Τα μπουζούκια, tips και η ψυχολογία του "λουλουδορίχτη"!

-Κάνε μου «Ψαλίδι»…
Tα μισά….

-Μα…

-Τα μισά…

Ένας μίνι διάλογος που καθημερινά παίζεται κυρίως στα πρώτα τραπέζια των μπουζουκομάγαζων!

Η ψυχική ανακούφιση του «λουλουδορίχτη», όπως ονομάζουμε τον «αθλητή» ρίψης λέλουδων στας πίστας, δεν συγκρίνεται με καμία άλλη… Η κατηγορία αυτή των «πολεμιστών» της πίστας και των τραπεζιών, είναι τόσο μοναδική, όσο και ξεχωριστή!

Ο «επαγγελματίας», ξέρει πως, που, πόσα και πότε θα τα ρίξει… Τη στιγμή μάλιστα που τα ρίχνει, δεν σκέφτεται καν τον λογαριασμό στο τέλος… Μετά παθαίνει…

Το συγκεκριμένο «άθλημα», μου έλεγε κάποιος φίλος ότι είναι από τα ακριβότερα όπως το σκι π.χ., και για λίγους!

Στο πρώτο συμφωνώ. Στο δεύτερο δεν συμφωνώ. Στα μπουζούκια μιλάει η ψυχή και όχι η τσέπη! Τις μεγαλύτερες «ζημιές» τις έχω δει να γίνονται από όχι και τόσο οικονομικά ευκατάστατους, γνωστούς και φίλους! Κι όμως… κάνανε όργια!

Το σεκλέτι της καρδιάς και ο πόνος της δεν μαζεύεται εύκολα…Έτσι στην πρώτη νότα σε μινόρε…μπορεί να φύγει και…κήπος ολόκληρος αν αγγίξει χορδές συγκεκριμένες!

Μέρος των λουλουδιών είναι και το παιχνίδι στο τραπέζι σου ή και σε άλλα τραπέζια γύρω, με τα δύο φύλλα να εξαπολύουν ριπές . το ένα στο άλλο, σε ένδειξη αποδοχής κι επιθυμίας…

Τip 1: Οι δίσκοι με τα λουλούδια διαφέρουν από μαγαζί σε μαγαζί!
Π.χ. Πέγκυ Ζήνα (πλαστικό κόκκινο πιατάκι), Θεοδωρίδου – Μαζώ (καλαθάκι πλεξούδα μπαμπού) - (ΠΡΟΣΟΧΗ στους τραυματισμούς κατά τη ρίψη!), όπως και ο Κουρκούλης στο Posidonio, Μενιδιάτης – Στάμος (Αλουμινένιο ταψάκι).

Tip 2: Tα λουλούδια μπορούν να διαφέρουν!
Π.χ. Γαρύφαλλα πρώτης διαλογής και γαρύφαλλα Β’ διαλογής. Η διαλογή κυρίως αλλάζει με την επιλογή που γίνεται μετά τη λήξη του προγράμματος στα ήδη πεταμένα λουλούδια! Ότι έχει πέσει, ξαναμαζεύεται και αφού γίνει διαλογή των «αύθαρτων», από τα πατημένα και τα κατεστραμένα, «ξανασερβίρεται», για την επόμενη μέρα!
Επίσης, μην ξεχνάμε ότι σε κάποια κέντρα (κυρίως του Παπαθεοχάρη), Diogenis Studio, Arena κλπ. Έχουν επανέρθει οι αγαπημένες μας γαρδένιες. Αυτές, κοστίζουν κι ελαφρώς περισσότερο, αλλά κυρίως τιμούν τα μεγάλα ονόματα, όπως… Μαρινέλα-Πάριος!

Τip 3 (και τρικ): Οι ποσότητες των λουλουδιών διαφέρουν από δίσκο σε δίσκο, αλλά και από μαγαζί…σε μαγαζί!
Π.χ. Παρατηρήστε πάντα ότι ο πάνω-πάνω δίσκος από τις 5άδες ή τις 10εκάδες που κουβαλάνε οι λουλουδούδες είναι ο πιο…γεμάτος και οι από κάτω είναι μισοάδειοι!

Πληροφοριακά μια σακούλα μαύρη σκουπιδιών γεμάτη από λουλούδια κοστίζει περίπου 20 €. Η σακούλα αυτή, βγάζει περίπου 50 δίσκους. Ο δίσκος χρεώνεται περίπου 15 € ο ένας κι έχει μέσα από 10-15 λουλούδια. Καταλαβαίνετε λοιπόν για τι κέρδη μιλάμε….

Sorry τώρα, γιατί βγάζω ακόμα λουλούδια από το πουκάμισό μου και ανάμεσα από τα μαλλιά μου…Μπλέχτηκαν στο gel ρε γαμώτο!

Φιλιά και καλές ρίψεις!!!

Ωωωωωωωωωωωωωπαααα!!! Ρίξε μέσα και τη λουλουδού ρε αλάνι!!!!

Ω, πόσο φοβάμαι τους ανθρώπους τελικά...

