Όταν η Μπέλου συνάντησε τη Χρύσπα στην Καισαριανή...

Και μετά σου λεει γιατί δεν βγαίνουν ωραία και διαχρονικά τραγούδια πλέον…
Εχθές το βράδυ βρέθηκα στην Καισαριανή σε ένα πολύ ωραίο κουτούκι…
Από τα ηχεία ακουγόταν η Σωτηρία να τραγουδάει "Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδυάζει…"
Γύρω φάτσες λαϊκές…προσιτές…βγαλμένες από την καθημερινότητα της βιοπάλης αλλά και συνάμα τους αυθορμητισμού και της αγνής ζωής…
Ένα ζευγαράκι στο διπλανό τραπέζι κοιτιόταν για κάμποση ώρα και απλά σιγοτραγουδούσε ο ένας στον άλλον…
Τι όμορφα σκέφτηκα θα νιώθουν και αυτοί τώρα… Πόσο γεμάτοι;; Πόσο μοναδικοί;;
Το κρασί γυρνούσε σκέψεις και θεωρίες στο μυαλό όλων και η μουσική ταξίδευε το νου σε μέρη άλλα…μακρινά… Οι φωτογραφίες στους τοίχους φτιάχναν ένα όμορφο παζλ από τον παλιό καλό κινηματογράφο... Από τον Ρίζο και τον Σταυρίδη, ως τον Βέγγο και τον Λογοθετίδη…
Χάθηκα… Ξεχάστηκα…

Φεύγω… Και σαν επίλογο η βραδιά μου φύλαγε την ατάκα ενός μπεκρή, σε μια νέα κοπέλα που κατάλαβε ότι γέλασε μαζί του και με το «χάλι» του… Ενώ καθόταν λοιπόν σε μια ψάθινη καρέκλα καφενείου έξω από ένα διπλανό μαγαζί στον δρόμο, αποκρίθηκε σε αυτήν και της λεει… «Τον μπεκρή μην τον γελάς, γιατί πόνο κρύβει μέσα του και τραγούδια της καρδιάς…»!
Κόλλησα… Μάλλον κι αυτή… Αφού πάγωσε το γέλιο της και επιτάχυνε το βήμα της σκεφτική θα έλεγα…
Όταν υπάρχουν άνθρωποι που σου φέρνουν με τη στάση τους και την εικόνα τους, μιαν άλλη εποχή…τότε καταλαβαίνεις πως ακόμα ζεις και όλα αυτά που άκουσες και ίσως να ονειρεύεσαι, να έχουν γίνει στ΄αλήθεια…κάποτε και κάποιοι να ζούνε ακόμα μέσα εκεί… Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ήταν μέλη μιας κοινωνίας τέτοιας σαν κι αυτή που «νομίζω» πως έζησα κι εγώ εχθές… Άνθρωποι που είχαν τον χρόνο πιο παλιά ακόμα και να «πονέσουν» από αγάπη… ή να βγουν και με ηρεμία να πιουν ένα κρασί και να βγάλουν το είναι τους… ή, ή, ή… τότε όλα αυτά γινόντουσαν τραγούδι και άγγιζαν όλους αυτούς που είχαν κοινά βιώματα και προβληματισμούς…
Έτσι, η συνέχιση και επανάληψη της ιστορίας τους, γινόταν διαχρονικότητα και έμενε…

Τώρα… "Καλομοίρα, Μαρτάκης ή Χρύσπα…;;; Στείλτε SMS στον πιο μουσικό σταθμό της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ και ψηφίστε τώρα ποιον από τους 3 σουπερ σταρς (;), θέλετε να μας εκπροσωπήσει στη Eurovision και κερδίστε..." τη χαμένη ζώη σας θα έλεγα εγώ...!

Καληνύχτα!

