3 ΧΡΟΝΙΑ...ΟΔΟΣ ΘΕΩΡΙΑΣ!

3 χρόνια μαζί... 3 χρόνια συντροφιά με όμορφες και αληθινές ιστορίες ζωής... Της δικής μας... Της δική σας... Με την αγάπη σας και τη συμμετοχή σας συνεχίζουμε... Έτσι για να κρατάμε την παρέα ζωντανή και ζεστή... Για να έχουμε πάντα μια σελίδα δική μας... Για να έχουμε πάντα κάπου να καταθέτουμε το είναι μας... Τις εικόνες μας... Τις στιγμές μας....

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας, στην πιο όμορφη "Οδό" του διαδικτύου...

"Οδός Θεωρίας"!

Κι όμως γύρισαν... Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας συγκίνησαν σε μια συναυλία...όνειρο!

"Κανένας δεν ξέρει πόσο «χιόνι» έχουν σηκώσει αυτές οι πλάτες… Κανένας δεν ξέρει… Κανένας…"

Και κάπως έτσι, με τα αυτοβιογραφικά λόγια του Χάρη, μαγνητοφωνημένα να ακούγονται από τα ηχεία, ξεκίνησε μία από τις ωραιότερες και πιο ιστορικές συναυλίες που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ…

Έναρξη και… «Αν είσαι Θεός, γιατί δεν μας λυπάσαι…»!

Πριν μπω όμως στη ροή και στα ακούσματα της βραδιάς, οφείλω να καταθέσω το πριν…

Τα εισιτήρια για τη συναυλία τα είχα βγάλει ηλεκτρονικά μόλις αυτή είχε ανακοινωθεί...

Το είχα πει σε πολλούς αλλά κανένας δεν ενδιαφερόταν να ακολουθήσει... γιατί θεωρούσαν παρωχημένη κουλτούρα και μεμψίμοιρα τα τραγούδια των «δίδυμων»…

Εγώ με τον Κώστα ήξερα πάντως ότι θα ήμασταν εκεί… Να τιμήσουμε αυτούς που μας μεγάλωσαν μουσικά, αυτούς που τραγουδήσαμε στις μουσικές σκηνές που παίζαμε 10 χρόνια πριν, αυτούς που θεωρούμε το μεγαλύτερο και πληρέστερο μουσικό κεφάλαιο της Ελλάδας, αφού μέσα από τον ερωτο-κοινωνικό τους λόγο, έχουν «ταΐσει» γενιές και γενιές…

Παρ’ολ’ αυτά, στην Ελλάδα του Κιάμου και της Αλεξανδράτου, δεν περιμέναμε να χαίρει αποδοχής η επιστροφή των Αφων Κατσιμίχα 10 χρόνια μετά…

Το πρωί ειδικά όταν διάβασα στην Athens Voice (www.athensvoice.gr), τη συνέντευξη του Χάρη, που καυτηρίαζε πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά κυρίως συναδέλφους, από τη δική του μουσική όχθη, πίστεψα ακόμα περισσότερο, ότι η κοινωνία των πρωινάδικων που ήδη είχε ξεκινήσει τον επικήδειο γιατί προσβλήθηκε από τα, κατά τα άλλα, ρεαλιστικά λόγια του Χάρη, δεν θα περνούσε ούτε απ’εξω…

Ώρα 20:37, έμπαινα στο parking του ποδηλατοδρομίου του ΟΑΚΑ… Σοκ Νο.1!!!

Ασφυκτικά γεμάτο και «κοπάδια» κόσμου να περπατάει, ακολουθώντας τη σήμανση… «ΠΡΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΠΑΝΟΥ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ»…

Μετά από 10 λεπτά παρκάρω… Περπατώντας κι εγώ, ακολουθώντας τα ίδια βέλη και κατευθύνομαι «ΠΡΟΣ ΑΡΕΝΑ»…

Στάση για τα απαραίτητα: Βρώμικο και μπύρα…

Είσοδος: Σοκ Νο.2!!! Το ποδηλατοδρόμιο γεμάτο και απ’έξω και πίσω μου είχα αφήσει ακόμα ουρές κόσμου που έμπαινε συνεχώς…

Με μια ματιά γύρω μου αντιλήφθηκα κάτι πολύ περίεργο… Ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού ήταν 20 χρονών…και ανάμεσα από τις αφάνες και τα ράστα, σαν αστεράκια ξεχωρίζανε κάποια άσπρα κεφαλάκια της γενιάς μας και πάνω…

Απίστευτο μου φάνηκε και το επισήμανε και ο Πάνος λίγη ώρα μετά, ευχαριστώντας από μικροφώνου τα νέα παιδιά, που σίγουρα τους έβλεπαν και τους άκουγαν live για πρώτη φορά στη ζωή τους.

