3 μικρές ιστορίες...σοκολάτας...

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ…

01:00 μετά τα μεσάνυχτα και είχα κατεβάσει το σκύλο μου τον Ραμόν βόλτα... Στην επιστροφή κοίταξα το γραμματοκιβώτιό μου για να δω τι καινούριο φαγάδικο έχει ανοίξει στη γειτονιά που κατά δεκάδες στέλνει φυλλάδια ή τί καινούρια προσφορά έχουν τα praktiker…

Ουπς! Λίγο μεγάλο μου φαίνεται το γραμματάκι αυτό… Σκισμένος φάκελος και μέσα μία…σοκολάτα… ΙΟΝ γάλακτος γίγας!

«Σ’αγαπώ πολύ…γιατί κατάφερες να κάνεις τη ζωή μου πιο γλυκιά…» έγραφε πάνω στο χαρτί της…

Χα! Αποκλείεται να είναι για μένα σκέφτηκα, αφού τα μόνα που έχω βρει στο γραμματοκιβώτιο μου τα τελευταία χρόνια, είναι κάτι σπασμένα cd από εξαγριωμένη τέως ερωτευμένη νεαρά... Τα υπόλοιπα «καντήλια» ή «ποιήματα» μου τα στέλνουν πλέον με sms ή μηνύματα στο facebook… Τι γλυκό… Αχ… Ωραία εποχή ζούμε…ρομαντική και ζεστή…

Κοιτάζω τη διεύθυνση Αγαμέμνωνος 3… 4 στενά και 500 μέτρα κάτω από το σπίτι μου δηλαδή…

Αποστολέας: Γιάννης Καραδήμος – ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ… (έχω ξαναγράψει… ΜΟΝΟ τα παιδιά των δυτικών προαστίων έχουν ψυχή και αυθεντικότητα μέσα τους για να εκφράζονται έτσι…)

Παραλήπτης: Μυρτώ Αναγνώστου

Δεν είχα κουράγια να περπατήσω να πάω να την αφήσω εκεί που έπρεπε… Την πήρα μαζί μου σπίτι, μπας αξιωθώ κάποια στιγμή και την πάω… 8 μέρες την έβλεπα… Στο τσακ τη γλύτωσε 2 φόρες από την υπογλυκαιμία μου…και πάντα σκεφτόμουν, πόσο ευτυχισμένο είχε κάνει εμένα μια σοκολάτα Lacta, που πάνω στο χαρτί της μου είχε γράψει η πρώτη μου αγάπη… «Σ΄αγαπώ και θα σ’αγαπώ για πάντα…». Τώρα βέβαια ούτε να με βλέπει δεν θέλει…αλλά λέμε τώρα… (ποιος ξέρει τι της έκανα κι εγώ ο αλήτης…)

Πρώι Τρίτης, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και ξεκίνησα για τον προορισμό μου με τη σοκολάτα στο χέρι… Έφτασα! Άφησα τη σοκολάτα στο σωστό όνομα στη σωστή διεύθυνση…

Σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό ήταν οι «πρωταγωνιστές» να ήταν παιδιά… Σκέφτηκα επίσης τον φίλο μας να περιμένει ανυπόμονα να τον πάρει ο έρωτάς του τηλέφωνο να του πει ότι έλαβε το «γλυκό» του γράμμα και αυτή να μην παίρνει… Σκέφτηκα αυτός να τη ρωτάει κάποια στίγμη αν έλαβε κάτι και αυτή να του λέει όχι και μόλις της εξηγούσε αυτή να μην τον πίστευε… Σκέφτηκα ότι αν τη σοκολάτα την έπαιρνε χαμπάρι η χοντρή γεροντοκόρη του διπλανού διαμερίσματος, τώρα θα ήταν παρελθόν και οι ιστορίες μας…2! Σκέφτηκα πολλά…
Ελπίζω να διόρθωσα όμως (έστω και λίγο καθυστερημένα) το λάθος του ταχυδρόμου και να συνέχισα έτσι μια…γλυκιά ερωτική ιστορία…

ΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ Ή ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ…;

Απόγευμα της ίδιας μέρας κι ερχόμενος από τη δουλειά μου, σταμάτησα στο super market της γειτονιάς για κάποια ψώνια ημέρας… Αφού καλύπτω πλήρως τα αναγκαία που έγραφα στο «σκονάκι» μου, στέκομαι στην ουρά πίσω από έναν πιτσιρικά 13-14 χρονών… Τα ψώνια του, μία μεγάλη τροφή σε κονσέρβα για τον σκύλο και ένα κουτί με σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς…

“12,80 €” του λέει η ταμίας

Ο μικρός κολλάει… “Συγνώμη πόσο κάνει η κονσέρβα;” Ρωτάει...

“7,20 €” του απαντάει η ταμίας

“Συγνώμη αλλά δεν έχω τόσα… έχω μόνο 8 ευρώ και τα υπολόγισα λάθος…”

“Και τι θα κάνεις” τον ρωτάει…

Ο μικρός σκέφτεται προς στιγμήν… “εεεε.. θα πάρω μόνο τις καρδούλες…

“Και ο σκύλος τι θα φάει;” πετάγομαι εγώ και τον ρωτάω…

“Κοιτάξτε κύριε” μου απαντάει, “ο σκύλος μου θα με καταλάβει…το κορίτσι μου όχι! Της τις είχα υποσχεθεί…”. Από μικρός στα βάσανα, σκέφτομαι…

“Την αγαπάς;” τον ρωτάω με παιδικό αυθορμητισμό κι εγώ… “Ναι” μου λέει…”είναι η ψυχή μου”

Έμεινα από την απάντηση του και ταυτόχρονα γέλασα ταυτόχρονα με την επίσης έκπληκτη ταμία … Τι άλλο θα μπορούσε κανείς να πει εκείνη τη στιγμή…

“Θα μου επιτρέψεις τότε να κάνω εγώ το τραπέζι στο σκύλο σου…” είπα και στην τσάντα προστέθηκε η κονσέρβα!

Η «ΜΑΥΡΗ» ΣΟΚΟΛΑΤΑ …

Καθώς επέστρεφα σπίτι κι ενώ ακόμα σχεδόν γελούσα με τον μικρό. Σκεφτόμουν ότι 2 περιστατικά με πρωταγωνιστή μια “σοκολάτα” και εμένα “κομπάρσο”, είχαν τύχει σε 1 μέρα! Λες να τριτώσει; Μπαααα… το πολύ πολύ να φάω κι εγώ μια σοκολάτα και να το δέσω έτσι…

Το βράδυ είχα κανονίσει να βγω με μία φίλη που είχα να δω καιρό σχετικά… Θα πηγαίναμε σε μια μουσική σκηνή που παίζανε κάτι φίλοι της, να ακούσουμε τα ίδια κομμάτια που ακούς από τα μπουζούκια μέχρι το μέγαρο μουσικής πλέον… (ΕΠΑΨΕΣ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙΣ…κλπ.).

Κάποια στιγμή το σχήμα έκανε διάλειμμα ολίγων λεπτών… Η φίλη μου με αγωνία και βιασύνη μου λέει “πάμε έξω να κάνουμε ένα τσιγάρο με τα παιδιά”. Εγώ δεν καπνίζω… Δεν κάπνισα ποτέ δηλαδή…

“Έρχομαι σε 3’ της λέω, μέχρι να πληρώσω και μετά θα την κάνω για σπίτι…” , ίσα που πρόλαβα να πω…ενώ αυτή ήδη σχεδόν βρισκόταν έξω…

Πράγματι μετά από λίγο βγαίνω από το μαγαζί… Κοιτάζω γύρω μου η φίλη μου πουθενά… Ξαφνικά ακούω τη φωνή της πίσω από ένα αυτοκίνητο. Όντως ήταν εκεί… Καθισμένη σε ένα πεζούλι «έκαιγε» τη «σοκολάτα» της για να πιει το «τσιγάρο» της…

Κοίτα να δεις σκέφτηκα φεύγοντας και αφού καληνύχτισα...

