Σ΄αγαπώ... Ο πατέρας σου...

Tην ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα… και αυτό φοβάμαι πως δεν θα αργήσει να γίνει…Κάνε υπομονή…

Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου και με ανείπωτη λαχτάρα περίμενα τον ερχομό σου… Και όταν το θαύμα έγινε, από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!

Αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω ή αν δυσκολεύομαι να ντυθώ, δείξε κατανόηση… Θυμήσου, με πόση υπομονή ξόδευα ώρες ατελείωτες να σε βοηθώ…

Αν επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα 2 και 3 φορές μη με παρεξηγήσεις… Ακουσέ με… Όταν ήσουν μικρός έλεγα πολλές φορές την ίδια ιστορία για να σε πάρει ο ύπνος…

Όταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ… Το πιο σημαντικό είναι ότι είμαστε μαζί και συζητάμε και όχι το θέμα της συζήτησης…

Όταν δεν θέλω να φάω, μη με πιέζεις, ξέρω πολύ καλά πότε πρέπει και πότε όχι…

Όταν τα πόδια μου δεν μου επιτρέπουν να περπατώ, εσύ δώσε μου το χέρι σου να κρατηθώ… Το ίδιο έκανα κι εγώ όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα…

Σ΄αγαπώ…

Ο πατέρας σου.

(Το γράμμα, έφτασε στη "Οδό Θεωρίας" με e-mail... Όχι από τον συγγραφέα του... Από τον πατέρα μου...)

Κοίταξε δίπλα σου...

Δεν αντέχω ρε γαμώτο τον πόνο... Όχι τον σωματικό...Όχι κάποιον ανύπαρκτο (δόξα τον Θεό) δικό μου! Τον πόνο στα μάτια των ανθρώπων που βλέπω καθημερινά γύρω μου! Αλήθεια... M΄ενοχλεί... Δεν θέλω να γίνω ούτε Ξανθόπουλος, ούτε Διανέλος...απλά "πλακώνομαι" όταν "διαβάζω" τον πόνο στα μάτια των γύρω μου...

Σήμερα, μέσα σε ένα αυτοκίνητο δίπλα μου, στην κίνηση της Κηφισίας, "ταξίδευαν" ένα ζευγάρι τέτοια μάτια... Μια γυναίκα εκεί γύρω στα 50 με τη ζωή χαραγμένη στις ρυτίδες της να με κοιτάει με ένα ύφος σαν να θέλει να φωνάξει βοήθεια! Δεν ήξερα πως να αντιδράσω, ούτε αν έπρεπε να της μιλήσω και να τη ρωτήσω τι έχει... Ποιος ξέρει σκέφτηκα απλά και πάτησα γκάζι για να αποφύγω πιο γρήγορα την "μαύρη" πρωινή εικόνα που με "κάρφωσε"... Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ένιωσα τόσο λίγος που δεν μπόρεσα να κάνω κάτι... Ξέρω, ίσως ακούγεται υπερβολικό, αλλά έτσι ένιωσα...

Σε μια περίοδο που με προβληματίζουν θέματα δουλειάς και προσωπικής εξέλιξης - η επόμενη μέρα ή σελίδα μου δηλαδή - η σκέψη να τα παρατήσω όλα και να κάνω κάτι να βοηθήσω όλους αυτούς τους καταπονεμένους που ζουν ανάμεσά μας, έκανε "παρέλαση" μέσα μου πιο πολύ από ποτέ! Βέβαια... Πάντα με προβλημάτιζαν τέτοιες ιδέες... Από μικρός... Κάθομαι και παρατηρώ ώρες τους ανθρώπους και μελετάω την κάθε τους κίνηση, ματιά ή λέξη!
Έχω ξαναγράψει πέρσι, για 2 ξεχωριστές περιπτώσεις που είχα συναντήσει στο κέντρο της Αθήνας, ένα Σάββατο και είχαμε αναλύσει και τα προσωπικά τους δράματα...
Μην ζείτε στον όμορφο κόσμο που θέλουμε να βλέπουμε γύρω μας... Υπάρχει τρομερή φτώχεια και δυστυχία στον κόσμο, στην Ελλάδα, στη γειτονιά μας...

