καταλάβαινες την παρουσία μου δίπλα σου και θα με αγκάλιαζες χωρίς να ξυπνήσεις.

Η νύχτα μου δεν βάζει μυαλό. Η νύχτα μου σε σκέφτεται και άγρυπνη σε ονειρεύεται. Η νύχτα μου θλίβεται, περιπλανιέται. Η νύχτα μου μεγαλώνει την μοναξιά μου, κάθε είδους μοναξιά. Η σιωπή της αφουγκράζεται τις εσωτερικές φωνές μου. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Η νύχτα μου φοβάται πως δεν θα χαράξει ποτέ πια, ενώ την ίδια στιγμή τρέμει το φως της ημέρας. Πιστεύει πως η μέρα δεν είναι παρά μια τεχνητή μέρα, πως η κάθε της ώρα μετράει διπλά και ότι χωρίς εσένα είναι σαν να μην την ζω. Η νύχτα μου αναρωτιέται εάν η μέρα μου δεν μοιάζει με κείνη. Αυτό θα εξηγούσε στην νύχτα μου γιατί φοβάμαι και τη μέρα.

Η νύχτα μου ξέρει τι είναι αυτό που ονομάζουμε τρέλα. Όταν επικρατεί τάξη η αταξία απαγορεύεται. Η νύχτα μου δεν γνωρίσει τι δεν απαγορεύεται. Δεν απαγορεύεται να γίνεις ένα με τη νύχτα, αυτό το ξέρει. Όμως θυμώνει όταν βλέπει ένα κορμί βαθιά απογοητευμένο. Ένα κορμί δεν προορίζεται για να παντρευτεί το τίποτα. Η νύχτα μου σ’ αγαπά από τα βάθη της ύπαρξής της και αντηχεί από τα έγκατα της ψυχής μου. Η νύχτα μου τρέφεται από φανταστικούς ήχους. Εκείνη είναι σε θέση να το κάνει. Εγώ όχι. Η νύχτα μου με παρατηρεί. Το βλέμμα της, έτσι απαλό όπως είναι, κυλά πάνω στο καθετί. Η νύχτα μου απαιτεί να βρεθείς εδώ για να κυλήσει επάνω σου με την ίδια τρυφερότητα. Η νύχτα μου ελπίζει σ’ εσένα. Το σώμα μου σε περιμένει. Η νύχτα μου επιθυμεί ν’ αντικρίζει τα βλέμματά μας, καθώς θα ξεχειλίζουν από πόθο. Η νύχτα μου επιθυμεί να κρατήσει στα χέρια της κάθε σπασμό. Η νύχτα μου θα ήταν γλυκιά. Η νύχτα μου θρηνεί μέσα στο σκοτάδι όταν σε φέρνει στο νου της. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Δεν καταφέρνει να διώξει την εικόνα σου, δεν μπορεί να καταβροχθίσει τις επιθυμίες μου. Πεθαίνει επειδή δεν σε νιώθει δίπλα της, και με σκοτώνει. Η νύχτα μου σε αναζητά ασταμάτητα. Το σώμα μου πονάει οικτρά, επειδή δεν μπορεί να δει μέσα στην νύχτα την φιγούρα ή την σκιά σου.

Η νύχτα μου ουρλιάζει σχίζοντας τα πέπλα της, σκοντάφτει πάνω στην ίδια την σιωπή της, ενώ το σώμα σου εξακολουθεί να είναι απόν. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου λείπεις. Μου λείπουν τα λόγια σου. Το χρώμα σου.

Όπου να’ ναι ξημερώνει...

 

(Αναδημοσίευση από link φίλου στο fb)

Επί τέλους…φτωχοί!

Να ξαναγίνουμε φτωχοί… Όπως ήμασταν πάντα… Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό – όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό – ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους… Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία.

Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.. Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές. Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.

Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις…

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς..

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει...

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

(Άρθρο του Γιάννη Ξανθούλη)

3 ΧΡΟΝΙΑ...ΟΔΟΣ ΘΕΩΡΙΑΣ!

3 χρόνια μαζί... 3 χρόνια συντροφιά με όμορφες και αληθινές ιστορίες ζωής... Της δικής μας... Της δική σας... Με την αγάπη σας και τη συμμετοχή σας συνεχίζουμε... Έτσι για να κρατάμε την παρέα ζωντανή και ζεστή... Για να έχουμε πάντα μια σελίδα δική μας... Για να έχουμε πάντα κάπου να καταθέτουμε το είναι μας... Τις εικόνες μας... Τις στιγμές μας....

