Τυφλόμυγα...

"Παίζουν τυφλόμυγα στο δρόμο τα παιδιά…"

Και η τυφλόμυγα, έγινε μπάλα και σκοινάκι… κι αυτά γίνανε δρόμος, αγωνίες κι εξετάσεις…
Κι ύστερα ήρθε ο στρατός και οι σπουδές… και μέσα σε όλα πάντα οι έρωτες, τα ταξίδια, το γέλιο και το κλάμα… Σχέσεις και χωρισμοί… και ξανά γλέντια και κρεπάλες… και μια μέρα κάτι αλλάζει!
Έρχεται ή βλέπουμε… αυτόν ή αυτή που πιστεύουμε πως μας ταιριάζει και μας ηρεμεί κυρίως, για να μοιραστούμε την υπόλοιπη ζωή μας… Και λέω έτσι, γιατί, όπως είπε σε κάποιον ο μεγάλος του έρωτας…

"Ποτέ δεν παντρεύεσαι τον μεγάλο σου έρωτα…", αλλά κάποιον που του μοιάζει, θα πω εγώ… Για να μείνει ο μεγάλος, πάντα ΜΕΓΑΛΟΣ και μην τον μικρύνει η φθορά του χρόνου! (Με μια συνέχεια που θα την αφήσω στους στίχους του Άλκη Αλκαίου στο τέλος… και σε ένα επόμενο άρθρο).

Και να! Ξάφνου, το κλάμα και το γέλιο γίνονται ένα…Γίνονται κύκλος και ξαφνικά κλείνουν μέσα του τον ερχομό ενός μωρού! Του δικού μας…του δικού σας…των φίλων μας…
Ευτυχία! Μια λέξη! Ο Δημήτρης εχθές μου είπε κάτι που θα μου μείνει για πάντα…
«Μόλις γεννήθηκε η κόρη μου…ένιωθα ότι μου είχαν βάλει μια μάνικα ευτυχίας στο στόμα και με πότιζαν με αυτή! Τίποτα άλλο…».

Τελικά, όλα είναι δρόμος… Κι όλα τυφλά… Σαν τις στιγμές μας και την τύχη… Σαν τις ζωές μας που αλλάζουν και προχωράμε… Σαν κάθε τι καινούριο και ωραίο… Σαν την αγάπη…

Αποσπάσματα από τις σκέψεις χθες το βράδυ στο κρεβάτι μου... (Ναι, ανάσκελα με τα χέρια πίσω από το κεφάλι...). Κι ένα τραγούδι του Βασίλη να με νανουρίζει…

«Τα χρόνια πέρασαν, περνάμε σ΄ άλλη φάση και αν σε προσπέρασα δεν σε έχω ξεπεράσει…»

Ακούστε το τραγούδι: (http://www.youtube.com/watch?v=nIcmMZYpxew)

υ.γ. : Ευχαριστώ την Μαριέττα που κάποτε μου έδειξε τον Σείριο…

Κι εγώ...

Οι στεναχώριες και οι δυσκολίες μου με βρίσκαν πάντα εκεί...στην ίδια γωνία... που σαν «κολυμπήθρα εξαγνισμού», με λύτρωνε από ότι με κρατούσε «κλειστό»!

Κι εκεί βρέθηκα κι απόψε…
Σκεφτόμουν και κοιτούσα από ψηλά τα φώτα της Αθήνας να λαμπιρίζουν σαν του φλίπερ το τζάμι… Είχε ησυχία… Στο βάθος ακουγόταν μόνο το βουητό της πόλης…αχνό…κι έτσι ηρεμούσα… λίγες ώρες πριν είχα απολυθεί από τη δουλειά μου… Σημεία των καιρών…

-Τελικά, ξέρεις κάτι; Δεν υπάρχει αγάπη με τόσο λάθος τρόπο…
Άκουσα μια φωνή από πίσω μου...Τρόμαξα…

Γυρνάω…και τα μάτια της ήταν πάντα ίδια… Υγρά και μελαγχολικά…
Χαμογέλασα…
Τη Ερυφίλη την είχα γνωρίσει λίγα βράδια πριν, εκεί στην Οδό Θεωρίας, κάτω από την Ακρόπολη, σε ένα από αυτά που ήμουν κάπως ψυχολογικά…
Όμορφη νύχτα… Πιάσαμε κουβέντα για το εκκλησάκι που βρισκόταν εκεί και το αν λειτουργεί και καταλήξαμε να πίνουμε κρασί και να ακούμε Βίκυ Μοσχολιού στο καπηλιό του Μάκη πιο κάτω.
Το άτομο ότι να ΄ναι… Ράστα μαλιά με tattoo στο σβέρκο και πανέμορφο πρόσωπο…μπορούσε να σου μιλήσει από τις θεωρίες του Μπακούνιν, μέχρι τα τσαφ του Βύντρα…

Είχε τσακωθεί με τον δικό της και ακόμα (3 μέρες) μετά, άκρη δεν είχαν βρει…
-Δεν είναι δυνατόν -μου έλεγε- να με προσβάλει και να με βρίζει έτσι, σαν να είμαι το τελευταίο σκουπίδι στη γη, επειδή ξέρει πόσο πολύ τον αγαπάω…και πόσο ερωτευμένη είμαι ακόμα μαζί του…
Μέσα από τα πολλά που συζητήσαμε και κατέβασε ο νους…μέσα από κλάματα και απορίες μικρού ερωτευμένου παιδιού…την είχα χαιρετήσει λέγοντας της… «Να θυμάσαι πως σε αγαπάει κι αυτός πολύ…»!
3 βράδια πριν, απλά με είχε κοιτάξει…
Σήμερα, απλά με αιφνιδίασε…

«Μα τι λες τώρα...?», της λέω. «Η αγάπη υπάρχει μόνο με λάθος τρόπο… Αλλιώς δεν λέγεται αγάπη… αλλά…πλάνη και ψευδαίσθηση…
Η αγάπη ωριμάζει μόνο μέσα από τα λάθη και τις δοκιμασίες… Μέσα από τον χρόνο και τις στιγμές… Μέσα από εμάς… Και άσε τον «μωρό» (με τη αρχαία έννοια της λέξης) να νομίζει πως κάνει κάτι…
Και να ξέρεις κάτι πως αν δεν πίστευες στην αγάπη του δεν θα ήσουν τώρα εδώ να μιλάς μαζί μου…γι΄αυτόν! Έλα μαζί μου…».