Την Παρασκευή βρέθηκα με μια παρέα στο φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια... 2 εικόνες σε μια "σκηνή"! Οι νέοι "Κομουνιστές" με τα trendy ρούχα σε δήθεν ανεξάρτητη χύμα φάση, αλλά με το χρήμα να "μιλάει" επάνω τους και στα πρόσωπα τους και τα τζιπ τους να στοιβάζονται απ΄εξω... και οι πραγματικά ταλαίπωροι προλετάριοι και αυθεντικοί εκπρόσωποι του σοσιαλισμού, των 45-50+, με την αγωνία της επόμενης μέρας και τον μόχθο στα μάτια τους να στέκονται εκεί..."γυμνοί" παρατηρητές της εξέλιξης των πιστεύω τους... Τι έχουν δει σκεφτόμουν αυτοί οι άνθρωποι, τι έχουν ζήσει και πόσο ξένοι τους φαίνονται αυτοί που... μισογέμιζαν τη μισοάδεια πλατεία της κεντρικής εξέδρας... Πόσο πολύ έμοιαζαν τα μάτια της γυναίκας που είδα σήμερα το πρωί με τα δικά τους...

Έχω πειστεί πλέον, πως βασικός παράγοντας της τρέλας και της δυστυχίας που πλημμυρίζει την κοινωνία μας, είναι οι απίστευτα πιεστικοί ρυθμοί ζωής και η έλλειψη προσωπικού χρόνου, που ως κόστος έχει το χάσιμο του εαυτού μας και της ίδιας μας της ζωής! Μείνετε προσγειωμένοι φίλοι μου και κοιτάξτε και λίγο γύρω σας... Απλώστε τα χέρια σας αν χρειαστεί να βοηθήσετε... ΔΕΝ ΔΑΓΚΩΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ! Δεν λέω να αφομοιωθούμε...απλά να μην κλείνουμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας στα "άσχημα", στον πόνο και τις κακουχίες που υπάρχουν δίπλα μας!

Όλα τριγύρω αλλάζουν...μα εμείς ας μείνουμε ίδιοι!

H γειτονιά μου δεν είναι όπως παλιά... Αλλάξανε τα χρώματά της...Άλλαξε και η μυρωδιά της... Τα χρώματα από τα πεύκα και τις βουκαμβίλιες, έχουν αντικαταστήσει ψεύτικα λουλούδια για να αντέχουν στον χρόνο... Τη μυρωδιά των φαγητών της Κυριακής έχει αντικαταστήσει το καμένο λάδι από τα παρακάτω fastfoodαδικα...

Μα...ΝΑΙ...κοίτα...αλλάξαν όμως και οι άνθρωποι γύρω μας...αλλάξαμε κι εμείς... Αλλάζει η ζωή μας γενικά! Οι φίλοι μου άρχισαν και μας μοιράζουν όλο και περισσότερες χαρές με τη συνέχιση του γένους τους... Άλλοι φίλοι μου και γνωστοί, σηκώθηκαν μια μέρα και αποφάσισαν ότι είναι καλύτεροι από τους διπλανούς τους και σταμάτησαν να μιλάνε με αυτούς... Οι κολλητοί μου γίνανε πλέον 3 παρέες διαφορετικές... Οι νεότερες γενιές δεν ξέρουν να επικοινωνούν γιατί ποτέ κανείς δεν τους έμαθε... Η δικιά μας γενιά, των 30+ τρέχει να μην χάσει το τρένο... Και οι αξίες...πήγαν στ΄ανάθεμα... Οι 40+ απλά παλεύουν δίχως τέλος κι αρχή... Και όλα τριγύρω αλλάζουν...
Στο facebook προχθές είχα δεχτεί έναν καταιγισμό από κουίζ που αν τα επέλεγες, θα μάθαινες "Τι είναι αυτό που ζητάνε οι άντρες επιτέλους" και κάποιο άλλο το οποίο ρωτούσε "Πόσο εύκολα θα κεράτωνες τη σχέση σου"... Ωραία.. Σκέφτηκα! Τώρα μάθαμε ακριβώς τι γίνεται... Χάλι... Έλεος...! Κι όμως μέσα από αυτές τις virtual αλήθειες, καταλαβαίνεις την αλλαγή στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης.
Ένα πρωί ένας φίλος ξύπνησε και ανοίγοντας το κινητό του, "έσκασαν" 3 μηνύματα! Το 1ο έγραφε, "Δείξε μου τον τρόπο, κι αν θέλει κι άλλο κόπο.. εγώ θα προσπαθώ...". Το 2ο συνέχιζε κι έλεγε, "Σ΄αγαπώ, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να σε κρατήσει κοντά μου...το ξέρω!". Και το τρίτο έλεγε, "Είμαι ηλίθια... κάνω τα πάντα για να σε χάσω!".
Στο παραπάνω κρεσέντο το συμπέρασμα που βγαίνει, είναι ότι σε 3 μηνύματα, ο σημερινός άνθρωπος, σε απόλυτη σύγχυση πέρασε 3 διαφορετικά στάδια απολογισμού συναισθημάτων, που πολύ απλά θα έβγαζαν ξεχωριστό νόημα αν τα συζητούσε από κοντά και υπήρχαν αμοιβαίες ανταλλαγές απόψεων και θέσεων... Με τον φόβο της αμεσότητας όμως και της ενδεχόμενης απόρριψης που προέρχεται από τις "ασθενείς ψυχικές άμυνες" που έχουμε πλέον σαν κοινωνία, έχει χαθεί εντελώς η επικοινωνία και η ζωντανή ένταση των στιγμών και των λέξεων... Άσε που άλλα γράφεις, άλλα εννοείς κα άλλα καταλαβαίνει ο άλλος... Μην αφήνετε τα μηνύματα να γράφουν....ίσως λάθος τα μέσα σας!Βρεθείτε, αγκαλιαστείτε, κλάψτε, γελάστε, μιλήστε, βριστείτε... ΖΗΣΤΕ!
Σίγουρα, θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα ακόμα και να γράψω σελίδες ολόκληρες... Αλλά, ας γράψετε κάτι κι εσείς... Κι αν δεν γράψετε κάτι εδώ... Γράψτε κάτι στις καρδιές σας και τις καρδιές των γύρω σας... Αλλάξτε... Πως; Μα, παραμένοντας ίδιοι!Απλά ο εαυτό σας! Τα πράγματα είναι απλά...εμείς τα κάνουμε δύσκολα και οδηγούμαστε σε λάθος...μεταλλάξεις!