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας, στην πιο όμορφη "Οδό" του διαδικτύου...

"Οδός Θεωρίας"!

Κι όμως γύρισαν... Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας συγκίνησαν σε μια συναυλία...όνειρο!

"Κανένας δεν ξέρει πόσο «χιόνι» έχουν σηκώσει αυτές οι πλάτες… Κανένας δεν ξέρει… Κανένας…"

Και κάπως έτσι, με τα αυτοβιογραφικά λόγια του Χάρη, μαγνητοφωνημένα να ακούγονται από τα ηχεία, ξεκίνησε μία από τις ωραιότερες και πιο ιστορικές συναυλίες που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ…

Έναρξη και… «Αν είσαι Θεός, γιατί δεν μας λυπάσαι…»!

Πριν μπω όμως στη ροή και στα ακούσματα της βραδιάς, οφείλω να καταθέσω το πριν…

Τα εισιτήρια για τη συναυλία τα είχα βγάλει ηλεκτρονικά μόλις αυτή είχε ανακοινωθεί...

Το είχα πει σε πολλούς αλλά κανένας δεν ενδιαφερόταν να ακολουθήσει... γιατί θεωρούσαν παρωχημένη κουλτούρα και μεμψίμοιρα τα τραγούδια των «δίδυμων»…

Εγώ με τον Κώστα ήξερα πάντως ότι θα ήμασταν εκεί… Να τιμήσουμε αυτούς που μας μεγάλωσαν μουσικά, αυτούς που τραγουδήσαμε στις μουσικές σκηνές που παίζαμε 10 χρόνια πριν, αυτούς που θεωρούμε το μεγαλύτερο και πληρέστερο μουσικό κεφάλαιο της Ελλάδας, αφού μέσα από τον ερωτο-κοινωνικό τους λόγο, έχουν «ταΐσει» γενιές και γενιές…

Παρ’ολ’ αυτά, στην Ελλάδα του Κιάμου και της Αλεξανδράτου, δεν περιμέναμε να χαίρει αποδοχής η επιστροφή των Αφων Κατσιμίχα 10 χρόνια μετά…

Το πρωί ειδικά όταν διάβασα στην Athens Voice (www.athensvoice.gr), τη συνέντευξη του Χάρη, που καυτηρίαζε πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά κυρίως συναδέλφους, από τη δική του μουσική όχθη, πίστεψα ακόμα περισσότερο, ότι η κοινωνία των πρωινάδικων που ήδη είχε ξεκινήσει τον επικήδειο γιατί προσβλήθηκε από τα, κατά τα άλλα, ρεαλιστικά λόγια του Χάρη, δεν θα περνούσε ούτε απ’εξω…

Ώρα 20:37, έμπαινα στο parking του ποδηλατοδρομίου του ΟΑΚΑ… Σοκ Νο.1!!!

Ασφυκτικά γεμάτο και «κοπάδια» κόσμου να περπατάει, ακολουθώντας τη σήμανση… «ΠΡΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΠΑΝΟΥ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ»…

Μετά από 10 λεπτά παρκάρω… Περπατώντας κι εγώ, ακολουθώντας τα ίδια βέλη και κατευθύνομαι «ΠΡΟΣ ΑΡΕΝΑ»…

Στάση για τα απαραίτητα: Βρώμικο και μπύρα…

Είσοδος: Σοκ Νο.2!!! Το ποδηλατοδρόμιο γεμάτο και απ’έξω και πίσω μου είχα αφήσει ακόμα ουρές κόσμου που έμπαινε συνεχώς…

Με μια ματιά γύρω μου αντιλήφθηκα κάτι πολύ περίεργο… Ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού ήταν 20 χρονών…και ανάμεσα από τις αφάνες και τα ράστα, σαν αστεράκια ξεχωρίζανε κάποια άσπρα κεφαλάκια της γενιάς μας και πάνω…

Απίστευτο μου φάνηκε και το επισήμανε και ο Πάνος λίγη ώρα μετά, ευχαριστώντας από μικροφώνου τα νέα παιδιά, που σίγουρα τους έβλεπαν και τους άκουγαν live για πρώτη φορά στη ζωή τους.