Τελικά οι σοκολάτες… τρίτωσαν σήμερα…

Οι επόμενες μέρες...

Καλές οι πρωτοβουλίες και οι επιλογές του Γιώργου Πάπανδρεου με καθαρό αέρα ανανέωσης σε πρόσωπα για το υπουργικό συμβούλιο. Με τις κινήσεις αυτές ο Γιώργος Παπανδρέου, παίζει ένα πολύ δυνατό και ριψοκίνδυνο παιχνίδι που θα καθορίσει τη νέα πολιτική ιστορία του τόπου. Δηλαδή η υπουργοποίηση αρκετών νέων πολιτευτών με προφίλ...απλού πολίτη, ίσως ανοίξει ένα δρόμο για νέα πολιτικά ήθη και δεδομένα, με τον λαό να έχει πιο ουσιαστικό ρόλο και να μπορεί πιο εύκολα να μπει  στο κοινοβούλιο και να εκφράζεται επιτέλους η καθημερινότητά μας και τα προβλήματα της.

Βεβαίως δεν μπόρεσε να αποφύγει το "Τον εχθρό σου πρώτο στο τραπέζι", για να κρατήσει και τις ισορροπίες εντός και να μην έχει από την αρχή εσωκομματικές "υπόγειες" άναταράξεις.

ΑΗΔΙΑ, μας προκάλεσε ο χθεσινός Θέμος Αναστασιάδης, που με τις εκπομπές του, μας γυρνάει σε προπαγάνδα εποχής '80, χωρίς να σέβεται θεσμούς και αξίες. Αν ήθελε να πανηγυρίσει τόσο πόλυ, που έφυγε η κυβέρνηση που φούσκωσε τον λογαριασμό του κατά 5.000.000 €, θα έπρεπε τουλάχιστον να κρατήσει τους τόνους και το ύφος που κράτησε μετά τη νίκη του και προς τιμήν του, ο αργηγός του ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια υπάρχει κανείς που μπορεί να δει ολόκληρη εκπομπή του?

Στη Νέα Δημοκρατία τώρα τα "ανέκδοτα" ξεκίνησαν νωρίς με την υποψηφιότητα Ψωμιάδη... Κι έχει ακόμα γέλια, μέχρι τα επόμενα...κλάματα...

Στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, πολύ σωστή η απόφαση να προτείνουν για πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας, τον Αλέξη Τσίπρα, που το έχουμε ξαναπει μέσα από εδώ, ότι είναι κεφάλαιο για την παράταξη και ξέρει να παίζει και μόνος του αν χρειαστεί.

Εδώ είμαστε όμως και παρακολουθούμε τις εξελίξεις...

ΓΥΜΝΟΣ...

Τέλη Σεπτεμβρίου 2009… Ναι, πριν λίγες μέρες… και απόγευμα Παρασκευής θέλησα να κολυμπήσω σε μια μικρή παραλία της Αττικής… Στην παραλία , μετρημένοι 5 άνθρωποι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον να δει ποιος είναι πιο τρελός από τον άλλον, αφού για 3η συνεχόμενη μέρα έβρεχε και ο αέρας είχε κιόλας παγώσει, φέρνοντας τα πρώτα μηνύματα του χειμώνα….

Παρ’ όλ’ αυτά… είναι από τις λίγες στιγμές της ημέρας που πραγματικά χαλάρωνα…μέχρι που ακούω τη φωνή μιας μεσόκοπης κυριούλας που καθόταν λίγο πιο ‘κει… «Σας παρακαλώ, αυτό που κάνετε είναι απαράδεκτο! Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το…μόριο σας!!! Εδώ δεν είναι παραλία γυμνιστών».

Ώπα, λέω! Γυρνάω και πραγματικά βλέπω έναν πολύ αδύνατο ψηλό νεαρό με γενειάδα να στέκεται αμίλητος μπροστά της… γυμνός!

«Τι με κοιτάς ανώμαλε?» φώναξε η κυρία και σηκώθηκε μαζεύοντας βιαστικά τα πράγματά της για να φύγει μακριά από τον… “ανώμαλο” της παραλίας…

«Μη φοβάσαι», της λέει ο νεαρός “γυμνιστής”… «Ντυμένος είμαι…».

Ο νεαρός έσκυψε το κεφάλι και ήρθε με αργά βήματα προς το μέρος που καθόμουν εγώ λίγα μέτρα πιο κει. Γυρνάω και προσπάθησα να δω που είναι η πετσέτα του ή τα πράγματά του… Πουθενά όμως… Τίποτα…

Τον παρακολουθώ και κάθεται όπως ήταν πάνω στα βότσαλα σταυροπόδι και πιάνοντας μια πέτρα προσπαθούσε να κάνει γκελάκια στην επιφάνεια της θάλασσας…με τη μελαγχολία στο πρόσωπό του να γίνεται ένα με το γκρίζο του καιρού…

«Ρε φίλε…Όλα καλά?» του λέω… «Σου συμβαίνει κάτι?»

Γυρνάει και με κοιτάει χαμογελώντας οριακά και λέει…

«Χα! Ένας άνθρωπος που με βλέπει “ντυμένο” και μου μιλάει! Όχι ρε φίλε… Δεν είμαι καλά…!Αλλά thanks…»

«Δεν θα σου μιλούσα του λέω, αλλά η απάντησή σου στην κυρία με έκανε να αναρωτηθώ και ότι να σου πω την αλήθεια δεν βλέπω πουθενά στην παραλία πράγματα σου… Τι φάση είσαι?

«Όπως με βλέπεις τώρα… θα με δεις σχεδόν και όλο τον χρόνο…» μου λέει. «Απλά δεν έχω ρούχα… Δεν έχω σπίτι, δεν έχω οικογένεια, δεν έχω τίποτα. Θα μπορούσα με κάποιο τρόπο να φοράω κάτι για να μην προκαλώ φόβο ίσως, αλλά ΟΧΙ! Θέλω να βλέπουν όλοι πως νιώθω μέσα μου… Γυμνός! Από όλους και από όλα!

