Kάπου διάβασα κάποτε πως προδοσία είναι η πιο βεβαρημένη ίσως συναισθηματικά και ηθικά λέξη... Μια λέξη που ρίχνει βαριά τη σκιά της πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, κι όμως είναι τόσο δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια...
Αλήθεια τι είναι προδοσία; Είναι πάθος; Είναι αδυναμία; Είναι επιλογή ή στάση ζωής; Τι; Λίγο απ΄όλα θα έλεγα...
Στη ζωή μας λίγο ή πολύ όλοι έχουμε προδοθεί... Είτε από έρωτα...είτε από φίλους...είτε στην καθημερινότητά μας που στις μέρες μας θέλει να λέγεται εργασιακός χώρος και συνεργάτες, αφού εκεί ξοδεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της, είτε απ΄οτιδήποτε άλλο μπορεί να πληγωθεί ο καθένας...
Στη σκέψη μου είναι επίσης, πως η προδοσία γεννάται μέσα από την ανασφάλεια και την έλλειψη ικανοποίησης από αυτό που μας προσφέρει, η σχέση μας, ο φίλος/η, ο συνεργάτης, οι άνθρωποι γύρω μας.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση η προδοσία πονάει... Δεν την απαλύνει καμία άποψη...κανενός...θεωρητικού...
Προσωπικά είναι ότι με ενοχλεί περισσότερο... Ότι μισώ...Ότι έχω ως αρχή να μην κάνω πράξη ποτέ στη ζωή μου...
Δεν ξέρω όμως αν σήμερα μπορούμε να την αποφύγουμε...
Ζευγάρια προδίδονται καθημερινά στη λήθη μιας πρόσκαιρης ικανοποίησης, φίλοι/ες προδίδονται με τόση ευκολία όσο εύκολα νομίζούν πως γίναν φίλοι, συνεργάτες ζουν με την προδοσία να κυλάει στο αίμα τους στο βωμό της αναρρίχησης κάποιας θέσης ή αρπαχτής...
Προδομένοι και προδότες...έχουν πάντα την ίδια κατάληξη...Μοναξιά και εγκατάλειψη... Εσωτερική ή κυριολεκτική...Κενό κι απελπισία...
«Η ζωή μου είναι στα χέρια σου...Εκεί με εξόρισες...σε κατάσταση κατατονίας! Ξέρεις τι είναι η κατατονία; Ξέρεις;
Η χώρα που βασιλεύει ο πρίγκιπας του κενού...ο πρίγκιπας της απουσίας...ο πρίγκιπας της απελπισίας...»! (σκηνή από το θεατρικό έργο του Χάρολντ Πίντερ, «Προδοσία»)
Υ.Γ.: Στο θεατρικό έργο «Προδοσία» του Χάρολντ Πίντερ, η προδοσία γίνεται πρωταγωνίστρια εκεί που στις μέρες μας συνηθίζεται...Σ΄ένα ερωτικό τρίγωνο...
«Πηδιέμαι με την γυναίκα του καλύτερου μου φίλου»!
Εκείνος το ήξερε τελικά και δεν μιλούσε... Δηλαδή πρόδωσε και αυτός τον ίδιο του τον εαυτό... μια οπτική που είναι τόσο επίκαιρη και δεν την «συλλαμβάνει» εύκολα κανείς σαν σκέψη και προβληματισμό...
Σκεφτείτε πως τρεις άνθρωποι με οδηγό τον τίτλο του άρθρου μας, ισοπεδώνουν τόσο απλά 4 βασικές αξίες...Τη φιλία, την πίστη, τον έρωτα και την προσωπική αξιοπρέπεια...
11.6.08
4.6.08
"Το παραθύρι της γιαγιάς..."
Eα πανίνο με ζαμπό, τυρί κι αυκό!
Έτσι ζητούσα στη Ρόδο "ένα σάντουιτς με ζαμπόν, τυρί...κι αυγό"! Αλλοδαπός! Βαριά προφορά ο άτιμος...
Ναι...στη Ρόδο μεγάλωσα...σχεδόν... Εκεί έμαθα να μιλάω... (ξέρω γελάτε εδώ, ύστερα από το παραπάνω)... Εκεί έμαθα πολλά...κυρίως όμως εκεί έμαθα τελικά να ελπίζω!
Στη Ρόδο έμενε και η γιαγιά μου η συχωρεμένη, με τον παππού μου, επίσης προ 3 μηνών συχωρεμένο... Ένα χρόνο βάστηξε ο κυρ Παναγιώτης μακριά από τη «Μπέμπα». Έτσι λέγαν τη γιαγιά! Αιγυπτιώτες το σόι του πατέρα μου συνήθιζαν να φωνάζουν χαϊδευτικά Μπέμπες τις νέες κοπέλες και αυτό τους ακολουθούσε μέχρι τέλους. Αφού μετά την κηδεία της γιαγιάς είδαμε μια φίλη της στο δρόμο και μόλις έμαθε για το δυσάρεστο εξεπλάγην, αφού όπως είπε το κηδειόχαρτο δεν έγραφε Μπέμπα και νόμιζε ότι πέθανε άλλη... Ναι! Απίστευτα πράγματα σας λέω... Μισός αιώνας φίλες κοντά και νόμιζε ότι τη βαφτίσαν Μπέμπα! Τέλοσπάντων...
Το σπίτι, λοιπόν, που έμεναν στη Ρόδο ήταν ένα σπίτι που για 45 χρόνια, «ζούσε»...! 45 χρόνια έσφυζε από ζωή, χαρές, λύπες... Κυρίως χαρές όμως...
Οι μέρες που πέρασαν τη προηγούμενη εβδομάδα, ήταν δύσκολες... κυρίως για τον πατέρα μου... Μετά τον πρόσφατο χαμό και του παππού, όπως προανέφερα παραπάνω, το σπίτι έμεινε έρημο... Έπρεπε να το αδειάσει...Έπρεπε να κόψει τις ρίζες του ουσιαστικά...Έπρεπε να σβήσει το παρελθόν του εκεί... την εφηβεία του... τα φοιτητικά του χρόνια... τους αρραβώνες του... τη γέννα των παιδιών του... Τόσα άλλα... Η σκηνή του αδειάσματος του σπιτιού και του τελευταίου αποχαιρετισμού, ήταν αρκετά άγρια και στενόχωρη... Τα συναισθήματα δεν άλλαξαν και για τη μητέρα μου, βέβαια, που πάντα στάθηκε σαν... «κόρη» όπως είπαν στα τελευταία τους οι γέροι... Και λίγα είπαν...λέω εγώ.
Το να πω ιστορίες και θύμησες μέσα από εκεί, θα ήταν μάταιο... Άπειρες!
Κάτι όμως που θέλω να μοιραστώ μαζί σας...ήταν το παραθύρι της γιαγιάς μου στην κουζίνα της... Εκεί που συνήθιζε να κάθεται και να κοιτάει έξω καπνίζοντας «22» και να απολαμβάνει το βοριαδάκι που έμπαινε όλη μέρα ανεξαρτήτως καύσωνα ή μη!
