ΑΓΑΠΗ. Τίποτα άλλο…

Στη ζωή μου, πάντα ακούω τι "λέει" το στομάχι μου… Και αυτό δεν με έχει προδώσει ποτέ…

Πολλές φορές είτε δεν μπορώ να ακολουθήσω αυτά που λέει, γιατί αφορούν άλλους και απλά συμμετέχω στο «μαρτύριο» του πόνου και της δυσπεψίας, είτε από αντίδραση κάνω άλλο από αυτό που έχει πει από την πρώτη στιγμή η αντίδραση του φίλου μου του Στομάχου!

Έχω έναν θείο, τον Αντώνη, που πραγματικά τον εκτιμώ και τον αγαπώ, αν και για τους περισσότερους (ακόμα και για τους πολύ κοντινούς του ανθρώπους) είναι ιδιόρρυθμος και…μοναχικά περίεργος.

Τον εκτιμώ για απλά πράγματα τα οποία έκανε από τότε που ήμουν μικρός. Το πιο απλό από όλα ήταν ότι, από τότε (ήμουν και δεν ήμουν 8 χρονών), μου μιλούσε με την ίδια σοβαρότητα που μου μιλάει ακόμα και σήμερα. Ποτέ δεν με «υποτίμησε» ως μικρό ή ως αδαή ακόμα, λόγω ηλικίας και μειωμένων γνώσεων ή μόρφωσης.

Προσπαθούσε πάντα να μου εξηγήσει πράγματα για τις συμπεριφορές των ανθρώπων, για μεταφυσικά φαινόμενα και προσέγγιζε τον Θεό και την «ύπαρξη» αυτού, τόσο ρεαλιστικά και άμεσα, όπως κανείς άλλος δεν μπορούσε.

Αγαπούσε και αγαπάει τους ανθρώπους με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο και ποτέ δεν ενόχλησε κανέναν ασχέτως αν όλοι του γυρνούσαν την πλάτη, όταν ξεκινούσε να μιλάει…

Το πιο σοφό θα έλεγα από αυτά που μου έχει πει, είναι , ότι «Στη ζωή, το ένστικτο προηγείται της λογικής, γι’ αυτό να θυμάσαι πάντα», μου έλεγε, «ότι αυτό που θα νιώσεις την πρώτη στιγμή της επαφής με κάποιον, είναι αυτό που πραγματικά είναι ο άλλος και όχι αυτό που οι συνθήκες ή η πορεία κάποιων γεγονότων, τον εμφανίζουν αλλιώς, αργότερα στα μάτια σου».

Και μέχρι σήμερα επαληθεύεται κάθε μέρα…

Κάτι άλλο σημαντικό που μου είχε πει, ήταν «να μάθεις να διαβάζεις τα μάτια των ανθρώπων». «Του άντρα θα τα διαβάζεις μία φόρα και της γυναίκας δύο…» Κι όντως έτσι είναι… κι έτσι κάνω…

Και κάτι ακόμα... «Μάθε να αγαπάς», μου έλεγε. «Απλά μην ξεχνάς ότι αυτό δεν μαθαίνεται από κανέναν άλλο, παρά μόνο από την οικογένεια σου... Εσύ, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ανοίξεις τα "αμπάρια" της καρδιάς σου και μην ανησυχείς... Εκεί χωράνε όλα...»

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολύ αγάπη. Τόσο ελληνική…που φτάνει στα όρια αμερικάνικης σειράς…

Μάθαμε όλα να τα κάνουμε μαζί. Να γελάμε μαζί, να κλαίμε μαζί, να διασκεδάζουμε και να μεγαλώνουμε έτσι. Μια οικογένεια με τόση ευαισθησία που μοιάζει βλακεία. Η πιο ευαίσθητη από όλους, η μάνα μου, μου λέει ακόμα και σήμερα, «γίνε σκληρός, αλλιώς θα σε πατάνε όλοι». Κάτι ξέρει… Αλλά σκληρός δεν γίνεσαι… Γεννιέσαι μαμά. Κι επειδή τα δικά της "αμπάρια της καρδιάς", φαίνεται ότι ξεχείλιζαν, αυτό που μου φυτεύτηκε και μπολιάστηκε μέσα μου, από την κοιλιά της, είναι, μία λέξη, ένα συναίσθημα, μία έκφραση που δεν χωράει, ίχνος "σκληράδας" και λίγοι γνωρίζουν σήμερα, αλλά κάποιος "μαλάκας", προσπάθησε να διδάξει 1976 χρόνια πριν…στα 33 του και μέχρι σήμερα ελάχιστοι έχουν αντιληφθεί τη δύναμη και την αξία της. ΑΓΑΠΗ. Τίποτα άλλο…