H μάνα μου, μου έλεγε πάντα πως... όταν γνώρισα τα ζώα…μίσησα τους ανθρώπους! Ε, δεν είχε άδικο… Κάθε φορά που νιώθω προδομένος από κάποια… ανθρώπινη συμπεριφορά…καταφεύγω στα μάτια του σκύλου μου του "Ρ"! Ναι, σε αυτά που με κοιτάνε όπως κανένα άλλο ζευγάρι ματιών δεν κοιτάει τόσο αθώα και συμπονετικά…
Το τελευταίο διάστημα (πολύ όμως), φαίνεται να δοκιμάζομαι σε πολλούς τομείς της ζωής μου και την προδοσία τη νιώθω στο πετσί μου από πολλές πλευρές… Το τι εστί προδοσία το έχουμε αναλύσει ήδη σε προηγούμενο άρθρο μας, αλλά κάθε μέρα γνωρίζουμε μια ακόμα πτυχή...

Ξέρετε…κάποιες φορές εμείς οι ίδιοι προκαλούμε την τύχη μας και τα δρώμενα της καθημερινότητας μας, με την όψη που βλέπουμε το κάθε νόμισμα. Κάποιες άλλες όμως, γινόμαστε μάρτυρες της πιο αδυσώπητης συμπεριφοράς των ανθρώπων. Του ψέμματος και της προδοσίας...
Πόσο ψεύτικοι έχουν γίνει οι άνθρωποι… Πόσο υποκριτές και πόσο λίγοι φαίνονται μπροστά στην αλήθεια…

«Φίλοι», που ξαφνικά γίνονται γνωστοί και στη συνέχεια…άγνωστοι κι εχθροί…

«Συνάδελφοι», που από την μια μέρα στην άλλη αλλάζουν συμπεριφορές κι εκεί που η βοήθειά τους σε σένα ήταν τόσο δύσκολο να επιτευχθεί…την επομένη γίνονται τα καλύτερα εργαλεία βοηθείας του επόμενου στόχου γλύψας και ανάγκης… Αυτοί που στο παίζαν αδέρφια…να σε δίνουν με τον πιο στυγνό τρόπο…σαν σύγχρονοι Ιούδες και μετά να εξαφανίζονται για να μην συνδέσουν τον «θάνατό» σου με τους ιδίους…

«Συνεργάτες», που όταν είσαι σε θέση ανάγκης γι΄αυτούς και τους συμπληρώνεις το «παζλ» του κοινωνικού τους status, σε έχουν θεό και μόλις πάψουν να σε έχουν ανάγκη, γίνεσαι καπνός και φούμο…

«Γυναίκες», που όταν ολοκληρώσουν την αφαίμαξη, «πετάνε» για άλλες «πολιτείες» κι εσύ δεν είσαι ούτε αρίθμηση σελίδας στο βιβλίο της ιστορίας τους…
Γυναίκες, που σε φτάνουν σε σημείο χιλιοστού από τα χείλια τους…και μετά στρίβουν γιατί…δεν πρέπει ή δεν γίνεται λόγω…κολλήματος! Γυναίκες που δεν έχουν τη δύναμη να σου πουν την αλήθεια και να σε κοιτάξουν στα μάτια…όπως ο "Ρ", ο σκύλος μου…

«Άντρες», που κοιτάνε πως θα ξεθυμάνουν την επιθυμία τους και την ανάγκη τους, επάνω σε γυναίκες που με αγωνία περιμένουν το φιλί τους και στηρίζουν τις ελπίδες τους, στο να πάρουν λίγη αληθινή στοργή και να νιώσουν ασφάλεια μέσα από την αγκαλιά τους! Άντρες που ξέχασαν το φύλλο τους και το πώς πρέπει να φέρονται και να ξηγιούνται… Ντόμπρα… Αντρίκια όπως λέει και η ίδια η λέξη! Άντρες που με ψευτομαγκιά και αλητεία, καταφέρνουν να «βιάσουν» κάθε υπόλειμμα ευαισθησίας των γυναικών που αφέθηκαν σε αυτούς…

Βέβαια για τις δύο τελευταίες κατηγορίες της αναφοράς μου και οι μεν και οι δε…τα ζητάει ο κωλαράκος τους… Και οι άντρες που γεννήθηκαν χορηγοί (όπως μας έγραψε άλλος φίλος σε προηγούμενο άρθρο) και θύματα και τους ελκύει μόνο η πουτανιά και η τρέλα… ΑΛΛΑ και οι γυναίκες που γουστάρουν αλητεία και επιτομή μαλακίας στο αντρικό φύλλο…

Η κάθε κουβέντα από τα παραπάνω, χωράει πολύ συζήτηση και μεγαλύτερη ανάλυση, αλλά έτσι θα φτάσουμε να γράψουμε…άρθρο-τόμο!

Τέλος, εμείς εδώ στην "Οδό Θεωρίας", θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να βγάζουμε από μέσα μας/σας, αυτά που μας/σας ενοχλούν και που διακρίνουμε πως είναι λάθος στο φαινόμενο που λέγεται…άνθρωπος και καθημερινότητα αυτού! Τα καλά και οι χαρούλες…όταν αναφέρονται έχουν ήδη τελειώσει…και δεν μας ενδιαφέρουν!

Έτσι…μπας και αλλάξουμε τουλάχιστον τη…δεύτερη σκέψη σε μισό άνθρωπο…

Ω, Θεέ μου…πόσο φοβάμαι τους ανθρώπους τελικά…

υ.γ.: Τα επίθετα που αναφέρονται παραπάνω, τα βάλαμε σε εισαγωγικά, γιατί όλα έχουν χάσει σήμερα την πραγματική αξία και σημασία τους, ως λέξεις και ως έννοιες!

Καλή Χρονιά!