«Σαν τη θέση αυτή τίποτα στον κόσμο» μου έλεγε... Και είχε δίκιο... Μια μαγική δύναμη, έδινε μια απίστευτη ομορφιά σε αυτό το «τίποτα» της θέας που είχε αυτή θέση και που θα σας περιγράψω αμέσως...
Μπροστά από αυτό το παράθυρο-μπαλκόνι και για όσο έπιανε το μάτι απλωνόντουσαν μόνο ταράτσες άλλων σπίτιών...τσιμέντο... Πίσω όμώς από όλα αυτά τα κτίρια (όχι βέβαια σαν της Αθήνας, αλλά αρκετά πιο χαμηλά και πιο παραδοσιακά), ξεπρόβαλε πάντα ένα υπέροχο γαλάζιο χρώμα στον ουρανό, που γινόταν κάτοπτρο από το χρώμα της θάλασσας της Ψαροπούλας, όπως ονομαζόταν η παραλία πιο κάτω.
Στο ίδιο σημείο του ουρανού που έβλεπα έπεφτε και ο ήλιος... Δεν γινόταν τίποτα διαφορετικό δηλαδή από πολλά άλλα μέρη στον κόσμο...
Κι όμως... Τι όμορφα που ένιωθα όταν είχα αυτή την εικόνα μπροστά μου... Έπαιρνα τόση δύναμη! Ταξίδευα τόσο όμορφα με το νου... Πίστευα πως πίσω από όλα αυτά που «έπνιγαν» τη θέα μου, κρυβόταν κάτι πραγματικά όμορφο και ξεχωριστό! Μη με ρωτήσετε γιατί... Δεν ξέρω...απλά γέμιζα!!!
Σήμερα... αυτό το «τίποτα»... με βγάζει πολλές φορές από το αδιέξοδο που χάνομαι στα σοκάκια της καθημερινότητας... Κυρίως όμως, με έμαθε να πιστεύω πως, πίσω από κάθε «τοίχος» κρύβεται μια «θάλασσα»... Πίσω απ΄το τίποτα κρύβεται ένα υπέροχο χρώμα... μια ελπίδα... μια αλλαγή... μια συνέχεια... Και τελικά πίσω απ΄ότι με κάνει να χαμογελάω...κρύβεται το «παραθύρι της γιαγιάς»! Έτσι, όπως εγώ κοιτώ μέσα από εκεί, αυτά που θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν και έρχονται...!
Έτσι ζητούσα στη Ρόδο "ένα σάντουιτς με ζαμπόν, τυρί...κι αυγό"! Αλλοδαπός! Βαριά προφορά ο άτιμος...
Ναι...στη Ρόδο μεγάλωσα...σχεδόν... Εκεί έμαθα να μιλάω... (ξέρω γελάτε εδώ, ύστερα από το παραπάνω)... Εκεί έμαθα πολλά...κυρίως όμως εκεί έμαθα τελικά να ελπίζω!
Στη Ρόδο έμενε και η γιαγιά μου η συχωρεμένη, με τον παππού μου, επίσης προ 3 μηνών συχωρεμένο... Ένα χρόνο βάστηξε ο κυρ Παναγιώτης μακριά από τη «Μπέμπα». Έτσι λέγαν τη γιαγιά! Αιγυπτιώτες το σόι του πατέρα μου συνήθιζαν να φωνάζουν χαϊδευτικά Μπέμπες τις νέες κοπέλες και αυτό τους ακολουθούσε μέχρι τέλους. Αφού μετά την κηδεία της γιαγιάς είδαμε μια φίλη της στο δρόμο και μόλις έμαθε για το δυσάρεστο εξεπλάγην, αφού όπως είπε το κηδειόχαρτο δεν έγραφε Μπέμπα και νόμιζε ότι πέθανε άλλη... Ναι! Απίστευτα πράγματα σας λέω... Μισός αιώνας φίλες κοντά και νόμιζε ότι τη βαφτίσαν Μπέμπα! Τέλοσπάντων...
Το σπίτι, λοιπόν, που έμεναν στη Ρόδο ήταν ένα σπίτι που για 45 χρόνια, «ζούσε»...! 45 χρόνια έσφυζε από ζωή, χαρές, λύπες... Κυρίως χαρές όμως...
Οι μέρες που πέρασαν τη προηγούμενη εβδομάδα, ήταν δύσκολες... κυρίως για τον πατέρα μου... Μετά τον πρόσφατο χαμό και του παππού, όπως προανέφερα παραπάνω, το σπίτι έμεινε έρημο... Έπρεπε να το αδειάσει...Έπρεπε να κόψει τις ρίζες του ουσιαστικά...Έπρεπε να σβήσει το παρελθόν του εκεί... την εφηβεία του... τα φοιτητικά του χρόνια... τους αρραβώνες του... τη γέννα των παιδιών του... Τόσα άλλα... Η σκηνή του αδειάσματος του σπιτιού και του τελευταίου αποχαιρετισμού, ήταν αρκετά άγρια και στενόχωρη... Τα συναισθήματα δεν άλλαξαν και για τη μητέρα μου, βέβαια, που πάντα στάθηκε σαν... «κόρη» όπως είπαν στα τελευταία τους οι γέροι... Και λίγα είπαν...λέω εγώ.
Το να πω ιστορίες και θύμησες μέσα από εκεί, θα ήταν μάταιο... Άπειρες!
Κάτι όμως που θέλω να μοιραστώ μαζί σας...ήταν το παραθύρι της γιαγιάς μου στην κουζίνα της... Εκεί που συνήθιζε να κάθεται και να κοιτάει έξω καπνίζοντας «22» και να απολαμβάνει το βοριαδάκι που έμπαινε όλη μέρα ανεξαρτήτως καύσωνα ή μη!
«Σαν τη θέση αυτή τίποτα στον κόσμο» μου έλεγε... Και είχε δίκιο... Μια μαγική δύναμη, έδινε μια απίστευτη ομορφιά σε αυτό το «τίποτα» της θέας που είχε αυτή θέση και που θα σας περιγράψω αμέσως...
Μπροστά από αυτό το παράθυρο-μπαλκόνι και για όσο έπιανε το μάτι απλωνόντουσαν μόνο ταράτσες άλλων σπίτιών...τσιμέντο... Πίσω όμώς από όλα αυτά τα κτίρια (όχι βέβαια σαν της Αθήνας, αλλά αρκετά πιο χαμηλά και πιο παραδοσιακά), ξεπρόβαλε πάντα ένα υπέροχο γαλάζιο χρώμα στον ουρανό, που γινόταν κάτοπτρο από το χρώμα της θάλασσας της Ψαροπούλας, όπως ονομαζόταν η παραλία πιο κάτω.
Στο ίδιο σημείο του ουρανού που έβλεπα έπεφτε και ο ήλιος... Δεν γινόταν τίποτα διαφορετικό δηλαδή από πολλά άλλα μέρη στον κόσμο...