Η τοπική αυτοδιοίκηση αύριο... Kαποδίστριας 2

Παρακάτω δημοσιεύουμε άρθρο που μας εστάλη από φίλο του blog για άλλη μία "καυτή πατάτα" της Κυβέρνησης, που ήδη τρέχει... Χαιρόμαστε ιδιαιτέρως τη διαφορετικότητα των απόψεων και των προτάσεων για δημοσιεύσεις των φίλων της "Οδού Θεωρίας"!

"Είναι σίγουρο ότι σύντομα η Διοικητική Μεταρρύθμιση θα «ανακατέψει» το πανελλήνιο ως άλλο Ασφαλιστικό.
Μπορεί να μην υπάρξουν τόσες αντιδράσεις όπου θα μπλέκονται απεργοί, ΜΑΤ, δικαιώματα και κατακτήσεις πολιτών, οικονομικές μακροχρόνιες συνέπειες κλπ, γιατί απλά, πολύ απλά, όλα αυτά δεν θα είναι τόσο φανερά και ο πολίτης θα τα βλέπει λίγο μακριά από το άμεσο προσωπικό του συμφέρον.
Εδώ θα παιχτεί το μεγάλο παιγνίδι σε επίπεδο καθαρά πολιτικό ή πιο καθαρά κομματικό, που θα έχει μέσα του συγκρουόμενα κομματικά και οικονομικά συμφέροντα, σερβιρισμένα στο λαό από τις διάφορες ομάδες των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ανάλογα με τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετεί η κάθε μια..
Και σε όλα αυτά ο πολίτης θα είναι ένας απλός θεατής, που θα βρίσκεται στην αναμονή μέχρι να δει στο τέλος το λογαριασμό που θα πληρώσει, όταν όλα θα έχουν ολοκληρωθεί.
Μιλάμε για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση, που με απλά λόγια εκφράζει τις αλλαγές που ετοιμάζονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, δηλαδή στους Δήμους, τις νέες Περιφέρειες καθώς και το κεντρικό επιτελικό, λεγόμενο Κράτος.
Στο επίκεντρο της Διοικητικής Μεταρρύθμισης η επιχείρηση «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΙΙ».
Πριν λίγους μήνες ο κ. Κακλαμάνης, Δήμαρχος Αθηναίων, ως πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων & Κοινοτήτων Ελλάδος) ενημέρωσε όλους τους Δημάρχους, με έγγραφο που αναφέρει πως, το Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης(ομάδα αιρετών και επιστημόνων) σύντομα θα υποβάλλει στην ΚΕΔΚΕ τις προτάσεις του για τα προαπαιτούμενα της Διοικητικής Μεταρρύθμισης σε θέματα θεσμικά, οικονομικά και χωροταξικά.
Η ΚΕΔΚΕ , συζήτησε τις παραπάνω προτάσεις στο Διοικητικό της Συμβούλιο και ενημέρωσε τις Κεντρικές Ενώσεις των Δήμων της Χώρας (ΤΕΔΚ) προκειμένου με τις παρατηρήσεις και προτάσεις τους να διαμορφώσει η ΚΕΔΚΕ τις τελικές θέσεις της.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Ένα είναι σίγουρο, ότι ισχυροποιούνται οι Πελατειακές Σχέσεις, οι Κομματικοί Μηχανισμοί και τα μεγάλα Οικονομικά Συμφέροντα.