Σκέφτηκα ότι, τελικά οι αξίες ποτέ δεν πεθαίνουν και παραμένουν διαχρονικές κι επίκαιρες…

21:12 και ενώ έχουν σβήσει τα φώτα λίγα δεύτερα πριν, τα αδέρφια βγαίνουν στη σκηνή… Α π ο θ έ ω σ η…και Σοκ Νο.3, μαζί με άλλα 10.000 και παραπάνω άτομα που είχαν κατακλύσει το κλειστό του ποδηλατοδρομίου σε εξέδρες και αρένα!

Τα παιδικά μας μουσικά είδωλα μόλις ξεκινούσαν το πάρτυ…

"Της αγάπης μαχαιριά", "Φάνης", "Προσωπικές οπτασίες", "Η μοναξιά του σχοινοβάτη", "Νύχτωσε νύχτα", "Ρίτα", "Μια βραδιά στο λούκι", "Υπόγειο", "Μη γυρίσεις", "Don’t worry be happy", "Ο παλιάτσος και ο ληστής", "Ο Μάρκος και η Άννα", "Γέλα πουλί μου" και πόσα άλλα, έντυσαν τη βραδιά μας μοναδικά!

Ξεχωριστή αναφορά για τον Μάνο Ξυδού, που στα τραγούδια που θύμισε τους ΠΥΞ – ΛΑΞ, ο κόσμος παραληρούσε… και μοναδική αναφορά στον ξεχωριστό Τόλη Φασόη που έγινε γνωστός με τους SharpTies και πούλησε σχεδόν μισό εκατομμύριo δίσκους με το "Get That Beat"!

Γενικά, τα αδέρφια φανερά συγκινημένοι έδειξαν ότι τα είχαν χάσει σε κάποιες φάσεις και δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα χαμόγελα ευτυχίας για αυτό που ζούσαν! Αγκαλιασμένοι τραγούδησαν, αγκαλιασμένοι βούρκωσαν, αγκαλιασμένοι έφυγαν από τη σκηνή...

Ο Χάρης μας είχε λείψει πολύ και η κουρασμένη (ίσως και γερασμένη) φιγούρα του επί σκηνής, φάνηκε μόνο για λίγο, αφού στη συνέχεια μας θύμισε πως είναι να χοροπηδάς στις συναυλίες και να τραγουδάς κάθε στιγμή τους με πάθος εφήβου…

Μετά από τέτοιες βραδιές…τρέχεις στο σπίτι σου για να μην μπει σφήνα καμία άλλη εικόνα στο μυαλό σου μέχρι να ξαπλώσεις και να πεις… «Έλα στ’ όνειρό μου και περπάτησε…».

Υ.Γ. 1: …Εγώ σε έχω πια ξεχάσει. Το αίμα μου όμως ακόμα σε θυμάται…

Υ.Γ. 2: …Aπ’ όλα περισσότερο, αυτό που με πειράζει, είναι…την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω…

Υ.Γ. 3: … Γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα…

Καλά ακούσματα σε όλους μέχρι τα επόμενα…

http://www.youtube.com/watch?v=LJEhjZ_rW40

Au revoir…

Ήρθα να γράψω σε ένα internet café… Στο σπίτι δεν μπορούσα.. πνιγόμουν… Σκεφτόμουν να βάλω ως τίτλο "ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΕΡΩΤΑ…". Έτσι ένιωθε η ψυχή μου... Έσβησα τις 2 τελευταίες λέξεις… Μετά όλες… Γιατί δεν ξέρω… Ίσως από φόβο και πάλι…

Κλείνω τα μάτια και τη σκέφτομαι… 3 μέρες τώρα και δυσκολεύομαι να κοιμηθώ… Αφέθηκα … Μετά από καιρό… Τόσα χρόνια πάλευα να μην αφεθώ για να μην πονέσω (πάλι)… Με "μάγεψε"… "Έπαιξε" όμορφα με το μυαλό μου και χωρίς "δεύτερες σκέψεις"… απλά χάιδευε τις "χορδές" του…

"Έφαγα" déjà vu όμορφων στιγμών και εικόνων, την πρώτη μέρα που την είδα κιόλας…

Πλάκα… Βροχή… Φιλί… "Απανεμιά"… Αγκαλιά και κόμπος στο στομάχι…

Μόλις λίγες μέρες… Δύσκολες (για μένα)… Όμορφες όμως… Μαγικές μέσα μου θα έλεγα… Μου θύμισαν οτι ζω… Μου "φώναξαν" ξανά πως είναι να ερωτεύεσαι…

Σε μία από τις κουβέντες μας την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε και μιλούσαμε με τις ώρες στο «Καφέ Μελίνα», την ρώτησα αν έχει δει μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, την "Απέραντη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού…". Όχι, μου είπε και της εξηγούσα…

Δεν ήξερα ότι λίγες μέρες μετά θα μπορούσαμε μαζί να πρωταγωνιστούμε σε μια παρόμοια ιστορία…

Ένα τηλέφωνο…Ένα αναπάντεχο ατύχημα φίλου της… Σιωπή… Και ένα μήνυμα λίγες ώρες μετά από εκείνη…

"Τελικά έφυγε… Είμαι χάλια… Θα σε πάρω εγώ όταν νιώσω καλύτερα…", μου είχε γράψει…

Το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω ήταν … "Λυπάμαι. Πραγματικά…".