Την πιάνω αγκαζέ και περπατάμε την Οδό προς τα κάτω…
«Σταμάτα εδώ!». Της λέω…
«Κλείσε τα μάτια!
Και τώρα που τα έκλεισες, φώναξε αυτό που θα ήθελες να του πεις αν θα ήταν εδώ μπροστά σου…»
«Εμμμμ…. Σ’αγαπώωωωωωωωωωωω!!!»
«Άνοιξε τα μάτια τώρα για να δεις τι θα σου απαντούσε εκείνος…»
Στον τοίχο απέναντι μας, κάτω από μια καρδιά, είχανε γράψει με κόκκινο spray… «Κι εγώ…!».
Ένα «κι εγώ…», που ταιριάζει σαν απάντηση σε τόσες εκφράσεις, αλλά σε μία…γεμίζει την καρδιά… Στο «σ΄αγαπώ»!

«Φύγε τώρα και πήγαινε να τον βρεις να του το πεις από κοντά… Φύγε!».

Μ’ αγκαλιάζει σφιχτά, που σχεδόν μου έκοψε την ανάσα…

Φεύγοντας και καθώς απομακρύνεται γυρνάει και μου φωνάζει…
«Σ’ευχαριστώωωωωωω!».

Χαμογελάω…αναστενάζω…ψιθυρίζω…

«Κι εγώ…»!

Η επόμενη μέρα...

H επόμενη μέρα μας βρήκε να κοιμόμαστε χώρια… Εγώ στη βεράντα πάνω στο χτιστό παγκάκι κι εκείνη μέσα…κόντρα στο κρεβάτι να έχει πιάσει όλο τον χώρο του. Είχε αρχίσει ήδη να πιάνει ζέστη…Μεγαλύτερη από αυτή που με ανάγκασε να «αυτοεξοριστώ», στη βεράντα μέσα στη νύχτα! Το ξημέρωμα στη Φολέγανδρο ήταν και πάλι όμορφο… Οριακά πληκτικό... Για εμένα ίσως… Είχα αρχίσει ήδη να κουράζομαι…
«Μπα, θα είναι οι πολλές μέρες που είμαστε ήδη εδώ», σκεφτόμουν…

Δεν ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου να βαρεθεί πάλι…
Ήμασταν 6 μήνες μαζί…μόνο…
Αρκετά διαφορετικοί μεταξύ μας και τόσο ίδιοι σε κάποια πράγματα… Κυρίως… Στο ψέμα! Αυτό που κάλυπτε τη σχέση μας… Ο «Δούρειος Ίππος» του έρωτα…
Αυτό που είχαμε κάνει κανόνα και οι δύο και αφήναμε απλά να δούμε που θα καταλήξει, μη θέλοντας να «προδώσει» ο ένας, τα θέλω του άλλου και την υποκρισία αυτών…
Το θέλω το δικό μου, ήταν να βρεθεί ένας τρόπος να χωρίσω πιο γρήγορα…
Το ψέμα το δικό μου, επίσης, ήταν, ότι έκανα ότι ήμουν ερωτευμένος…
Να δω πως θα το πληρώσω και πως θα καταλήξω έλεγα…

Το θέλω το δικό της ήταν να εξαντλήσει αυτό που πίστευε πως ήμουν, αλλά δεν ήταν και σίγουρη… Να «ρουφήξει» εμένα…
Το ψέμα το δικό της…ήρθε 2 μήνες μετά…τότε που μου είπε ότι, με αγάπησε πραγματικά…

Λίγες μέρες πριν από αυτό, είχαμε βρεθεί μαζί σε μια κοινωνική εκδήλωση… Εκεί, κάποιος είχε βαλθεί να «κλέψει» έστω και μια ματιά της και να ανταποδώσει έτσι το επίμονο κοίταγμά του, που για πολύ ώρα είχε αφήσει επάνω της…
Εκείνη το είχε καταλάβει και οριακά…έπαιζε… Την «πουτανιά» την είχε μέσα της και σε άλλες εκφράσεις της καθημερινότητάς της… Σε λίγα λεπτά, της ζητάω να φύγουμε… Όταν με ρωτάει γιατί, της λέω: «Δεν θα ήθελα να γίνω μάρτυρας…της αρχής της επόμενης σχέσης σου…»! Με θυμό και απορία, με ρωτάει τι εννοώ και εγώ της απαντώ… «ΞΕΡΕΙΣ»!
«Είσαι τρελός και φαντασιόπληκτος» μου λέει.
Κι εγώ ψύχραιμος και με τα σωθικά μου να «βράζουν» μέσα μου, της απαντώ, ότι «η εύκολη και άμεση αντίληψη αυτού που σου έλεγα, μου δίνει την καλύτερη απάντηση της αλήθειας που κρύβεις… Καληνύχτα»!

Λίγες μέρες μετά χωρίσαμε… Και καλά το παλέψαμε, αλλά δεν μας βγήκε…
Με την Τζούλια, είχα χωρίσει πριν καν τα φτιάξω…
Το όνομά της και μόνο…δεν μου «ταίριαζε»…
1 μήνα μετά, ο φίλος μου ο Γιώργος με καλεί Κυριακή νωρίς το πρωί, να πάω να τον βρω στη Γλυφάδα… Μόλις είχε χωρίσει από μια σχέση που τον ταλαιπωρούσε μέσα του και σίγουρα δεν του άξιζε…αντικειμενικά! Άλλη μια ιστορία προδοσίας είχε γραφτεί… Προδοσία ψυχής κυρίως…
Πήγα Γλυφάδα και καθόμασταν και συζητούσαμε τα τεκταινόμενα…μέχρι τη στιγμή που το πρόσωπό του παγώνει…
«Τι έπαθες;», τον ρωτάω. Τα μάτια του βουρκώνουν… Ξανά…
«Κοίτα εκεί…», μου λέει.