Καλή χρονιά…(;)

Η χρονιά μπήκε με έναν πόλεμο που χρόνια μαίνεται, αλλά τώρα πήρε δημοσιότητα… . Η Παλαιστίνη καίγεται! Η Γάζα πενθεί καθημερινά εκατοντάδες πολίτες της και μεταξύ αυτών, πολλά παιδιά! Το Ισραήλ χώρα και λαός με πολλές επιχειρηματικές και πολιτικές συμπάθειες, αλλά με το μεγαλύτερο ποσοστό αντιπάθειας από κάθε άλλο λαό στον πλανήτη, θα βρεθεί αντιμέτωπο με πολλές «δυνάμεις», εκτός πολεμικού σχεδίου…

Ο πόλεμος βεβαίως είναι άνισος …όπως και η ζωή άλλωστε…
Οι «δυνατοί» πάνε με τους «δυνατούς» κι έτσι το Ισραήλ απολαμβάνει την στήριξη των Η.Π.Α. και την… «αδιαφορία» των υπολοίπων μεγάλων…
Πραγματικά δεν ξέρω και δεν θέλω να φανταστώ τη συνέχεια…

Κατά τα άλλα, στις γιορτές μόνο «κρίση» δεν είδαμε… Μία κρίση που τρομολαγνικά «γεννήθηκε» στη χώρα μας, θέλοντας να ακολουθήσουμε την υπόλοιπη υφήλιο… Γιατί όμως; Τι βαριά βιομηχανία έχει η χώρα μας και δεν το θυμάμαι… Λάδι και φέτα εξάγει μόνο και την πιο δυνατή βιομηχανία της (τον τουρισμό) τον «πνίγει» με τα ίδια της τα χέρια…από λάθος χειρισμούς, αποφάσεις και με κακή νοοτροπία αρπαχτής! Και τουρισμός δεν είναι μόνο τα αξιοθέατα και τα ξενοδοχεία… Είναι και τα bars, είναι και τα εστιατόρια, είναι και τα νυχτερινά μαγαζιά και πολλά άλλα… Είναι όλη η Ελλάδα!

Για να μην ξεφεύγουμε όμως…
Είδαμε μια Αράχωβα (εκεί βρεθήκαμε) να πνίγεται από κόσμο και στα ξενοδοχεία της που οι τιμές…δεν ήταν και χαμηλές…να μην υπάρχει ούτε…αποθήκη για να μείνεις!
Είδαμε νυχτερινά κέντρα να «διώχνουν» κόσμο…
Είδαμε τα μαγαζιά να μην κάνουν εκπτώσεις καθόλου και να έχουν και ύφος στην πώληση, όταν σε Λονδίνο και Ρώμη σήμερα που μιλάμε οι εκπτώσεις φτάνουν στο 70% και οι πωλητές...πουλάνε!!!
Ο έλληνας δεν αλλάζει…δεν καταλαβαίνει και δεν μαζεύεται…

Ο απότομος διαχωρισμός κοινωνικών τάξεων έχει αρχίσει! Μάχη των ταξικά ισχυρών, προς ισοπέδωση των οικονομικά ασθενέστερων, αλλά κυρίως αγώνας εξαφάνισης της μεσαίας κοινωνικής τάξης! Έτσι…για να ξεκαθαρίσει το τοπίο… Φτωχοί και πλούσιοι…Απλά! Αυτός είναι και ο πιο σοβαρός «πόλεμος» από κάθε άλλο!

Θα πρέπει όσο είναι καιρός να το καταλάβουμε όλοι μας και ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί, ώστε το 2009 να είναι μια χρονιά που θα φέρει ισορροπία και γαλήνη, τόσο στην κοινωνία μας, όσο και στις ψυχές μας!

Καλή χρονιά λοιπόν και ραντεβού…πάντα εδώ… στην «Οδό Θεωρίας»!

υ.γ.: Μάθετε να αγαπάτε και να είστε ο εαυτός σας!

Δύσκολoς καιρός για πρίγκιπες...

Επιστρέψαμε κι ετοιμαζόμαστε για την πρωτοχρονιά... Μια νέα χρονιά που έρχεται, που ελπίζουμε να σβήσει τα άσχημα του 2008 και να φέρει τις ισορροπίες που χρειάζονται σε όλους μας, την κάθε μέρα που...μπουσουλάμε!

Στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της "Οδού Θεωρίας" δεν βρήκαμε δώρα από τον Άγιο Βασίλη, αλλά βρήκαμε όμορφες ευχές από εσάς και ένα άρθρο από έναν φίλο αναγνώστη, το οποίο και αναρτούμε για να το μοιραστούμε όλοι μας...

Αν κάτι, μας κάνει να χαμογελάμε εδώ στην "Οδό θεωρίας", είναι ότι όλοι μας... όσοι "μένουμε" σε αυτή την οδό, μοιάζουμε στον τρόπο σκέψης και προβληματισμών... Ο καθένας για τα δικά του... Αλλά πάντα με την καρδιά του...

"Ο πρίγκιπας που θα έρθει να σε πάρει με το λευκό άλογο... Αλήθεια πόσες φορές το έχουμε ακούσει απ τη μάνα μας (κυρίως) και απ τον πατέρας μας για τις αδερφές μας, τις ξαδέρφες μας κ.τ.λ... Κανόνισε να μας φέρεις κανέναν της προκοπής,μην στεναχωρηθεί και ο πατέρας σου!Παλιομοδίτικα λόγια? Δε νομίζω... Στις συχνές μου κουβέντες με το αντίθετο φύλλο, αυτές οι νοοτροπίες κυριαρχούν ακόμα και σήμερα...
Στις μέρες μας υπάρχουν τρεις κατηγορίες γυναικών, που ψάχνουν να παντρευτούν...