Σκέφτηκα ότι, τελικά οι αξίες ποτέ δεν πεθαίνουν και παραμένουν διαχρονικές κι επίκαιρες…

21:12 και ενώ έχουν σβήσει τα φώτα λίγα δεύτερα πριν, τα αδέρφια βγαίνουν στη σκηνή… Α π ο θ έ ω σ η…και Σοκ Νο.3, μαζί με άλλα 10.000 και παραπάνω άτομα που είχαν κατακλύσει το κλειστό του ποδηλατοδρομίου σε εξέδρες και αρένα!

Τα παιδικά μας μουσικά είδωλα μόλις ξεκινούσαν το πάρτυ…

"Της αγάπης μαχαιριά", "Φάνης", "Προσωπικές οπτασίες", "Η μοναξιά του σχοινοβάτη", "Νύχτωσε νύχτα", "Ρίτα", "Μια βραδιά στο λούκι", "Υπόγειο", "Μη γυρίσεις", "Don’t worry be happy", "Ο παλιάτσος και ο ληστής", "Ο Μάρκος και η Άννα", "Γέλα πουλί μου" και πόσα άλλα, έντυσαν τη βραδιά μας μοναδικά!

Ξεχωριστή αναφορά για τον Μάνο Ξυδού, που στα τραγούδια που θύμισε τους ΠΥΞ – ΛΑΞ, ο κόσμος παραληρούσε… και μοναδική αναφορά στον ξεχωριστό Τόλη Φασόη που έγινε γνωστός με τους SharpTies και πούλησε σχεδόν μισό εκατομμύριo δίσκους με το "Get That Beat"!

Γενικά, τα αδέρφια φανερά συγκινημένοι έδειξαν ότι τα είχαν χάσει σε κάποιες φάσεις και δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα χαμόγελα ευτυχίας για αυτό που ζούσαν! Αγκαλιασμένοι τραγούδησαν, αγκαλιασμένοι βούρκωσαν, αγκαλιασμένοι έφυγαν από τη σκηνή...

Ο Χάρης μας είχε λείψει πολύ και η κουρασμένη (ίσως και γερασμένη) φιγούρα του επί σκηνής, φάνηκε μόνο για λίγο, αφού στη συνέχεια μας θύμισε πως είναι να χοροπηδάς στις συναυλίες και να τραγουδάς κάθε στιγμή τους με πάθος εφήβου…

Μετά από τέτοιες βραδιές…τρέχεις στο σπίτι σου για να μην μπει σφήνα καμία άλλη εικόνα στο μυαλό σου μέχρι να ξαπλώσεις και να πεις… «Έλα στ’ όνειρό μου και περπάτησε…».

Υ.Γ. 1: …Εγώ σε έχω πια ξεχάσει. Το αίμα μου όμως ακόμα σε θυμάται…

Υ.Γ. 2: …Aπ’ όλα περισσότερο, αυτό που με πειράζει, είναι…την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω…

Υ.Γ. 3: … Γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα…

Καλά ακούσματα σε όλους μέχρι τα επόμενα…

http://www.youtube.com/watch?v=LJEhjZ_rW40

Au revoir…

Ήρθα να γράψω σε ένα internet café… Στο σπίτι δεν μπορούσα.. πνιγόμουν… Σκεφτόμουν να βάλω ως τίτλο "ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΕΡΩΤΑ…". Έτσι ένιωθε η ψυχή μου... Έσβησα τις 2 τελευταίες λέξεις… Μετά όλες… Γιατί δεν ξέρω… Ίσως από φόβο και πάλι…

Κλείνω τα μάτια και τη σκέφτομαι… 3 μέρες τώρα και δυσκολεύομαι να κοιμηθώ… Αφέθηκα … Μετά από καιρό… Τόσα χρόνια πάλευα να μην αφεθώ για να μην πονέσω (πάλι)… Με "μάγεψε"… "Έπαιξε" όμορφα με το μυαλό μου και χωρίς "δεύτερες σκέψεις"… απλά χάιδευε τις "χορδές" του…

"Έφαγα" déjà vu όμορφων στιγμών και εικόνων, την πρώτη μέρα που την είδα κιόλας…

Πλάκα… Βροχή… Φιλί… "Απανεμιά"… Αγκαλιά και κόμπος στο στομάχι…

Μόλις λίγες μέρες… Δύσκολες (για μένα)… Όμορφες όμως… Μαγικές μέσα μου θα έλεγα… Μου θύμισαν οτι ζω… Μου "φώναξαν" ξανά πως είναι να ερωτεύεσαι…