Από αυτούς που με ανάγκασαν να συνεχίσω να ζω όπως με έφερε ή μάνα μου στον κόσμο! Αυτή που έχασα μαζί με το σπίτι μας και όλα μου τα έγγραφα στις φωτιές του 2007 στο χωριό μου στον Πύργο… Ο πατέρας είχε “φύγει” αρκετά νωρίτερα…

Δεν στα λέω για να με λυπηθείς… Ούτε ψέματα σου λέω… Ανέστη με λένε και νιώθω να χάνω το μυαλό μου, κάθε φορά που σκέφτομαι ότι για το κράτος είμαι νεκρός… Ναι βέβαια… Με ανακοίνωσαν και στα δελτία ειδήσεων… Αυτή είναι η Ελλάδα… Θα μου πεις βέβαια γιατί δεν πας να δουλέψεις κάπου… Μα ποιος θα προσλάβει έναν νεκρό? Δεν έχω επίσημα έγγραφα… Τίποτα… Αλλά δεν έχω και όλα τα άλλα που σου είπα πριν… Προτιμώ να μένω έτσι παρά να ζητιανέψω από οποιονδήποτε ή οπουδήποτε… Και αν εσύ προσπαθήσεις να με βοηθήσεις με δουλειά, κάποιος κάποια στιγμή θα σου ζητήσει κάτι από εμένα.. Ένα χαρτί… κάτι…Μια φωτογραφία μου ίσως…

Δεν έχω εμφανιστεί ποτέ ξανά κάτω στα μέρη μου… Με πληγώνουν τα πάντα εκεί…

Το χωριό μου ήταν πολύ μικρό… Δεν είχα και πολλούς γνωστούς… Εδώ είμαι πραγματικά άγνωστος μεταξύ αγνώστων… Γυμνός μεταξύ…γυμνών…

Ναι! Γιατί όλοι κρύβουν τη γύμνια τους κάτω από τα φανταχτερά τους ρούχα και την τακτοποιημένη ζωούλα τους… Κάτω από την υποκρισία και την κακία που έχουν οδηγό τους για να επιβιώσουν σε μία ψεύτικη κοινωνία, που οι ίδιοι φτιάξανε και συντηρούν…

Γιατί το χειμώνα για κάποιους είμαι ρακοσυλέκτης λόγω της εμφάνισης μου και του πεζουλιού που κοιμάμαι κάτω από ένα υπόστεγο και το καλοκαίρι είμαι ο ανώμαλος γυμνός της παραλίας…

Έτσι λοιπόν φίλε μου… ΓΥΜΝΟΣ…μέσα μου…έξω μου…από όλους και από όλα… Κι έτσι θα μείνω… Μέχρι να αδειάσω…Γυμνός εκ πεποιθήσεως λοιπόν…

Σ’ευχαριστώ που με ρώτησες… Σ’ευχαριστώ που με άκουσες… Γεια χαρά…»

Δεν κατάφερα να βγάλω λέξη… Δεν μπορούσα να καταπιώ τον κόμπο στον λαιμό μου… Ένιωσα τόσο… “γυμνός” απέναντί του… Μα τόσο “γυμνός”…

Σε 4 μέρες θα πάω να ψηφίσω κάποιον καλοντυμένο…γυμνό! Ποιον; Τι; Kαι γιατί;

De-late...

Μάλιστα… De-late γιατί, άργησε να ξεκινήσει, άργησε να τελειώσει, άργουν να μας πείσουν όλοι...

Πάντως, Reality ήταν και πέρασε…

Από τον «τηλεμαραθώνιο» της χαράς των αρχηγών, δεν αποκομίσαμε και πολλά…Δεν καταλάβαμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ακούμε, διαβάζουμε και παρακολουθούμε καθημερινά…

Το debate ξεκίνησε με 17 λεπτά καθυστέρηση, δείγμα της συνέπειας όλων των πολιτικών… Περιμένοντας λοιπόν την έναρξη της τηλεμαχίας, σκεφτόμουν, ότι τελικά οι ομάδες γι΄ αυτό έχουν φανατικούς οπαδούς. Γι΄ αυτό την ομάδα δεν την αλλάζεις ποτέ, ενώ το κόμμα και την γκόμενα την αλλάζεις… Γιατί η ομάδα στα ραντεβού της είναι πάντα εκεί στην ώρα της… 8 αρχίζει το ματσάκι? 8:04 έχεις δει ήδη τον Βύντρα να καρφώνει αυτογκολάκι…και 10 παρά τετάρτο ο Πατέρας έχει κάνει ήδη την πρώτη δήλωση παραγοντικού φθηνολαϊκισμού, ενώ εχθές περιμέναμε 17 λεπτά για να ξεκινήσει ένα κρεσέντο αυτογκόλ από τους πολιτικούς αρχηγούς και 3,5 ώρες (!!!) για να τελειώσει το ρεσιτάλ λαϊκισμού…

Αποθέωση ο Τσίμας, ο οποίος ξεκίνησε σχεδόν «εκνευρισμένος» ήδη με τον πρωθυπουργό και αμέσως μετά, όταν ήρθε η ώρα να ρωτήσει τον Γ. Παπανδρέου, με περίσσιο ύφος «λαγνείας», τον κοιτάζει στα μάτια…και του κάνει την πρώτη εύκολη πάσα για να απαντήσει όπως πρέπει…
Ακόμα και στις ερωτήσεις του προς Τσίπρα και Χρυσόγελο, προσπάθούσε να αποκομίσει οφέλη για το ΠΑΣΟΚ. Στον πρώτο με την ερώτησή του περί συνεργασίας αφού λένε τα ίδια σε γενικές γραμμές και στον δεύτερο περί «πράσινου πρόγραμματος» που είναι ίδιο με αυτό του ΠΑΣΟΚ και γιατί μην συνεργαστούν επίσης…

Οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι στα όρια της…μαριονέτας, χωρίς καυτές ερωτήσεις…πλην του Λιάτσου σε κάποια σημεία και του Σρόιτερ.

Γενικά:

Ο Καραμανλής, καλός όπως πάντα, αλλά επαναλαμβάνω…κουρασμένος.
Ο Papandreou, (λόγω America το λατινικό) προσπάθησε να καλύψει την έλλειψη καθαρής σκέψης και ευφράδειας με χαμηλούς τόνους, αλλά δεν είπε κάτι καινούριο, εκτός ότι τελικά θα δανειστεί και αυτός αν χρειαστεί για να καλύψει τις συντάξεις…
Η Αλέκα σταθερή αξία, κινήθηκε πάνω στις «ράγες» του κόμματος…
Ο «πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης» Τσίπρας, σαφώς καλύτερος από τον Αλαβάνο, με πιο άμεσο λόγο. Θεωρώ, πως θα τον δούμε ψηλά όταν ωριμάσει πολιτικά...
Ο Καράτζα… μακριά από τον καλό του εαυτό και τις ατάκες του, κράτησε ένα ύφος ήπιο και σοβαρό, προσπαθώντας πάντα να «τσιμπήσει» οφέλη και ψήφους από τα 2 μεγάλα κόμματα…
Ο Χρυσόγελος…καλός στην πρώτη του παρουσία, αλλά κρύφτηκε σε βασικά ερωτήματα, όπως αυτό των Σκοπίων και διευκρίνισε δύο φορές σε παράδειγμα που έδινε, ότι εννοεί την ελληνική Μακεδονία, λες και υπάρχει άλλη…

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο χρόνος και για τα ερωτήματα και για τις απαντήσεις ήταν λίγος, γεγονός που αποδεικνύεται ότι στο 20% των ερωτήσεων δεν δόθηκαν απαντήσεις επί του θέματος, όχι λόγω πολιτικής «ντρίπλας» αλλά λόγω έλλειψης χρόνου.

Τα καλύτερα σημεία ήταν οι ερωτήσεις των πολιτικών μεταξύ τους, αλλά και πάλι χωρίς να έχουμε το μεγάλο μπαμ!

Το βράδυ δεύτερος γύρος…ελπίζω καλύτερος λόγω της διαφορετικότητας…

Πάντως εμείς ακόμα ανήκουμε στους αναποφάσιστους…Στο 17% δηλαδή της ελληνικής κοινωνίας...

(δείτε στη φωτογραφία προσανατολισμό των πολιτικών αρχηγών... Ούτε ένας δεν κοιτάει στην ίδια κατεύθυνση με τον άλλο...)

H αλήθεια είναι...

...ότι, τα τελευταία χρόνια το marketing της πολιτικής και οι τρόποι προώθησης των μηνυμάτων της, έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά και αναπόφευκτα, ακολουθούν τους ρυθμούς ανάπτυξης της σύγχρονης αγοράς.