Η 1η ψάχνει τον 'χορηγό', τον επώνυμο, τον 'δυνατό' για μια άνετη οικονομικά και ψυχικά (ασφάλεια την ονομάζουν) ζωή, χωρίς να εξετάζουν αισθήματα, ρομαντισμούς και κουραφέξαλα! Συνήθως βέβαια αυτή η κατηγορία αποτελείται και από κοπέλες που έχουν πολύ ωραία εξωτερική εμφάνιση, αλλιώς θα κοιτούσαν πιο χαμηλά...επίπεδα!
Βέβαια πρέπει να πω, ότι πολλές, τις εξιτάρει αυτό και ερωτεύονται...Τι ερωτεύονται όμως? Την κατάσταση και μόνο!
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι γυναίκες αυτής της κατηγορίας, είναι ότι τέτοιες συμβιώσεις δεν φέρνουν ευτυχία και ούτε γάμο θα τόλμαγα να πω. Το στυλ του άντρα αυτού έχει τρεξίματα με δουλείες, πολλές 'γνωριμίες' και...το κυριότερο? Είναι από 'τζάκι' όπως συνηθίζουμε να λέμε... Αυτοί οι τύποι λοιπόν δεν θα παντρευτούν κάποια μόνο για το ωραίο της κορμί και πρόσωπο, κάποια που μεγάλωσε στο χωριό της και ήρθε να πιάσει την καλή στην πρωτεύουσα. Θα κοιτάξει να 'περάσει καλά' και κάποια στιγμή θα στραφεί σε κοπέλες του κύκλου του... Και οι 'ενδιαφερόμενες' θα μείνουν με τις αναμνήσεις... από χαϊλίκια σε μαγαζιά, σε χειραψίες με επώνυμους ή απλό κόσμο (αν πρόκειται και για πολιτευόμενο), χλιδάτες διακοπές και κυριλέ εστιατόρια...

Η 2η κατηγορία είναι μία ιδιαίτερη όσο και συχνή περίπτωση...
-Να νιώθω πράγματα δεν λέω, να περνάω ευχάριστα μαζί του, να του συμπαραστέκομαι, να τον φροντίζω... Αλλά ρε γαμώτο... Αν δεν έχει δέκα φράγκα παραπάνω, θα δυστυχήσω, θα πνιγώ, πιο πολύ θα γκρινιάζω παρά κάτι άλλο!

Τάδε έφη, μια φίλη μου προχθές... Τι της απάντησα? Θα καταλάβετε στο τέλος... Η κατηγορία αυτή επιζητά τη συντροφικότητα,την αγάπη, το πάθος, αλλά ονειρεύεται και μια ζωή πιο άνετη από αυτή που ζούσε... Να μπορεί να κάνει πράγματα με το σύντροφό της και να μην κακομοιριάζει για το αν βγαίνουν ή όχι... Ο δε άντρας εδώ, ανήκει συνήθως σε μικρομεσαία κατηγορία...

Τέλος, μια τελευταία κατηγορία γυναικών, λειτουργεί αποκλειστικά με το συναίσθημα... Η αγάπη της, το ενδιαφέρον της, η προσήλωση της θα είναι κυρίαρχα συναισθήματα του γάμου της, χωρίς να την ενδιαφέρουν λεφτά, ακίνητα, αυτοκίνητα... Μόνο να ξέρει ότι και ο άλλος νιώθει το ίδιο... Αυτή η κατηγορία πρέπει να παραδεχτώ,τείνει να εκλείψει.... Και να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω αν υπάρχει κιόλας...
Συμπέρασμα από όλα αυτά?

Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες!!!"

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΛΕΥΚΩΝ...ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Λευκών (όπως και τα Χριστούγεννα θα ξημερώσουν στα περισσότερα σημεία της χώρας) και Άκυρων με ΠΑ.ΣΟ.Κ, έβγαλε το μικρό μας γκάλοπ στην "Οδό Θεωρίας"! Αναλογικά πάντως με τις ψήφους, τα αποτελέσματα, παρουσιάζουν μια ρεαλιστική τάση των ημερών μας για τις προτιμήσεις του κόσμου...σήμερα!

Προς το παρόν, συνεχίζουμε να γευόμαστε τη "δημοκρατική" διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και αναμένουμε τον ανασχηματισμό, αμέσως μετά τις γιορτές...





Ευχόμαστε ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, σε όλους του φίλους ανγνώστες του blog και όχι μόνο, με υγεία κι ευημερία, ελπίζοντας αυτές τις μέρες, να βρείτε όλοι...την ησυχία σας!!!





ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Η "ασφυξία" του έρωτα... Το αδιέξοδο μιας σχέσης...

-Μα, ποτέ δεν περίμενα εσύ να αντιδράσεις έτσι…
Δεν είναι δυνατόν… Τόσους μήνες μαζί και μόλις μείναμε μόνοι για πρώτη φορά…κατάλαβα ότι αυτός που ήξερα δεν ήσουν εσύ… Μα κάποιος άλλος, που…μάλλον δεν ήξερα!
-Κι εσύ το ίδιο… Ίσως να μην σε γνώρισα ποτέ… Μάλλον, ήμουν πάντα μόνος μου χωρίς να ξέρω ποια είχα δίπλα μου!