Σε μία από τις κουβέντες μας την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε και μιλούσαμε με τις ώρες στο «Καφέ Μελίνα», την ρώτησα αν έχει δει μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, την "Απέραντη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού…". Όχι, μου είπε και της εξηγούσα…

Δεν ήξερα ότι λίγες μέρες μετά θα μπορούσαμε μαζί να πρωταγωνιστούμε σε μια παρόμοια ιστορία…

Ένα τηλέφωνο…Ένα αναπάντεχο ατύχημα φίλου της… Σιωπή… Και ένα μήνυμα λίγες ώρες μετά από εκείνη…

"Τελικά έφυγε… Είμαι χάλια… Θα σε πάρω εγώ όταν νιώσω καλύτερα…", μου είχε γράψει…

Το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω ήταν … "Λυπάμαι. Πραγματικά…".

Μετά χάθηκε… Έτσι… Ξαφνικά…

Πίστεψα την ίδια μέρα πως εννοούσε… Δεν ήταν δυνατόν αυτή που πίστεψα πως ζούσαμε την συμπλήρωση του άλλου μας μισού ο ένας για τον άλλο…τόσο ξαφνικά… τόσο απρόσμενα.. να εννοούσε κάτι άλλο…

Όσο περνούσε η ώρα καταλάβαινα τι ακριβώς εννοούσε…

Πόνεσα… Δεν περίμενα τόσο… Δύσκολο να καταλάβει ο οποιοσδήποτε… Γιατί εγώ ήξερα πως ένιωσα…

Περίεργο Θεέ μου… Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω… Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω… Περίμενα… Σκεφτόμουνα…. Πρέπει να έπιασα πάνω από 20 φορές το κινητό μου για να στείλω μήνυμα… και κάτι πάντα με τραβούσε πίσω… Σεβασμός? Φόβος? Αμηχανία? Δεν ξέρω… Αν και σαν βάση σκέψης είχα συνεχώς το πρώτο…

Ύστερα τι? Κενό…Θλίψη… Απορία… Γιατί δεν έμαθα ποτέ…

Γιατί δεν ήξερα αν θα την ξαναδώ ποτέ… Και πως θα είναι? Και πως θα είμαι?

Ανοίγω τα μάτια μου… Στην τηλεόραση παίζει το "Ημερολόγιο" (The Notebook)…

Ακόμα κι αυτό απίστευτο… Η αγαπημένη μας ταινία και των 2… Όπως όλα τα τραγούδια που ακούγαμε ή δεν ακούγαμε μαζί… αλλά ξέραμε… Ότι μας άρεσαν το ίδιο και σκεφτόμασταν τα ίδια…

"Ψάχνω το άλλο μου μισό", μου είχε πει και με κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν… Tο βρήκε… Tο έχασα…

Au revoir…

http://www.youtube.com/watch?v=fJZ4xvaWYUw&feature=PlayList&p=95316EC8F382163E&playnext=1&playnext_from=PL&index=1

Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους!

Ως γενοκτονία αναγνωρίζει η αμερικανική Γερουσία τη σφαγή των Αρμενίων το 1915, με 23 ψήφους υπέρ και 22 κατά.

Μετά το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, η Άγκυρα κάλεσε τον τούρκο πρέσβη στην Ουάσιγκτον για διαβουλεύσεις.

Ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίμπ Ερντογάν τόνισε ότι, "επλήγησαν σοβαρά", με αυτόν τον τρόπο, "οι αμερικανο - τουρκικές σχέσεις".

Στο μεταξύ, ανακοίνωση με την οποία καταδικάζεται η απόφαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να δεχθεί το σχέδιο ψηφίσματος για το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 εξέδωσε η τουρκική κυβέρνηση.

Η ανακοίνωση μεταξύ άλλων, αναφέρει τα εξής:

"Η Τουρκία δέχθηκε με λύπη το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε σήμερα εκ μέρους της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Καταδικάζουμε το σχέδιο αυτό που κατηγορεί την Τουρκία για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει.
Όσοι στήριξαν το σχέδιο αυτό, παρέβλεψαν τις ιστορικές πραγματικότητες και τη διχογνωμία που υπάρχει επί του θέματος μεταξύ των ειδικών ιστορικών και υιοθέτησαν, με πολιτικά κριτήρια, μία λανθασμένη και άδικη στάση... Εκφράζουμε σοβαρή ανησυχία για το ότι το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε από την Επιτροπή παρ' όλες τις προειδοποιήσεις μας θα ζημιώσει τις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ και θα ανακόψει τις προσπάθειες που καταβάλλονται για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας.
Η απόφαση αυτή που θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τις προσπάθειες που καταβάλουμε με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο μας ευρείας κοινής ατζέντας, υποδεικνύει δυστυχώς και την έλλειψη στρατηγικού οράματος".