ΤΙ ΕΤΟΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ...ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ...;

"Ένα τραύμα στο δεξί πόδι της πρώην υπουργού Παιδείας Μαριέτας Γιαννάκου σε συνδυασμό με τον σακχαρώδη διαβήτη από τον οποίο πάσχει, εξελίχθηκε σε μια επώδυνη περιπέτεια για την πρώην υπουργό. Οι γιατροί προ του κινδύνου η κ. Γιαννάκου να υποστεί σηψαιμικό σοκ, μετά την αρχική μόλυνση, αναγκάστηκαν τελικώς να ακρωτηριάσουν το πόδι σε επέμβαση στο «Ερρίκος Ντυνάν».
Η κ. Γιαννάκου είχε τραυματισθεί τα Χριστούγεννα και συγκεκριμένα είχε υποστεί διπλό κάταγμα στην ποδοκνημική χώρα, μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ, όπου υπεβλήθη σε οστεοπλαστική. Στο σημείο τοποθετήθηκαν λάμες. Στη συνέχεια παρουσιάστηκαν δυσκολίες στην αποκατάσταση του τραύματος με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο «Ερρίκος Ντυνάν».
Από το πρωί της Τετάρτης η κατάσταση της υγείας της κ. Γιαννάκου άρχισε να παρουσιάζει ραγδαία επιδείνωση και προ του κινδύνου που διέτρεχε ακόμα και η ίδια η ζωή της πρώην υπουργού, αποφασίσθηκε σε έκτακτο ιατρικό συμβούλιο, ο ακρωτηριασμός του δεξιού κάτω άκρου."
(Πηγή: in.gr)

Ότι και να πούμε είναι λίγο για την παραπάνω είδηση...

Ήμαρτον ρε παιδιά! Κι εμείς νομίζαμε ότι αυτά δεν γίνονται το 2008 πλέον σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πάρα μόνο στα βάθη της Αφρικής και της Ασίας...! Τι να πούμε...;

Κουράγιο στην πρώην Υπουργό Παιδείας και σε πόσους άλλους ανθρώπους ταλαιπωρούνται παρόμοια σε όλο τον κόσμο...

ΚΡΕΜΑΤΟΡΙΑ...Η ΚΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ!

Πρόσφατα και μετά την κοίμηση του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, βρέθηκα σε μια κηδεία συγγενικού προσώπου, στο Νεκροταφείο του Βύρωνα (ο Θεός να τη συγχωρέσει)! Απίστευτα πράγματα είδα και συνειδητοποίησα εκεί…
Ασχέτως της κατασταλαγμένης πλέον άποψής μου, για καύση των νεκρών, η στενόχωρη διαδικασία αυτή που μου υπενθυμίστηκε στην τελετή, έμοιαζε περισσότερο με ταλαιπωρία των κοντινών, κυρίως, συγγενικών προσώπων, παρά για αποχαιρετιστήρια «στιγμή».

Μία ώρα πριν λοιπόν, να φέρουν τον αποθανόντα και να τον αφήσουν σε ένα δωμάτιο, για να τον κλάψουν… Άλλοτε ανοιχτό το κοφίνι/φέρετρο ή όπως αλλιώς θέλετε, άλλοτε κλειστό…
Παρέλαση αληθινών και ψεύτικών δακρύων…
Μετά τη μία ώρα μεταφορά από τον χώρο στην εκκλησία από τα κοράκια…
Ψαλμωδίες και αρπαχτή από παπάδες και χορωδία…
Με τη λήξη… κατεύθυνση, προς την τελευταία κατοικία…
Και τώρα ακούστε…
Τελευταίες διαδικασίες…και τοποθέτηση στη…γη! Στη γη από τσιμέντο πλέον…γιατί…; Γιατί λένε (το ακούσαμε και στην κηδεία του Μακαριστού αυτό), τα χώματα πλέον των συγκεκριμένων περιοχών (Βύρωνα, Παγκρατίου, Μετς κλπ.), άρα και των νεκροταφείων αυτών, δεν λειτουργούν «αποσυνθετικά» πλέον για την ανθρώπινη σάρκα, αφού έχουν «κορεστεί», από τα πολλά χρόνια «χρήσης»!! Έτσι, τοποθετούν πλέον τους «αποχωρήσαντες» σε τσιμεντένιες «θήκες» με πλάκες από πάνω τσιμέντου και μετά κανονικά τα «εμπορικά» μαρμαράκια! Τα μαρμαράκια που παρεμπιπτόντως ο ιδιοκτήτης του γραφείου τελετών δεν ξέχασε να υπενθυμίσει 3 φορές στους συγγενείς ότι πρέπει άμεσα να αποφασίσουν και να προχωρήσουν…