Στη χώρα μας, μέχρι την νεο-Παπανδρεϊκή εποχή του ΠΑΣΟΚ (για τον Γιώργο μιλάμε), το σκηνικό στη πολιτική διαφήμιση και στα μέσα αυτής άλλαξε 180 μοίρες...

Οι τακτικές άλλαξαν και το ρόλο των διαφημιστικών εταιρειών και των πολλών εκκατομυρίων πήρανε περισσότερο τα ίδια τα κόμματα, που στελεχώθηκαν με νέους ανθρώπους, γνώστες της τεχνολογίας και της "καθαρής" - ευθείας επικοινωνίας.

Το ΠΑΣΟΚ με μεγάλη διαφορά και με άλματα αλα... Μάικ Παόυελ, άφησε πίσω Ν.Δ. και διαφημιστικές ομάδες "αρπακτικών". Από το, σχεδόν μονοπώλιο των ad. "κυβερνήσεων", Σεριάτου (Ashley & Holmes) και Κοτιώνη (Bold Ogilvy) και τα μαγικά πλάνα του Μπιρσίμ... περάσαμε στην απλή συμμετοχή αυτών, στις κατευθύνσεις των εσωτερικών μηχανισμών των κομμάτων και των τμημάτων marketing και επικοινωνίας, που έχουν δημιουργηθεί πλέον, εντός αυτών.

Τα "νέα ήθη" και ανάγκες...επιβάλλουν, σήμερα, WEB TV, Chat Forums, Fan Pages & Profiles σε Facebook. Twitter, Skype, my space & MSN.

Προχθές στη σελίδα μας στο twitter, λάβαμε ένα direct μήνυμα για συμμετοχή στον προεκλογικό αγώνα, από το κυβερνόν κόμμα. Η απάντησή μας (με direct message), ήταν αρνητική και αρκετά επικριτική, σχετικά με την απώλεια της ευκαιρίας για αλλαγή τα τελευταία 5 χρόνια και της πλήρης απαξίωσης του πολίτη και των προβλημάτων της καθημερινότητας του. 25 λεπτά μετά, με οριακά απολογήτικό ύφος, μας ήρθε απάντηση, που λίγο ή πολύ έλεγε, ότι θα κάνουν τα πάντα για να μην απογοητεύσουν ξανά τους Έλληνες και θα σταθούν δίπλα στον κάθε πολίτη για τα προβλήματα της καθημερινότητάς του με γνώμονα πάντα, το συμφέρον της πατρίδας μας.

Μας εντυπωσίασε! Πραγματικά! Ήταν η πρώτη φορά, που...υπήρχε κάποιος...στην άλλη άκρη της γραμμής... Ήταν η πρώτη φορά, που με τέτοια ταχύτητα απάντησαν συγκεκριμένα και επι του θέματος, στον πολίτη, που θυμούνται βέβαια μόνο προεκλογικά, αλλά...απάντησαν. Αλήθεια ή ψέματα...δεν το εξετάζουμε τώρα.

Από την άλλη, σε όλα τα forums, σε όλους αυτούς τους διαδικτυακούς τρόπους επαφής, όπου κι αν έκανες search για πολιτικά πρόσωπα, θα έπεφτες πάνω στις σελίδες του Γιώργου Παπανδρέου. Μπορεί ο καθένας να τον κατηγορήσει για οτιδήποτε, αλλά όχι για την ικανότητά του, τη γνώση και τη συμμετοχή του, στη νέα τεχνολογία. Και αυτό φαίνεται πως το πέρασε και στα νέα spots του ΠΑ.ΣΟ.Κ (δείτε τα links παρακάτω), που έχουν και άλλο χρώμα...και άλλο στυλ! Πραγματικά πολύ καλά, με άμεσα μηνύματα και ξεκούραστα σε ήχο και μάτι.

Για τα υπόλοιπα κόμματα δεν θα αναφερθούμε καν...αφού νομίζουν ότι ο λαϊκισμός (για Κ.Κ.Ε και ΛΑ.Ο.Σ μιλάω κυρίως), είναι ταυτόσημος με τα ακαλαίσθητα μηνύματα και το "αρχαίο" (ουτε καν 70's) branding & styling.

Σε πιάνει μελαγχολία μόνο που τους βλέπεις... Ακόμα και στο επιλεκτικά απλό ντύσιμό τους, που θυμίζει Αυλωνίτη (βλ. Καρατζαφέρη) και Βασιλειάδου (βλ. Αλέκα). Έβλεπα τον Καρατζαφέρη στη συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη με "πλάτη" (backdrop), ενα βλαχο-ξεθωριασμένο μήνυμα και μπροστά κάτι λουλούδια από νεκροταφεία. ΗΜΑΡΤΟΝ λέω... Εντάξει ρε φίλε... Δεν έχετε λεφτά (και καλά- μην το αναλύσομε κιόλας), αλλά θα μπορούσατε να έχετε γούστο!

Για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ ή ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή όπως αλλιώς θέλουν...λυπάμαι να μιλήσω, γιατί κατάφεραν πλέον να μην ύπάρχουν πουθενά. Mediaκα βέβαια, πέσανε εκ των έσω (και τα καταφέρανε), να φάνε το μεγάλο τους "όπλο" που ακούει στο όνομα Τσίπρας, ο οποίος, επί των "καθαρών" ημερών του, προσπάθησε κι έδειξε ένα άλλο, πιο σύγχρονο πρόσωπο της αριστεράς, από τις αφίσες του...μέχρι τα spots!

Η αλήθεια είναι... ότι οι εποχές αλλάζουν... Το ίδιο κι εμείς... Ας το καταλάβουν αυτοί που θέλουν να τους ακολουθήσουμε, αφού σε μια "illustration" κοινωνία που ζούμε, η εικόνα (καλώς ή κακώς) έχει ρόλο πρωταγωνιστή!

Δείτε εδώ, τα πρώτα τηλεοπτικά σποτ του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

http://www.youtube.com/watch?v=L_m6A3vPxU0

http://www.youtube.com/watch?v=x0HhloGmpzI&feature=SeriesPlayList&p=D7EB51AC8278ADCB

http://www.youtube.com/watch?v=1Ty6F3RNNtc&feature=SeriesPlayList&p=D7EB51AC8278ADCB&index=2

Οι τελευταίες μέρες ενός...κουρασμένου Πρωθυπουργού!

Εκλογές λοιπόν, σε μια Ελλάδα πιο ανέτοιμη από ποτέ! Ο πρωθυπουργός ξάφνιασε ακόμα και τους «δελφίνους» θα έλεγε κανείς!
Απόφαση αυτοκτονίας λέει η απογοητευμένη βάση της Νέας Δημοκρατίας...
Απόφαση δραπέτευσης λένε στο ΠΑΣΟΚ...
Απόφαση ευθύνης λέει ο ίδιος ο Κωστας Καραμανλής...
Σωστή απόφαση θα πούμε εμείς, με την ελπίδα για οριστική λύση της παρακμάζουσας πολιτικής σκηνής της χώρας μας, από το 1996 και μετά...

Τα μικρότερα κόμματα, θεωρώ πως είναι πάντα έτοιμα για εκλογές, ακόμα και αν τους πεις ότι σε 2 ώρες ψηφίζουμε...