(πηγή: skai.gr)

Πέντε παρατηρήσεις για την Αϊτή...

Ο δημοσιογράφος της El Pais, Μοϊσές Ναϊμ κάνει πέντε παρατηρήσεις για την τραγωδία που έπληξε την Αϊτή.

Το 2010 θα μείνει στη συλλογική μνήμη ως η πιο τραγική χρονιά στην ιστορία της Αϊτής. Θα αποτελέσει επίσης τη χρονιά κατά την οποία θα φτάσει στη χώρα περισσότερο χρήμα από ποτέ. Είναι αδύνατο να δει κανείς τις εικόνες από την Αϊτή και να μην αισθανθεί μια τεράστια ανάγκη να βοηθήσει. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο το κάνουν, όπως βέβαια και οι κυβερνήσεις.

Στο Twitter κυκλοφόρησε το εξής μήνυμα: «Γράψε Haiti στο κινητό σου και στείλε το στο 90999 για να δώσεις 10 δολάρια στον Ερυθρό Σταυρό». Μέσα σε λίγες ώρες, ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Αμερική είχαν στείλει αυτό το μήνυμα, με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν 10 εκατομμύρια δολάρια. Θα αποσταλούν έτσι στην Αϊτή αρκετά χρήματα, φάρμακα, τρόφιμα και ειδικευμένο προσωπικό. Το θέμα είναι πώς θα χρησιμοποιηθούν. Αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση που κάνει ο Μοϊσές Ναϊμ στην Ελ Παϊς.

Η εμπειρία έχει δείξει επίσης ότι η αποφασιστικότητα της διεθνούς κοινότητας να βοηθήσει θα υποχωρήσει όταν οι νεκροί ενταφιαστούν, τα ορφανά εξαφανιστούν από τις τηλεοπτικές οθόνες και οι δημοσιογράφοι πάνε να καλύψουν άλλες τραγωδίες. Και αυτή είναι η δεύτερη παρατήρηση. Τα χρήματα και η διεθνής βοήθεια είναι αναγκαία, αλλά δεν επαρκούν. Οι τόνοι των φαρμάκων που φτάνουν στο αεροδρόμιο του Πόρτ-ο-Πρενς δεν θα χρησιμεύσουν και πολύ αν δεν συνδεθούν με ένα δίκτυο διανομής που θα επιτρέψει τη διάθεσή τους εκεί που πρέπει. Μόνο που αυτά τα δίκτυα διανομής δεν υπάρχουν. Ο σεισμός έδωσε τη χαριστική βολή σε ένα σύστημα που είχε ήδη πληγεί από δεκαετίες φτώχειας, διαφθοράς και ακυβερνησίας. Η ανοικοδόμηση της χώρας θα είναι δύσκολη. Ακόμη πιο δύσκολη, όμως, θα είναι η οικοδόμηση των θεσμών που θα δώσουν στη χώρα τη δυνατότητα να λειτουργήσει.

Η τρίτη παρατήρηση είναι, ότι οι ξένες οργανώσεις που λειτουργούν στην Αϊτή κάνουν και καλό και κακό. Πριν από την τραγωδία αυτή, η καταστροφική κατάσταση της χώρας την είχε καταστήσει τον πρώτο προορισμό κάθε είδους Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Ο Ντέιβιντ Μπρουκς έγραψε στους Νιου Γιορκ Τάιμς ότι η Αϊτή είναι η χώρα με τις περισσότερες κατά κεφαλή ΜΚΟ στον κόσμο. Αυτό φυσικά είναι καλό. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει κυβέρνηση για να τις συντονίσει και ότι η παρουσία τόσων οργανώσεων με περισσότερα χρήματα, πόρους και προσωπικό από την ίδια την κυβέρνηση καθιστά ακόμη δυσκολότερη τη διακυβέρνηση της χώρας. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι εκτός από τις οργανώσεις, έχουν μπει στη χώρα και έμποροι ναρκωτικών. Η Αϊτή έχει μετατραπεί στο ιδανικό διαμετακομιστικό κέντρο για τη μεταφορά ναρκωτικών από τις Ανδεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μερικά από τα πρόσωπα που ασκούν μεγάλη επιρροή στην πολιτική και την οικονομία της Αϊτής μένουν στο Μεξικό και την Κολομβία: είναι οι νονοί των ναρκωτικών. Και αυτοί δεν έπαθαν τίποτα από τον σεισμό.