Αντίο… και περάστε από τον καφενέ για την τελευταία αρπάχτρα…

Κατόπιν τούτων, η Οδός Θεωρίας, προτείνει την επίσπευση των διαδικασιών από την Πολιτεία για την δημιουργία κρεματορίων στην Ελλάδα και την καύση των νεκρών, που ως θετική συνέπεια θα έχουν την οικονομία χώρων, προστασία του περιβάλλοντος και της γης μας από εστίες μικροβίων, οικονομία τσέπης και αποφυγή μεγαλύτερης ψυχολογικής ταλαιπωρίας των συγγενών του εκλιπόντος!
Τις διαδικασίες έχει κινήσει, με την ανάληψη των καθηκόντων του ο Δήμαρχος Αθηναίων, Νικήτας Κακλαμάνης, για τη δημιουργία του πρώτου κρεματορίου μέσα στον χώρο του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών. Ακόμα περιμένει απάντηση από το Υπουργείο ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε… Ξέρουμε όμως πως δεν θα το αφήσει έτσι, αφού είναι ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας!
Μην ξεχνάμε ότι το θέμα των κρεματορίων στην Ελλάδα το είχε φέρει έντονα στη δημοσιότητα, ο επιχειρηματίας Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος, όταν έχασε τη σύζυγο του, αναγκάστηκε να ταξιδέψει στη Βουλγαρία (όπως πολλοί Βορειοελλαδίτες και όχι μόνο), για να πραγματοποιήσει την καύση της, όπως αυτή επιθυμούσε, σε εκεί κρεματόριο.

Ας σταματήσουμε λοιπόν και αυτή τη κρατική δυσκαμψία! Ας κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη και ας αφήσουμε τις αρτηριοσκληρωτικές απόψεις θρησκευτικών «σκιών» και οπισθοδρομικών μυαλών της χώρας μας, στο παρελθόν…

ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ!