Κι όμως... Τι όμορφα που ένιωθα όταν είχα αυτή την εικόνα μπροστά μου... Έπαιρνα τόση δύναμη! Ταξίδευα τόσο όμορφα με το νου... Πίστευα πως πίσω από όλα αυτά που «έπνιγαν» τη θέα μου, κρυβόταν κάτι πραγματικά όμορφο και ξεχωριστό! Μη με ρωτήσετε γιατί... Δεν ξέρω...απλά γέμιζα!!!
Σήμερα... αυτό το «τίποτα»... με βγάζει πολλές φορές από το αδιέξοδο που χάνομαι στα σοκάκια της καθημερινότητας... Κυρίως όμως, με έμαθε να πιστεύω πως, πίσω από κάθε «τοίχος» κρύβεται μια «θάλασσα»... Πίσω απ΄το τίποτα κρύβεται ένα υπέροχο χρώμα... μια ελπίδα... μια αλλαγή... μια συνέχεια... Και τελικά πίσω απ΄ότι με κάνει να χαμογελάω...κρύβεται το «παραθύρι της γιαγιάς»! Έτσι, όπως εγώ κοιτώ μέσα από εκεί, αυτά που θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν και έρχονται...!
23.5.08
Η σπουδαιότητα του να λες εγκαίρως...σ΄αγαπώ!
Η γυναίκα μου, μου πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.
‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’
‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τι λες;’
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’
Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδινή έξοδό μας.’
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθίσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.
‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’
‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.
‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.
Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φάκελο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:
‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τι σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν...
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.
‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’
‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τι λες;’
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’
Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδινή έξοδό μας.’
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθίσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.
‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’
‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.
‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.
Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φάκελο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:
‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τι σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν...
18.5.08
Ότι αξίζει πονάει... και είναι δύσκολο...
Τι θα μπορούσε να γράψει κανείς έχοντας προαναγγείλει ένα άρθρο με αυτόν τον τίτλο;
Τόσα πολλά όσο το τίποτα και τόσα λίγα όσο το πολύ...
Η Αντιγόνη ήταν μαζί με τον Φάνη για κάμποσο καιρό... ήταν μικροί... όχι ασήμαντοι όμως... τουλάχιστον ο ένας για τον άλλον...Αυτό έδειξε και η επαφή που κράτησαν τα χρόνια μετά το χωρισμό τους...
Μια επαφή που όποτε υπήρχε (μια φορά το εξάμηνο περίπου από κοντά και λίγο περισσότερο με τη μεσολάβηση κάποιων τηλεφωνικών ή μηνυματικών ευχών σε γιορτές), είχε ένα περίεργο ηλεκτρισμό...2-3 μαγικές στιγμές και πολλές αμηχανίες... Σίγουρα όμως είχε κάτι που δεν θα ΄πρεπε...Τον εγωισμό...!
Αυτό το «σύνδρομο» που καταρρακώνει τα «θέλω» και τα «νιώθω»... Αυτός που κρύβει βαθιά την ξενοιασιά των συναισθημάτων μας και τον αυθορμητισμό της καρδιάς μας...
Μια κάρδιά που ο καθένας την έχει ταλαιπωρήσει ...όσο αντέχει...να περιμένει...
Προχθές είχα βγει με τον Φάνη... Χαλαρό ποτό...
Έχοντας να δει την Αντιγόνη αρκετό καιρό, είχαμε ξεκινήσει αυτές τις φιλοσοφικές ερμηνείες του έρωτα και των γυναικών... Η κουβέντα μας και βέβαια κατέληξε στην Αντιγόνη...
«Δεν είμαστε καλά», αναφωνώ ξαφνικά... λες και μας άκουσε... «Είμαι Villa Mercedes...Θέλω να σε δω...Έλα» του στέλνει ένα μήνυμα στο κινητό και τα πάντα παγώνουν...
Σκέψη λίγων λεπτών και με ζωντάνια... «νεκρού»... μου ζήτησε να πάμε από εκεί...
Πως να το αρνηθώ...; Πήγαμε!
Το βράδυ πέρασε... Δεν έγινε τίποτα (θα σας το έλεγα άλλωστε)... Απλά τα είπαν... Απλά λαμπίριζαν τα μάτια τους όση ώρα μιλούσαν... Απλά ήταν σα να μην υπήρχα εγώ δίπλα... Απλά ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα... Απλά.... Γαμώ το κέρατό μου γαμώ!!!
Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό ποτέ...
Γιατί δύο άνθρωποι που αγαπιούνται...που θέλει ο ένας τον άλλον... που σκέφτονται πολλά πράγματα πως θα ήταν να τα περνούσαν μαζί... ξανά...ναι ξανά... Δεν είναι μαζί; Τι φοβούνται... Ποιος εγωισμός και ποιο «σκοτάδι» είναι αυτό που τους κρατάει χώρια; Ποιο πρέπει και ποια ελληνική ρήση (που πάντα υπάρχει μια αντίθετη ως απάντηση) τους στερεί το μετά; Την ίδια τους τη ζωή; Την ευτυχία τους...ίσως...
Κανόνες δεν υπάρχουν... Τους κανόνες τους βγάζουμε εμείς και οι εμπειρίες μας.
Τα "γιατί" θα μου πείτε είναι για να «κυοφορούν» απαντήσεις που ουσιαστικά στις σχέσεις δύο ανθρώπων ποτέ δεν απατιούνται...
Δεν θέλω να γράψω κάτι παραπάνω...Δεν μπορώ... «Έχω κουραστεί... Αλλά είμαι εδώ...»... όμορφο τραγούδι... Θα μπορούσε να «έντυνε» το άρθρο μας...και γυμνοί από κάθε τι που σας στοιχειώνει, να το χορέψετε...αγκαλιά...με αυτόν ή αυτή που περιμένετε... με τις σκέψεις σας...
Και μην ξεχνάτε... «Ότι αξίζει πονάει... και είναι δύσκολο...» Άλλα όχι ακατόρθωτο...Παντού σε όλους τους τομείς... Πόσο μάλλον όταν υπάρχει αγάπη... Πόσο μάλλον όταν είμαστε μαζί... εδώ... «στην οδό της καρδιάς μας»...στην «Οδό Θεωρίας»!
Τόσα πολλά όσο το τίποτα και τόσα λίγα όσο το πολύ...
Η Αντιγόνη ήταν μαζί με τον Φάνη για κάμποσο καιρό... ήταν μικροί... όχι ασήμαντοι όμως... τουλάχιστον ο ένας για τον άλλον...Αυτό έδειξε και η επαφή που κράτησαν τα χρόνια μετά το χωρισμό τους...
Μια επαφή που όποτε υπήρχε (μια φορά το εξάμηνο περίπου από κοντά και λίγο περισσότερο με τη μεσολάβηση κάποιων τηλεφωνικών ή μηνυματικών ευχών σε γιορτές), είχε ένα περίεργο ηλεκτρισμό...2-3 μαγικές στιγμές και πολλές αμηχανίες... Σίγουρα όμως είχε κάτι που δεν θα ΄πρεπε...Τον εγωισμό...!
Αυτό το «σύνδρομο» που καταρρακώνει τα «θέλω» και τα «νιώθω»... Αυτός που κρύβει βαθιά την ξενοιασιά των συναισθημάτων μας και τον αυθορμητισμό της καρδιάς μας...