Μετά χάθηκε… Έτσι… Ξαφνικά…

Πίστεψα την ίδια μέρα πως εννοούσε… Δεν ήταν δυνατόν αυτή που πίστεψα πως ζούσαμε την συμπλήρωση του άλλου μας μισού ο ένας για τον άλλο…τόσο ξαφνικά… τόσο απρόσμενα.. να εννοούσε κάτι άλλο…

Όσο περνούσε η ώρα καταλάβαινα τι ακριβώς εννοούσε…

Πόνεσα… Δεν περίμενα τόσο… Δύσκολο να καταλάβει ο οποιοσδήποτε… Γιατί εγώ ήξερα πως ένιωσα…

Περίεργο Θεέ μου… Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω… Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω… Περίμενα… Σκεφτόμουνα…. Πρέπει να έπιασα πάνω από 20 φορές το κινητό μου για να στείλω μήνυμα… και κάτι πάντα με τραβούσε πίσω… Σεβασμός? Φόβος? Αμηχανία? Δεν ξέρω… Αν και σαν βάση σκέψης είχα συνεχώς το πρώτο…

Ύστερα τι? Κενό…Θλίψη… Απορία… Γιατί δεν έμαθα ποτέ…

Γιατί δεν ήξερα αν θα την ξαναδώ ποτέ… Και πως θα είναι? Και πως θα είμαι?

Ανοίγω τα μάτια μου… Στην τηλεόραση παίζει το "Ημερολόγιο" (The Notebook)…

Ακόμα κι αυτό απίστευτο… Η αγαπημένη μας ταινία και των 2… Όπως όλα τα τραγούδια που ακούγαμε ή δεν ακούγαμε μαζί… αλλά ξέραμε… Ότι μας άρεσαν το ίδιο και σκεφτόμασταν τα ίδια…

"Ψάχνω το άλλο μου μισό", μου είχε πει και με κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν… Tο βρήκε… Tο έχασα…

Au revoir…

http://www.youtube.com/watch?v=fJZ4xvaWYUw&feature=PlayList&p=95316EC8F382163E&playnext=1&playnext_from=PL&index=1

Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους!

Ως γενοκτονία αναγνωρίζει η αμερικανική Γερουσία τη σφαγή των Αρμενίων το 1915, με 23 ψήφους υπέρ και 22 κατά.

Μετά το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, η Άγκυρα κάλεσε τον τούρκο πρέσβη στην Ουάσιγκτον για διαβουλεύσεις.

Ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίμπ Ερντογάν τόνισε ότι, "επλήγησαν σοβαρά", με αυτόν τον τρόπο, "οι αμερικανο - τουρκικές σχέσεις".

Στο μεταξύ, ανακοίνωση με την οποία καταδικάζεται η απόφαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να δεχθεί το σχέδιο ψηφίσματος για το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 εξέδωσε η τουρκική κυβέρνηση.

Η ανακοίνωση μεταξύ άλλων, αναφέρει τα εξής:

"Η Τουρκία δέχθηκε με λύπη το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε σήμερα εκ μέρους της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Καταδικάζουμε το σχέδιο αυτό που κατηγορεί την Τουρκία για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει.
Όσοι στήριξαν το σχέδιο αυτό, παρέβλεψαν τις ιστορικές πραγματικότητες και τη διχογνωμία που υπάρχει επί του θέματος μεταξύ των ειδικών ιστορικών και υιοθέτησαν, με πολιτικά κριτήρια, μία λανθασμένη και άδικη στάση... Εκφράζουμε σοβαρή ανησυχία για το ότι το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε από την Επιτροπή παρ' όλες τις προειδοποιήσεις μας θα ζημιώσει τις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ και θα ανακόψει τις προσπάθειες που καταβάλλονται για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας.
Η απόφαση αυτή που θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τις προσπάθειες που καταβάλουμε με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο μας ευρείας κοινής ατζέντας, υποδεικνύει δυστυχώς και την έλλειψη στρατηγικού οράματος".

(πηγή: skai.gr)

Πέντε παρατηρήσεις για την Αϊτή...

Ο δημοσιογράφος της El Pais, Μοϊσές Ναϊμ κάνει πέντε παρατηρήσεις για την τραγωδία που έπληξε την Αϊτή.