Eίμαι κουρασμένος... Ψυχολογικά περισσότερο... Από αυτά που ζω γύρω μου και από αυτά που δεν ζω...γενικά!
Σάββατο μεσημέρι στην Αλεξάνδρου Σούτσου στο κέντρο της Αθήνας... Στο κέντρο του εμπορίου και της συναλλαγής χρήματος στο κυνήγι της μετεπείδειξης πλούτου. Λίγο πιο πάνω από τη Βουκουρεστίου. Εκεί που γίνεται ο «αγώνας»...
Ποια κυρία θα προλάβει τη νέα Luis Vuiton και ποιος ψευτογιάπης θα πάρει το πιο ακριβό Rolex…
Στη Σούτσου λοιπόν και έξω από την είσοδο μιας πολυκατοικίας, μια ηλικιωμένη γυναίκα κλαιει με τα χέρια της να κρύβουν το πρόσωπό της και το μέτωπό της να ακουμπάει στο παγωμένο μάρμαρο του τοίχου... Κλαιει με μικρούς λυγμούς... Η εικόνα της αυτή με παγώνει... Κάθομαι δίπλα της και την κοιτάζω, από τα πλάγια, χωρίς αυτή να με βλέπει... Την κοιτάζω... Κλαιει ήσυχα, αλλά πολύ ακόμα... Τι να έχει αναρωτήθηκα...Τι; «Τα έχασα όλα θεέ μου», έλεγε... «Γιατί;»...Τόσο σιωπηλά όμως που πονούσε... Τόσο αξιοπρεπώς! Κάποια στιγμή σηκώνει το κεφάλι και κοιτάζει ψηλά προς τον τοίχο... τον «τοίχο της ζωής της» μάλλον... Κι έτσι όπως παίρνει μια ανάσα βαριά, μονολογεί και λεει... «Αχ!Απελπισία Θεέ μου»!
Φεύγω... Δεν ήξερα αν έπρεπε να της μιλήσω... να τη βοηθήσω... να δω τι έχει... Ίσως φοβόμουνα... Δεν ξέρω τι! Η πόλη μου και οι ρυθμοί της με έχουν κάνει έτσι... Να φοβάμαι... Ακόμα και την απελπισία των άλλων!
Προχωράω πιο κάτω περπατώντας, πάντα, και μπαίνω στην Κριεζώτου κι έτσι όπως σκέφτομαι ακόμα τη γριούλα και ένας κόμπος έχει κάτσει στο λαιμό μου, ένας γεράκος, μάλλον άστεγος ήταν, προχωρούσε κλαίγοντας στη μέση του δρόμου και έλεγε, «Ξύπνα αγάπη μου, ξύπνα... Φεύγουμε για Παρίσι με τα λουλούδια μας... Ξύπνα φως μου..!». Μια κυρία καθόταν στο περβάζι ενός μαγαζιού και γυρνάει και μου λεει... «Ξέρετε τι έπαθε αυτός ο κακομοίρης; Ήταν ευκατάστατος επιχειρηματίας και μια μέρα που θα πήγαιναν ταξίδι στο Παρίσι με τη γυναίκα του και τα παιδιά τους, η γυναίκα του δεν ξύπνησε ποτέ!» Ο έρωτας που είχε γι΄αυτήν, δεν του άφησε πολλά περιθώρια... Τον τρέλανε! Στην κυριολεξία! Έχασε ότι αγαπούσε πιο πολύ και μαζί και τα λογικά του! Από τότε λοιπόν, γυρνάει απελπισμένος στους δρόμους της Αθήνας και παραμιλάει...
Ξέρετε φίλοι μου... Στη ζωή αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι η τρέλα! Είναι αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει... Είναι αυτή που έρχεται απρόσκλητη και δύσκολα ξεκουμπίζεται μετά... Συνήθως έρχεται ως συνέχεια της απελπισίας και του αδιεξόδου...
Στα μάτια αυτών των δύο ανθρώπων είδα την άλλη όψη της ζωής, που οι περισσότεροι από εμάς αγνοούμε... Είδα τον πραγματικό πόνο της καθημερινότητας που περνάει από δίπλα μας και δεν προλαβαίνουμε να δώσουμε σημασία...
Τι κρίμα... Τι αλήθεια...
Με αυτά και μ΄αυτα, πέρασε η εβδομάδα μου και στο μυαλό μου είχε κολλήσει η εικόνα των δύο, που μου προκάλεσαν τόση θλίψη... Μάλιστα τα έβαλα και με το εαυτό μου, γιατί δεν πήγα να μιλήσω σε κανένα από τους δύο και αποστασιοποιήθηκα κι εγώ με τον τρόπο μου...
Σήμερα, ξαναβρέθηκα στην ίδια περιοχή και ήθελα να βρω τουλάχιστον τον απελπισμένο, «χαμένο», άστεγο και να τον χτυπήσω έστω στην πλάτη και να του πω μια κουβέντα... Δεν τον είδα πουθενά...
Ξαφνικά τα μάτια μου δάκρυσαν... Όχι δεν συγκινήθηκα...
Ένα δρόμο πιο κάτω, αριστεροί αντιεξουσιαστές και μέλη της Χρυσής Αυγής μαχαιρωνόντουσαν, έκαιγαν και μπλόκαραν την Αθήνα... Ξεφτίλα!
Καυτε την όλη παιδιά... Άλλωστε δεν αξίζει έτσι όπως έχει γίνει και έτσι όπως έχει κάνει τους πολίτες της...
Απελπισία αδέρφια...Απελπισία!