Τελικά, εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ, όντως, είχα γίνει μάρτυρας, της αρχής της επόμενης σχέσης της…

Η επόμενη μέρα…με βρήκε τουλάχιστον πιο σοφό!

Η ανεξήγητη Κούβα του Φιντέλ...

Kάποτε ένας Αμερικάνος πρόεδρος ανέθεσε σ' έναν πράκτορα της CIA να κάνει μια επιτόπια μελέτη της κουβανέζικης επανάστασης. Μετά από καιρό ο πράκτορας στέλνει σαστισμένος την εξής αναφορά:

"Κύριε Πρόεδρε, στην Κούβα, δεν υπάρχει ανεργία, αλλά κανείς δεν δουλεύει. Κανείς δεν δουλεύει, αλλά σύμφωνα με τις στατιστικές εκπληρώνονται όλοι οι παραγωγικοί στόχοι.

Εκπληρώνονται όλοι οι παραγωγικοί στόχοι, αλλά δεν βρίσκεις τίποτα στα καταστήματα. Δεν βρίσκεις τίποτα στα καταστήματα, αλλά όλοι τρώνε. Όλοι τρώνε, αλλά επίσης όλοι παραπονιούνται διαρκώς ότι δεν υπάρχουν τρόφιμα. Ο κόσμος παραπονιέται διαρκώς, αλλά όλοι πάνε στην Πλατεία της Επαναστάσεως και ζητοκραυγάζουν υπέρ του Φιδέλ.

Κύριε Πρόεδρε... Έχουμε όλα τα στοιχεία...αλλά κανένα συμπέρασμα!"

(από το βιβλίο του Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν "ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΒΑΝΑ")

Και πραγματικά... Αν ταξιδέψεις στην Κούβα, θα ζήσεις όλο το κείμενο...από μέσα (οριακά ακόμα)!

Βέβαια η Κούβα δεν κλείνεται σε μια παράγραφο... Θα επανέλθουμε όπως την ζήσαμε κι εμείς...στις "ζωντανές" ακόμα μέρες του Φιντέλ, πριν 8 χρόνια!

Έλα...

Έλα… να δεις μέσα από τα μάτια μου…
Έλα να δεις το ήλιο και τ΄αστέρια όπως εσύ μου έμαθες να βλέπω…
Έλα να δεις τα ασπρόμαυρα …ρετρό…όνειρά μου και τις εικόνες που περνάνε μπροστά από αυτά τα μάτια, που εσύ τα κάνεις να βλέπουν τον κόσμο σαν ταινία…
Έλα να δεις το ψέμα και την αλήθεια, που πάντα μου έδειχνες και ποτέ δεν έβλεπα…
Έλα να μου δείξεις τον τρόπο να σε κλέψω…με μια ματιά…γιατί έχω ξεχάσει…
Έλα…
Έλα να διαλέξεις εσύ τι θα βλέπω και τι όχι…
Έλα να ταξιδέψουμε στη γης τα ταξίδια…
Έλα γι΄αυτά που κάποτε ήταν τραγούδι και όχι σιωπή…
Απλά… Έλα…

Φοβάμαι να σ'αγαπήσω...Φοβάμαι...εμένα!

-Δεν θέλω να σε χάσω ποτέ… Μη φεύγεις μακριά μου, γιατί όταν μου «αφήνουν» το χέρι…το αφήνω κι εγώ και όταν γυρίσω την πλάτη δεν γυρίζω να κοιτάξω πίσω… Ποτέ…ή…σχεδόν ποτέ! Μείνε εδώ…δίπλα μου…για πάντα αν είναι δυνατόν…

-Χμμμ… Δεν μπορώ να μείνω ούτε λεπτό παραπάνω δίπλα σου καρδιά μου… Φοβάμαι…Φοβάμαι να σε αγαπήσω περισσότερο από αυτό που αντέχω και λιγότερο από αυτό που αξίζεις… Φοβάμαι εμένα δηλαδή…

Ο Φάνης και η Γωγώ γνωρίστηκαν ανήμερα τα Χριστούγεννα κάπου έξω από την Αθήνα. Λίγα λεπτά…μια ματιά…ένα γεια κι ένα χαμόγελο συνέθεσαν την πρώτη τους βραδιά… Αυτή ακολούθησαν κι άλλες…όχι πολλές, αλλά ξεχωριστές…

Η νύχτα είναι βροχερή και κάνει κρύο… Έχουν να μιλήσουν μέρες… την τελευταία φορά, η Γωγώ είχε κάνει σχεδόν ξεκάθαρο στον Φάνη, ότι το μυαλό της μάλλον είναι αλλού… σε κάτι που τελειώνει μεν αλλά που υπάρχει δε…

Χτυπάει το τηλέφωνο…Ήταν αργά τη νύχτα…

-Ναι…
-Που είσαι εσύ?
-Χα! Εγώ που είμαι ή εσύ? Εδώ…έχω downιες κα διαβάζω ένα βιβλίο…Εσύ?
-Κι εγώ πεσμένη είμαι πολύ… Δεν ξέρω γιατί…
-Ντύσου κι έρχομαι να σε πάρω…
-Είσαι τρελός… Έλα…

Εκείνο το βράδυ ήταν που άλλαξε την εικόνα και των δύο… Του ενός για τον άλλο… Τότε μάθανε το πόσο μοιάζουνε… Τότε ένιωσε η Γωγώ ότι ίσως ο Φάνης να μην είναι τόσο…flat…και χωρίς εντάσεις και ξεσπάσματα, όπως πίστευε… Όχι ότι έκανε κάτι διαφορετικό εκείνο το βράδυ, αλλά… τον γνώρισε ίσως λίγο περισσότερο…
Μιλήσανε… Αγγίξανε ο ένας τον άλλο…
Αδειάσανε από ότι τους στεναχωρούσε και μοιράστηκαν κάποια πράγματα που ξεπερνάνε την απλή επαφή και την οποιαδήποτε άλλη κενή επιθυμία ή απωθημένο…

Η μία βόλτα έγιναν 2 και οι 2 έγιναν καθημερινότητα… Έγιναν ανάγκη στα όρια της…εξάρτησης…και όλα μοιάζαν ιδανικά…
Τι είναι ιδανικό όμως και τι όχι…?