Τι κάνουμε εμείς; Επαγρυπνούμε και ετοιμαζόμαστε να αμυνθούμε από τους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι θα αρχίσουν πάλι να «ενδιαφέρονται σφόδρα» για το…καλό μας!" Χ.Δ.

Ανεκπλήρωτος έρωτας...

"Αυτό το άδειο βλέμμα στον καθρέφτη μου, κάπου το ξέρω καλά από παλιά..."!

"Και μετά κενό...και μετά τίποτα... Πίστευα πως αυτό που ζήσαμε θα κρατούσε για καιρό... Ίσως για πάντα... Και ξαφνικά...όλα χάθηκαν... Έσβησαν... Έτσι απλά... Και αυτό που έμεινε μέσα μου, με "τρώει" ακόμα... Αυτό το μισαδάκι... Αυτό το ανεκπλήρωτο... Αυτός ο έρωτας..."!(Από τα φανταστικά απομνημονεύματα ενός ερωτευμένου-βιβλίο που ίσως κυκλοφορήσει στο μέλλον).
Σίγουρα λίγο ή πολύ, όλοι μας έχουμε νιώσει ή νιώθουμε τα παραπάνω...

Η μαγεία του "ανεκπλήρωτου έρωτα" διαφέρει από φύλο σε φύλο... Στους άντρες μένει περισσότερο πόνος και απογοήτευση και το κρατάνε μέσα τους βαθειά, χωρίς να ξέρουν αν θα έχουν ξανά την...ευκαιρία...! Και σίγουρα μπορεί να γεράσουν και να μην έχουν καταλάβει τι έφταιξε... Και ειδικά που έφταιξαν οι ίδιοι...

Στις γυναίκες λειτουργεί αλλιώς... Σαν απωθημένο... Σαν κάτι που δεν κατάφεραν να κρατήσουν... και δεν έχουν μάθει έτσι... Σαν έναν αγώνα που έχασαν... Αλλά όχι μάχη... Παραμονεύουν... Και περιμένουν εκεί... Τη στιγμή που θα βρουν ευάλωτο τον "θύμα" και θα χτυπήσουν, για να ολοκληρώσουν με τον δικό τους τρόπο αυτό που άφησαν μισό... Κι εκεί..."Προσοχή...Τσακίζουν"!

Στο μυαλό μου, ο έρωτας δεν έχει κατηγορίες... Δεν τον ακολουθούν άλλοι τίτλοι... Είναι μια κατηγορία και ένας τίτλος μόνος του! Είναι απλά η ίδια η ζωή! Η αρχή και το τέλος... Της στιγμής, της ώρας, της ημέρας... της αιωνιότητας...

Μακάριος αυτός/ή που τον έζησε - τον ζει και θα συνεχίσει να το ζει...για πάντα και με κάθε τρόπο!

Στις "υποκατηγορίες" όμως ξεφυτρώνουν τα αγκάθια... Και στη συγκεριμένη "υποκατηγορία" του άρθρου μας, τα αγκάθια μέχρι κάποια ηλικία...γδέρνουν πολύ...μετά μένουν "ξερά" και αν προκύψει και ποτιστούν...μπορεί και να ξαναφυτρώσουν... Αλλά πιο δύσκολα, αφού η ωριμότητα πλέον σου έχει δώσει τα μαθήματά της και ξέρεις τι θες και γιατί...

Ο καθένας από εμάς ξέρει τι είναι το ανεκπλήρωτο γι΄αυτόν και για ποιόν είναι αυτός ο..."ανεκπλήρωτος". Και αν τύχει και κάποια στιγμή συναντηθούν... Τα μάτια παίρνουν τον πρώτο λόγο και μιλάνε όπως πρέπει. Εκεί διαβάζεις τα πάντα. Και τότε ξέρεις... Στα σίγουρα!
Ο αέρας μυρίζει... Και με το αόρατο μελάνι του γράφει μέσα μας...Όχι απαραίτητα αυτό που θέλουμε εμείς... Αλλά είτε θετικά, είτε αρνητικά μας δίνει να καταλάβουμε και να ξεκαθαρίσουμε ίσως μια και καλή την υποψία γαργαλητού που νιώθουμε στο στήθος μας και το κομπάκι στο στομάχι μας... Δηλαδή...
"Έχουμε τελειώσει..." ή "Σ΄έχω μέσα μου και κάποια στιγμή...Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε...".Προσωπικά, νιώθω τυχερός! Γιατί έχω ζήσει την πληρότητα του ανεκπλήρωτου έρωτα, έως το τέλος του και "είμαι καθαρός"...