Τέταρτη παρατήρηση: πρέπει να βοηθηθεί η Δομινικανή Δημοκρατία. Οι σεισμοί προκαλούν μερικές φορές τσουνάμι. Και ο σεισμός της Αίτής θα προκαλέσει ένα ανθρώπινο τσουνάμι προς τη Δομινικανή Δημοκρατία. Η χώρα αυτή, που τυγχάνει καλύτερης διακυβέρνησης από τον γείτονά της, είναι κι αυτή πολύ φτωχή και οι εύθραυστοι θεσμοί της δεν είναι ικανοί να ανταποκριθούν ικανοποιητικά στις ανάγκες των προσφύγων. Αν δεν σταλεί βοήθεια και σ'αυτή τη χώρα, ενδέχεται να βυθιστεί σε κοινωνική και πολιτική κρίση.

Η τελευταία παρατήρηση του Μοϊσές Ναϊμ είναι ότι παρά τα όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν, ίσως η διεθνής κοινότητα και οι Αϊτινοί να μας επιφυλάσσουν μια έκπληξη. Η διεθνής κοινότητα ίσως να έχει διδαχθεί από το παρελθόν και η βοήθεια που θα στείλει να μην είναι τόσο λιγοστή όσο σε άλλες περιπτώσεις. Οι Αϊτινοί και η δυναμική διασπορά της χώρας ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι η τραγωδία αυτή προσφέρει μια ευκαιρία να αλλάξει πορεία η χώρα τους. Δεν είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο, αλλά δεν είναι και αδύνατο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες...

Αν οι σύγχρονοι ερευνητές θέλανε πραγματικά να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και στην εξέλιξη αυτού, θα προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν το «φαινόμενο» γυναίκα το χριστιανικό έτος 2010!

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου, έχω ασχοληθεί... επισταμένως με την…έννοια γυναίκα και τη μελέτη αυτής…

Όταν ήμουν μικρός μου είχαν πει το γνωστό, ότι «η πιο δύσκολη εγχείρηση, είναι να βγάλεις το πέος από το μυαλό της γυναίκας…» και είχα γελάσει, όντας σίγουρος για την απόδειξη αυτού του συμπεράσματος, τα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Σήμερα και λίγα χρόνια μετά τα 30… έχω καταλήξει ότι προφανώς και τα κοριτσάκια τότε θα μπορούσαν να λένε το αντίστοιχο για τους άντρες (…με το αιδοίο) και μάλιστα με μεγαλύτερη διάρκεια «εγχείρησης»…αφού ως γνωστό η σκέψη του άντρα γίνεται από χαμηλά…

Όλα αυτά όμως ισχύουν κυρίως για τη χρυσή δεκαετία των 20-30… Μετά το μυαλό (θεωρητικά πολλές φορές) αρχίζει και ωριμάζει, οι προτεραιότητες αλλάζουν…όπως και οι ανάγκες του ανθρώπου…

Αυτά ως μια γενική Θεωρία των πραγμάτων…

Στην ειδική θεωρία όμως και όσων αφορούν τις γυναίκες, έχει επέλθει μία ανωμαλία ίδια με αυτή της φύσης που ζούμε τα τελευταία χρόνια…

Η γυναίκα σήμερα, προσπαθώντας να διατηρήσει τις αρχές που έμαθε, ότι ΠΡΕΠΕΙ να έχει από τη μάνα της, η οποία ανήκε σε μία άλλη γενιά με άλλες αξίες ηθικής και πρότυπα, χάνει τον προσανατολισμό της και εν τέλει την αξιοπρέπεια και τον ρόλο της, ως θηλυκή ύπαρξη…

Σε αυτά έχουν παίξει ρόλο η έντονη ανεξαρτητοποίηση της σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα και προεκτάσεις (επαγγελματικά, οικονομικά κλπ.), οι πολλαπλές επιλογές εύκολης ζωής, τα βασικά έστω μέσα διαβίωσης που παρέλαβε από τους γονείς που πάλευαν πάντα για να αφήσουν έστω και μία τηλεόραση στο παιδί τους και βέβαια η μείωση ανδρισμού (κυριολεκτικού και τυπικού ρόλου και έννοιας)…

Αυτά όμως δεν θα έπρεπε να γινόντουσαν κανόνας και τρόπος έκφρασης και ζωής.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω φίλους μου να λένε… «Μα τι σκατά θέλουν επιτέλους οι γυναίκες…?».