Η Άντυ και ο Αργύρης, είχαν αποφασίσει να μείνουν μαζί… Να συγκατοικήσουν… Τα είχαν κοντά ένα χρόνο και στα 33 τους πια, είπαν να μείνουν μαζί αφού άλλωστε ο έρωτας τους ήταν…Δεδομένος…
Η συγκατοίκηση άρχισε να δείχνει τα σημάδια της από τον πρώτο μήνα… Κάλτσες του Αργύρη έξω από το καλάθι των άπλυτων… Tρίχες στον νιπτήρα και στη μπανιέρα… Ψιλοφρικαρισμένη η Άντυ, αλλά… Tον αγαπούσε… Με τον καιρό θα διορθωνόντουσαν τα πράγματα… Νόμιζε…
Το ίδιο και ο Αργύρης… Δεν γούσταρε να βρίσκει σερβιέτες στο καλαθάκι του μπάνιου για μέρες… Ούτε άπλυτα ποτήρια και πιάτα από…delivery…στο νεροχύτη…
Πότε όμως δεν είπαν κάτι ο ένας στον άλλο… Τα κρατούσαν μέσα τους…

Αυτό το μέσα τους όμως έκρυβε πολλά… Τόσα πολλά μικρά, που κάθε μέρα γινόντουσαν όλο και πιο ενοχλητικά και για τους δύο...

Η πίστη στην…αλλαγή όμως τους κρατούσε σιωπηλούς…

Μια σιωπή που συσσωρευμένη γίνεται «θηλιά»… Αρχίζει και σε «πνίγει» και ασφυκτιείς… Η «ασφυξία» του έρωτα…
Τότε αρχίζουν και οι λάθος αντιδράσεις… Νεύρα, τσακωμοί χωρίς λόγο, απομόνωση και υπερβολικές εξάρσεις στα όρια της κρίσης πανικού. Panic attack! You Know? I do!
Κι όλα αυτά, ψάχνοντας μέσα σου τι φταίει… Χωρίς ποτέ να έχεις σκεφτεί ότι η έλλειψη ειλικρίνειας και συζήτησης να είναι ίσως…ένας από τους λόγους!

Κι εκεί έρχεται το αδιέξοδο στη σχέση… Κι εκεί έρχεται η αρχή της έλλειψης σεβασμού προς τον σύντροφό μας και τον εαυτό μας πρωτίστως… Βρισιές, ψέματα, κατηγόριες και μικρότητες σε περιτύλιγμα…παιδιού!

Οι τίτλοι τέλους πλησιάζουν… Και το φινάλε προβλέπεται δύσκολο...

Και ξέρετε τι θα με προβλημάτιζε πάντα μετά από έναν μεγάλο τσακωμό, τέτοιων συνεπειών;
«Την αγαπάω τόσο πολύ που δεν ξέρω πώς να χειριστώ τη σχέση μας ή τελικά δεν ταιριάζουμε και δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε;»

Έλα ντε…

(Αφορμή για το άρθρο, στάθηκε μια παράσταση που παρακολουθήσαμε στο Νέο Ελληνικό Θέατρο την περασμένη Τρίτη. Το έργο λέγεται «Tο Δάσος» (The Woods), είναι του David Mamet και πρωταγωνιστούν η πολύ γλυκιά Θάλεια Ματίκα και ο ανερχόμενος Τάσος Ιορδανίδης. Το προτείνουμε! Και όχι γιατί έχει να επιδείξει κάτι διαφορετικό, αλλά γιατί άγγιξε χορδές αισθημάτων…ξεχασμένες, μα τόσο σημαντικές σε μια σχέση…)

Μιχάλης Φιλόπουλος: Η δικαίωση περίμενε 1,5 χρόνο και τελικά δεν ήρθε ποτέ...

«Έτσι γαμάνε τα Μανιατάκια μωρή πουτάνα»! Η ατάκα ανήκει σε κάποιον "φίλο" του οσφπ που…τυχαία περνούσε από τη Λεωφόρο Λαυρίου στις 29 Μαρτίου 2007, είδε έναν νεκρό στο δρόμο και του...ήρθε από πάνω του να φωνάξει αυτό! Το όνομά του;
ΚΟΤΑ! Ναι, κότα ο κος. Ψ. (και σίγουρα όχι Μανιάτης με την παληκαριά που διακρίνει τους συγκεκριμένους ανθρώπους), κότα και ο κος. Μπ., κότα και ο κος. Κ. (το μέλος) … Θύμα ο κος. Σακάτης! Κότες γιατί δεν είχαν τα άντερα να παραδεχτούν την, όποια, συμμετοχή τους… Άμεση ή έμμεση… Γιατί η μαγκιά τους κρύβεται πίσω από ένα κράνος, 2 απειλές κι ένα ψευτοτσαμπουκά…
Οι «Ηθικοί αυτουργοί»; Κρύβονται πίσω από τα γραφεία τους και τους τίτλους τους…

Αυτοί που 1,5 χρόνο τώρα και από την ημέρα που έγινε η εν ψυχρώ δολοφονία του οπαδού του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ στη Λεωφόρο Λαυρίου, την βγάζανε σε κάποια γραφεία στην Αλέξάνδρας στον 4ο όροφο, για να κανονίσουν την απόκρυψη των στοιχείων για τα γουρούνια που δολοφόνησαν ένα νέο παιδί. Αυτά τα γουρούνια που αυτοί μετέφεραν στο πεδίο της μάχης με πλήρη ασφάλεια, με τη συνοδεία της αστυνομίας… Αυτοί που είχαν συνδέσει ήδη το όνομα τους με άλλη μια μαύρη μέρα για τον ελληνικό αθλητισμό, με τα έκτροπα του ποδοσφαιρικού αγώνα οσφπ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ στη Ριζούπολη λίγα χρόνια πριν!