Το να κάνουμε προβλέψεις δεν θα αλλάξει κάτι, στην λαϊκή εντολή της 4ης Οκτωβρίου σε οποιοδήποτε κόμμα, ούτε θα ανακαλύψουμε τον τροχό αν πούμε ότι το κυβερνών κόμμα, ξεκινάει με ισχυρό disadvantage!

Tα όργανα άλλωστε ξεκίνησαν από νωρίς. Ο Μιχάλης Λιάπης εκτός ψηφοδελτίου με δική του απόφαση και με βαριές κουβέντες και αιχμές προς τον πρωθυπουργό, στη δεύτερη επιστολή του...
Κωνσταντάρας και Γαρουφαλιάς... προσχώρηση στον ΛΑ.Ο.Σ.!
Σουφλιάς – Ντόρα... χαμογελούν για την επόμενη μέρα των εκλογών... που προκάλεσαν και πίεσαν και αυτοί για να γίνουν... και να πάρουν σειρά...

«Ζυμώσεις» πολλές... Ημέρες λίγες... για όλους... και κυρίως για την επόμενη μέρα της Ελλάδας που ακόμα ταλαιπωρείται από επικίνδυνους μνηστήρες της πρόσκαιρης εξουσίας και του προσωπικού συμφέροντος...

Εδώ θα είμαστε όμως και τις επόμενες μέρες για να δούμε τη συνέχεια των τελευταίων επεισοδίων.

Κουρασμένοι όμως κι εμείς... όπως ο Πρωθυπουργός!

"Σανέλ"...ένας... άνθρωπος 147 χρονών!

Αναδημοσίευση από άρθρο στο in.gr

Νέα Yόρκη

Αν ήταν άνθρωπος θα είχε φτάσει τα 147 χρόνια! Η Σανέλ (φωτό τις τελευταίες τις μέρες), ένα ντάσχουντ που κατείχε το Ρεκόρ Guinness ως ο γηραιότερος σκύλος του κόσμου, πέθανε στο Λονγκ Αϊλαντ σε ηλικία 21 ετών.

Ο θάνατός της Σανέλ έρχεται μόλις λίγους μήνες μετά την απονομή του πιστοποιητικού Guinness, στη διάρκεια ενός πάρτι που διοργάνωσε για τα γενέθλιά της το Μάιο ένα ξενοδοχείο σκύλων στο Μανχάταν.

Η τελευταία της τούρτα είχε γεύση φυστικοβούτυρο, αγαπημένη της λιχουδιά μαζί με τη σοκολάτα.

Η Σανέλ ήταν μόλις έξι εβδομάδων όταν ο Καρλ και η Ντενίς Σογκνέσι την υιοθέτησαν από ένα καταφύγιο σκύλων στη Βιρτζίνια.

Πέρασε τα επόμενα εννέα χρόνια στη Γερμανία, όπου είχε μετατεθεί το αφεντικό της ως στρατιωτικός, και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αμερική για την υπόλοιπη ζωή της.

Τα τελευταία χρόνια φορούσε απαραιτήτως ζακετάκι και σκούρα γυαλιά λόγω καταρράκτη!

Το ρεκόρ του μακροβιότερου σκύλου διεκδικεί τώρα ο Μαξ, ένας σκύλος που ζει στη Λουιζιάνα. Η ιδιοκτήτριά του, Ζανέλ Ντερουέν, περιμένει από τους υπεύθυνους των Ρεκόρ Guinness να επιβεβαιώσουν ότι το κατοικίδιό της είναι σήμερα 26 ετών!!!

1 friend request...

«…Στα σοβαρά μην με παίρνεις είν' το μυαλό μου θολό
Είναι κι ο κόσμος μου αστείος
Κι όταν με βαρεθείς τελείως
Ψάξε αλλού να με βρεις όπως με θες

Κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο
Και κάποιο στίχο που σου μοιάζει
Κοιτάζω έξω και χαράζει
Έγινε το αύριο πάλι χθες…»

Κάπως έτσι θυμάμαι την τελευταία εικόνα της Βάνιας... Ναι, με τη μελωδία του Αλκίνοου, από τη φωνή της Χαρούλας, ενώ πίναμε μπύρες σε μια παραλία της Βουλιαγμένης ξημερώματα και μόλις είχαμε... “τελειώσει” και αυτή να μου λέει, «αυτό το τραγούδι θα μπορούσα να στο τραγουδάω όλο εγώ…». Την κοίταξα σχεδόν απορημένος…αν και μέσα μου ήξερα…
Από τότε σιωπή… Χάθηκε… Τα τηλέφωνά της κλειστά… msn κενό… το Skype ανενεργό… το profile της στο facebook ανύπαρκτο… Πέρασα από το σπίτι της… Φώτα…! Δεν τόλμησα να χτυπήσω… Έφυγα και απλά σκέφτηκα ότι ίσως να μετάνιωσε για ότι έγινε και το καταλαβαίνω βέβαια…εν μέρει…

Τη Βάνια τη είχα δει πρώτη φορά στη συναυλία του Manu Chao στο Terra Vibe στη Μαλακάσα. Γνωριστήκαμε από κοινούς φίλους. Μου έκανε εντύπωση γιατί έμοιαζε με σύγχρονη πριγκίπισσα ντυμένη σε στολή νέο-χίπισσας. Δεν έπεσα και πολύ έξω… Παιδί των Νοτίων Προαστίων, από ευκατάστατη οικογένεια, με τους ψυχολόγους της…τις αϋπνίες της… τα χάπια της… και το πέρασμά της από τον υπέροχο κόσμο του αλκοολισμού ήδη από τα 20 της…
4 χρόνια πριν δηλαδή…
Κλασσικά υπήρχε στο παρελθόν και για κάποια στιγμή της ζωής της και ο αλητόφλωρος γκόμενος που την είχε κολλήσει γιατί της φερόταν όσο χειρότερα γινόταν και της έριχνε και καμία ψιλή στο τσακίρ (ξέρετε αυτά που γουστάρουν οι γυναίκες σε μικρότερες ηλικίες…) και όλα καλά!!

Ιδανικό προφίλ γκόμενας ή ανθρώπου που πάω και κολλάω… Τρελή κι αδέσποτη… με την ψευδαίσθηση της αλλαγής της από εμένα… Και τη διαφαινόμενη μάχη για τη διεκδίκησή της…
Και ξέρετε…Πετυχαίνει!
Όντως στρώνω ανθρώπους! Με εμπιστεύονται… Αφήνονται… Αλλάζουν… Ε, και τότε φεύγουν!!! Συνήθως, ο τυχερός, είναι πάντα ο επόμενος από εμένα… Βέεεεβαια… Είναι αυτός που του έχω στρώσει την μπάλα στη γραμμή κι έρχεται απλά και τη χαϊδεύει για να την ωθήσει προς τα δίχτυα και να βάλει το γκολ!

Οι μήνες μου περνούσαν, κι εγώ σερνόμουν από αγκαλιά σε αγκαλιά, από ξεφτίλα σε ξεφτίλα και από πάρτυ σε πάρτυ… Μέχρι μια μέρα που...

«Πω, πω... 2+ πήγε... Από τις 9 το πρωί τρέχω σαν τον μαλάκα και έφτασε τέτοια ώρα για να μαζευτώ από αυτό το μπουρδέλο που έχω μπλέξει για δουλειά 6 χρόνια τώρα...»

Σε εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών δουλεύω σαν group manager και αν δεν κλείσω 15ωράκι, θεωρείται ημιαργία... (έτσι είχα βρεθεί και στη Μαλακάσα... Σίγα μην περπατούσα εγώ τόσα χιλιόμετρα για να φτάσω στις συναυλίες... Πάσο, parking και κύριος η τεμπελάρα!).