Το 2010 θα μείνει στη συλλογική μνήμη ως η πιο τραγική χρονιά στην ιστορία της Αϊτής. Θα αποτελέσει επίσης τη χρονιά κατά την οποία θα φτάσει στη χώρα περισσότερο χρήμα από ποτέ. Είναι αδύνατο να δει κανείς τις εικόνες από την Αϊτή και να μην αισθανθεί μια τεράστια ανάγκη να βοηθήσει. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο το κάνουν, όπως βέβαια και οι κυβερνήσεις.

Στο Twitter κυκλοφόρησε το εξής μήνυμα: «Γράψε Haiti στο κινητό σου και στείλε το στο 90999 για να δώσεις 10 δολάρια στον Ερυθρό Σταυρό». Μέσα σε λίγες ώρες, ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Αμερική είχαν στείλει αυτό το μήνυμα, με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν 10 εκατομμύρια δολάρια. Θα αποσταλούν έτσι στην Αϊτή αρκετά χρήματα, φάρμακα, τρόφιμα και ειδικευμένο προσωπικό. Το θέμα είναι πώς θα χρησιμοποιηθούν. Αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση που κάνει ο Μοϊσές Ναϊμ στην Ελ Παϊς.

Η εμπειρία έχει δείξει επίσης ότι η αποφασιστικότητα της διεθνούς κοινότητας να βοηθήσει θα υποχωρήσει όταν οι νεκροί ενταφιαστούν, τα ορφανά εξαφανιστούν από τις τηλεοπτικές οθόνες και οι δημοσιογράφοι πάνε να καλύψουν άλλες τραγωδίες. Και αυτή είναι η δεύτερη παρατήρηση. Τα χρήματα και η διεθνής βοήθεια είναι αναγκαία, αλλά δεν επαρκούν. Οι τόνοι των φαρμάκων που φτάνουν στο αεροδρόμιο του Πόρτ-ο-Πρενς δεν θα χρησιμεύσουν και πολύ αν δεν συνδεθούν με ένα δίκτυο διανομής που θα επιτρέψει τη διάθεσή τους εκεί που πρέπει. Μόνο που αυτά τα δίκτυα διανομής δεν υπάρχουν. Ο σεισμός έδωσε τη χαριστική βολή σε ένα σύστημα που είχε ήδη πληγεί από δεκαετίες φτώχειας, διαφθοράς και ακυβερνησίας. Η ανοικοδόμηση της χώρας θα είναι δύσκολη. Ακόμη πιο δύσκολη, όμως, θα είναι η οικοδόμηση των θεσμών που θα δώσουν στη χώρα τη δυνατότητα να λειτουργήσει.

Η τρίτη παρατήρηση είναι, ότι οι ξένες οργανώσεις που λειτουργούν στην Αϊτή κάνουν και καλό και κακό. Πριν από την τραγωδία αυτή, η καταστροφική κατάσταση της χώρας την είχε καταστήσει τον πρώτο προορισμό κάθε είδους Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Ο Ντέιβιντ Μπρουκς έγραψε στους Νιου Γιορκ Τάιμς ότι η Αϊτή είναι η χώρα με τις περισσότερες κατά κεφαλή ΜΚΟ στον κόσμο. Αυτό φυσικά είναι καλό. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει κυβέρνηση για να τις συντονίσει και ότι η παρουσία τόσων οργανώσεων με περισσότερα χρήματα, πόρους και προσωπικό από την ίδια την κυβέρνηση καθιστά ακόμη δυσκολότερη τη διακυβέρνηση της χώρας. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι εκτός από τις οργανώσεις, έχουν μπει στη χώρα και έμποροι ναρκωτικών. Η Αϊτή έχει μετατραπεί στο ιδανικό διαμετακομιστικό κέντρο για τη μεταφορά ναρκωτικών από τις Ανδεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μερικά από τα πρόσωπα που ασκούν μεγάλη επιρροή στην πολιτική και την οικονομία της Αϊτής μένουν στο Μεξικό και την Κολομβία: είναι οι νονοί των ναρκωτικών. Και αυτοί δεν έπαθαν τίποτα από τον σεισμό.

Τέταρτη παρατήρηση: πρέπει να βοηθηθεί η Δομινικανή Δημοκρατία. Οι σεισμοί προκαλούν μερικές φορές τσουνάμι. Και ο σεισμός της Αίτής θα προκαλέσει ένα ανθρώπινο τσουνάμι προς τη Δομινικανή Δημοκρατία. Η χώρα αυτή, που τυγχάνει καλύτερης διακυβέρνησης από τον γείτονά της, είναι κι αυτή πολύ φτωχή και οι εύθραυστοι θεσμοί της δεν είναι ικανοί να ανταποκριθούν ικανοποιητικά στις ανάγκες των προσφύγων. Αν δεν σταλεί βοήθεια και σ'αυτή τη χώρα, ενδέχεται να βυθιστεί σε κοινωνική και πολιτική κρίση.