Βράδυ σιωπής…για τη Γωγώ δηλαδή, αφού ο Φάνης έδειχνε ευδιάθετος…
-Τι έχεις ομορφιά μου?
-Τίποτα….
-Τι τίποτα? Εσύ είσαι σαν Μεγάλη Παρασκευή…
-Τίποτα μωρέ… Κουρασμένη είμαι…
-Μόνο?
-…Νομίζω…
-Και τι άλλο? Θες να σταματήσουμε να βλεπόμαστε…

Ο Φάνης ήξερε… Ένιωθε μάλλον…

…Δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω να είμαι μαζί σου… Δεν ξέρω…

-Γιατί? Πες μου γιατί και να είσαι σίγουρη πως θα καταλάβω…
-Δεν υπάρχει απόλυτα γιατί… Ίσως να μην έχω τη δύναμη να μείνω και να σε αγαπήσω όσο πρέπει και όσο με αγαπάς εσύ…
Ίσως να μην έχει τελειώσει μέσα μου εντελώς το… «ξεκαθάρισμα»…
Ίσως το λίγο το δικό σου να είναι πολύ για μένα…
Ένα ξέρω όμως… Πρέπει να φύγω…

-Να φύγεις… Γιατί κανείς δεν μένει πουθενά χωρίς να θέλει… Και κανείς δεν πρέπει να γίνεται σκαλοπάτι στα θέλω του άλλου… Δηλαδή, ούτε πρέπει να σκοντάφτουμε πάνω σε αυτό και να μας εμποδίζει, αλλά ούτε και να πατάμε πάνω σε αυτό για να φτάσουμε κάπου αλλού…
Στις σχέσεις, δεν υπάρχουν σκαλοπάτια… Yπάρχουν ευθείες και ίσως κάποιες λακκούβες… Φεύγω…

Το πρόσωπό της συννέφιασε ακόμα περισσότερο… Έκλαιγε… Κι ας ήξερε πως θα τον ξαναδεί…Κι ας ήξερε ότι δεν τελειώσανε… Έκλαιγε όμως… Περισσότερο, γιατί τον είχε στεναχωρήσει, αλλά και γιατί τα είχε βάλει με τον εαυτό της που δεν μπορούσε να «φτάσει» αυτό που εκείνος ένιωθε και της έδινε…

Εκείνος σιωπηλός…ήξερε όλες τις απαντήσεις στα γιατί, τα πως και τα πότε που στροβίλιζαν στον αέρα του μυαλού τους εκείνη την ώρα…

-Δεν θέλω να σε χάσω ποτέ… Μη φεύγεις μακριά μου, γιατί όταν μου «αφήνουν» το χέρι…το αφήνω κι εγώ και όταν γυρίσω την πλάτη δεν γυρίζω να κοιτάξω πίσω… Ποτέ…ή…σχεδόν ποτέ! Μείνε εδώ…δίπλα μου…για πάντα αν είναι δυνατόν…

-Χμμμ… Δεν μπορώ να μείνω ούτε λεπτό παραπάνω δίπλα σου καρδιά μου… Φοβάμαι…Φοβάμαι να σε αγαπήσω περισσότερο από αυτό που αντέχω και λιγότερο από αυτό που αξίζεις… Φοβάμαι εμένα δηλαδή…

-Να μην φοβάσαι τίποτα γλυκιά μου… Εγώ είμαι εδώ…και θα είμαι για όσο…και όποτε… Καλή σου νύχτα…

Θεσσαλονίκη...

Τελικά ένα πράγμα μου αρέσει από τη Θεσσαλονική… Το τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικου σε στίχους του Νίκου Καβαδία … Θεσσαλονίκη!

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα ξανά στην πόλη. Για πολλοστή φορά… Άλλες φορές για δουλειά, άλλες για χαβαλέ, άλλες για να δω έστω για λίγο τον…ερωτισμό…που εκπέμπει η πόλη…

Σε γενικές γραμμές έχω καλές αναμνήσεις…άλλα πάντα με το ίδιο συμπέρασμα:
Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΕΚΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ!
Δηλαδή η πόλη…είναι ανύπαρκτη…

Διευκρινίζω ότι αυτό δεν έχει να κάνει με τους πολλούς υπέροχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει εκεί, αλλά έχει να κάνει και με μία αρκετά μεγάλη μερίδα κομπλεξικών που για όλα τους φταίει…η πουτάνα η Αθήνα και το κατεστημένο της! Αν τους ρωτήσεις τι? Δεν ξέρουν ακριβώς να σου απαντήσουν…

Η ματαιοδοξία των κατοίκων της Θεσσαλονίκης, σε πείσμα τους να μοιάσουν στα Πατήσια και την Κυψέλη και στα Λιόσια και το Μενίδι, συμπληρώνεται με την αγωνία τους για τη δημιουργία Μετρό, Τραμ, Υποθαλάσσιας σήραγγας!

Βεβαίως, σε μία πόλη που «πνίγεται» από πληθυσμό και αυτοκίνητα, με κακή ρυμοτόμηση, ένα έργο σαν το Μετρό θα αποτελέσει πνοή ζωής, αν και ο κρατικός προγραμματισμός για αυτό τελειώνει το 2018!!!

Κατά τα άλλα η πόλη πρέπει να βομβαρδιστεί και να ξανακτιστεί από την αρχή!
Μπάχαλο παντού!

Σημείο συγκέντρωσης της χειρότερης βλαχιάς που έχω δει και στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας.