Μια κάρδιά που ο καθένας την έχει ταλαιπωρήσει ...όσο αντέχει...να περιμένει...
Προχθές είχα βγει με τον Φάνη... Χαλαρό ποτό...
Έχοντας να δει την Αντιγόνη αρκετό καιρό, είχαμε ξεκινήσει αυτές τις φιλοσοφικές ερμηνείες του έρωτα και των γυναικών... Η κουβέντα μας και βέβαια κατέληξε στην Αντιγόνη...
«Δεν είμαστε καλά», αναφωνώ ξαφνικά... λες και μας άκουσε... «Είμαι Villa Mercedes...Θέλω να σε δω...Έλα» του στέλνει ένα μήνυμα στο κινητό και τα πάντα παγώνουν...
Σκέψη λίγων λεπτών και με ζωντάνια... «νεκρού»... μου ζήτησε να πάμε από εκεί...
Πως να το αρνηθώ...; Πήγαμε!
Το βράδυ πέρασε... Δεν έγινε τίποτα (θα σας το έλεγα άλλωστε)... Απλά τα είπαν... Απλά λαμπίριζαν τα μάτια τους όση ώρα μιλούσαν... Απλά ήταν σα να μην υπήρχα εγώ δίπλα... Απλά ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα... Απλά.... Γαμώ το κέρατό μου γαμώ!!!
Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό ποτέ...
Γιατί δύο άνθρωποι που αγαπιούνται...που θέλει ο ένας τον άλλον... που σκέφτονται πολλά πράγματα πως θα ήταν να τα περνούσαν μαζί... ξανά...ναι ξανά... Δεν είναι μαζί; Τι φοβούνται... Ποιος εγωισμός και ποιο «σκοτάδι» είναι αυτό που τους κρατάει χώρια; Ποιο πρέπει και ποια ελληνική ρήση (που πάντα υπάρχει μια αντίθετη ως απάντηση) τους στερεί το μετά; Την ίδια τους τη ζωή; Την ευτυχία τους...ίσως...
Κανόνες δεν υπάρχουν... Τους κανόνες τους βγάζουμε εμείς και οι εμπειρίες μας.
Τα "γιατί" θα μου πείτε είναι για να «κυοφορούν» απαντήσεις που ουσιαστικά στις σχέσεις δύο ανθρώπων ποτέ δεν απατιούνται...
Δεν θέλω να γράψω κάτι παραπάνω...Δεν μπορώ... «Έχω κουραστεί... Αλλά είμαι εδώ...»... όμορφο τραγούδι... Θα μπορούσε να «έντυνε» το άρθρο μας...και γυμνοί από κάθε τι που σας στοιχειώνει, να το χορέψετε...αγκαλιά...με αυτόν ή αυτή που περιμένετε... με τις σκέψεις σας...
Και μην ξεχνάτε... «Ότι αξίζει πονάει... και είναι δύσκολο...» Άλλα όχι ακατόρθωτο...Παντού σε όλους τους τομείς... Πόσο μάλλον όταν υπάρχει αγάπη... Πόσο μάλλον όταν είμαστε μαζί... εδώ... «στην οδό της καρδιάς μας»...στην «Οδό Θεωρίας»!
15.5.08
Μια πολιτική πράξη άλλης εποχής...σ΄ένα μάλλον στραβό γιαλό!
Αφορμή για το σημερινό άρθρο μας στάθηκε η απομάκρυνση από την ΕΡΤ του γνωστού δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου…
Ο λόγος; Τόσο σοβαρός όσο και η διοίκηση της ΕΡΤ… Η διορισμένη διοίκηση από την Κυβέρνηση που εξέλεξε ο Ελληνικός λαός… Εγώ… Εσείς…
Προς λύπη μας ασχολούμαστε για άλλη μια φορά με το κρατικό κανάλι και τις ενέργειες του…
Ο λόγος λοιπόν της απομάκρυνσης του δημοσιογράφου με μία από τις πιο αξιοπρεπείς, ουσιαστικές και επιμορφωτικές εκπομπές τα τελευταία 12 χρόνια (από το 1996), του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» και της «Θεματικής Βραδιάς» φέτος, ήταν ένα αφιέρωμα που είχε προγραμματισει να προβάλλει για τη «γενιά των 700 €» και την ακρίβεια… Τη δικιά μας γενιά δηλαδή…
Αυτή τη γενιά που καλείται καθημερινά να ακολουθήσει τους τρελούς ρυθμούς εξέλιξης και καταναλωτισμού με κόστη τουλάχιστον τετραπλάσια αναλογικά με τα λεφτά που βγάζει…
Δεν είναι τυχαία η ραγδαία αύξηση ληστειών από τράπεζες μέχρι περίπτερα, σε καθημερινή βάση, αλλά και η «εύκολη» εγκληματικότητα… για το τίποτα…
Πάνω σε αυτά ήθελε να βασιστεί ο έγκριτος ερευνητής… αλλά δεν τον άφησαν… Βλέπετε την Κυβέρνηση την απασχολεί το πόσο γρήγορα θα ρίξει τις μετοχές του ΟΤΕ στο χρηματιστήριο, για να φανεί ως super deal η πώληση στους Γερμανούς στα 28 € / ανά μετοχή (σήμερα μόνο έπεσε 7,5 % η μετοχή του Οργανισμού) και τα κομματικά γνωστά λαμόγια της διοίκησης της ΕΡΤ (Παναγόπουλο και Γόντικα), πως θα εμφανιστεί η Καλομοίρα στη Eurovision…
Τα απίστευτα κι όμως αληθινά στο κρατικό κανάλι… των "λίγων" τελικά… δεν σταματούν εδώ… Στον Στέλιο Κούλογλου ως επιπλέον αιτία της απομάκρυνσης του επικοινωνήθηκε και το κόλλημα υποστήριξης της παραγωγής ενός ντοκυμανταίρ που ετοίμαζε για την Κίνα με τίτλο «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες». Ο λόγος εδώ; «Πολιτικός»! Ναι αυτό που διαβάσατε… Ακριβώς!
Η συγκεκριμένη διακοπή συνεργασίας, λοιπόν, αποτελεί κατ΄εμάς μια επικίνδυνη πολιτική πράξη! Μια πράξη βίας προς την ελευθερία του λόγου και της ενημέρωσης του ελληνικού λαού… και όχι μόνο!