ΑΝΤΙΟ... ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΠΑΜΕ...!

Άνοιξε τις κλειστές πόρτες τις εκκλησίας προς τους νέους...ακόμα και με τα σκουλαρίκια και τα τζην, αλλά και με τις μίνι φούστες... όταν χρειάστηκε τους ζήτησε συγνώμη για τα λάθη των μεγαλυτέρων...

Άνοιξε την επικοινωνία της εκκλησίας και ίδρυσε την υπηρεσία διαδικτύου για τη σύγχρονη τεχνολογία και τις επιταγές της εποχής, με τη μοναδική ψηφιακή βιβλιοθήκη σε 9 γλώσσες!

Ίδρυσε φιλανθρωπικούς οργανισμούς και υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων της γυναίκας, της κακοποίησης αυτής και των τοξικομανών!

Τα έβαλε με τον Σημίτη για τις ταυτότητες και κατεβάζει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο στο Σύνταγμα...

Τα έβαλε με το Φανάρι...

Για πρώτη φορά στα χρονικά καλεί και δέχεται στην Αθήνα τον Πάπα...

Νοσεί...βαριά... και ανακοινώνει ο ίδιος την ασθένειά του...

«Έσβησε»... έτσι... χωρίς θορύβους...

Αντίο και να θυμάσαι πως... ακόμα σε πάμε!

Ο ήχος που έγινε...σκέψεις!

Βράδυ Σαββάτου και με το αυτοκίνητό μου, χωρίς να έχω ιδιαίτερη όρεξη να βγω, κατευθύνομαι προς την Γλυφάδα… Από το cd, ακούγονται τα πλήκτρα μιας γραφομηχανής... Στο βάθος ο ήχος της βροχής...
Ξαφνικά αρχίζω να σκέφτομαι τόσα πολλά... Τόσες σκέψεις, βγαλμένες από το παρελθόν της ζωής μου... Από τα παιδικά μου χρόνια... Από τα εφηβικά μου... Από το τώρα μου και το μετά μου...
Απίστευτο!
Ένα ήχος (της γραφομηχανής), τόσο απλός... τόσο ασήμαντος ίσως, και κατάφερε να με παρασύρει και να κάνω ένα ολόκληρο ταξίδι με το νου μου...
Πόσο δυνατοί τελικά είναι κάποιοι ήχοι... κάποιες μουσικές...
Ο ήχος, ήταν η αρχή ενός τραγουδιού που δεν άκουσα ποτέ. Τελειώνοντας το τραγούδι, χωρίς – ειλικρινά - να έχω καταφέρει να ακούσω στίχο, από τις σκέψεις μου, ξαναγύρισα το cd για να το ξανακούσω, μήπως και "μάθω" επιτέλους ποιο ήταν... Τα ίδια... και τρίτη και τέταρτη φορά... Από Καρέα που ήμουν... Έφτασα Γλυφάδα... Κουφός!
Κολλημένος εκεί... Στον ήχο της γραφομηχανής και σε αυτόν της βροχής...
"Εγλωβισμένος" στις σκέψεις μου... Ωραία ήταν όμως...
Μετά από πολλή προσπάθεια, άκουσα την Τάνια Τσανακλίδου, να κλείνει το εν λόγω τραγούδι με ένα λυγμό, λέγοντας συλλαβιστά «δεν μπορώ άλλο...ως εδώ...»!

Σίγουρα, η συγκεκριμένη κατάληξη θα ταίριαζε για πολλά θέματα που απασχολούν τον τόπο μας κι εμένα, τον τελευταίο καιρό...
Για την ιστορία το τραγούδι που κατάφερε όλα αυτά και την μικρή «κατάθεσή» σε αυτό εδώ το άρθρο, ήταν το «Μαμά...γερνάω Μαμά» και οι στίχοι που ακολουθούν ήταν οι μόνοι που συγκράτησα...

«Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα ‘χω φυλαγμένα
και τέλειωσα με άριστα, αλλά δεν έχω ευχάριστα
μαμά, όλα στον κόσμο είναι γραμμένα...»

ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΕΙΤΕ ΑΠ’ ΤΑ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΣΑΣ...

Zητήσαμε τον "λόγο" σας για να τον δημοσιεύσουμε... Τις σκέψεις σας... Τους προβληματισμούς σας... Κι έτσι τηρήσαμε κι εμείς τον δικό μας λόγο! Διαβάστε παρακάτω το κείμενο που απέστειλε ο φίλος-αναγνώστης του blog, N.B. Στον ίδιο βέβαια, ανήκει και ο τίτλος του άρθρου. Τον ευχαριστούμε! Τα σχόλια δικά σας... Καλή εβδομάδα!

" Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι τα τελευταία χρόνια πηγαίνω, ακόμη και μόνος μου, στο barouge για ένα ποτό, για να ξεσκάσω, να χαζέψω, να αφεθώ στις σκέψεις μου. Εχθές όμως, είδα τους πρωταγωνιστές του Θεοδωράκη, έκατσα μέσα! Και καλά έκανα! Είχε συνέντευξη από κάποιο Κύριο ο οποίος είναι άστεγος, χωρίς χρήματα, χωρίς δουλειά, χωρίς συγγενείς δίπλα του! Αλλά με πολύ ελπίδα και μάλλον λίγη περισσότερη ευτυχία από όλους μας!
Ο τύπος αυτός μένει δίπλα από το barouge στην πλατεία, μέσα σε αυτοκίνητα, δεν τον ενδιαφέρον τα χρήματα, δεν ζητιανεύει χρήματα, κάνει βόλτες μόνος του, κοιμάται και γουστάρει να ακούει τον ήχο της βροχής στο τσίγκο του αυτοκινήτου, κερνάει όλο το μαγαζί όταν έχει μερικά λεφτά επάνω του, δεν παραπονιέται , στο μέτρο του δυνατού!
Δεν τον είχα προσέξει ποτέ! Ή μάλλον και να τον είχα δει δεν θα του έδωσα σημασία! Και ας υποστηρίζω ότι πρέπει να γίνουμε κοινωνία πολιτών! Σκατά όλοι μπαίνουμε στο λούκι της καθημερινότητας!
Οι σκέψεις μας αναλίσκονται σε πολύ καθημερινά κ πεζά πράγματα πολλές φόρες!
Θα μπορούσαμε να ζήσουμε, χωρίς να δίνουμε τόσο αξία στα χρήματα? Αυτός ο τύπος μπορεί και δεν έχει Μία!!
Ζητάμε χρόνο για εμάς , άντε και τον βρίσκουμε τι τον κάνουμε πως τον σπαταλάμε? Πολλές φορές κοιμούμενοι (από κούραση) .Άλλοτε σε κοινωνικές εκδηλώσεις ! Και για να μην σας κουράζω, πολλές φορές σε ανούσια πράγματα.
Εντάξει όλα μέσα στη ζωή είναι, αλλά χρειάζονται? Όλα?
Κάποιος καλλιτέχνης μια φορά αντί για οτιδήποτε άλλο είχε εκδώσει χαρτονομίσματα ελεύθερου χρόνου, μήπως έχει δίκιο?
Ο Παππούς που μένει μόνος του έχει πολύ από δαύτων, μήπως είναι πλούσιος κάπου και αυτός?
Σίγουρα ο χρόνος από μόνος του δεν φέρνει την ευτυχία, και αλήθεια είναι ότι ο καθένας μας βολεύει την ζωή του με ότι έχει. Ούτε εκείνος είναι απόλυτα ευτυχισμένος, βλέπει σαν όνειρο τα παιδιά του που ζουν αλλά δεν τον επισκέπτονται, την γυναίκα του...
Μάλλον και ο καλλιτέχνης λάθος έκανε χαρτονομίσματα Αγάπης έπρεπε να βγάλει, με σήμα το φιλί!
Είμαστε άνθρωποι που δουλεύουμε και δεν κατανοούμε τα προβλήματα αυτών που μας περιτριγυρίζουν! Έχουμε να πληρώσουμε βλέπεις λογαριασμούς ΔΕΗ, ΟΤΕ ...
Τον λογαριασμό της ανθρωπιάς μας , να δούμε πότε θα πληρώσουμε!
Θέλω να δώσω και να πάρω , να κοιτάξω εμένα και τους άλλους στα μάτια, καθαρά! Να φτιάξω τον εαυτό μου... Να ΞΕΚΑΡΔΙΖΟΜΑΙ!!
Ώρες Καλές, σε όλους και ιδιαιτέρως σε αυτούς που είναι ή νιώθουν μόνοι!"

OΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ...

Και πραγματικά κάπως έτσι ήταν η ομώνυμη παράσταση του Γιώργου Νταλάρα στο Θέατρο Παλλάς, που παρακολουθήσαμε εχθές...
Προτελευταία παράσταση, η χθεσινή, για τον έλληνα τραγουδιστή που «μιλάει σε όλο τον κόσμο», όπως είχε γράψει σε εκτεταμένο αφιέρωμα η γαλλική Figaro το 1993.

Μου έκανε εντύπωση... Το πρόγραμμα, ο χώρος, αλλα όχι και η άναρχη «τοποθέτηση» γνωστών, φίλων και προσκλήσεων του προσωπικού του θεάτρου, που καθόντουσαν όπου βρίσκαν κενό, ενώ το θέατρο είχε κατηγορίες θέσεων και τιμής.

Τον είχα ξαναδεί τον Νταλάρα....σε συναυλίες, κυρίως, αλλά και πρόπερσι στο Αθηνών Αρένα. Εκεί δεν μου άρεσε και ο χώρος δεν του ταίριαζε... Μάλλον τον εκνεύριζε κιόλας το όλο στυλ... γεγονός που το έβγαζε στη σκηνή και στον κόσμο, με αποτέλεσμα να μπορεί κάποιος να τον χαρακτηρίσει ως και αντιπαθή...
Δεν αναφέρομαι βέβαια στους οπαδούς του Τζίμη (του Πανούση εννοώ), αλλά στον μέσο ακροατή – μουσικόφιλο...

Εχθές όμως ήταν μοναδικός! Καταπληκτικές συνθέσεις, μεγάλο ταξίδι και νοσταλγικό, με όλα τα τραγούδια του που έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές...
Πολύ καλοί και οι 4 τραγουδιστές/τριες που τον πλαισίωναν (Ολυμπίου, Καρούνης , Στρατηγού, Πασχαλίδης). Ειδικά η Δέσποινα Ολυμπίου, καταπληκτική ερμηνεία, στο πορτογαλικό "Cancao do Mar".

Κατά τη διάρκεια «του ταξιδιού», ένας κύριος δίπλα μου δάκρυσε... Το ίδιο και μια κυρία πιο κει... Άλλοι αγκαλιαζόντουσαν και τραγουδούσαν μαζί... Εικόνες και ακουσματα που ίσως τους δέσανε στο πέρασμα των χρόνων... Κάποιο ξεκίνημα... Κάποια ζωή...

70 τραγούδια βλέπετε, ήταν αυτά που ακούστηκαν...

«Όμορφη και παράξενη πατρίδα...». Αυτή είναι η Ελλάδα και η μουσική κληρονομιά της... Αυτή που είδα εχθές και αυτή που μου έχει μείνει μέχρι τώρα στα αυτιά μου...
«Τι να θυμηθώ... Τι να ξεχάσω...»....
Κι αν «ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα» εμείς θα επιμένουμε... αυθεντικά κι ελληνικά...
«Κι αν με χτύπησε το αγιάζι, το σακάκι μου κι αν στάζει...»!