Μπάτσος ο δολοφόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου… Μπάτσος και ο "δολοφόνος" του Μιχάλη Φιλόπουλου…

Στον πρώτο η Ελλάδα κάηκε (και καίγεται) και ζητάει «το κεφάλι» του αστυνομικού που "καθάρισε" τον 15χρονο.
Στον δεύτερο αβαβά όλη η υπόθεση και ολοκλήρωση της αλητείας με την αθώωση των συμμετεχόντων στη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου, την καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη του κου Σακάτη (παραδομένος στον κόσμο της πρέζας και σε άλλες μικροπαρανομίες – άρα εύκολο θύμα) και καμία κουβέντα βέβαια για τον ηθικό αυτουργό μάγκα μπάτσο που σουλατσάρει στα γήπεδα ακόμα και σήμερα.

Υποκριτές και φαρισαίοι… Ρουφιάνοι και παπαγαλάκια… συνέθεσαν το παζλ μιας ακόμα τραγικής ιστορίας για την ελληνική κοινωνία…

Μια ακόμα μάνα κλαίει… Τα υπόλοιπα λόγια μόνο για να γράφονται σε αράδες…
Η υπόθεση ήδη ΕΚΛΕΙΣΕ! Οι πληγές όμως (όχι μόνο των συγγενών) του ελληνικού αθλητισμού δύσκολα θα κλείσουν… Η ιστορία δυστυχώς θα έχει και συνέχεια… Γιατί αυτοί που συντηρούν τη βία και την κατευθύνουν, είναι αυτοί που κάθονται στο ίδιο τραπέζι για να βρουν λύσεις, γι΄αυτήν, υποτίθεται…

Ας είναι ο τελευταίος που φεύγει για το...χρώμα του κασκόλ που φορούσε…

Ας μην πονέσουν άλλες μάνες, ούτε για τον χαμό του παιδιού τους…ούτε για την φυλάκιση του… Κουράγιο (όσο γίνεται) και πάλι στους γονείς του Μιχάλη Φιλόπουλου και του Χρήστου Σακάτη, πλέον.

Αλήθεια… οι δικαστές κοιμούνται ήσυχοι; Μακάρι…

Δολοφονία της Δημοκρατίας σε μία χώρα εκτός ελέγχου εδώ και...μήνες!

Και ξαφνικά όλοι πολεμούσαν για τον Αλέξανδρο… ή Αλέξη…ή Gregor…
Και μετά… η Ελλάδα στις φλόγες…
Η Ελλάδα που πάλλεται… Η Ελλάδα που αντιστέκεται…
Χα! Όχι ρε παιδιά δεν είναι αυτό Ελλάδα! Ούτε ο σκατόψυχος μπάτσος νταής, ούτε τα «παιδιά με τα μαύρα» που κερνάνε «μπουκάλια» (μολότοφ δηλ.), στο όνομα κάποιου -αν είναι δυνατόν- νεκρού.

Το κράτος, στο σύνολό του, φάνηκε λίγο να υπερασπιστεί τη χώρα… Την ασφάλειά της… Το δικαίωμα των πολιτών της κάθε πόλης που καιγόταν επί 5 μέρες, να ζουν την καθημερινότητά τους με τα χίλια μύρια άλλα προβλήματα, αλλά σίγουρα όχι και με αυτά!

Βέβαια, σε κάποιο βίντεο από αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, είδα τον κο. Προκόπη Παυλόπουλο να χαζογελάει, λίγο πριν ξεκινήσει την ενημέρωσή του για τα δρώμενα στους εκπροσώπους των Μ.Μ.Ε. Ημέρα Δευτέρα ήταν… Μέσα στον χαμό… και αυτός εκεί… Χαιρόταν μάλλον γιατί, ο Πρωθυπουργός δεν έκανε δεκτή λίγες μέρες πριν την παραίτησή του? Μήπως γιατί είχε βρει τελικά σχέδιο εκτόνωσης της κατάστασης; Μήπως γιατί έμαθε ότι ο Αλέξης θα αναστηθεί; Μήπως γιατί ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ ήδη το Βατοπέδιον; Μήπως αλήθεια θυμάται κανείς την υπόθεση Ζαχόπουλου; ΟΧΙ βέβαια…

Πάντα ένα μεγάλο γεγονός έρχεται ή πολλές φορές «γεννάται», για να ξεχαστεί κάποιο άλλο που δεν βολεύει να συνεχιστεί…

Ημέρα Πέμπτη σήμερα και από αύριο (για να μην πω από σήμερα), οι μόνοι που θα θυμούνται και θα λυπούνται πραγματικά για τον Αλέξη, θα είναι οι γονείς τους και τα αδέρφια του. Έτσι είναι.

Η αφορμή για μία λαϊκή εξέγερση που σιγόβραζε εδώ και καιρό δόθηκε…
Ο χειρισμός όμως του λαού για την εξέγερση αυτή που υπό άλλη μορφή θα είχε τεράστιο όγκο πλήθους και πολύ καλύτερα αποτελέσματα για τη χώρα μας και το αύριο αυτής, ήταν τουλάχιστον ατυχής και προσβλητικός για τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας, που στην τελική, τα ίδια σχεδόν πιστεύω έχουν με αυτούς που κατέληξαν να κάνουν πλιάτσικο σε μαγαζιά και να καταστρέφουν ξένες περιουσίες.