Ξεκινάμε λοιπόν με την ανάλυση των κατηγοριών, ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ… (Κάποιων βασικών… Όχι όλων… γιατί δεν θα μας έφτανε ούτε σεντόνι Champions League για να γράψουμε…)! Πάμε λοιπόν:

1. Κατηγορία: ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΜΕ ΠΡΩΗΝ…

Πα, πα, πα, πα… Παναγία μου!
Εδώ υπάρχουν 2 μοναδικές εκδοχές με παρακλάδια βέβαια…

1. Είναι όντως κολλημένη με τον πρώην (προφανώς την έδερνε, την έβριζε, την κεράτωνε και γι’ αυτό κόλλησε…)

2. Δεν σε γουστάρει και είναι η πιο εύκολη μαλακία να σου πει…

Αυτή τη δεύτερη περίπτωση είναι εύκολο να την καταλάβεις όταν μπεις στο facebook και δεις ότι μετά τον πρώην της γλείφεται σε όλες τις φωτογραφίες με άλλους 10… ή ακόμα χειρότερα…άμα δεις τον πρώην της που δεν βλέπεται…

2. Κατηγορία: ΗΡΘΕ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΕΡΑΤΩΣΩ ΚΙ ΕΓΩ…ΚΑΙ ΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΩ…ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΩ… ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΧΕΣΗ ΕΧΩ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ…

Το μεγαλύτερο άλλοθι για αυτές που πραγματικά χαίρονται το «γατάκι» τους…αλλά θέλουν να το παίζουν και μικρές κυρίες σε σχέση, που λίγα χρόνια μετά θα παρουσιάσουν ως την… δεύτερη μακροχρόνια…

3. Κατηγορία: ΔΙΑΛΥΩ ΦΙΛΙΕΣ, ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ… ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΜΑΛΑΚΕΣ! (απωθημένα ζωής…) ΘΑ ΣΑΣ "ΠΕΡΑΣΩ" ΟΛΟΥΣ … ΚΙ ΑΝ ΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΤΣΕΙ… ΘΑ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΕΦΙΑΛΤΗ!

Καριόλα που τα έχει με τον κολλητό σου, αλλά για να φτιαχτεί σκέφτεται εσένα και για να χύσει σκέφτεται παρτούζα και με τους άλλους δύο της παρέας…

Όταν της δοθεί η ευκαιρία θα σου κάνει "πέσιμο" και αν δεν κάτσεις…την «γάμησες» ποικιλοτρόπως, με μεγαλύτερο ενδεχόμενο να ψάχνεστε όλοι γιατί δεν μιλάει ο ένας φίλος στον άλλο…

4. Κατηγορία: ΠΕΡΝΩ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΚΑΛΑ… ΑΛΛΑ ΤΕΙΝΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΛΚΟΟΛΙΚΗ

Κλασσική γκόμενα που πάει να το παίξει ότι δεν έχει ανάγκη κανέναν και μόνη της περνάει καλύτερα… Πάει κάθε βράδυ Σκουφά και περνάει από Rock, όπου εκεί βρίσκει όλες τις κατεστραμένες… ΜΟΝΕΣ της Αθήνας και πίνοντας «βαρέλια πετρελαίου», γυρνάει σπίτι ερείπιο με σκοπό την επόμενη ένδοξη μέρα αλκοολικού μαραθωνίου… Συνήθως αυτή η κατηγορία το «παίζει» και πολύ busy woman, κατά τη διάρκεια της ημέρας αφού…έχει τόσα πολλά να κάνει που δεν θα έκανε αν ήταν σε σχέση!