Η τελευταία παρατήρηση του Μοϊσές Ναϊμ είναι ότι παρά τα όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν, ίσως η διεθνής κοινότητα και οι Αϊτινοί να μας επιφυλάσσουν μια έκπληξη. Η διεθνής κοινότητα ίσως να έχει διδαχθεί από το παρελθόν και η βοήθεια που θα στείλει να μην είναι τόσο λιγοστή όσο σε άλλες περιπτώσεις. Οι Αϊτινοί και η δυναμική διασπορά της χώρας ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι η τραγωδία αυτή προσφέρει μια ευκαιρία να αλλάξει πορεία η χώρα τους. Δεν είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο, αλλά δεν είναι και αδύνατο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες...

Αν οι σύγχρονοι ερευνητές θέλανε πραγματικά να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και στην εξέλιξη αυτού, θα προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν το «φαινόμενο» γυναίκα το χριστιανικό έτος 2010!

Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου, έχω ασχοληθεί... επισταμένως με την…έννοια γυναίκα και τη μελέτη αυτής…

Όταν ήμουν μικρός μου είχαν πει το γνωστό, ότι «η πιο δύσκολη εγχείρηση, είναι να βγάλεις το πέος από το μυαλό της γυναίκας…» και είχα γελάσει, όντας σίγουρος για την απόδειξη αυτού του συμπεράσματος, τα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Σήμερα και λίγα χρόνια μετά τα 30… έχω καταλήξει ότι προφανώς και τα κοριτσάκια τότε θα μπορούσαν να λένε το αντίστοιχο για τους άντρες (…με το αιδοίο) και μάλιστα με μεγαλύτερη διάρκεια «εγχείρησης»…αφού ως γνωστό η σκέψη του άντρα γίνεται από χαμηλά…

Όλα αυτά όμως ισχύουν κυρίως για τη χρυσή δεκαετία των 20-30… Μετά το μυαλό (θεωρητικά πολλές φορές) αρχίζει και ωριμάζει, οι προτεραιότητες αλλάζουν…όπως και οι ανάγκες του ανθρώπου…

Αυτά ως μια γενική Θεωρία των πραγμάτων…

Στην ειδική θεωρία όμως και όσων αφορούν τις γυναίκες, έχει επέλθει μία ανωμαλία ίδια με αυτή της φύσης που ζούμε τα τελευταία χρόνια…

Η γυναίκα σήμερα, προσπαθώντας να διατηρήσει τις αρχές που έμαθε, ότι ΠΡΕΠΕΙ να έχει από τη μάνα της, η οποία ανήκε σε μία άλλη γενιά με άλλες αξίες ηθικής και πρότυπα, χάνει τον προσανατολισμό της και εν τέλει την αξιοπρέπεια και τον ρόλο της, ως θηλυκή ύπαρξη…

Σε αυτά έχουν παίξει ρόλο η έντονη ανεξαρτητοποίηση της σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα και προεκτάσεις (επαγγελματικά, οικονομικά κλπ.), οι πολλαπλές επιλογές εύκολης ζωής, τα βασικά έστω μέσα διαβίωσης που παρέλαβε από τους γονείς που πάλευαν πάντα για να αφήσουν έστω και μία τηλεόραση στο παιδί τους και βέβαια η μείωση ανδρισμού (κυριολεκτικού και τυπικού ρόλου και έννοιας)…

Αυτά όμως δεν θα έπρεπε να γινόντουσαν κανόνας και τρόπος έκφρασης και ζωής.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω φίλους μου να λένε… «Μα τι σκατά θέλουν επιτέλους οι γυναίκες…?».

Ξεκινάμε λοιπόν με την ανάλυση των κατηγοριών, ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ… (Κάποιων βασικών… Όχι όλων… γιατί δεν θα μας έφτανε ούτε σεντόνι Champions League για να γράψουμε…)! Πάμε λοιπόν:

1. Κατηγορία: ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΜΕ ΠΡΩΗΝ…

Πα, πα, πα, πα… Παναγία μου!
Εδώ υπάρχουν 2 μοναδικές εκδοχές με παρακλάδια βέβαια…

1. Είναι όντως κολλημένη με τον πρώην (προφανώς την έδερνε, την έβριζε, την κεράτωνε και γι’ αυτό κόλλησε…)

2. Δεν σε γουστάρει και είναι η πιο εύκολη μαλακία να σου πει…

Αυτή τη δεύτερη περίπτωση είναι εύκολο να την καταλάβεις όταν μπεις στο facebook και δεις ότι μετά τον πρώην της γλείφεται σε όλες τις φωτογραφίες με άλλους 10… ή ακόμα χειρότερα…άμα δεις τον πρώην της που δεν βλέπεται…

2. Κατηγορία: ΗΡΘΕ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΕΡΑΤΩΣΩ ΚΙ ΕΓΩ…ΚΑΙ ΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΩ…ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΩ… ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΧΕΣΗ ΕΧΩ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ…

Το μεγαλύτερο άλλοθι για αυτές που πραγματικά χαίρονται το «γατάκι» τους…αλλά θέλουν να το παίζουν και μικρές κυρίες σε σχέση, που λίγα χρόνια μετά θα παρουσιάσουν ως την… δεύτερη μακροχρόνια…

3. Κατηγορία: ΔΙΑΛΥΩ ΦΙΛΙΕΣ, ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ… ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΜΑΛΑΚΕΣ! (απωθημένα ζωής…) ΘΑ ΣΑΣ "ΠΕΡΑΣΩ" ΟΛΟΥΣ … ΚΙ ΑΝ ΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΤΣΕΙ… ΘΑ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ ΕΦΙΑΛΤΗ!