Πατέρα μου, σε ευχαριστώ που είμαι καρπός σου…

Υ.Γ.: Να μην διστάζετε να λέτε σ’αγαπώ σε αυτούς που αγαπάτε και να μην ξεχνάτε να τους το δείχνετε με κάθε τρόπο. Όσο είναι καιρός, όσο είστε μαζί, όσο οι "άνεμοι του μίσους, του φθόνου και της κακίας" δεν σας παίρνουν αμπάριζα…

Σας αγαπώ...

Σταθεροποίηση της επιδημίας του AIDS!

Με την εξαίρεση της Αφρικής, η παγκόσμια επιδημία AIDS φαίνεται να σταθεροποιείται, όπως δείχνει η τελευταία έκθεση του ΟΗΕ. Την τελευταία διετία ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με τον ιό HIV παραμένει σχεδόν στάσιμος στα 33 εκατομμύρια, αν και υπάρχουν ακόμα πολλοί ασθενείς χωρίς πρόσβαση σε φάρμακα.

Περίπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι ακολουθούν σήμερα φαρμακευτική αγωγή κατά της λοίμωξης, αριθμός δεκαπλάσιος σε σχέση με πριν από μια δεκαετία. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα πάνω από 5 εκατομμύρια ασθενείς που ζουν χωρίς φάρμακα, επισημαίνει η έκθεση.

Παρά τις ανισότητες, τα στοιχεία υποδεικνύουν ότι η επιδημία κορυφώθηκε το 1996 και έκτοτε σταθεροποιείται ή βρίσκεται σε ύφεση.

Η συχνότητα νέων μολύνσεων πέφτει στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, ακόμα και στην υποσαχάρια Αφρική, όπου τα νέα κρούσματα το 2008 ήταν 400.000 λιγότερα σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα και 15% λιγότερα σε σχέση με το 2001. Πέρυσι, τα νέα περιστατικά στην υποσαχάρια Αφρική αντιστοιχούσαν στο 72% του παγκόσμιου συνόλου.

Χάρη στην ύφεση των νέων λοιμώξεων και στην παράταση ζωής που προσφέρουν τα αντιρετροϊικά φάρμακα, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με τον ιό αυξήθηκε κατά μόλις 400.000 από τα 33 εκατομμύρια το 2007.

Οι αριθμοί αυτοί προέρχονται πάντως από μαθηματικά μοντέλα και έχουν περιθώριο λάθους αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους.

Πηγή: in.gr με πληροφορίες από Associated Press

"Δύσκολο" πρωινό...

«Τόπι» την έκαναν την Μπακογιάννη, οι Λυριτζής – Οικονόμου στο πρωινό της ΝΕΤ. Έχασε την μπάλα η Ντόρα η «εξερευνήτρια» (ψήφου, έτσι όπως πάει)…

«Κατηγορείτε την Πολιτική Άνοιξη και τον Σαμαρά όταν έφυγε, ενώ τα 2/3 της Πολιτικής Άνοιξης υποστηρίζουν εσάς τώρα!» …. Κενό… Μητσοτακικό χαμόγελο αμηχανίας και απάντηση καμία, με άνοιγμα άσχετου θέματος.

«Είστε πιο κοντά στην πολιτική Καραμανλή λέτε, όταν αυτή η πολιτική άφησε τη Νέα Δημοκρατία 10 μονάδες πίσω από το ΠΑΣΟΚ»… Σιωπή…

«Ετοιμάζεστε τόσα χρόνια για αρχηγός… Θα αντέξετε την ήττα? Θα μείνετε στη Νέα Δημοκρατία με αρχηγό τον κο. Σαμαρά?»