Μια πραξικοπηματική πολιτική από νοσηρά μυαλά μιας άλλης εποχής…
Στο άρθρο σκεφτόμασταν να θίξουμε το γελοίον του πράγματος με τις ουρές στα βενζινάδικα κατά τις ημέρες απεργίας των βυτιοφόρων… Δεν θα αναφερθούμε όμως εκτενώς, αφού... τα είδαμε όλα! Τελικά είμαστε ελληνάρες… Μια απεργία και μπλόκαρε όλη η Ελλάδα… Κυκλοφοριακό, εξάντληση προϊόντων στα super markets, κοπάνες από τις δουλειές (δημόσιες υπηρεσίες βέβαια) λόγω έλλειψης βενζίνης στο αυτοκίνητο και άλλα πολλά τραγελαφικά…
Πραγματικά δεν ξέρω… Η στραβός είναι ο γιαλός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε…
Ο λόγος; Τόσο σοβαρός όσο και η διοίκηση της ΕΡΤ… Η διορισμένη διοίκηση από την Κυβέρνηση που εξέλεξε ο Ελληνικός λαός… Εγώ… Εσείς…
Προς λύπη μας ασχολούμαστε για άλλη μια φορά με το κρατικό κανάλι και τις ενέργειες του…
Ο λόγος λοιπόν της απομάκρυνσης του δημοσιογράφου με μία από τις πιο αξιοπρεπείς, ουσιαστικές και επιμορφωτικές εκπομπές τα τελευταία 12 χρόνια (από το 1996), του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» και της «Θεματικής Βραδιάς» φέτος, ήταν ένα αφιέρωμα που είχε προγραμματισει να προβάλλει για τη «γενιά των 700 €» και την ακρίβεια… Τη δικιά μας γενιά δηλαδή…
Αυτή τη γενιά που καλείται καθημερινά να ακολουθήσει τους τρελούς ρυθμούς εξέλιξης και καταναλωτισμού με κόστη τουλάχιστον τετραπλάσια αναλογικά με τα λεφτά που βγάζει…
Δεν είναι τυχαία η ραγδαία αύξηση ληστειών από τράπεζες μέχρι περίπτερα, σε καθημερινή βάση, αλλά και η «εύκολη» εγκληματικότητα… για το τίποτα…
Πάνω σε αυτά ήθελε να βασιστεί ο έγκριτος ερευνητής… αλλά δεν τον άφησαν… Βλέπετε την Κυβέρνηση την απασχολεί το πόσο γρήγορα θα ρίξει τις μετοχές του ΟΤΕ στο χρηματιστήριο, για να φανεί ως super deal η πώληση στους Γερμανούς στα 28 € / ανά μετοχή (σήμερα μόνο έπεσε 7,5 % η μετοχή του Οργανισμού) και τα κομματικά γνωστά λαμόγια της διοίκησης της ΕΡΤ (Παναγόπουλο και Γόντικα), πως θα εμφανιστεί η Καλομοίρα στη Eurovision…
Τα απίστευτα κι όμως αληθινά στο κρατικό κανάλι… των "λίγων" τελικά… δεν σταματούν εδώ… Στον Στέλιο Κούλογλου ως επιπλέον αιτία της απομάκρυνσης του επικοινωνήθηκε και το κόλλημα υποστήριξης της παραγωγής ενός ντοκυμανταίρ που ετοίμαζε για την Κίνα με τίτλο «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες». Ο λόγος εδώ; «Πολιτικός»! Ναι αυτό που διαβάσατε… Ακριβώς!
Η συγκεκριμένη διακοπή συνεργασίας, λοιπόν, αποτελεί κατ΄εμάς μια επικίνδυνη πολιτική πράξη! Μια πράξη βίας προς την ελευθερία του λόγου και της ενημέρωσης του ελληνικού λαού… και όχι μόνο!
Μια πραξικοπηματική πολιτική από νοσηρά μυαλά μιας άλλης εποχής…
Στο άρθρο σκεφτόμασταν να θίξουμε το γελοίον του πράγματος με τις ουρές στα βενζινάδικα κατά τις ημέρες απεργίας των βυτιοφόρων… Δεν θα αναφερθούμε όμως εκτενώς, αφού... τα είδαμε όλα! Τελικά είμαστε ελληνάρες… Μια απεργία και μπλόκαρε όλη η Ελλάδα… Κυκλοφοριακό, εξάντληση προϊόντων στα super markets, κοπάνες από τις δουλειές (δημόσιες υπηρεσίες βέβαια) λόγω έλλειψης βενζίνης στο αυτοκίνητο και άλλα πολλά τραγελαφικά…
Πραγματικά δεν ξέρω… Η στραβός είναι ο γιαλός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε…
2.5.08
L.A (Lekanopedio Attikis)... Β.Π. vs N.Π.
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε από που πηγάζει τέτοιο ψώνισμα που κυκλοφορεί στον κόσμο!
Πραγματικά έχουμε θέμα… κι έκπληξη μαζί…! Έκπληξη που μας προκαλεί το στυλάκι κάποιων ανθρώπων που δυστυχώς είναι πολλοί και κυκλοφορούν ανάμεσά μας… Τρέλα! Ε, ρε ξύλο που πάει χαμένο…
Οι κατηγορίες των «ψώνιων», στην Αθήνα τουλάχιστον, (πιθανώς κάθε πόλη να έχει τα δικά της), είναι 2: Αυτή των νεόπλουτων και αυτή των παραδοσιακά πλουσίων που κουβαλάνε λίγη βλακεία, μαμοθρευτίαση ή τρέλα. Και αυτό το λέμε γιατί κανένας πραγματικά πλούσιος δεν μπορεί να είναι ψώνιο αφού δεν έχει ανάγκη να επιδειξει το αυτονόητο…
Οι κατηγορίες αυτές, έχουν άλλες 2 υποκατηγορίες – στην Αθήνα πάντα – οι οποίες είναι, αυτή των Βορείων Προαστείων και αυτή των Νοτίων Προαστείων (Γλυφάδες, Βούλες κλπ.) που είναι και η χειρότερη!
Οι…των Βορείων Προαστίων, μάλλον είναι ποιο "αυθεντικοί"… Ίσως πιο συνειδητοποιημένοι, αφού οι περισσότεροι συνήθως είναι γόνοι μεγάλων οικογενειών, άρα ξέρουν κατά κάποιον τρόπο ποιοι είναι… και οι υπόλοιποι είναι φίλοι τους, που τουλάχιστον έχοντας μεγαλώσει μαζί… έχουν μια καλύτερη και πιο συγκρατημένη εικόνα κωλοπαιδαρίσματος και αφανγκατεϊσμού…
Οι… των Νοτίων Προαστίων και ειδικά οι Γλυφαδιώτες… αν δεν είναι απόγονοι κάποιου ξανθού Αμερικανού από τη Βάση, που πάνω στο λιώμα του κουτούπωσε καμιά διψασμένη… είναι παιδάκια (μικρά-μεγάλα, αγόρια-κορίτσια) που έχουν αποκτήσει χρήμα…όχι σε επίπεδο εφοπλιστών, αλλά με καμιά καλή θέση, αρπαχτή κλπ., την τελευταία 20ετία…κυρίως! Αυτή η "φάρα" είναι και η πιο αντιπαθητική… Αυτή που μιλάει με αγγλικές ορολογίες…; Ναι αυτή!
Σημειώνεται, ότι στην γενικότερη εικόνα της συγκεκριμένης περιοχής δεν συγκαταλέγουμε όλο το λαϊκό πεντάγραμμο και τους ποδοσφαιριστοπολίστες που έχουν μόνιμη βάση εκεί…
Η αρχή του ξεσπάσματός μας, προήρθε από το «πέσιμο» που παρακολουθήσαμε σε νησί που βρεθήκαμε κατά τις ημέρες του Πάσχα και το οποίο εκτυλίχθηκε ακριβώς στο διπλανό μας τραπέζι σε καφέ!