Dolce Gabbana ζώνες με το DG να πιάνει 3 τετραγωνικά στην αγκράφα κολητά μπλουζάκια και γυαλί μάσκα με χρύσο ή ασημένιο ΤΕΡΑΣΤΙΟ DG…Prada…OAKLEY κλπ… στα πλάγια!

Οι ρυθμοί παραμένουν το ίδιο αργοί και ΧΑΛΑΡΟΙ όπως πάντα…

Τεμπελιά και αργοσχολίαση full και…η ΦΡΑΠΑ να ‘ναι καλά!

Γκόμενες να την έχουν δει ΖΙΖΕΛ…και άντρες σε μπουλούκια να μιλάνε για ΜΠΑΟΚ κι…Έχω τρέλα στην καρδιά…

Αποθεώνω βέβαια τον ΑΡΧΟΝΤΑ στην κρεαταγορά με κοψίδια στη λαδόκολλα και πίτα ΠΑΟΚ ταπετσαρία όλο το μαγαζί! Ωραίος…

Εκεί άκουσα και την καλύτερη ατάκα από την…αρχόντισσα του μαγαζιού!

«Αθηναίοι είστε εσείς για?»
«Ναι» λέω εγώ… «Που το καταλάβατε?»
Και τι λέει η Θεά???
«Από την προφορά σας!!!»
Λιώσαμε στα γέλια με την παρέα μου!

«Εμείς έχουμε προφορά ή εσείς?»ρώτησε ένας φίλος μου…
«Εσείς βέβαια…» απάντησε το άτομο! Κορυφή!

Από την Αθήνα που ήμουν, μου τα είχαν κάνει μπαούλο από την παρέα να πάμε σε μια μαγαζάρα επάνω το οποίο λέγεται Barbarella και τραγουδάει η Ολυμπίου και κάποιος Αξάς…
Γίνεται χαβαλές λέει τρελός…
Ε…και πήγαμε!
Ομολογώ πως είχαμε καλή παρέα, αλλά… Το μαγαζί ήταν επίσης ένα copy του περυσινού Cinema των επίσης Θεσαλονικέων...ONIRAMA και πολλών άλλων φέτος παρόμοιων μαγαζιών στην Αθήνα.

O κόσμος συγκρατημένος μου θύμιζε τους Αθηναίους της δεκαετίας του ’90, που διασκέδαζαν λες και ήταν σε δεξίωση, ποζάροντας και κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο!
Κέφι 0 περίπου μέχρι τις 2+… Κάπου εκεί μπήκαν κάτι λαϊκά από τον dj και ψιλοξυπνήσανε!

Κατά τα άλλα από νύχτα…όλα τα «αποφάγια» της Αθήνας από μπουζούκια και τίποτα άλλο δυνατό!

Δυνατό tip, το μαγαζί Garcon στην παραλία λίγα μέτρα πίσω από το λευκό πύργο με καλό φαγητό, κλίμα και μουσική…ξεχωριστή.

Μιλώντας για παραλία τώρα, θα πρέπει να επισημάνω την σκατίλα που βγαίνει από τον Θερμαϊκό και νομίζεις ότι είσαι σερί πάνω από αποχέτευση! Ειδικά όταν έχει Νοτιά… Καλύτερα να κλάνεις, παρά να αναπνέεις…

Κάπου εδώ θα αποδώσουμε φόρο τιμής στον Τερκενλή για τα γλυκά του και τις μυρωδιές αυτών που σκορπίζουν στον…αέρα της πλατείας!

Τα καφέ στην Αριστοτέλους σταθερή αξία, αλλά ο καφές σε τιμές…κόκας και χρυσού… 5 – 6 € ο καφές… με τα...παρελκόμενα βέβαια (κουλουράκια, κέικ, κρουασανάκια κλπ), αλλά…ακριβός!

Ααααααααα… τώρα που το θυμήθηκα… (άσχετο), δεν έχω ξαναδεί μετά τα τέλη του ‘80 τόσες πολλές μίνι φούστες μαζεμένες – φορεμένες από τις γυναίκες!

Συμπερασματικά θα πρέπει να επισημανθούν τα βήματα…προς τα πίσω της πόλης σε όλους τους τομείς… και το άνοιγμα της ψαλίδας με την Αθήνα και την εξέλιξη του υπόλοιπου κόσμου! Και πιστέψτε με… Δεν φταίει το κατεστημένο και οι…Αλβανοί Αθηναίοι, όπως αποκαλούν τους κατοίκους της πρωτεύουσας!

Χαλλλλλλλαρά… Η ζωή είναι ωραία…Χαλλλλλλλαρά… Αλλά όχι περισσότερο καρντάσια, γιατί θα χαθεί το μέτρο… (και όχι το Μετρό)!

Ρε μήπως είμαι εμπαθής;

Απόψε θα βγω εδώ... Δίπλα... Στην Οδό Θεωρίας!

Βράδυ Παρασκευής… Βράδυ σιωπής…
Έξω βρέχει συνέχεια και … Παναγία μου…έχει και κάτι μπουμπουνητά…
Με ποιον τα «έβαλε» πάλι ο Θεός αναρωτιέμαι…
Πάνε 2 μήνες που έχω φύγει από τη δουλειά μου και νομίζω ότι από τότε περνάω την πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μου! Τελικά δεν ήταν δουλειά, αλλά δουλεία, διαγωνισμός ρουφιανιάς και υποκρισίας…

Υποκρισία; Χα… Τι είπα τώρα…
Νόμιζα, πως ήξερα καλά τι είναι αυτή η έννοια… ΛΑΘΟΣ! Μεγάλο…Τώρα γνώρισα για τα καλά τι είναι… Τώρα γνωρίζω όλο και περισσότερο τους ανθρώπους… Χαίρομαι όμως…χαίρομαι γιατί μαθαίνω να ζω και να υπάρχω μόνος μου, με 2-3 ανθρώπους που το μόνο που ξέρουν να μου δίνουν είναι πραγματική αγάπη, στοργή και δύναμη! Φαντάζεστε ποιοι…