Όποιος είναι μάγκας, ας σπάσει τη Βουλή! Θα μου πείτε αυτό δεν ταιριάζει με τον τίτλο μου, αφού πρόκειται για το άντρο της Δημοκρατίας (τρομάρα τους), αλλά όταν έχεις έναν στόχο και δεν έχεις τη δύναμη να τον πετύχεις, δεν «σκοτώνεις» ότι κινείται γύρω σου.

Μια χαμένη ευκαιρία λοιπόν… Πεταμένη στον Καιάδα…

Λυπάμαι για την πλειοψηφία των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων που μας εκπροσωπούν στη Βουλή. Μόνη όαση τις ημέρες που μας πέρασαν 2 από δαύτους. Η κα. Αλέκα Παπαρήγα και ο κος. Γιώργος Καρατζαφέρης. Ναι. Γιατί αξίζουν την αναφορά μας, με τη στάση που τήρησαν και τους λόγους που εξέθεσαν τις ελάχιστες φορές που εμφανίστηκαν στο γυαλί.
Κρίμα για τον κο. Αλαβάνο και τους υπολοίπους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που πραγματικά χάιδευαν αυτιά… Ποιων όμως? Ποιων?

Κάπου εδώ, δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε, τη θαυμαστή «φάρα» των δημοσιογράφων! Κατευθυνόμενα πιόνια, σε ένα παιχνίδι χωρίς τέλος! Κομματόσκυλα και προπαγανδιστές, ηθικοί αυτουργοί πολλών κακών! Κακή δημοσιογραφία από τους περισσότερους παραθυρολάγνους και τρομολάγνους!

Η πατρίδα μας χρειάζεται ηρεμία, σύνεση και αποφασιστικότητα! Δεν χρειάζεται χαοτικές φωνές! Ας μην βγάζουμε τα μάτια μας, μόνοι μας. Η Ελλάδα, δεν βάλλεται…ακόμα τουλάχιστον… από κανέναν. Από τους μόνους που κινδυνεύει (πάντα), είναι από εμάς τους ίδιους, τη μεμψιμοιρία μας και τη διχόνοια που από τα αρχαία χρόνια χαρακτηρίζει το λαό μας.

Εύχομαι, το παλικάρι να αναπαυθεί και να ζήσει σε έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που γνώρισε εδώ!

Εύχομαι επίσης, τα επόμενα χρόνια, οι πολιτικοί να δουλέψουν περισσότερο με νέους και για τους νέους! Να δημιουργήσουν το πλαίσιο ανάπτυξης των επόμενων γενεών μέσα από σωστές βάσεις παιδείας και οργανωτικής δομής κοινωνικών τάξεων και ισονομίας των πολιτών.

Ο διαχωρισμός τάξεων έχει αρχίσει, πάντως, να γίνεται πιο ευδιάκριτος από ποτέ! Και δυστυχώς…άγαρμπα!

Ψυχραιμία φίλοι μου…ψυχραιμία!

Εδώ κωλοχανείο - 35 χρόνια μετά!

Αν σήμερα έβαζα ξανά ως άρθρο, αυτό το οποίο είχα γράψει πέρσι τέτοια μέρα, (δείτε αρχείο) είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα καταλάβαινε ότι έχει περάσει ένας χρόνος. Αλλαγή μηδέν!

Θα άλλαζα όμως κάποια σημεία… Τον τίτλο του άρθρου, ίσως, και τον επίλογο.
ΟΛΟΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, θα έβαζα ως τίτλο και θα ονειρευόμουν να το δω να γίνεται!
Μία λαϊκή εξέγερση για τα χίλια προβλήματα που μας ταλαιπωρούν και μας παιδεύουν!
Μια μεγάλη πορεία για την οικονομία και τη φτώχεια! Για τη ανύπαρκτη παιδεία! Για τις προσβλητικά χαμηλές συντάξεις στους απόμαχους της ζωής, τους συνταξιούχους! Για την τρέλα που «χτυπάει» χιλιάδες συμπολίτες μας καθημερινά, από τις ατυχίες χρεών και υγείας! Γι΄ αυτούς που βλέπω να παραμιλάνε γύρω μου στους δρόμους! Για το παράλυτο σύστημα υγείας! Για την ανεξέλεγκτη περιβαλλοντική καταστροφή! Για τους μπράβους και τους νονούς! Για τους εμπόρους λευκής σαρκός και παιδικών ψυχών! Για τους εκβιαστές και τους κλέφτες! Για τους υπουργούς και τα αλισβερίσια τους! Για τα ραδιενεργά, μολυσμένα και καρκινογόνα τρόφιμα! Για τη χαμένη μας καθημερινότητα! Για τη χαμένη μας ανθρωπιά! Για τους φυλακισμένους που πεθαίνουν καθημερινά στις φυλακές της χώρας μας, μετά από μήνες απεργίας πείνας λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης και συμπεριφοράς από τους σύγχρονους βασανιστές της δημοκρατικής μας…χούντας! Για…για…για…

ΓΕΙΑ ΣΑΣ! ΕΔΩ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - 35 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ… Ακόμα περιμένουμε την απελευθέρωσή μας… Και μην το παίρνετε κομματικά… Πάρτε το ανθρώπινα… απλά...