Ο νεαρός βορειοπροαστίτης… έχει σταμπάρει το στυλάτο ξανθό γκομενάκι (22-25 χρονών) με το φουλάρι στο λαιμό, το στρατιωτικό μπουφάν (και καλά αλητοφλωριά) και τη βερμούδα με τον αγύμναστο κώλο… και καθώς κάτι έχει προηγηθεί σαν εισαγωγή κουβέντας…τη ρωτάει αν είναι από Αθήνα. Εκείνη του απαντάει ένα ξερό, «Ναι».
«Από πού στην Αθήνα;»
«Από Γλυφάδα»
«Άνω ή Κάτω;» Κι εκεί ακούγεται το μαγικό!!! «Έ, όχι δα και Άνω, μία είναι η Γλυφάδα… Αλλιώς θα σου έλεγα Σούρμενα!!». Λες και της είπε Τύρανα…
Το «ταπεινό κορίτσι», εκνευρισμένο έριξε μια κλεφτή ματιά στο Daytona του διπλανού της και γύρισε το κεφάλι της από την άλλη…
Δεν λέω…μαλάκας και ο φίλος μας από τα Β.Π., που κάνει πέσιμο σε άτομο που φαίνεται από χιλιόμετρα, αλλά έχοντας για «προίκα» τη βουτυρομπεμπίαση που τον διακατέχει, μη μπορώντας να φωνάξει τον μπαμπά του να «καθαρίσει» κι εκεί όπως σε τόσα άλλα πράγματα…Έπεσε στη λούμπα!
Εκεί, βέβαια, σκεπτόμενος για λίγο το χάλι που επικρατεί γύρω μας, μπορείς να πεις πολλά πράγματα…
Άλλη μία επισήμανση που μας ώθησε σε αυτό το άρθρο είναι η νέα μόδα που παρατηρείται τελευταία με το και καλά αδιάφορο – χύμα – νυσταγμένο στυλάκι, που με μια φόρμα πάμε για καφέ και ψιλομελετάμε λίγο και τα μαθήματα του deree, μαζί με καφέ και κόζι… Ναι, ναι…κάντε μια βόλτα στα καφέ της παραλιακής και θα με θυμηθείτε…
Θα μπορούσαμε να λέμε άπειρες ιστορίες και απόψεις για τις διαφορές των δύο "κοινοτήτων"… αλλά φτάνει… γιατί δίνουμε και αξία στα lobbies…
Ήμαρτον… χαλαρώστε λίγο! Αποσυμπλεγματοποιηθείτε! Βγάλτε τις μάσκες… Στο "φτηνό" Λεκανόπεδιο Αττικής του Ελλάντα είμαστε… Όχι στο L.A.!!
Πραγματικά έχουμε θέμα… κι έκπληξη μαζί…! Έκπληξη που μας προκαλεί το στυλάκι κάποιων ανθρώπων που δυστυχώς είναι πολλοί και κυκλοφορούν ανάμεσά μας… Τρέλα! Ε, ρε ξύλο που πάει χαμένο…
Οι κατηγορίες των «ψώνιων», στην Αθήνα τουλάχιστον, (πιθανώς κάθε πόλη να έχει τα δικά της), είναι 2: Αυτή των νεόπλουτων και αυτή των παραδοσιακά πλουσίων που κουβαλάνε λίγη βλακεία, μαμοθρευτίαση ή τρέλα. Και αυτό το λέμε γιατί κανένας πραγματικά πλούσιος δεν μπορεί να είναι ψώνιο αφού δεν έχει ανάγκη να επιδειξει το αυτονόητο…
Οι κατηγορίες αυτές, έχουν άλλες 2 υποκατηγορίες – στην Αθήνα πάντα – οι οποίες είναι, αυτή των Βορείων Προαστείων και αυτή των Νοτίων Προαστείων (Γλυφάδες, Βούλες κλπ.) που είναι και η χειρότερη!
Οι…των Βορείων Προαστίων, μάλλον είναι ποιο "αυθεντικοί"… Ίσως πιο συνειδητοποιημένοι, αφού οι περισσότεροι συνήθως είναι γόνοι μεγάλων οικογενειών, άρα ξέρουν κατά κάποιον τρόπο ποιοι είναι… και οι υπόλοιποι είναι φίλοι τους, που τουλάχιστον έχοντας μεγαλώσει μαζί… έχουν μια καλύτερη και πιο συγκρατημένη εικόνα κωλοπαιδαρίσματος και αφανγκατεϊσμού…
Οι… των Νοτίων Προαστίων και ειδικά οι Γλυφαδιώτες… αν δεν είναι απόγονοι κάποιου ξανθού Αμερικανού από τη Βάση, που πάνω στο λιώμα του κουτούπωσε καμιά διψασμένη… είναι παιδάκια (μικρά-μεγάλα, αγόρια-κορίτσια) που έχουν αποκτήσει χρήμα…όχι σε επίπεδο εφοπλιστών, αλλά με καμιά καλή θέση, αρπαχτή κλπ., την τελευταία 20ετία…κυρίως! Αυτή η "φάρα" είναι και η πιο αντιπαθητική… Αυτή που μιλάει με αγγλικές ορολογίες…; Ναι αυτή!
Σημειώνεται, ότι στην γενικότερη εικόνα της συγκεκριμένης περιοχής δεν συγκαταλέγουμε όλο το λαϊκό πεντάγραμμο και τους ποδοσφαιριστοπολίστες που έχουν μόνιμη βάση εκεί…
Η αρχή του ξεσπάσματός μας, προήρθε από το «πέσιμο» που παρακολουθήσαμε σε νησί που βρεθήκαμε κατά τις ημέρες του Πάσχα και το οποίο εκτυλίχθηκε ακριβώς στο διπλανό μας τραπέζι σε καφέ!
Ο νεαρός βορειοπροαστίτης… έχει σταμπάρει το στυλάτο ξανθό γκομενάκι (22-25 χρονών) με το φουλάρι στο λαιμό, το στρατιωτικό μπουφάν (και καλά αλητοφλωριά) και τη βερμούδα με τον αγύμναστο κώλο… και καθώς κάτι έχει προηγηθεί σαν εισαγωγή κουβέντας…τη ρωτάει αν είναι από Αθήνα. Εκείνη του απαντάει ένα ξερό, «Ναι».
«Από πού στην Αθήνα;»
«Από Γλυφάδα»
«Άνω ή Κάτω;» Κι εκεί ακούγεται το μαγικό!!! «Έ, όχι δα και Άνω, μία είναι η Γλυφάδα… Αλλιώς θα σου έλεγα Σούρμενα!!». Λες και της είπε Τύρανα…
Το «ταπεινό κορίτσι», εκνευρισμένο έριξε μια κλεφτή ματιά στο Daytona του διπλανού της και γύρισε το κεφάλι της από την άλλη…
Δεν λέω…μαλάκας και ο φίλος μας από τα Β.Π., που κάνει πέσιμο σε άτομο που φαίνεται από χιλιόμετρα, αλλά έχοντας για «προίκα» τη βουτυρομπεμπίαση που τον διακατέχει, μη μπορώντας να φωνάξει τον μπαμπά του να «καθαρίσει» κι εκεί όπως σε τόσα άλλα πράγματα…Έπεσε στη λούμπα!