Απ: «Η Νέα Δημοκρατία θα συρρικνωθεί με νίκη Σαμαρά, αλλά δεν θα φύγω»… Ενωτική η Ντορούλα… Ακονίζει το κρητικό της μαχαίρι για μπάχαλο και βεντέτες μέσα στο κόμμα…

«Δέχομαι τον ίδιο πόλεμο με την Άγγελα Μέρκελ… Δεν τους αρέσει ότι είμαι γυναίκα και δεν τους αρέσει το χαμόγελό μου!»… Τρομερός πόλεμος… Λέξη για πολιτική αντιπαράθεση. Ότι διαβάζει από τα blogs που επιλέγει…

«Έχετε να μου καταλογίσετε κάτι πολιτικό?» Ρώτησε με χαμόγελο και πάλι…

«Ναι! Ότι έχετε άμεση ανάμιξη με τη Siemens και τον Χριστοφοράκο που φωτογραφιζόσασταν μαζί του, την περίοδο των δώρων…!». Πάγωμα χαμόγελου…

Απ: «Κοινωνικού περιεχομένου ήταν οι φωτογραφήσεις και οι επαφές…»

Στο τέλος έχασε και την ψυχραιμία της και από τα «Κε. Λυριτζή και κε. Οικονόμου», πήγε στα «ρε παιδιά… καλά, καλά, καλά!» με αποκορύφωμα την αρνητική απάντηση για τη συνέχιση ή μη των stage, την ώρα που έπινε νερό λέγοντας… «Μου, μου!».

Αρχηγάρα…

To θέμα "Ντόρα" για την εκπομπή, έκλεισε όπως όλα τα θέματα σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, όταν της λένε αλήθειες και τη στριμώγνουν, με τον "μηχανισμό" της να στέλνει μηνύματα στην εκπομπή ότι επιτέθηκαν άσχημα και με κακό τρόπο οι δημοισογράφοι στην κά. Μπακογιάννη και δεν ήταν καθόλου σωστό αυτό...

 

Α, πα, πα, πα, πα...

Μαγική βραδιά από τους Pet Shop Boys στην Αθήνα!

Αν ο Θεός απόψε σφύριζε ένα σκοπό, αυτός θα ήταν σίγουρα ένας από τις μοναδικές επιτυχίες των PET SHOP BOYS, που απόψε έκαναν άνω - κάτω το ΜETROPOLITAN CENTER στο Ελευθέριος Βενιζέλος!

Pandemonium ο τίτλος του tour και πραγματικά κάτι τέτοιο συνέβη όταν περίπου στις 21.40 έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή το συγκρότημα που θα αφήσει βαριά κληρονομιά στην ιστορία της μουσικής και της electro-pop ειδικότερα!

Οι πόρτες άνοιξαν στις 19.00 και η "Οδός Θεωρίας" ήταν εκεί ήδη για να δει τις πρώτες ουρές να σχηματίζονται, να χαζέψει το κακό κατά τα άλλα merchandise που είχε στηθεί στην είσοδο του εκθεσιακού κέντρου και να πιει, λίγο μετά, την πρώτη μπύρα της βραδιάς 2 μέτρα μόλις από τη σκηνή!

Ο χώρος γέμιζε σιγά - σιγά και μέχρι την ώρα που βγήκε το group, είχε γεμίσει για τα καλά!

Μέσος όρος ηλικίας εκεί γύρω στα 35-40. Ίσως και κανένα πιτσιρίκι...

Πολύ καλή ακουστική στον χώρο, ωραία χορευτικά (αν και απλά - εντυπωσιακά ζωντανά) και ωραίες δεύτερες φωνές...

"Go west" και το πρώτο ζέσταμα είχε ολοκληρωθεί... "You are always on my mind" και ο κόσμος...βογκούσε από μουσική έκσταση... "It's a sin" και η αποθέωση χτύπησε κόκκινα! Πραγματικά μεγάλη βραδιά όπως πρέπει να είναι κάθε τέτοια από μεγάλους καλλιτέχνες που σέβονται το κοινό και την ιστορία τους!

Στα αρνητικά των διοργανωτών, το ανύπαρκτο σχεδόν προσωπικό ασφαλείας και βοήθειας ένδειξης κατευθύνσεων, με τον κόσμο να κάνει "σαλιγκάρια" στο τέλος για να βγει και τα parking μπλοκαρισμένα για πάνω από 40 λεπτά.