Καριόλα που τα έχει με τον κολλητό σου, αλλά για να φτιαχτεί σκέφτεται εσένα και για να χύσει σκέφτεται παρτούζα και με τους άλλους δύο της παρέας…

Όταν της δοθεί η ευκαιρία θα σου κάνει "πέσιμο" και αν δεν κάτσεις…την «γάμησες» ποικιλοτρόπως, με μεγαλύτερο ενδεχόμενο να ψάχνεστε όλοι γιατί δεν μιλάει ο ένας φίλος στον άλλο…

4. Κατηγορία: ΠΕΡΝΩ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΚΑΛΑ… ΑΛΛΑ ΤΕΙΝΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΛΚΟΟΛΙΚΗ

Κλασσική γκόμενα που πάει να το παίξει ότι δεν έχει ανάγκη κανέναν και μόνη της περνάει καλύτερα… Πάει κάθε βράδυ Σκουφά και περνάει από Rock, όπου εκεί βρίσκει όλες τις κατεστραμένες… ΜΟΝΕΣ της Αθήνας και πίνοντας «βαρέλια πετρελαίου», γυρνάει σπίτι ερείπιο με σκοπό την επόμενη ένδοξη μέρα αλκοολικού μαραθωνίου… Συνήθως αυτή η κατηγορία το «παίζει» και πολύ busy woman, κατά τη διάρκεια της ημέρας αφού…έχει τόσα πολλά να κάνει που δεν θα έκανε αν ήταν σε σχέση!

5. Κατηγορία: ΑΣ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΑ 6 ΧΡΟΝΙΑ + ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΛΑΚΑ… «ΠΕΡΑΣΤΕ ΟΛΟΙ»…

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την πιο επικίνδυνη περίπτωση για τις ίδιες τις γυναίκες, αφού μπαίνοντας σε αυτή τη λογική…στο τέλος πάνε κατευθείαν στην κατηγορία 7…χωρίς να το καταλάβουν…

6. Κατηγορία: ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΚΑΝΩ SCANNING ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ «ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΥΣ» ΣΤΟ ΠΛΑΤΥΣΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η γυναίκα «παγίδα»! Η «γυναίκα» που έχει γράψει τα χιλιομετράκια της και ξαφνικά ταρακουνιέται, βλέποντας τις κολλητές να έχουν ήδη παντρευτεί και να κάνουν παιδί και λέει… «Καιρός να μαζευτώ κι εγώ και να μην κοιτάω, μέγεθος και διάρκεια… Λίγο επικοινωνία βρε φιλενάδα, να έχει κάποια λεφτάκια έστω και να είναι καλό παιδί...». Τίποτα δηλαδή…

7. Κατηγορία: ΕΧΑΣΑ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΤΡΕΝΟ… ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝΑ ΞΕΜΠΑΡΚΟ ΣΤΟ ’90…

Σκέψεις και κατηγορία ηλικία 35+… Χωρίς πολλά σχόλια… Ίσως η πιο ώριμη και κατασταλαγμένη γυναίκα έχοντας φάει σφαλιάρες σβουριχτές!

8. Κατηγορία: ΕΚΑΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΙΔΟΙΟ ΜΟΥ ΤΩΡΑ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ…

Το 99% των γυναικών…απλά!

9. Κατηγορία: ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΤΟΝ ΡΟΥΛΗ…ΤΩΡΑ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΝΑ ΠΗΔΙΕΜΑΙ ΞΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΜΠΟΥΛΗ?

Ααααααχ…. Ο Μπούλης …. Τι όμορφα που περνούσαμε… Αν δεν ήταν η μάνα μου να μου βάζει λόγια και η κολλητή μου να μου λέει πως δεν κάνει γιατί με ζήλευε κι αυτή, τώρα αυτόν θα είχα παντρευτεί… και όχι αυτόν τον άχρηστο τον Ρούλη… που συνεχώς θέλει να τρώει, να βλέπει μπάλα και να κοιμάται… Ο ΤΣΙΓΚΟΥΝΑΡΟΣ!

"Και τον είδα και στην παιδική χαρά…(τον Μπούλη) ΤΥΧΑΙΑ…".