Έως πότε όμως;

Μα, εως τον επόμενο βέβαια...!

Όταν η φύση "ζωγραφίζει"...

Και να που είμαστε πάλι εδώ… Στην «Οδό Θεωρίας»… Στην πιο όμορφη διαδικτυακή παρέα… Και πάνω που νόμιζα ότι ξεχαστήκαμε… Όχι βέβαια!

Πριν 6 μήνες περίπου, σε μία βόλτα του μόνιμου «φίλου» μου τα τελευταία 3 χρόνια…του Ραμόν…έγινε η μοιραία συνάντηση! Εκεί γνωρίσαμε την Μπόνυ… Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος! Με την πρώτη ματιά! Με την πρώτη ανάσα!
Από τότε κρατήσαμε μια επαφή…Όχι στενή… Η μοίρα όμως είχε αποφασίσει και η απόφαση ήταν οριστική… Και οι δύο πλευρές θέλαμε όσο τίποτα άλλο, μια μέρα να «ενωθούμε»… Έτσι κι έγινε! Ήταν Ιούνιος όταν το ραντεβού είχε κλειστεί κάτω από το σπίτι μου…
Όταν την είδαμε, όλα μοιάζαν μαγικά… Εκείνος πιο όμορφος από ποτέ, με ένα κόκκινο μαντήλι στο λαιμό του (αλά Παπάζογλου)… Εκείνη, το ίδιο...έλαμπε κι έμοιαζε (δεν ξέρω αν ένιωθε) έτοιμη για τη μεγάλη αυτή στιγμή!

Λίγα δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για να ενωθούν οι γλώσσες τους και να ξεκινήσουν τα χάδια… Η συνέχεια… Συγκινητική… Τα 2 σώματα έγιναν 1! Εκείνη εξουθενωμένη μετά την πολύωρη επαφή, είχε ξαπλώσει στο γκαζόν και χαλάρωνε… Είμαι σίγουρος, πως αν είχε και τσιγάρο εκείνη την ώρα, θα το έκανε!
Εκείνος…με τα πόδια κομμένα από την υπερπροσπάθεια, έκανε την υπέρβαση! Πήγαινε και προσπαθούσε να κουβαλήσει νερό με το στόμα του και να το αφήσει με τρυφερότητα στο στόμα της γυναίκας του, θέλοντας έτσι να την ξεδιψάσει και να τη δροσίσει!!!
Απίστευτα πράγματα! Πιο απίστευτες και οι λεπτομέρειες που είχαν προηγηθεί κατά τη διάρκεια της πράξης…

Οι μέρες πέρασαν… Το ζευγάρι χάθηκε… Ούτε να μιλήσουν μπορούσαν… Ούτε να βρεθούν… Ίσως δεν έπρεπε… Ίσως δεν έτυχε…
Απογεύματα ολόκληρα ο Ραμόν αγνάντευε μελαγχολικός τη θάλασσα, που απλωνόταν μπροστά από τη βεράντα του και σκεφτόταν… Τι σκεφτόταν μόνο αυτός ξέρει…

Η Μπόνυ, είχε ξεκινήσει τον δικό της Γολγοθά… Βλέπετε η μέρα που είχε βρεθεί με τον Ραμόν, την είχε στιγματίσει… Της είχε αφήσει μέσα της κάτι…
Ναι! Η Μπόνυ ήταν έγκυος! Σε λίγες μέρες θα έφερνε στον κόσμο τα παιδιά του Ραμόν! Όπως κι έγινε!
Η περίόδος της κυήσεως είχε τα απρόοπτά της… Τις πρώτες μέρες, 2 αποβολές ήρθαν να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά της ζωής μας… Οι σκέψεις όλων μας ήταν ότι το όνειρο χάθηκε ή…χανόταν…προς το παρόν…