Αύριο στη Θεσσαλονίκη το πάρτυ συνεχίζεται στο κλειστο του ΠΑΟΚ...

Θέλει και debate το "καρφιτσωμένο χαμόγελο"…

Με shows δεν γίνεσαι αρχηγός κα. Μπακογιάννη. Σωστή η απάντηση Σαμαρά που δεν δέχτηκε τη διεξαγωγή ανοιχτού τηλεοπτικού debate. Βούτυρο στο ψωμί των Τσημοπρετεντέρηδων θα ήταν μία τέτοια γελοιοποίηση των υποψηφίων αρχηγών της…δεξίας!

Η αντιπαράθεση πρέπει να μείνει στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και να αφορά μόνο πολιτικά επιχειρήματα και θέσεις.

Πρακτική που δεν έχει ακολουθήσει μέχρι σήμερα το περιβάλλον της κα. Μπακογιάννη, η οποία παρελθοντολογεί στα όρια της ανοχής των ακροατών της και κυρίως των φίλων της Νέας Δημοκρατίας. Οι δε μηχανισμοί της απίθανοι. Κανάλια, σταθμοί, εφημερίδες και blogs αβαντάρουν τη «μεγάλη οικογένεια της Κρήτης». Όλοι οι μαυροπουκαμισάδες έχουν ταχθεί στο πλευρό της συντέκνου. Οι Καβουρογιάννηδες, με όλα τα μέσα, μετά την εκλογή της Ολγίτσας και την εξαφάνιση κάποιων…καλπών στο νησί της αυθαιρεσίας, στις βουλευτικές του ‘07, έχουν βάλει τα δυνατά τους τώρα για τη «θυγατέρα» του επίτιμου.

Αηδία. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε 5 οικογένειες όλη η Ελλάδα…

Η διαφορά νίκης του Σαμαρά θα είναι παρόμοια με τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ στις πρόσφατες βουλευτικές. Ο κόσμος δεν συγκινείται από τον Δένδια, τον Αρούλη και τα άλλα γεροντολαμόγια της πολιτικής, που στηρίζουν αυτή που ξέρουν ότι θα τους «ευλογήσει» να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο της «αρπαγής» και της διαφθοράς. Οι βάσεις και οι πολίτες ξέρουν να μιλούν άλλη γλώσσα… Και το δείχνουν πλέον γοερά με την ψήφο τους ή την…αποχή τους απ'ότι τους κουράζει.

Υ.Γ.1: Ο Καρατζαφέρης δεν ντρέπεται πια? Ήμαρτον… Και θυμηθείτε μας... Αν εκλεγεί ο Σαμαράς στη Ν.Δ... στις επόμενες εκλογές ο ΛΑ.Ο.Σ, θα "χαροπαλεύει" να μπει στη βουλή...

Υ.Γ.2: Αντιπολίτευση μέχρι σήμερα, κάνει μόνο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ας μην ακούγεται από τα "μέσα" της διαπλοκής...

Υ.Γ.3: Η κυβέρνηση δεν έχει δόλο στα λάθη που κάνει…Ειλικρινά... Απλά έχει χάσει την μπάλα…

Υ.Γ.4: Μην υποτιμάτε τον Πανίκα…

ΛΗΞΗ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ: Ο Ρεχακλής και η παρέα του βρέθηκαν μετά από καιρό...στην Αφρική!

Αφρικανέ…αφρικανέ σου ερχόμαστε!!!

Μεγάλη νίκη πρόκριση στο μουντιάλ 2010 της Νότιας Αφρικής για την Εθνική Ελλάδος, με 0-1 μέσα στο Ντόνετσκ της Ουκρανίας. Το χρυσό γκολ πέτυχε ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης στο 31’. Στο 100ο παιχνίδι με την εθνική μας ομάδα, της «πονηρής αλεπούς» Ότο Ρεχάγκελ, ευτυχήσαμε να πανηγυρίσουμε μια ακόμα ιστορική νίκη – πρόκριση, με μπάλα που είχαμε να δούμε χρόνια από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Πάρτε θέσεις… παραγγείλτε σουβλάκια, πίτσες και μπύρες… υψώστε βουβουζέλες και φύγαμε για τη μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου!