Εκεί, βέβαια, σκεπτόμενος για λίγο το χάλι που επικρατεί γύρω μας, μπορείς να πεις πολλά πράγματα…
Άλλη μία επισήμανση που μας ώθησε σε αυτό το άρθρο είναι η νέα μόδα που παρατηρείται τελευταία με το και καλά αδιάφορο – χύμα – νυσταγμένο στυλάκι, που με μια φόρμα πάμε για καφέ και ψιλομελετάμε λίγο και τα μαθήματα του deree, μαζί με καφέ και κόζι… Ναι, ναι…κάντε μια βόλτα στα καφέ της παραλιακής και θα με θυμηθείτε…
Θα μπορούσαμε να λέμε άπειρες ιστορίες και απόψεις για τις διαφορές των δύο "κοινοτήτων"… αλλά φτάνει… γιατί δίνουμε και αξία στα lobbies…
Ήμαρτον… χαλαρώστε λίγο! Αποσυμπλεγματοποιηθείτε! Βγάλτε τις μάσκες… Στο "φτηνό" Λεκανόπεδιο Αττικής του Ελλάντα είμαστε… Όχι στο L.A.!!
24.4.08
KΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!
Καλό Πάσχα σε όλους και...το φλουρί στ΄αρνί! Προσοχή στους δρόμους και οδήγηση πάντα με ζώνη!
Κάντε σεξ, πιείτε, φάτε κια καύτε τα όλα!
Ραντεβού εδώ στην "Οδό Θεωρίας"...μετά το Πάσχα!
Κάντε σεξ, πιείτε, φάτε κια καύτε τα όλα!
Ραντεβού εδώ στην "Οδό Θεωρίας"...μετά το Πάσχα!
16.4.08
Βizzare Story!
Να λοιπόν ποιό επιλέγουμε να είναι το πρώτο άρθρο του blog μετά τα γενέθλια του πρώτου χρόνου! Ένα άρθρο που λάβαμε απó έναν φίλο - αναγνώστη! Μήνυμα αλλαγής μέσω της διαφορετικότητας! Ερμηνείες πολλές... Ο καθένας ας κρατήσει τη δική του.. κι ας μας την γράψει...εδώ...στην Οδό Θεωρίας!
"Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα,
κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι
πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν
παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της
πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του
και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση.
Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει
την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο
Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους
διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα,
κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του.
Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να
πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε. Για την
προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε
'υπερπολίτης' και αμολήθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα
για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε
αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν.
Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η
πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους
δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον
κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που
εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να
συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια
κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές
εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ
σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό.
Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.
Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες
θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη
ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες
σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας
ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το
καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να
επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους.
Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά
όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.
Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να
πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο
μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή.
Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων
που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική
του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να
δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα.
Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή,
ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα
εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα
σοκαριστικό.
Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον
δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος
αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το
κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει
δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και
της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές!"
"Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα,
κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι
πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν
παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της
πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του
και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση.
Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει
την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο
Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους
διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα,
κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του.
Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να
πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε. Για την
προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε
'υπερπολίτης' και αμολήθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα
για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε
αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν.
Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η
πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους
δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον
κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που
εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να
συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια
κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές
εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ
σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό.
Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.
Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες
θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη
ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες
σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας
ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το
καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να
επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους.
Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά
όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.
Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να
πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο
μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή.
Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων
που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική
του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να
δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα.
Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή,
ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα
εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα
σοκαριστικό.
Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον
δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος
αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το
κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει
δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και
της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές!"
7.4.08
ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ... (Η δημιουργία του blog!)
Από έρωτα λοιπόν... Ναι! Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα...Οκτώβρης του ΄98, κάπου στην Πλάκα...εκεί έξω από το σπίτι της Μελίνας (Μερκούρη)! Ο καιρός είχε γυρίσει... Έμοιαζε να περιμένει τη στιγμή για να ξεσπάσει μπόρα... Ποια μπόρα δηλαδή...που ένα ζευγάρι που περπατούσε λίγο πιο μπροστά από μένα, φαίνεται να είχε «προλάβει τον καιρό»... έχοντας αφήσει να ξεσπάσει η δικιά του μικρή (όπως εξελίχθηκε) μπόρα....
«Πραγματικά δεν ξέρω αν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι...» έλεγε ο ψηλός νεαρός στην κοπέλα. «Ούτε εγώ...Απορώ γιατί είμαστε μαζί...» αποκρίθηκε η γλυκιά κοπέλα με το άσπρο δέρμα και το μακρύ σπαστό καστανό μαλλί. Απομακρύνθηκαν... Κι εγώ με τη σειρά μου, έμεινα επίτηδες λίγο πιο πίσω για να μην τους φέρνω σε δύσκολη θέση... Η ένταση όμως ακουγόταν ακόμα καθαρά...
Το ραντεβού μου ήταν εκεί...στην Οδό Θεωρίας και Πάνου γωνία, έξω από το μουσείο Κανελλόπουλου... Μάλλον και το δικό τους...Αυτό που (ελπίζω) έμελλε να τους αλλάξει...(μου αλλάξει τελικά)...πολλά...
Λίγα μέτρα λοιπόν πριν φτάσω στο σημείο που έχω το ραντεβού μου, το ζευγάρι «παγώνει» και αρχίζει να τσακώνεται λίγο πιο δυνατά στη άκρη του δρόμου... Είχαν πια σταματήσει ακουμπισμένοι σε ένα πλατύσκαλο...
«Κουράστηκα» άκουσα να λεει ο νεαρός, ενώ εγώ ήμουν στο σημείο «0»...δηλαδή μπροστά τους και στα 5 μέτρα πιο κει...
«Πάγωσα» κι εγώ....Σιωπή...
Η κοπέλα κλαιει... κλαιει πολύ...
Γιατί; Αναρωτιέμαι... Τι μπορεί να έχουν να χωρίσουν δυο νέοι άνθρωποι (ήταν και δεν ήταν 20-21 χρονών) και να χαλάνε τις καρδιές τους έτσι...
«Αγκάλιασέ τη και συ ρε σκληρέ άντρα...», ήθελα να πω στον ψηλό... «Δεν τη λυπάσαι;» Και ήταν τόσο όμορφη...
Α! Σαν να με άκουσε... ξάφνου την πιάνει αγκαλιά, κι ενώ γαλήνεψε το αγριεμένο μέχρι εκείνη τη στιγμή πρόσωπό του, πιάνει μια απίστευτη βροχή, λες και άνοιξε ο ουρανός...