Το απόγευμα της 20ης Αυγούστου, μόλις είχα μπει σπίτι από τη δουλειά… Ο Ραμόν με περίμενε στην πόρτα… Μόλις τον βλέπω τραντάχτηκε ολόκληρος!
«Τι είναι αγάπη μου;» του λέω…
Εκεί έβγαλε κραυγή πόνου… σχεδόν ομιλία… Όπως συνηθίζει να κάνει πολλές φορές σε μένα…
Κάτι θέλει να πει σκέφτηκα…
Και όντως κάτι ήθελε να πει…
Την ίδια στιγμή η Μπόνυ, όπως με ενημέρωσαν οι «γονείς» της λίγη ώρα μετά, γεννούσε 7 υγιέστατα καθαρόαιμα boxer!
Το ένστικτο του πατέρα είχε «μιλήσει»… Ο Ραμόν ήταν ήδη μπαμπάς και το είχε νιώσει… Είμαι σίγουρος…
Η χαρά μας ήταν τεράστια! Η λαχτάρα μας να δούμε τα νέα «μέλη» της οικογένειάς μας ακόμα πιο μεγάλη… Έτσι το Σάββατο βρεθήκαμε κοντά στην Μπόνυ και στα μικρά της… Στη θέα τους «παραλύσαμε»… Στη ματιά της μάνας (Μπόνυ) «παγώσαμε»… Κάθε boxerini ήταν λίγο μικρότερο από μια ανδρική παλάμη!Θεϊκή ομορφιά! Σοκαριστικό αν σκεφτεί κανείς την εξέλιξη τους και την ολοκλήρωση της σωματικής τους δομής! Και τα 7 θέλαν με κάθε τρόπο να ακουμπάνε ένα σημείο της μάνας τους… Και η μάνα εκεί «κέρβερος»! Με αγωνία στο βλέμμα της, κάθε φορά που παίρναμε ένα κουτάβι στα χέρια μας, παρακολουθούσε που το πάμε και τι το κάνουμε… Βλέπετε, ο άντρας του σπιτιού της έλειπε, αφού έτσι πρέπει τις πρώτες μέρες και η βασίλισσα Μπόνυ είχε επωμιστεί όλους τους ρόλους για τις πρώτες μέρες… Ναι η Μπόνυ… Σαν μια κανονική γυναίκα…Σαν άνθρωπος κι αυτή… Σαν την εικόνα του μελαγχολικού Ραμόν στο μπαλκόνι… Σαν εμάς…
Τελικά, όταν η φύση ζωγραφίζει… δεν κάνει διακρίσεις στα ζωντανά και φτιάχνει έργα τέχνης ανεκτίμητης αξίας!

Επιστρέψαμε κι έχουμε πολλά να πούμε...

Έρχονται...όλα εδώ...στην "Οδό Θεωρίας"!

Διακοπή για...διακοπές!

Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας...αφού φεύγουμε για διακοπές! Η "Οδός Θεωρίας" θα λείψει λοιπόν για κάποιες μέρες, για να γεμίσει νέες εικόνες, εμπειρίες και στιγμές και να επιστρέψει εδώ...στην παρέα μας να τα "καταθέσει" όλα!
Καλό μήνα αδέρφια και καλά να περάσετε ότι κι αν κάνετε! Και κάντε πολλά...!
Ραντεβού; Που αλλού... Πάντα εδώ... Στην "Οδό Θεωρίας"!

Σου γράφω ένα γράμμα...

«…Όχι πως θέλω να στο δώσω…Έτσι απλά για να μιλήσω λίγο μαζί σου…»!
Πόσοι και πόσοι δεν έχουν ταξιδέψει, ερωτευτεί, κλάψει , γελάσει, πονέσει…διαβάζοντας ή γράφοντας κάποιο γράμμα! Η δύναμη του γράμματος ήταν, είναι και θα παραμείνει μοναδική… Ένα γράμμα είναι τόσο διαχρονικό όσο και μια φωτογραφία!

Τα γράμματα ανά εποχές, έχουν δώσει παρηγοριά κι ελπίδα, σε πολέμους…., ανάσα και προσμονή, σε μακρινές αγάπες… κουράγιο και δύναμη σε ασθενείς και καταπονεμένους…

Στις γενικές σκέψεις που έκανα προχθές για το άρθρο μας…εδώ… σκεφτόμουν αλήθεια αν έχω κάνει καλά που πέταξα κάποια γράμματα του παρελθόντος… Ερωτικά βέβαια τα περισσότερα… Τα φιλικά…τα έχω κρατήσει!
Τη βλακεία της πράξεως μου (έτσι κατέληξα τελικά ανεξαρτήτως της αξίας του αποστολέα), ήρθε να επιβεβαιώσει και η άποψη μιας φίλης, που και αυτή πιστεύει, όπως μου είπε, στην συναισθηματική και διαχρονική αξία των γραμμάτων! Κάποια από αυτά βέβαια έχουν μείνει… Ίσως αυτά τότε… που «ξεκαθάριζα» τα «ξεθωριασμένα» να είχαν μεγαλύτερη αξία μέσα μου… Αλλά τέλος πάντων…

Αλήθεια τι αξία έχει να πετάξεις ή να κάψεις τα γράμματα του παρελθόντος όταν το ίδιο το παρελθόν δεν σου λέει πια τίποτα ή ακόμα χειρότερα το αντίθετο, δηλαδή δεν έχεις καταφέρει να αποκοπείς από αυτό! Κίνηση αλλαγής (απλά), κίνηση φόβου (για να μην κυλήσεις πάλι διαβάζοντας τα), κίνηση εγωισμού για να δείξεις ότι «το έχεις» το θέμα ή κίνηση αποφυγής καβγά με την επόμενη σχέση, αν πέσει στην αντίληψή της/του κάποιο από τα γράμματα του παρελθόντος που δεν ήσασταν μαζί! Άρα; «Για να τα κρατάς… τον/την σκέφτεσαι!».
Αυτά είναι τα λάθη…που σχεδόν όλοι τα έχουμε κάνει ή δεχτεί!