Σ’ ένα κόσμο που μου μοιάζει κλουβί, αλλά είμαι τόσο μικρός και δυνατός που είτε χωράω ανάμεσα από τα καγκελάκια του κλουβιού, είτε έχω τη δύναμη να ανοίξω αυτά τα κάγκελα και να πετάξω…έξω…ελεύθερος…

Ο κάθε άνθρωπος νιώθει διαφορετικά την ελευθερία του βέβαια…
Κάποιος μου έλεγε ότι ελευθερία είναι να σηκώνεσαι τις Κυριακές και να βλέπεις όλη μέρα μπάλα, ξύνοντας το πεοσάκουλο σου…και τρώγοντας πίτσες και σουβλάκια!
Μια φίλη μου έλεγε, πως ελευθερία είναι να παίρνει τον καλό της, τις Κυριακές και να εξαφανίζονται με κλειστά κινητά και να γυρνάνε το βράδυ εξουθενωμένοι και βλέποντας dvd να κοιμάται ο ένας την αγκαλιά του άλλου!
Για μένα Ελευθερία είναι η ζωή μου η ίδια στο σύνολό της… Ο αέρας που αναπνέω, το νερό που πίνω, τα φιλιά και οι αγκαλιές που δίνω, η επικοινωνία με τα μάτια… Η σιωπή των στιγμών!

Σιωπή…όπως αυτή της Παρασκευής το βράδυ που αναφέρω στην αρχή…
Ήμουν σπίτι και διάβαζα τα status των «φίλων» μου στο facebook… Μέχρι τη στιγμή που έπεσα πάνω σε ένα το οποίο έλεγε: «Απόψε θα βγω εδώ... Δίπλα... Στην Οδό Θεωρίας…»! Χαμογέλασα… Σκέφτηκα ότι ίσως κι εγώ να έκανα το ίδιο για άλλη μια φορά… Να καθίσω δηλαδή και να διαβάσω αυτά που έχουμε γράψει κατά καιρούς εδώ για να δω αν κάτι από όλα αυτά έχει αλλάξει… Τότε θυμήθηκα κι ένα mail, που μας είχε έρθει κοντά ένα χρόνο πριν στο odos.theorias@gmail.com, το οποίο έλεγε:

«Φίλε Θεωρητικέ, θέλω να σ’ ευχαριστήσω… γιατί εχθές αποφασίσαμε με τους φίλους μου να μην βγούμε και να κάτσουμε μέσα να πιούμε κρασάκι και ν’ακούσουμε ακριβώς τη μουσική που θέλουμε… Κάπου εκεί, θέλησα να δείξω στην παρέα μου το blog (Οδό Θεωρίας) και δείχνοντάς το κολλήσαμε σε κάποια άρθρα σου… Αρχίζαμε και σχολιάζαμε και λέγαμε ο καθένας την άποψή του και τις θέσεις του πάνω στα διάφορα θέματα… Ένα θα σου πω… Στις 06:20 περίπου το πρωί, συνειδητοποίησα ότι ΞΑΝΑερωτεύτηκα τον φίλο μου… Και ξέρεις γιατί… Γιατί διάβασα τον «Παντοτινό έρωτα του κου. Γκορζ» (Άρχειο, Σεπτέμβριος 2007) και μέσα από την κουβέντα μας θυμήθηκα πολλά που ο χρόνος με ωθούσε – κακώς- να ξεχάσω! Σ’ ευχαριστώ και πάλι…!».

Η χαρά μου όταν διάβασα αυτό το mail ήταν...παιδιού! Ένιωσα ότι έκανα κάτι καλό…σε κάποιον…σε κάποιους…

Τελοσπάντων… Ελπίζω και ο φίλος μου να πέρασε όμορφα στην Οδό Θεωρίας και στα στέκια των στενών γύρω της…
Σύντομα, θα οργανώσουμε βραδιά ΘΕΩΡΙΑΣ… Το ραντεβού μας θα είναι σίγουρα ξεχωριστό!

Ίσως την ημέρα των γενεθλίων της Οδού Θεωρίας στις 9 Απριλίου….

Μέχρι τότε? Ραντεβού πάντα εδώ… Στην Οδό της καρδιάς μας!

Αφιέρωμα: Rock n' Roll

21 χρόνια + κάτι...ιστορίας στην αρχή της Λουκιανού!
1 μαγαζί που όταν στα τέλη του 1987 πήρε τη σκυτάλη από το ιστορικό «state coach», όπως λεγόταν πριν ο χώρος, από το 1973 έως τότε, δεν ήξερε κανείς αν θα βγάλει χρόνο!
Χρόνο έβγαλε λοιπόν και σε αυτόν προστέθηκαν και 20 ακόμη…

Φτάνοντας στην πόρτα θα συναντήσεις (Π, Σ, Κ, συνήθως) ένα μπουλούκι λαού να περιμένει απ΄έξω υπομονετικά…
Στην πόρτα ο "παλιός" Μάνος (ψηλός με αυστηρό ύφος), με μπλούζα με κουκούλα και δερμάτινο ή στρατιωτικό μπουφάν συνήθως και ο Χάρης, πιο ευγενική φυσιογνωμία κοντά στο ίδιο στυλάκι….
Τα κριτήριά τους για να μπεις….ότι να ΄ναι…
Κόβουν από παρέες γυναικών μέχρι κουστουμαρισμένους άντρες…
Το στιλιστικό έχει αποδειχτεί πως δεν παίζει ρόλο…
Εγώ ας πούμε, έχω μπει και με βερμούδα…και τα μάτια μας μέσα έχουν δει πολλά…

Πόρτα έχω φάει μια φορά πριν 7-8 χρόνια, όταν μάλιστα πήγα παρέα με ένα πολύ γνωστό τραγουδιστή (όχι σκυλά)! Τρέλα!

Για τις γυναίκες, θα πρέπει να σημειώσουμε δε εδώ ότι όσο πιο ξέκωλο πολυτελείας είσαι, τόσο το καλύτερο… Έχεις πράσινη κάρτα!