Ενώ νύσταζα, με έτρωγε να μπω στο facebook να χαζέψω λίγο και να κοιμηθώ πιο αποχαυνωμένο ακόμα...

“You have…1 friend request” & “1 inbox”

…Vania V.

“Όχι θεέ μου... Όχι... δε το πιστεύω!!! H Bάνια...”

Τα δευτερόλεπτα που πέρασαν όσο κοιτούσα τη φωτογραφία της μου φάνηκαν αιώνας...

Accept!

Θεέ μου...είναι το ίδιο όμορφη ακόμα... Πωωωω...10 μήνες πέρασαν...

Mutual Friends…1

Thanos Trivizas

O Θάνος ήταν γνωστός μου μέσω του κολλητού μου του Γιώργου και τον είχα δει άλλη δύο φορές πριν γνωρίσω τη Βάνια… Μέσω του Θάνου γνώρισα τη Βάνια… Ήταν η κοπέλα του… Και είναι ακόμα απ’ ότι βλέπω στο relationship status…
Ναι… ήταν και τότε κοπέλα του…εκείνο το βράδυ στη Βουλιαγμένη… Αλλά…
Κάτι μαγικό μας οδηγούσε… Και μένα κι αυτήν… Κάτι ανεξέλεγκτο! Είχαμε θολώσει…Δεν σκεφτόμασταν! Απλά το κάναμε… γιατί λίγο ακόμα και θα έσπαγαν μάλλον τα πάντα μέσα μας… Έπρεπε να βγει αυτό το συναίσθημα… Έπρεπε να εκτονωθεί… Έπρεπε… (?)

Κλικ στο inbox… To μήνυμα περίμενε να χαζέψω πρώτα λίγο τις φωτογραφίες της για να καταλάβω πως ζει… Όλες παλιές… πριν τη γνωρίσω…

Ανοίγω το inbox…

“Πίστευα πως δεν θα σε ξαναδώ ποτέ… Έφυγα και κρύφτηκα γιατί…έτσι έπρεπε… Ντράπηκα πολύ την επόμενη μέρα… Για τον Θάνο… για μένα… για σένα… Δεν ήξερα πώς να ξεφύγω από αυτό που έκανα και από αυτό που ένιωθα τελικά για σένα… Τόσο σύντομα… Tόσο όμορφα… Tόσο δυνατά…
Λένε όμως πως όταν οι άνθρωποι προγραμματίζουν… ο Θεός γελά…
Αυτό το λάθος έκανα κι εγώ… Προγραμμάτισα να μην ξαναδώ τα μάτια σου… και τελικά καταδικάστηκα να τα «βλέπω» για μια ζωή… Αλήθεια, δεν το φανταζόμουν ποτέ… Το έμαθα ή μάλλον το κατάλαβα…μετά…
Στο link που θα βρεις από κάτω θα βρεις μια φωτό που θα μπορείς κι εσύ να τα βλέπεις… Αλλά σε παρακαλώ μόνο από εκεί… Με τον Θάνο ζούμε όμορφα και δεν θα ήθελα τίποτα να αλλάξει τη ζωή μου πλέον…
Μια νύχτα…ήταν αρκετή για να αλλάξει για πάντα…
Δεν σε κατηγορώ… Μαζί το κάναμε… Αλλά μόνη μου το συνεχίζω… Έτσι έπρεπε
Καληνύχτα…

υ.γ.: Oύτε το σ’ αγαπώ δεν μπόρεσα να «χτίσω» μέσα μου για να στο πω… έστω τώρα! Μέσα από εδώ θα "επικοινωνούμε"... σαν φίλοι...”

Πατάω το link…

………………………………………………………………………………………………………………...................
Σιωπή…
Δάκρυ…
Χαμένος…
Κενό…

Δεν το πιστεύω…
Ένα μωρό με μάτια ίδια με τα δικά μου…

Τελικά… Έπρεπε…(?)

"...Κοιτάζω έξω και χαράζει...

...Έγινε το αύριο πάλι χθες..."

(* To 54% από τους αναγνώστες μας, στην ερώτηση "τι έπρεπε να κάνει η Βάνια", πιστεύει πως θα "έπρεπε να χωρίσει με τον Θάνο...από την αρχή ή έστω τώρα που το έμαθε". Το 27% (καθόλου μικρό ποσοστό αναλογικά, πιστεύει πως θα "έπρεπε η Βάνια να κρατήσει μόνο για τον εαυτό της, αυτό που μόνο η ίδια γνώριζε..."! Αλήθεια...πόσο εύκολα θα μπορούσε να ζήσει όμως μέσα της, με οποιαδήποτε επιλογή...Μάλλον καθόλου!

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.)

ΠΑΤΜΟΣ - The End (πριν το...βιβλίο)