Το πρώτο μου γράμμα το είχα στείλει σε ηλικία 16 χρονών σε μια Αγγλίδα τουρίστρια, τη Nicole, από το Μάντσεστερ, που είχα «γνωρίσει» στη Ρόδο και μετά ήταν ο μόνος τρόπος για να κρατήσω οριακά ζωντανή…την ανάμνηση! Το πανηγυράκι κράτησε για…2 αλληλογραφίες… Ναι…τόσο πολύ!

Τα πιο ωραία γράμματα όμως…τα περισσότερα και τα πιο αγνά… τα είχα γράψει στην Τ.! Η πρώτη μου αγάπη…η πρώτη που με έμαθε πως γράφουν γράμματα…πως τα διαβάζουν και τι «δύναμη» έχουν αυτά…!
Γράμματα σε card postal, γράμματα σε χαρτιά Lacta, γράμματα σε ατελείωτα άλλα χαρτιά και κάρτες… γράμματα σε τοίχους…!
Πριν λίγο καιρό δάκρυσα, διαβάζοντας ένα από αυτά… Ήταν από τα τελευταία…τότε… Δεν δάκρυσα τόσο για αυτά που διάβαζα…όσο για αυτό που είδα και θυμήθηκα…
Επάνω στο χαρτί… μουτζουρωμένες κάποιες λέξεις από δάκρυα που είχαν στάξει τότε γράφοντάς το… Θυμάμαι και γιατί…

Ωραία χρόνια… Ούτε κινητά… Ούτε sms… Ούτε e-mails… Ούτε facebook και μαλακίες… Αθώα χρόνια… Αυθόρμητες σκέψεις και στιγμές…

Τη «μαγεία» των γραμμάτων την έχουμε δει να ξεδιπλώνεται και σε πολλές ταινίες… Μια από αυτές…να… που πρόχειρα θυμάμαι… είναι το “Il Postino”! Μοναδικό!

Για τραγούδια τι να πούμε…; Άπειρα! Πόσοι και πόσοι έχουν εμπνευστεί και πόσοι τα έχουν τραγουδήσει…

Πόσο όμορφα θα ήταν να επικοινωνούσαμε ξανά όλοι μας με γράμματα… Μακριά από κάθε τι…άχρωμο και κενό που μας προσφέρει σήμερα η τεχνολογία και ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Ας θυμηθούμε πως είναι πάλι να ζεις… Όπως παλιά… Έτσι!

Ε; Τι λέτε; Το κάνουμε; Αλλά να τα κρατήσουμε αυτή τη φορά…!

«… Η ώρα πήγε 12…σ΄αγαπώ…όπως στις 11…στις 10…στις 8…»!

Γεια χαρά…

Τι είναι αυτό;

Όταν μια ταινία μικρού μήκους, αγγίζει τόσο ευαίσθητες χορδές στην ψυχή μας, τότε χαρακτηρίζεται ως ταινία μεγάλου βάθους… ή ακόμα-ακόμα μεγάλης αλήθειας… Πριν λίγους μήνες λοιπόν είδαμε μια τέτοια ταινία με τίτλο «Τι είναι αυτό;»!
Η ταινία μας δείχνει ένα νεαρό άντρα να διαβάζει εφημερίδα σε ένα παγκάκι κήπου καθισμένος δίπλα από έναν γέροντα που χαμένος στο…άπειρο, καθηλώνει τη ματιά του σε ένα σπουργίτι που καθόταν σε ένα κλαρί… Τότε, λοιπόν ρωτάει τον νεαρό…
«Τι είναι αυτό;»
«Σπουργίτι πατέρα»
Δεν περνάνε λίγα δευτερόλεπτα και η ερώτηση επαναλαμβάνεται…
«Τι είναι αυτό;»
«Σπουργίτι είπαμε πατέρα…»
Η ίδια ερώτηση επαναλήφθηκε…
«Τι είναι αυτό;»
«Σπουργίτι γαμώ την τρέλα μου… Σπουργίτι… Γιατί το κάνεις αυτό; Θες να μου σπάσεις τα νεύρα;»