«Παντρεύτηκε και αυτός… Δεν θα ήταν κακό να ξεκινήσουμε να πηδιόμαστε και πάλι… να θυμηθούμε τα παλιά, με τον αληθινό έρωτα της ζωής μου! Μια φορά ζούμε άλλωστε…».
Άλλοθι ελεεινό και τρισάθλιο…

Και τελευταία άφησα την πιο σύγχρονη και δυνατή πλέον…

10. Κατηγορία: ΘΑ ΤΑ ΦΤΙΑΞΩ ΜΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΓΙΑΤΙ ΠΗΔΑΕΙ ΣΕΡΙ ΚΙ ΕΧΕΙ ΑΝΤΟΧΕΣ… ΛΟΥΚΟΥΜΑΚΙ ΕΙΝΑΙ!

Αυτή η κατηγορία, πιάνει όλες τις ηλικίες (κυρίως από 30 και πάνω) και όλα τα είδη (παντρεμένες, ανύπαντρες, χωρισμένες κ.α.). Αλλά έχει περιορισμό… Δηλαδή όλες οι γυναίκες θέλουν να το κάνουν έστω μια φορά και για όσο καιρό κρατήσει, αλλά κατά 90% δεν θέλουν να το ξανακάνουν!

Αυτά….

Αααααααααχ Θεέ μου… Γυναίκες…

Τι όμορφο πράγμα…

Η ζωή μου…

Και τελικά τι είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες?

…Τα ΠΑΝΤΑ…και ΤΙΠΟΤΑ!!!

(καντε κλικ στον τίτλο του άρθρου...)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Καλή χρονιά φίλες και φίλοι μας! Ευχόμαστε υγεία σε όλους σας, με αγάπη κι ευτύχια στις οικογένειές σας!

Ελπίζουμε το 2010, οι ΘΕΩΡΙΕΣ της ζωής μας να γίνουνε πράξη και οι πράξεις να φτιάχνουν τη ζωή μας...

Να ξέρετε και να θυμάστε μόνο ένα πράγμα... Ότι και φέτος θα έχετε καλή παρέα... Την παρέα που εσείς δημιουργήσατε και κρατάτε δεμένη... Την παρέα της καρδιάς μας... Την "Οδό Θεωρίας"!

Ραντεβού πάντα εδώ...

Πάμε γερά γία ένα δυνατό 2010 !!!

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας... Η επιστροφή!

"Best of Tour 2010..."

Οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, σχεδόν 10 χρόνια μετά από την τελευταία αποχαιρετιστήρια συναυλία τους το 2001, επανασυνδέονται μουσικά και περιοδεύουν ξανά, έχοντας στο πλευρό τους τον Μάνο Ξυδούς.

Ο πρώτος τους σταθμός είναι η Θεσσαλονίκη, όπου θα δώσουν συναυλία την Παρασκευή 12 Μαρτίου στο Βελλίδειο, ενώ οκτώ ημέρες μετά, το Σάββατο 20 Μαρτίου θα εμφανιστούν στην Αθήνα, στο Ποδηλατοδρόμιο του Ολυμπιακού Σταδίου.

Η μουσική των Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα δε χρειάζεται συστάσεις, βγαίνει από την καρδιά της δεκαετίας του ‘80 γεμάτη συναισθήματα και φτάνει μέχρι σήμερα, ζεστή, ζωντανή και αληθινή Από τα «Ζεστά Ποτά» του 1985 έως το τελευταίο live album τους που κυκλοφόρησε είκοσι χρόνια αργότερα, το 2001 και το «Στους ελαιώνες της αγάπης» που κυκλοφόρησε το 2002, η πορεία των αδελφών Κατσιμίχα ήταν πάντα συνεπής.

Αυτές οι δύο εμφανίσεις τους θα είναι ο προπομπός για την επιλεκτική και περιορισμένη σε εμφανίσεις περιοδεία τους που θα ακολουθήσει το καλοκαίρι του 2010.

Εν αναμονή...

Σκέψεις...

Θες να κρυφτείς… ή να φύγεις μακριά... Θες να πάρεις μια γόμα και να σβήσεις τα άσχημα που σου χαλάνε την εικόνα ηρεμίας που με τόσο κόπο απέκτησες και όχι βέβαια εις βάρος κανενός…

Αλλά δεν γίνεται… Όχι μόνο οι επιλογές σου… Όχι μόνο τα λάθη σου… Αλλά και οι επιλογές και τα λάθη των γύρων σου…

Στο «τζάκι»…αν πλησιάσεις πολύ…καίγεσαι… Αν απομακρυνθείς πολύ… κρυώνεις…

Μείνετε στην απόσταση που πρέπει… από αυτούς που πρέπει…και τις καταστάσεις που σας προκύπτουν καθημερινά…