Μπαίνοντας κάποιος στο μαγαζί, αρχίζει και ζει τον πανικό από την πόρτα…
Ατμόσφαιρα αποπνικτική με κόσμο σαν σαρδέλα να προσπαθεί να κλέψει την πρώτη ματιά σου κατά την είσοδο…

Στο μπαρ…δεν ξέρω πως…αλλά μια ζωή βλαμμένα παιδάκια είχαν! Ειλικρινά!
Ξέρετε αυτά που πιάνουν τον πυροσβεστήρα και ψεκάζουν σαν ζώα τους αποσβολωμένους θαμώνες που υπομονετικά και με χαζό χαμογελάκι οι μισοί και έτοιμοι να ρίξουν καντήλια οι άλλοι μισοί, απολαμβάνουν τα σκάγια…

Το παιχνίδι (με τα μάτια) έχει αρχίσει να γίνεται από την είσοδό σου στο μαγαζί!
Γκόμενες θολωμένες…Γκόμενοι ψωμόλια!!!
Οι γυναίκες γκομενάκια, έχουν πραγματικά μια απίστευτη θολούρα στη ματιά τους, σαν να έχουν να αγγίξουν…(μην πω το άλλο) άντρα…δεν ξέρω κι εγώ πόσο… Σε γδύνουν… Σε τρώνε… Παίρνουν τη θέση του άντρα…
Οι δε άντρες…Τέτοια ωραιοπάθεια ρε παιδάκι μου μαζεμένη σε ένα χώρο…δεν έχω ξαναδεί! Ψωμολυσσαααααααα…. Πα, πα, πα, πα, πα…

Τώρα θα μου πείτε… Eσυ ρε καραγκιόζη που πας εκεί τι κάνεις; Μέρος του συνόλου δεν είσαι; Τα ίδια δεν κάνεις;
Ίσως…Θα πω εγώ… Αλλά, εγώ ζω για να παρατηρώ τους ανθρώπους και τις αντιδράσεις τους…
Άλλωστε τα τελευταία 15 χρόνια που πάω εγώ εκεί δεν έχω «βγάλει»…ούτε μύγα από εκεί μέσα!!! Ίσως να περνάω απαρατήρητος…ίσως να ντρέπομαι παραπάνω απ’ όσο πρέπει…ίσως…ίσως…ίσως…
Μόνο μια φορά, τα "έφτιαξα" μέσα στο Rock…με την παιδική μου φίλη τη Χριστίνα… Τι μαλάκας Θέε μου… Μια φορά πήγα κι εγώ να κρατήσω φιλία με γυναίκα…και τα ‘κανα μαντάρα…αν και…ήταν όμορφη η στιγμή…

Τα τραπέζια κάτω (γιατί επάνω νομίζεις ότι είσαι σε άλλο μαγαζί και δεν θα αναφερθούμε), μαζεύουν ψωνο-πιτσιρίκια με ωραίες φατσούλες ή πουρά με…πούρα…
Ψευτοχαβαλές και και καλά με τσακίρ κέφι πάνω στους καναπέδες, αλλά στην ουσία «κόζι» και «λεζάντα»!!

Υπάρχουν 4 σημεία στο μαγαζί που είναι κατατεθέντα και γίνεται το πανηγύρι του παιχνιδιού:

"Παιχνίδι" 1: Μέσω του καθρέφτη πίσω από το μπαρ…Αν είχε μάτια ο καθρέφτης θα έπρεπε να ήταν ένα σκόρδο ολόκληρος!!! Οι ματιές που ανταλλάσσονται μέσα από αυτόν, είναι συνεχείς και…οι καλύτερες! Τρελό παιχνίδι από τον καθρέφτη!

"Παιχνίδι" 2: Έξω από τις 2 τουαλέτες! Όλο και κάποιον θα πετύχεις έξω από εκεί και κάτι πάντα θα ειπωθεί…

"Παιχνίδι" 3: Στις σκάλες! Οι σκάλες είναι ένα γεμάτο πάντα σημείο του μαγαζιού που το «μάτι» πάει σύννεφο! Μόστρα και βιτρίνα για όλων των ειδών τις ηλικίες και τις ομορφιές! Από περίοπτη θέση κόβεις…και σε κόβει…όλο το μαγαζί!

"Παιχνίδι" 4: Η σφηκοφωλιά! Μπαίνοντας στο μαγαζί…αμέσως αριστερά! Εκεί γίνονται τα μεγαλύτερα λιώματα…και τα καλύτερα όρθια μπαλαμούτια!!
Μέλι έχει η γωνιά; Ποιος ξέρει… ίσως επειδή ελαφρώς κρύβεσαι εκεί…παρεκτρέπεσαι πιο εύκολα!

Ξεχάσαμε κάτι;;;

ΝΑΙ!

Την πονηρή είσοδο και την έξοδο «αποσυμπίεσης»… Από τα πλάγια του μαγαζιού και από την κουζίνα ουσιαστικά, μπορεί όποιος έχει φάει πόρτα από μπροστά ή δεν θέλει να περιμένει, να μπει στο μαγαζί χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα! Αν κάποιος πακιστανός που κουβαλάει νερά, πάει να μιλήσει, του σκας 5 ευρώ και το βουλώνει! Η συγκεκριμένη πόρτα χρησιμεύει για να γίνεις και Μάικ Λαμάρ και να εξαφανιστείς μια ώρα αρχύτερα από την κάπνα και τη στριμοκωλιά!!!

Κι όμως…θα ξαναπάμε!!!

Και τι κάνεις μαζί μου; ...Δεν ξέρω...