Ο πατέρας σηκώνεται από το παγκάκι και κατευθύνεται προς το εσωτερικό του σπιτιού. Βγαίνοντας μετά από λίγο, κρατούσε στα χέρια του ένα παλιό ημερολόγιο…
Πλησιάζει το γιο του…του το δίνει και του λεει... «Διάβασε εδώ»!
Ο γιος ξεκινάει και διαβάζει…
«Ένα απόγευμα ο γιος μου σε μικρή ηλικία με ρώτησε κοιτάζοντας ένα σπουργιτάκι σε ένα δέντρο «Τι είναι αυτό;»… Εγώ του απάντησα με χαμόγελο πως είναι ένα σπουργίτι… Την ίδια ερώτηση έκανε 27 φορές… Την ίδια απάντηση του έδωσα όσες φορές ρώτησε και πάντα με τη ίδια αγάπη και το ίδιο χαμόγελο…

Ο γιος ξεσπάει σε κλάματα και αγκαλιάζει τον πατέρα του ζητώντας του συγγνώμη…

Η ιστορία αυτή μας είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση για τη διεισδυτικότητα της σε ένα θέμα που μας διαφεύγει σε όλους… Την αντιστροφή των ρόλων γονιού με παιδί, όταν ο πρώτος γερνάει και τον εύκολο εκνευρισμό και επιθετική αντιμετώπιση, σε αυτούς που πάσχισαν μια ζωή για να μας μεγαλώσουν και να μας δουν μια μέρα να τους βρίζουμε…

Το άρθρο αυτό (περίπου), θέλαμε να το γράψουμε τότε… Για κάποιο λόγο δεν το γράψαμε.

Χθες το πρωί κι ενώ βγήκα από το σπίτι να πάω στη δουλειά, τα αυτιά μου ακούσανε μια φωνή να λέει… «Αν το ξανακάνει αυτό, δεν θα σου δώσω σήμερα να φας… Κατάλαβες;»! Η πρώτη σκέψη μου ήταν ότι κάποια μητέρα απευθυνόταν στο παιδάκι της… Χα! Έλα που όμως που τελικά ήταν κάποιο «κοριτσάκι», εκεί γύρω στα 45 , που μιλούσε έτσι στη μητέρα του…

Ένιωσα χάλια… Στεναχωρήθηκα… Και στεναχωρήθηκα περισσότερο όταν είδα την ηλικιωμένη γυναίκα να σκύβει το κεφάλι, σαν να ντρεπόταν…σαν μικρό παιδί…

Η μέρα μου επιφύλασσε συνέχεια στο θέμα μας, αφού μπαίνοντας στο αυτοκίνητό μου και βάζοντας Δίεση να ακούσω, μια συνεργάτιδα του σταθμού που κάνει που και που κάποιες παρεμβάσεις…ζωής… Εξιστόρησε τη δική της προσωπική ιστορία με την ανάλογη συμπεριφορά στην ηλικιωμένη μητέρα της! Το σημαντικό όμως είναι ότι η συγκεκριμένη συνάνθρωπος, κατάλαβε το λάθος της και βγήκε μάλιστα να το μοιραστεί με κόσμο για να εξιλεωθεί…κατά κάποιον τρόπο…

Μην αγνοείται τους μεγάλους ανθρώπους… Μην τους φέρεστε σαν να είναι παιδάκια που πρέπει να τους μάθετε τρόπους… Δεν μαθαίνουν… Τα παιδάκια η φύση τα καλεί και τα προκαλεί να πρέπει να μάθουν κάποια πράγματα… Τους γέροντες όμως η φύση τους «διώχνει» και τους «αγνοεί» αφήνοντας τους να ζουν πολλές φορές στον δικό τους κόσμο… Σε ένα κόσμο που δεν έχουν επιλέξει οι ίδιοι και σίγουρα δεν θα τους επέτρεπε η αξιοπρέπεια τους να επιλέξουν!
Σεβαστείτε τους ηλικιωμένους… Σεβαστείτε τους γονείς σας… Μην τους ξεχνάτε…και μην ξεχνάτε ποιοι είναι…που ήταν…και ποιοι είστε και που ήσασταν…
Και αν κάποια μέρα σας ρωτήσουν, «τι είναι αυτό;»… Απλά απαντήστε τους… Όσες φορές…Καλημέρα μπαμπά… Καλημέρα μαμά…

(Σημ.: Η ταινία «Τι είναι αυτό;» είναι του Κωνσταντίνου Πιλάβιου και παιζόταν πριν από την ελληνική ταινία «Το φιλί της ζωής»).