Το μάτι μου ανοίγει από το ροχαλητό του Χρήστου.
- Σσσς. Κάνω, και αμέσως σταματάει.
Τι περίεργο. Φαίνεται ότι ο εγκέφαλός του λειτουργεί με τη μέθοδο της υπνοπαιδείας!
Αλλάζω πλευρό μήπως και καταφέρω να κοιμηθώ λίγο ακόμα αλλά που τέτοια τύχη. Το ροχαλητό επανέρχεται δριμύτερο.
Ας σηκωθώ καλύτερα, γιατί δεν το βλέπω να σταματάει…
Βγαίνω στην βεράντα και βρίσκω τη Μαρία να πίνει το χυμό της χαζεύοντας ένα περιοδικό.
- Καλημέρα. Με τα ρούχα κοιμήθηκες εσύ; Ρωτάει.
- Ναι. Η βαλίτσα μου είναι επάνω ακόμα.
- Καλά με αυτόν θα κοιμάσαι; Συνεχίζει αφήνοντας το περιοδικό στο τραπέζι.
- Άσε και δεν θέλεις να ξέρεις τι έπαθα εχθές.
Το ροχαλητό του είναι απερίγραπτο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν κοιμηθεί εχθές ήθελε να ενώσουμε και τα κρεβάτια!
- Πλάκα κάνεις!
- Μακάρι να έκανα πλάκα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Φτιάχνω τον καφέ μου και κάθομαι να
ξεφυλλίσω ένα κουτσομπολίστικο περιοδικό.
Η καημένη η Μαρία, σίγουρα δεν ξέρει για τον Φρανσουά. Ή μήπως ξέρει και η επιλογή της είναι συνειδητοποιημένη ; Μπα, αποκλείεται να είναι αλήθεια όλες αυτές οι κακίες που λέει ο Ανδρέας από πίσω της. Ότι τον θέλει τάχα μου για να κάνει μεγάλη ζωή και τέτοιες αηδίες.
- Για να πούμε τίποτα ευχάριστο βρε Μαράκι. Πότε με το καλό ο γάμος;
- Τον Οκτώβρη.
- Α, μάλιστα. Στην Ελούντα είπαμε. Σωστά;
- Ναι, στην Ελούντα.
- Και που θα μείνετε μετά τον γάμο;
- Οι γονείς μου θα μου αγοράσουν ένα σπίτι στο Ψυχικό. Ξέρεις ο Φρανσουά διάλεξε το Ψυχικό γιατί είναι κέντρο απόκεντρο. Αλλά επειδή δεν έχουμε βρεί το κατάλληλο σπίτι ακόμα, θα μένουμε προς το παρόν σ’ αυτό που νοικιάζει ο Φρανσουά. Μέσα στο χρόνο όμως πιστεύω ότι θα έχουμε μετακομίσει.
Ορίστε που διαλέγει και τη προίκα ο σόγαμπρος! Α, δεν γίνεται. Τούτη εδώ όχι μόνο δεν έχει ιδέα, αλλά κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και κάποιος πρέπει να την ξυπνήσει!
- Μμμ, ωραία. Και μένα μ’ αρέσει το Ψυχικό. Συνεχίζω καθώς ρουφάω με το καλαμάκι τον καφέ μου. -Οι γονείς του καλοί είναι;
- Καλοί…Μη νομίζεις ότι γνωριζόμαστε και τόσο καλά, τα τυπικά…. ΄Αλλωστε οι δικοί του γυρίζουν τον κόσμο συνέχεια και δεν είναι και πολύ δεμένοι με τον Φρανσουά. Να φανταστείς ότι μεγάλωσε εσώκλειστος σε σχολείο αρένων.
Νάτο! Από ‘κει του ‘μεινε το κουσούρι!
- Θα πρέπει να γίνει πολύ ωραίος ο γάμος στην Ελούντα. Κουμπάρος ποιος θα είναι;
- Ένας φίλος του που έχει το δικηγορικό γραφείο που δουλεύει. Ο Γιώργος ο Κοντινός.
- Α, ναι τον γνωρίζω. Έχει τύχει να βγούμε στην ίδια παρέα μερικές φορές.
Το παζλ έχει αρχίσει να δένει τέλεια. Ο κουμπάρος είναι ένας χοντρούλης καλοβαλμένος, από τους τύπους που ψάχνεις να βρείς τσαλάκωμα στο πουκάμισο και δεν βρίσκεις με τίποτα. Με πολύ καλή κοινωνική θέση και ακόμα πιο πλούσια μνηστή, αλλά παρόλα αυτά εμένα πάντα μου έκανε μισογύνης. Μάλιστα είχε ακουστεί κατά καιρούς ότι το πήγαινε το γράμμα με έναν άλλον από την παρέα του, που είχε μια ασφαλιστική εταιρεία. Αλλά από την άλλη ποιος να δώσει βάση στις κακίες του κόσμου... Τώρα όμως όλα βγάζουν νόημα.
- Θα έρθεις και συ με τον Ανδρέα. Μου λέει η Μαρία.
- Σ’ ευχαριστώ πολύ. Βεβαίως και θα έρθω.
- Που θα έρθει; Ρωτάει ο Ανδρέας τη Μαρία, τεντώνοντας τα χέρια του από τη μπαλκονόπορτα.
- Στο γάμο.
- Α, ναι, Ελούντα σου ‘ρχόμαστε. Δηλώνει και κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη χαϊδεύοντας την κοιλιά του. – Όλο το jet- set θα είναι συγκεντρωμένο. Σωστά δεν τα λέω Μαρία;
- Σταμάτα πια βρε βλαμένο. Του λέει μεταξύ αστείου και σοβαρού η Μαρία, χτυπώντας τον με το περιοδικό στο κεφάλι.
- Μη βαράτε, γιατί δεν αντέχει άλλη κακοποίηση ετούτο το κορμί. Δηλώνει γελώντας ο Ανδρέας και μπαίνει στη κουζίνα για καφέ.
- Μαρία, πως σου φαίνεται ο Γιώργος;
- Ποιος Γιώργος;
- Ο φίλος του Άγγελου.
- Για σένα;
- Όχι για μια ξαδέρφη που έχω στο χωριό. Για μένα βέβαια.
- Δεν κάνει αυτός.
- Γιατί το λες έτσι;
- Γιατί έχει τα μυαλά του πάνω απ’ το κεφάλι. Για αυτό. Σ’ αρέσει;
- Για να ρωτάω…Η αλήθεια είναι πως ενώ τον ξέρω χρόνια και ποτέ δεν μου έκανε εντύπωση, τώρα στο νησί μου φαίνεται συμπαθητικός.
- Ε, στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι!
- Λες;
- Σίγουρα. Άσε που φαίνεται και σαμιαμίδι δίπλα σου!
Σε λίγο έρχονται και οι υπόλοιποι στη βεράντα και
με τούτα και με κείνα περνά η ώρα και ξεκινάμε για το μπάνιο. Σήμερα αποφασίστηκε τελικά ότι τα αγόρια της παρέας ( να τα κάνει ο Θεός αγόρια…), θα πάνε για ψαροντούφεκο στους Λειψούς. Εγώ λόγω του κακού ύπνου που έκανα εχθές δεν με βλέπω να αντέχω, και επειδή και η Μαρία δεν θέλει ταρακούνημα σήμερα, αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο μόνες μας στο Καλό Λιβάδι. Το μοντέλο είπε θα πάει για μπάνιο με τον Άγγελο και τον Γιώργο.
Ευκαιρία σήμερα που θα είμαστε μόνες μας να τη
ψαρέψω κιόλας. Είμαι σίγουρη ότι ούτε που υποψιάζεται
για τα καμώματα του καλού της. Γνωστό το έργο
άλλωστε…
Και θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ ακόμα… Αλλά δεν… Ίσως σε κάποιο βιβλίο...

Αυτό που για άλλη μια φορά μένει και επιβεβαιώνεται, είναι ότι, όταν σε πετύχει αυτό το ανάπηρο τυφλό μωρό με το βέλος του δεν σκαμπάζεις τίποτα!. Απλά κολλάς και ΄συ από την αναπηρία του. Δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν καταλαβαίνεις. Μέχρι μια ωραία πρωία, που ξυπνάς από τον λήθαργο, και ο εφιάλτης σου χαμογελάει με το χρυσό του δόντι να αστράφτει!

Ν.Ρ.

Και μη χειρότερα...

(...Πάτμου συνέχεια...Μια καλοκαιρινή ιστορία, από τη φίλη του blog, N.Ρ.)