Τα άκρα… απομονώνουν… και στο «τέλος της ημέρας» φέρνουν…μαρασμό και….τέλος…

Σοφία, είναι η πρόβλεψη…

Βλακεία, είναι όταν είσαι προβλέψιμος…

Sleuth

Πριν λίγες μέρες είδαμε την παράσταση Sleuth (Σλουθ), στο Θέατρο Αθηνών, του Άντονι Σάφερ (Anthony Shaffer) με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Δύο ηθοποιούς που κοιτάμε κάθε χρόνο να τους παρακολουθούμε στις παραστάσεις που παίζουν, αφού η ερμηνείες τους είναι ξεχωριστές και μας ταιριάζουν…

Το θέατρο είναι για εμένα μία ξεχωριστή διασκέδαση.Στοιχείο επιμόρφωσης και αναζήτησης, τόσο του εσωτερικού σου κόσμου, όσο και αυτού του…άλλου…του έξω, μέσα από τις ατάκες του κάθε έργου και των νοημάτων που το ίδιο βγάζει ή που ο καθένας μας ξεχωριστά θέλει να βγάζει, ανάλογα τα βιώματά του.

Η πρωταγωνίστρια του έργου… Δεν εμφανίζεται ποτέ! Μια γυναίκα που οδήγησε δύο άντρες στον απόλυτο εξευτελισμό και την έκφραση του καλύτερου «φίλου» της αγάπης… του μίσους…στον απόλυτο βαθμό, με «σκηνοθέτη» του…την εκδίκηση!

Παρενθετικά στο κείμενο μας αυτό, θα θυμηθώ, την άποψη του φίλου μου του «Γνωστού – Αγνώστου», που μου έλεγε πάντα ότι το πιο δυνατό συναίσθημα για αυτόν δεν είναι η αγάπη, αλλά το Μίσος! Και βέβαια δεν είναι κατακριτέο κάτι που κρύβει μέσα του τόση αλήθεια για όλους…

Όντως, για πολλούς, η πίσω όψη του προσώπου της αγάπης είναι το μίσος. Γι’ αυτό και όλες οι αγάπες περνάνε και από αυτό το στάδιο. Είτε αγάπη που ακολούθησε το μίσος, είτε μίσος που ήρθε μετά από μια μεγάλη αγάπη. Συμπέρασμα ένα. Αγάπη χωρίς "μυρωδιά" μίσους δεν γίνεται… Πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά…

Ο απατημένος σύζυγος ήταν και αυτός, που μέσα στο έργο είχε τις καλύτερες ατάκες…και το μεγαλύτερο μίσος βέβαια… Και δεν ήταν θέμα πρωταγωνιστή… Ήταν θέμα ωρίμανσης ψυχής και συναισθημάτων, μέσα από τις σκέψεις του και τη ζύμωση αυτών την περίοδο της «απομόνωσής» του, από την προδοσία που έζησε…

Ήταν αυτός που εξευτέλισε πρώτος τον εραστή της γυναίκας του…Και όλα αυτά από το μίσος του, για την αγάπη που της είχε… Ήταν και αυτός όμως που εξευτελίζεται διπλά στη συνέχεια, λόγω των ίδιων των πράξεών του και των παγίδων που πέφτει, όταν από θύτης, πολύ εύκολα γίνεται θύμα…

“Ο καλύτερός τρόπος για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο είναι ο εξευτελισμός”. Αυτό ο τρόπος που ο καθένας μας «ξεγυμνώνεται» μπροστά στα θέλω του και την αλήθεια που κρύβει μέσα του. Αλλά προσοχή! Δεν μιλάμε για τον εξευτελισμό που προκαλούμε εμείς… Μιλάμε για αυτόν που έρχεται από μόνος του, σαν φυσική εξέλιξη συναισθημάτων και συμπεριφορών…

«Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν». Ο κάθε άνθρωπος πράττει όπως νιώθει και όπως είναι η φύση του… Κανείς δεν έχει δικαιώματα παρέμβασης στα «θέλω» του άλλου… Κανείς δεν διακιούται να κατηγορεί κάποιον όταν ο ίδιος, κάπου άλλου έχει πράξει αναλόγως ή ακόμα χειρότερα…έχει σκεφτεί να πράξει αναλόγως… Γιατί η σκέψη και η πράξη τον ίδιο «πατέρα» έχουν… Την καθαρότητα όμως τελικά, την διεκδικεί καλύτερα, η πράξη…

Για νικητές μην ψάχνετε… Μάταια… Σχετικός ο ορισμός του νικητή σε ζητήματα σχέσεων, αποθημένων, αγάπης και μίσους…

(Σας προτείνουμε να δείτε, την πραγματικά πολύ καλή παράσταση, που τελευταίοι από τους «μεγάλους» του θεάτρου, είχαν τιμήσει πρωταγωνιστικά, ο Δημήτρης Χορν και ο Αλέκος Αλεξανδράκης, για 2 θεατρικές σαιζόν, 1970-1972).