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΕ ΕΣΑΣ!

Η "Οδός Θεωρίας", μπλοκαρισμένη στα γρανάζια της καθημερινότητας και της ανίας, δίνει τον λόγο σε εσάς και παραχωρεί τη θέση του επόμενου θέματος στους φίλους του blog!

Στείλτε μας, στο odos.theorias@gmail.com, τον τίτλο και το άρθρο για οτι σας απασχολεί ή σας προβληματίζει, μέχρι την Κυριακή 13.01.2008 και το καλύτερο θα δημοσιευτεί, σαν πρώτο θέμα!

Σας ευχαριστούμε για την καθημερινή σας επαφή κι επισκεψιμότητα!

ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΟΥΝΑΒΗΣ... ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Tα ρα ραμ τα ρα ραμ, τα ρα ραμ παμ παμ, Tα ρα ραμ τα ρα ραμ, τα ρα ραμ παμ παμ, τα ρα ραμ παμ παμ.... Καλημέρα 2008!

Κάπως έτσι ξεκίνησε η πρώτη μέρα του χρόνου και φέτος, όπως εδώ και 3 δεκαετίες στο σπίτι μου...
Με την μελωδία του "Γαλάζιου Δούναβη", του Γιόχαν Στράους, από την συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης (μέσω ΕΤ1), που γλυκά μου έδινε το έναυσμα να ανοίξω τα μάτια μου και να δω το φως του ουρανού του΄08! Μια μελωδία που για μένα και τους δικούς μου ανθρώπους σημαίνει πολλά... Την καινούρια αρχή και την έναρξη της νέας μας χρονιάς... Λες και τότε (μόλις ακούγεται), η συγκεκριμένη μελωδία, αλλάζουμε χρόνο... Ωραίες εικόνες...
Προηγουμένως, μην ρωτάτε... Είχαμε το καθιερωμένο "σύρσιμο" από πάρτυ σε πάρτυ που λέει και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης και κατάληξη με αρκετή ποσότητα αλκοόλ να ρέει στο αίμα, όταν πια είχε ξημερώσει για τα καλά!

Ξέρετε... η μαγεία της Πρωτοχρονιάς, είναι η αλλαγή διάθεσης που πλημμυρίζει τις φθαρμένες από τον προηγούμενο χρόνο ψυχές και η πρώτη φορά που ακούς αυθόρμητες ευχές και βλέπεις το πρόσωπο του άλλου να λάμπει πραγματικά! Τότε που κανείς δεν σκέφτεται πως θα σου βγάλει το μάτι και πως θα σε πατήσει για να ανέβει πιο ψηλά ο ίδιος...

Στιγμές.... Στιγμές είναι η ζωή μας και τις πιο δυνατές από αυτές μην διστάζετε να τις ζείτε... Απολαύστε τις... Κάθε λεπτό που περνάει είναι τόσο σημαντικό και τόσο όμορφα απρόσμενο και ζωντανό που πρέπει να το «ξεφτιλίζουμε»! Έτσι, για να γινόμαστε σοφότεροι και πιο δυνατοί, μέσα από την εμπειρία αυτού...του λεπτού...

Το ραντεβού μας θα είναι πάντα εδώ... Στην «Οδό Θεωρίας» και στις γραμμές που φιλοξενούν τις σκέψεις μας και τα σχόλιά σας...

Καλή Χρονιά σε όλους, με υγεία για να μπορούμε να ζούμε όλα τα άλλα, που γίνονται έτσι κι αλλιώς...

Tα ρα ραμ τα ρα ραμ τα ρα ραμ παμ παμ, Tα ρα ραμ τα ρα ραμ τα ρα ραμ παμ παμ, τα ρα ραμ παμ παμ....