Φτάνουμε στο σπίτι και κάθομαι περιμένοντας ένα από τα δύο μπάνια να αδειάσουν.
Αφού τελειώνει πρώτος ο Ανδρέας, μπαίνω στο κάτω μπάνιο και εγώ με τη σειρά μου.
Βγαίνοντας, έχουν ήδη έρθει και οι υπόλοιποι και έχουν φέρει πολύ ωραίο παγωτό από μια ιταλική ζελατερία που έχει απίθανες γεύσεις και τρώνε όλοι στη βεράντα.
- Ποιος έφαγε τη μαρμελάδα μου? Ρωτάει η Κατερίνα που βλέπει άδειο το βαζάκι πάνω στο τραπέζι.
Κάνουμε τους ανήξερους και εκείνη συνεχίζει.
- Την είχα πάρει από το φαρμακείο και είναι ειδική για να πηγαίνω στην τουαλέτα
Ο Ανδρέας με κλωτσάει κάτω από το τραπέζι .
- Εσύ μπάνιο δεν θα κάνεις; Ρωτάει την Κατερίνα
Και συνεχίζει να τρώει λαίμαργα παγωτό.
- Θα βγούμε το βράδυ; Ρωτάει εκείνη με τη σειρά της.
- Ναι. Θα πάμε για φαγητό στη χώρα και μετά για ποτό αν έχουμε όρεξη.
- Ε τότε θα μπω και ΄γω για μπάνιο.
Ε, βέβαια καιρός είναι, λέπια θα βγάλεις στο τέλος.
Αφού ετοιμαζόμαστε όλοι, ξεκινάμε για τον Βαγγέλη, μια ταβέρνα που είναι στην μέση της κεντρικής πλατείας και από ΄κει χαζεύεις τους πάντες. Όποιος είναι στο νησί θα περάσει και μια βόλτα από την πλατεία.
Παραγγέλνουμε ένα περίδρομο φαγητά ως συνήθως, και αφού τρώμε και πίνουμε κρασί χαζεύοντας τον κόσμο, πληρώνουμε και πάμε για ποτό στην γνωστή Αστοίβη.
Το μπαρ έχει αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά αλλά για καλή μας τύχη ο Άγγελος με τον Γιώργο έχουν τραπέζι μέσα και έτσι καθόμαστε μαζί τους.
Ο Φρανσουά παραγγέλνει σαμπάνια και αρχίζει να κουνιέται.
Σαν πολύ κουνιστός μου φαίνεται αλλά μάλλον η ιδέα μου θα ‘ναι . Ντροπή μου να σκέφτομαι τέτοια πράγματα τι με έχει πιάσει, αρραβωνιασμένος άνθρωπος.
Χορεύουμε όλοι, όταν από την πολύ ζέστη βγαίνω έξω να πάρω λίγο αέρα γιατί από το φαί, τα κρασιά και τη σαμπάνια νιώθω ότι θα σκάσω. Κάνω μια βόλτα μέχρι το έξω μπαρ και γυρνώντας να μπω από την άλλη πόρτα περνάω μπροστά από τις τουαλέτες. Καλέ τι είναι αυτά που βλέπω….ο Φρανσουά είναι κολλημένος πάνω στον Ανδρέα ψιθυρίζοντας του στο αυτί και από τον καθρέφτη φαίνεται ότι του πιάνει τον πισινό.
Μη χειρότερα. Μήπως δεν είδα καλά; Μήπως έκαναν πλάκα;
- Τι έγινε πέσαν τα καράβια σου έξω; Με ρωτάει η Μαρία καθώς με βλέπει που γυρίζω σκεπτική.
Τα δικά σου να δεις πόσο έξω έχουν πέσει και δεν το ξέρεις….. Ααχ καημένη Μαρία που δεν μπορούσες να βλέπεις τα σκυλιά της Κατερίνας, που να δεις ο αρραβωνιαστικός σου τι κάνει. Αλλά μήπως πάλι έκανα λάθος και βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα….Μπα όχι αποκλείεται, αφού το είδα με τα μάτια μου. Φέτος στο νησί της Αποκάλυψης θα τα δω όλα μου φαίνεται.
- Που είναι ο Φρανσουά και ο Ανδρέας; Την ρωτάω.
- Ο Φρανσουά πήγε τουαλέτα. Ο Ανδρέας δεν ξέρω. Εδώ ήτανε, μάλλον βγήκε έξω για λίγο.
- Α, μάλιστα.
- Τι έχεις εσύ;
- Τίποτα, μάλλον παράφαγα ως συνήθως και με έχει πιάσει το στομάχι μου, της λέω και αρχίζω να κουνιέμαι με τον Γιώργο που έχει πολλά κέφια σήμερα.
Να και ο Φρανσουά, έρχεται χορεύοντας με τον Ανδρέα πίσω του.
Τώρα που τον καλοβλέπω δεν έχω αμφιβολία για το ποιόν του. Από την αρχή μου έκανε κάπως ανάλαφρος τύπος αλλά δεν το σκεφτόμουνα δεύτερη φορά γιατί πάντα ήτανε με την Μαρία. Τώρα όμως είμαι σίγουρη ότι είναι ο τύπος του καλοζωισμένου buon viver που κάνει λίγο απ’ όλα! Καημένη Μαρία, γαμπρός να σου πετύχει σου ‘λαχε!
Το κέφι έχει ανάψει και όλοι χορεύουν στο τραπέζι και πίνουν σαμπάνια ώσπου σταματάει η μουσική.
- Πάνω στο καλύτερο μας έκοψε. Λέει ο Ανδρέας και σωριάζεται στον καναπέ.
- Αντγέα, να πάμε και Celine μετά. Προτείνει ο Φρανσουά.
Κεφάκια, βλέπω έχουμε γαμπρέ της κακιάς ώρας…
- Εγώ νυστάζω. Πετιέμαι. Καλύτερα να με αφήσετε σπίτι αν είναι να συνεχίσετε.
- Ιατί Νανσύ; Ρωτάει ο Φρανσουά.
- Γιατί μου πέσανε πολλά βαριά στο στομάχι σήμερα, γι’ αυτό.
- Έλα βλάκα, πάμε για λίγο. Και γω δεν είμαι για πολλά ξενύχτια. Λέει η Μαρία σκουντώντας με.
- Καλά ας είναι, απαντάω και ‘γω βλέποντας τον Γιώργο που με καλοκοιτάζει.
Φεύγουμε λοιπόν όλοι για το Celine και το βράδυ συνεχίζεται με τι άλλο από σαμπάνια….και πολύ χορό.
Τι σουρεάλ σκηνικό είναι αυτό που ζω, σκέφτομαι καθώς γυρίζουμε όλοι στο σπίτι και ακόμα δεν έχω δει τίποτα!
- Λοιπόν γλυκιά μου Σάσα, εγώ όπως είπαμε θα κοιμηθώ πάνω με την Κατερίνα. Δηλώνει ο Ανδρέας και ανεβαίνει με ελαφρά πηδηματάκια τη σκάλα.
Δεν είμαστε καλά, αυτό μου έλειπε τώρα.
- Φαίνεται πως θα κοιμηθούμε μαζί , μου λέει ο Χρήστος κοιτώντας με λάγνα.
Βρε δεν πας να πάρεις κανένα ζευγάρι παπούτσια της προκοπής λέω εγώ καλύτερα!
- Όχι μαζί χρυσέ μου. Μάλλον στο ίδιο δωμάτιο. Του απαντάω ξερά για να του κοπεί η όρεξη.
- Ότι πεις. Μου απαντάει στηριγμένος με το ένα χέρι στην πόρτα και συνεχίζει να με κοιτάζει με νόημα.- Εγώ μέσα θα είμαι πάντως.
Αχ, δοκιμάζεται η υπομονή μου σ’ αυτό το νησί φαίνεται. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς.
Βγαίνω στο μπαλκόνι που κάθεται μόνο η Κατερίνα καθώς όλοι οι υπόλοιποι έχουν πάει για ύπνο.
- Πως πάει; Τη ρωτάω.
- Καλά. Δεν μου λες, θέλω να σε ρωτήσω κάτι εντελώς μεταξύ μας.
- Ναι.
- Αυτός ο Φρανσουά μήπως είναι gay;
Κοίτα που τον πήρε και το απολειφάδι χαμπάρι…
- Καλά πως σου ήρθε τέτοιο πράγμα; Κάνω όλο έκπληξη.
- Ο Χρήστος μου το ΄πε, που του το ΄πε ο Ανδρέας.
- Δηλαδή τι του είπε για να έχουμε καλό ρώτημα;
- Να ότι είναι και απ’ τα δύο, και ότι η Μαρία το ξέρει αλλά θέλει να κάνει τη μεγάλη ζωή μαζί του.
- Ααα, ώστε έτσι σου είπε ο Ανδρέας. Τι να σου πω εγώ πρώτη φορά το ακούω αυτό.
Σα δε ντρέπεται, να λέει τέτοια πράγματα πίσω από την πλάτη της κα αυτή να μην έχει ιδέα για τι πρόκειται…
- Τέλος πάντων τι μας ενδιαφέρει εμάς. Σχολιάζει τώρα πια αδιάφορη για τον γαλαζοαίματο γαμπρό.-Καληνύχτα
- Καληνύχτα...