Η Αλέκα έκλεινε 9 χρόνια στον γάμο της με τον Γιάννη…

Τα τελευταία 3 χρόνια, τα πράγματα δεν ήταν σίγουρα όπως πρώτα… Δεν ήταν τόσο καλά… Γκρίνια, καυγάδες μικροί…καυγάδες μεγάλοι…
Πρωτοχρονιά του 2000 τα φτιάξανε… Εκεί πάνω στις αγκαλιές και τα πυροτεχνήματα της Ακρόπολης για το millennium, έπεσε και το πρώτο φιλί….
Ο Γιάννης 28 τότε και η Αλέκα 26…
Όλα έδειχναν ότι πηγαίναμε για μια ευτυχισμένη ζωή 2 νέων ανθρώπων που ευτυχώς παντρεύτηκαν από έρωτα…
Η Αλέκα δούλευε σε μια θυγατρική του ΟΤΕ και ο Γιάννης στην Εurobank.
Το 2006 πήρε και προαγωγή και ανέλαβε Διευθυντής σ’ ένα υποκατάστημα…

Σαν τότε μου φαίνεται πως άρχισε να χαλάει η μαγιά…
Λίγο η θέση…λίγο τα λεφτά και η BMW που του δώσανε από την εταιρεία…και λίγο…αυτή η τσούλα η Νίκη, η υφισταμένη του στο τμήμα δανείων, που από τότε είχε ξεχάσει πως είναι να φοράνε παντελόνι στη δουλειά και μπλούζα χωρίς ντεκολτέ!
Α, ρε πουτάνα ζωή…είσαι τόσο προβλέψιμη γενικά… Σαν τους άντρες όταν γουστάρουν κάποια και σαν τις γυναίκες όταν θέλουν να χορέψουν κάποιον στο ταψί και να ποζάρουν σε αυτούς που τους γουστάρουν…

Θέση-Λεφτά-Καταξίωση-Βιζιτάκι πολυτελείας βδέλλα… Τέλος...

11 Γενάρη του ΄09 και η Αλέκα , μόλις έχει γυρίσει από το γυμναστήριο. Ο Γιάννης έχει μπει ήδη σπίτι…

-Καλώς την πρώτη νοικοκυρά στο Κουκάκι. Της λέει και συνεχίζει αμήχανα να προσπαθεί να βρει και καλά ένα τηγάνι να φτιάξει 2 αυγά…
- Τι θες ρε Γιάννη; Ορεξούλες έχεις πάλι;
- Ναι, ορεξούλες έχω, αλλά φαγητό δεν βλέπω…
- Άντε γαμήσου ρε μαλάκα!
-Τι είπες ρε ζώο; Σε μένα μίλησες έτσι; Τι είμαι εγώ καμιά καριόλα φίλη σου να μιλάς έτσι; Σε βαρέθηκα! Γελοία!
- Εγώ να δεις…Φτηνέ!
- Και τι κάνεις τότε μαζί μου;
- …Δεν ξέρω…

Σιωπή… Μόλις είχε χαθεί και η τελευταία στάλα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού...κυρίως...

Μια σιωπή πιο δυνατή από κάθε φωνή, που είχε ακουστεί πολλάκις τελευταία σε αυτό το σπίτι…
Αααααχ… Τόσοι καυγάδες Θεέ μου…

ΔΕΝ ΞΕΡΩ…! Πόσα πράγματα αλήθεια έκρυβαν αυτές οι 2 λέξεις… Πόσα παράπονα και πόσα αναπάντητα γιατί και πως… Ποτέ δεν τόλμησε όμως, απλά να μιλήσει…

Έπρεπε να περάσουν, σχεδόν, 3 χρόνια για να πει η Αλέκα πως «δεν ξέρει» γιατί είναι ακόμα με τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε, αγάπησε και ένωσε τη ζωή της…
Και, σχεδόν, 3 χρόνια βέβαια για να κάνει ο Γιάννης αυτήν την ερώτηση…

Είναι δεδομένο πως οι άνθρωποι πάντα θέλουμε να δίνουμε μια ευκαιρία…όχι τόσο στους άλλους…αλλά στον εαυτό μας και σε αυτά που πιστεύουμε και δεν θέλουμε έτσι εύκολα να προδώσουμε…

Θα πρέπει όμως, πάντα, η ευκαιρία αυτή να είναι στην ώρα της και να έχει συγκεκριμένη ισχύ…

Θα πρέπει να ξέρουμε τι ευκαιρία δίνουμε και με ποιον τρόπο…

Θα πρέπει να γίνεται αυτοκριτική και μετά να παίρνουμε την όποια απόφαση…

Και κυρίως…στην οποιαδήποτε μορφή σχέσης… Ερωτική, Φιλική, Επαγγελματική… να προλαμβάνουμε…όσο μπορούμε τέτοιες ερωτήσεις (Και τι κάνεις μαζί μου;), αλλά και τέτοιες απαντήσεις (Δεν ξέρω…)…

Το έχουμε ξαναγράψει… ΣΥΖΗΤΑΤΕ!!! Συζητάτε με τους ανθρώπους που είναι δίπλα σας, με αυτούς που αγαπάτε, με αυτούς που σίγουρα σας αγαπάνε… (Συνήθως μόνο η οικογένεια είναι αυτή), με αυτούς που…αξίζουν!

Αποβάλλετε…όλα τα αρνητικά και ότι δεν γουστάρετε κόφτε τα κατευθείαν… Μην αφήνετε τον χρόνο και την ρουτίνα να σας καταβάλει… Καβαλήστε τα εσείς και δείξτε τους ότι έχετε το παιχνίδι στα χέρια σας! Γιατί ο καθένας μας το έχει… Αρκεί να ξέρει ποιο είναι το παιχνίδι…και ποιος ο στόχος…

Κάντε αυτό που θέλετε, αλλά πριν απ΄ όλα γίνεται το «τρίτο μάτι» στις σχέσεις σας. Για να μπορείτε να βλέπετε ουδέτερα τις καταστάσεις και να κάνετε πιο εύκολα την αυτοκριτική, πριν την οποιαδήποτε απόφαση.

Και στην τελική, μην το κάνετε για εσάς… Αλλά… Για τη φουκαριάρα τη μάνα σας!!!

Για την ιστορία… Η Αλέκα χώρισε με τον Γιάννη! Στην ερώτηση…δεν απάντησε ποτέ κανείς… Παρά μόνο… Η σιωπή της στιγμής…! Ίσως να ήταν αρκετή...