Αγάλματα και οι τρεις.... Εγώ (άσχετος), ο ψηλός και το...κλάμα!
Εγώ που να φύγω...; Λες και έβλεπα παλιά ελληνική ταινία, περίμενα το φινάλε...και το ραντεβού μου βέβαια...
«Σ΄αγαπώ» ακούω...
«Σ΄αγαπώ πολύ και είναι η πρώτη φορά που το λέω...»! Η βροχή μπλεκόταν με τα δάκρυα που πλέον είχαν κάνει την εμφάνισή τους και στο πρόσωπο του «φίλου» μας...
«Κι εγώ σ΄αγαπώ όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου, βασιλιά μου... μη με ξανακάνεις να κλάψω, σε παρακαλώ...»!«Ποτέ...»
Ο κόμπος στο λαιμό μου είχε μεγαλώσει απότομα και χωρίς να το καταλάβω... Δεν το πίστευα... Μαγική σκηνή με σκηνικό την Ακρόπολη και σκηνοθέτες τον Έρωτα και τον Καιρό...
Τη σκηνή εκείνη ακολούθησαν σίγουρα πολλές άλλες, που βρήκαν μαζί το ζευγάρι... Πότε καλά...πότε δύσκολα...
Εκείνο το βράδυ όμως... μπροστά μου δώσαν έναν όρκο... πως κάθε φορά που θα περνάνε μια δυσκολία... το ραντεβού τους θα ήταν εκεί...στην «Οδό Θεωρίας»...για να λύνετε έτσι...μαγικά όπως τότε...με μια αγκαλιά...
Δεν ξέρω αν το τηρήσανε ποτέ... Εγώ όμως σαν «συμπρωταγωνιστής»... το τήρησα... Οι στεναχώριες και οι δυσκολίες μου με βρίσκαν πάντα εκεί...στην ίδια γωνία... που σαν «κολυμπήθρα εξαγνισμού», με λύτρωνε από ότι με κρατούσε «κλειστό»!
Έτσι, «γεννήθηκε» λοιπόν και η «Οδός Θεωρίας», ως blog… Ως «βήμα» κατάθεσης σκέψεων, ιδεών, προβληματισμών, ώστε να μοιραζόμαστε μαζί τις ωραίες και τις άσχημες στιγμές της καθημερινότητάς μας και να «αποβάλουμε» γράφοντας ότι κρατάμε μέσα μας και θέλουμε να το μοιραστούμε... Σαν «διαδικτυακή κολυμπήθρα»...
Μια ιδέα που αφορμή είχε τον έρωτα...
Από έρωτα λοιπόν...να ΄μαστε εδώ...στην οδό της καρδιάς μας...στην «Οδό Θεωρίας»!
Χρόνια μας πολλά και ευχαριστούμε όλους αυτούς που έχουν γράψει στο blog τα σχόλιά τους, το χρόνο που διανύσαμε, με έστω και μια λέξη, για να κάνουν τις μέρες μας διαφορετικές και να μας θυμίζουν ότι κι εδώ...σε αυτή την απρόσωπη επικοινωνία του διαδικτύου, υπάρχουν φίλοι...
Να ΄στε καλά!
Συνεχίζουμε...
1.4.08
Η λίμνη των Ιωα..κύκνων!
Ξεκινάω να γράφω για ακούσματα και καταστάσεις που καθημερινά με...προβληματίζουν, με κάνουν να γελώ...να “κλαιω” και να αναρωτιέμαι...
Όαση στην ανία της καθημερινότητας μας, ήταν η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο θέατρο του Badminton... "Η λίμνη των κύκνων στον πάγο"! Μαγική, θα λέγαμε...!
Οι σκέψεις οι ριμάδες δεν σταματάνε να τρέχουν όμως, ακόμα και την ώρα τούτη...
Στην αίθουσα γύρω μου, έβλεπα ότι ανάμεσα στους 2000 ανθρώπους, που παρακολουθούσαν την παράσταση, ήταν πολλά μικρά παιδιά! Η αφοσίωσή τους στο θέαμα...μοναδική! Κοιτώντας τα λοιπόν, σκέφτηκα πως μάλλον «οι κύκνοι ήταν Έλληνες»! Το είδα στα μάτια των παιδιών αυτών... Ξέρετε... οι έλληνες έχουμε την κουλτούρα και την ωριμότητα να αντιληφθούμε και να γίνουμε δέκτες ωραίων στιγμών πολιτισμού και τέχνης...
Άλλωστε ο πολιτισμός είναι μέσα μας από τη μέρα που γεννιόμαστε... Αρκεί να το αντιληφθούμε...και να το κάνουμε πράξη σε όλες τις δραστηριότητες της κοινωνίας μας...σε όλες τις "λίμνες"...
Η ατυχία της χώρας μας έλεγα πάντα, ήταν, είναι και θα είναι η γεωγραφική της θέση... βλέπετε οι λαοί που περιβάλλουν τα σύνορά μας, δεν είναι δα και πρότυπα πολιτισμού...
Πολιτισμού που δείχνει σίγουρα να λείπει από τους γείτονες Σκοπιανούς, όπου καθημερινά μέσω του τύπου και κυρίως του διαδικτύου, δίνουν τον δικό τους βρώμικο προπαγανδιστικό αγώνα για την ονομασία που αποζητούν... Άλλοτε δείχνοντας την ελληνική σημαία με σβάστικα στη θέση του σταυρού, άλλοτε με τον Μέγα Αλέξανδρο να φτύνει από ψηλά τον...μισό χάρτη της Ελλάδας...
Ναι, βέβαια... «Η Δημοκρατία της Μακεδονίας», διαβάζω σε ένα blog, «φτάνει ως τα Ιωάννινα!»
Και πάνω εκεί που διάβαζα....
Σσσσσσσσσς..... μα τι είναι αυτό που ακούω μόλις στο ράδιο...;
«Πατέρας και γιος στα Γιάννενα επιτέθηκαν σε νεαρό φοιτητή και του έκοψαν το αυτί με μια δαγκωνιά! Ο νεαρός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι είναι αδύνατη η συγκόλληση... Το περιστατικό έλαβε χώρα κοντά στη λίμνη της πόλης!»
Όχι ! Αυτοί σίγουρα δεν είναι έλληνες... και σίγουρα δεν είναι «κύκνοι»...
Ρε, μπας κι έχουν δίκιο οι Σκοπιανοί;
Ήμαρτον...
Υ.Γ.1: Επιβεβλημένη η απόφαση της κυβέρνησης για άσκηση ΒΕΤΟ έναντι των..."ΗΠΑ"! Το οφείλουμε στην ιστορία μας, το οφείλουμε στο αύριο τη χώρας... Από πολλές.... ΣΚΟΠΙΕΣ!
Υ.Γ.2: Μήπως να φεύγαμε εμείς από το ΝΑΤΟ για να μπει η Verdarska; Άλλωστε, μόνοι μας είμασταν πάντα...μόνοι μας θα μείνουμε και μετά!
Καλό μήνα αδέρφια!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)