5. Κατηγορία: ΑΣ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΑ 6 ΧΡΟΝΙΑ + ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΛΑΚΑ… «ΠΕΡΑΣΤΕ ΟΛΟΙ»…

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την πιο επικίνδυνη περίπτωση για τις ίδιες τις γυναίκες, αφού μπαίνοντας σε αυτή τη λογική…στο τέλος πάνε κατευθείαν στην κατηγορία 7…χωρίς να το καταλάβουν…

6. Κατηγορία: ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΚΑΝΩ SCANNING ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ «ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΥΣ» ΣΤΟ ΠΛΑΤΥΣΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η γυναίκα «παγίδα»! Η «γυναίκα» που έχει γράψει τα χιλιομετράκια της και ξαφνικά ταρακουνιέται, βλέποντας τις κολλητές να έχουν ήδη παντρευτεί και να κάνουν παιδί και λέει… «Καιρός να μαζευτώ κι εγώ και να μην κοιτάω, μέγεθος και διάρκεια… Λίγο επικοινωνία βρε φιλενάδα, να έχει κάποια λεφτάκια έστω και να είναι καλό παιδί...». Τίποτα δηλαδή…

7. Κατηγορία: ΕΧΑΣΑ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΤΡΕΝΟ… ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝΑ ΞΕΜΠΑΡΚΟ ΣΤΟ ’90…

Σκέψεις και κατηγορία ηλικία 35+… Χωρίς πολλά σχόλια… Ίσως η πιο ώριμη και κατασταλαγμένη γυναίκα έχοντας φάει σφαλιάρες σβουριχτές!

8. Κατηγορία: ΕΚΑΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΙΔΟΙΟ ΜΟΥ ΤΩΡΑ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ…

Το 99% των γυναικών…απλά!

9. Κατηγορία: ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΤΟΝ ΡΟΥΛΗ…ΤΩΡΑ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΝΑ ΠΗΔΙΕΜΑΙ ΞΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΜΠΟΥΛΗ?

Ααααααχ…. Ο Μπούλης …. Τι όμορφα που περνούσαμε… Αν δεν ήταν η μάνα μου να μου βάζει λόγια και η κολλητή μου να μου λέει πως δεν κάνει γιατί με ζήλευε κι αυτή, τώρα αυτόν θα είχα παντρευτεί… και όχι αυτόν τον άχρηστο τον Ρούλη… που συνεχώς θέλει να τρώει, να βλέπει μπάλα και να κοιμάται… Ο ΤΣΙΓΚΟΥΝΑΡΟΣ!

"Και τον είδα και στην παιδική χαρά…(τον Μπούλη) ΤΥΧΑΙΑ…".

«Παντρεύτηκε και αυτός… Δεν θα ήταν κακό να ξεκινήσουμε να πηδιόμαστε και πάλι… να θυμηθούμε τα παλιά, με τον αληθινό έρωτα της ζωής μου! Μια φορά ζούμε άλλωστε…».
Άλλοθι ελεεινό και τρισάθλιο…

Και τελευταία άφησα την πιο σύγχρονη και δυνατή πλέον…

10. Κατηγορία: ΘΑ ΤΑ ΦΤΙΑΞΩ ΜΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΓΙΑΤΙ ΠΗΔΑΕΙ ΣΕΡΙ ΚΙ ΕΧΕΙ ΑΝΤΟΧΕΣ… ΛΟΥΚΟΥΜΑΚΙ ΕΙΝΑΙ!

Αυτή η κατηγορία, πιάνει όλες τις ηλικίες (κυρίως από 30 και πάνω) και όλα τα είδη (παντρεμένες, ανύπαντρες, χωρισμένες κ.α.). Αλλά έχει περιορισμό… Δηλαδή όλες οι γυναίκες θέλουν να το κάνουν έστω μια φορά και για όσο καιρό κρατήσει, αλλά κατά 90% δεν θέλουν να το ξανακάνουν!

Αυτά….

Αααααααααχ Θεέ μου… Γυναίκες…

Τι όμορφο πράγμα…

Η ζωή μου…

Και τελικά τι είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες?

…Τα ΠΑΝΤΑ…και ΤΙΠΟΤΑ!!!

(καντε κλικ στον τίτλο του άρθρου...)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Καλή χρονιά φίλες και φίλοι μας! Ευχόμαστε υγεία σε όλους σας, με αγάπη κι ευτύχια στις οικογένειές σας!

Ελπίζουμε το 2010, οι ΘΕΩΡΙΕΣ της ζωής μας να γίνουνε πράξη και οι πράξεις να φτιάχνουν τη ζωή μας...

Να ξέρετε και να θυμάστε μόνο ένα πράγμα... Ότι και φέτος θα έχετε καλή παρέα... Την παρέα που εσείς δημιουργήσατε και κρατάτε δεμένη... Την παρέα της καρδιάς μας... Την "Οδό Θεωρίας"!

Ραντεβού πάντα εδώ...

Πάμε γερά γία ένα δυνατό 2010 !!!