Τελειώνουν τα γαμήλια ταξίδια και μελαγχολούν...τα ψώνια!

Αναδημοσίευση από "The Guardian".

«Ζητείται νέα χώρα προς μετεγκατάσταση 300.000 ψυχών». Αυτή θα μπορούσε να είναι η μικρή αγγελία που θα τοποθετήσει στα ΜΜΕ ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος των Μαλδιβών, Μοχάμεντ Νασίντ, ο οποίος θεωρεί την κίνηση απαραίτητη ασφαλιστική δικλίδα έναντι της απειλής που εγκυμονεί για τη χώρα του η υπερθέρμανση του πλανήτη.

Ο νέος πρόεδρος, που αναλαμβάνει σήμερα καθήκοντα στο νησιωτικό κράτος, υποστηρίζει ότι τα 1.200 νησίδια και κοραλλιογενείς ατόλες της χώρας, μόλις 500 χιλιόμετρα από το άκρο της Ινδίας, θα εξαφανιστούν κάτω από τα κύματα εφόσον εξακολουθήσει με τους σημερινούς ρυθμούς η μεταβολή των κλιματικών συνθηκών στον πλανήτη. Οι υπηρεσίες του ΟΗΕ προβλέπουν ότι το επίπεδο των θαλασσών θα ανέλθει κατά 59 εκατοστά έως το 2100 εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Τα περισσότερα νησιά των Μαλδιβών βρίσκονται στην καλύτερη περίπτωση μόλις 1,5 μέτρο πάνω από το επίπεδο των θαλάσσιων υδάτων.
«Δεν μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε τίποτα για να ανακόψουμε την πορεία της οικολογικής καταστροφής που συντελείται σήμερα και γι’ αυτό αναζητούμε εδάφη αλλού. Είναι η μοναδική ασφάλιση που μπορούμε να έχουμε».

Ο νέος πρόεδρος των Μαλδιβών έχει ήδη έρθει σε επαφή με κάποιες χώρες που δεν είναι αρνητικές στη γενική προσέγγιση. Βασικοί του στόχοι, βέβαια, είναι η Ινδία και η Σρι Λάνκα ιδίως επειδή έχουν παρόμοιο πολιτισμό, κουζίνα και κλίμα με τη χώρα του. Δεν μπορεί, ωστόσο, να αποκλειστεί η Αυστραλία, κυρίως λόγω των μεγάλων ανεκμετάλλευτων εκτάσεων γης που διαθέτει.

Με αφορμή την πρόταση του κυρίου Νασίντ, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις έθεσαν επί τάπητος ένα «καυτό» ερώτημα: «Τι δικαιώματα έχουν οι άνθρωποι όταν δεν υφίσταται πλέον η πατρίδα τους»;
«Είναι ένας κώδωνας του κινδύνου που χτυπά για πρώτη φορά και θα πρέπει να μας αφυπνίσει όλους» εξηγεί ο Τομ Πίκεν, διευθυντής της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Φίλοι της Γης». «Οι Μαλδίβες σήμερα καλούνται να κάνουν μόνες ό, τι μπορούν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τουλάχιστον των κατοίκων τους. Η χώρα είναι θύμα της κλιματικής μεταβολής, για την οποία ευθύνονται τα πλούσια και ανεπτυγμένα κράτη» κατέληξε ο Πίκεν.

Ο νεαρός πρόεδρος είναι ανερχόμενο αστέρι της ασιατικής πολιτικής σκηνής και πολλοί τον παρομοιάζουν με τον Νέλσονα Μαντέλα. Ηδη, ζήτησε από τους συμπατριώτες του να προχωρήσουν μπροστά χωρίς να ζητήσουν εκδίκηση για το παρελθόν, κίνηση που θεωρήθηκε από πολλούς εντυπωσιακή αν σκεφθεί κανείς ότι ο Νασίντ (41 ετών σήμερα) κατέληξε στη φυλακή 23 φορές, βασανίστηκε και πέρασε 18 μήνες σε απομόνωση.

Ο τουρισμός πολυτελείας που ανέπτυξε η χώρα τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε πόρο πλουτισμού για το δικτατορικό καθεστώς του πρώην προέδρου Γκαγιούμ και έκανε τις Μαλδίβες το πλουσιότερο κράτος της Νότιας Ασίας με κατά κεφαλήν εισόδημα 4.600 δολάρια. Ωστόσο, τα τουριστικά έσοδα τα νέμονταν αποκλειστικά οι φιλικά προσκείμενοι στο καθεστώς. Οπως σημειώνει ο νέος πρόεδρος, η ανεργία στη χώρα αγγίζει το 20%, η χρήση ναρκωτικών αποτελεί οξύ κοινωνικό πρόβλημα ενώ αυξάνεται η εγκληματικότητα.

Για να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες, ο κύριος Νασίντ θα αρκεστεί σε ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα, θα προχωρήσει σε πώληση της κρατικής περιουσίας και θα μετατρέψει το προεδρικό ανάκτορο στο πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας. «Είμαστε σε απελπιστική κατάσταση. Είμαστε μια μουσουλμανική χώρα και ανακαλύψαμε μόνοι τη δημοκρατία. Θα θέλατε να χαθούν όλα αυτά λόγω της ένδειας που δημιούργησε το δικτατορικό καθεστώς; Χρειαζόμαστε την οικονομική βοήθεια της διεθνούς κοινότητας» κατέληξε ο κύριος Νασίντ.