Το γκολάκι…

http://www.youtube.com/watch?v=AGlq5peO7FA


…και τραγουδάκι!

http://www.youtube.com/watch?v=x-M02AzTl0g

Όλα μια μέρα επιστρέφουνε…

Όλα μια μέρα επιστρέφουνε… Έτσι νομίζω…Έτσι πιστεύω από την ημέρα που σε άφησα να φύγεις… Από την ημέρα που επέλεξες να καρφώσεις τα νύχια σου στην καρδιά μου και να την ξεριζώσεις… Όχι για να την πάρεις μαζί σου… Αυτό άλλωστε θα έκανε εμένα ευτυχισμένο κι εκείνη ακόμα πιο δυνατή για να χτυπάει περισσότερο… Την πήρες για να την «κάψεις»… Και όχι με μιας… Αλλά αργά…βασανιστικά... Όπως οι εφιάλτες που βλέπω πάντα με σένα πρωταγωνίστρια στην αγκαλιά άλλου… Να κοιμάσαι κι εγώ σαν φάντασμα να κοιτώ κάθε κίνηση των βλεφάρων σου και να μετρώ κάθε αναπνοή σου…

Όλα μια μέρα επιστρέφουνε… Αυτό είναι σίγουρο τελικά…

Γιατί κι εγώ…Να! Επέστρεψα σε σένα… Σε ότι αγάπησα και για ότι πόνεσα…Σε ότι περίμενα και…περιμένω να επιστρέψει σε μένα...

Ραντεβού πάντα εκεί… Ξέρεις εσύ…

Αν θα ‘ρθεις… Ξέρω εγώ…

http://www.youtube.com/watch?v=4SGtsr72xXI

3 μικρές ιστορίες...σοκολάτας...

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ…

01:00 μετά τα μεσάνυχτα και είχα κατεβάσει το σκύλο μου τον Ραμόν βόλτα... Στην επιστροφή κοίταξα το γραμματοκιβώτιό μου για να δω τι καινούριο φαγάδικο έχει ανοίξει στη γειτονιά που κατά δεκάδες στέλνει φυλλάδια ή τί καινούρια προσφορά έχουν τα praktiker…

Ουπς! Λίγο μεγάλο μου φαίνεται το γραμματάκι αυτό… Σκισμένος φάκελος και μέσα μία…σοκολάτα… ΙΟΝ γάλακτος γίγας!

«Σ’αγαπώ πολύ…γιατί κατάφερες να κάνεις τη ζωή μου πιο γλυκιά…» έγραφε πάνω στο χαρτί της…

Χα! Αποκλείεται να είναι για μένα σκέφτηκα, αφού τα μόνα που έχω βρει στο γραμματοκιβώτιο μου τα τελευταία χρόνια, είναι κάτι σπασμένα cd από εξαγριωμένη τέως ερωτευμένη νεαρά... Τα υπόλοιπα «καντήλια» ή «ποιήματα» μου τα στέλνουν πλέον με sms ή μηνύματα στο facebook… Τι γλυκό… Αχ… Ωραία εποχή ζούμε…ρομαντική και ζεστή…

Κοιτάζω τη διεύθυνση Αγαμέμνωνος 3… 4 στενά και 500 μέτρα κάτω από το σπίτι μου δηλαδή…

Αποστολέας: Γιάννης Καραδήμος – ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ… (έχω ξαναγράψει… ΜΟΝΟ τα παιδιά των δυτικών προαστίων έχουν ψυχή και αυθεντικότητα μέσα τους για να εκφράζονται έτσι…)

Παραλήπτης: Μυρτώ Αναγνώστου

Δεν είχα κουράγια να περπατήσω να πάω να την αφήσω εκεί που έπρεπε… Την πήρα μαζί μου σπίτι, μπας αξιωθώ κάποια στιγμή και την πάω… 8 μέρες την έβλεπα… Στο τσακ τη γλύτωσε 2 φόρες από την υπογλυκαιμία μου…και πάντα σκεφτόμουν, πόσο ευτυχισμένο είχε κάνει εμένα μια σοκολάτα Lacta, που πάνω στο χαρτί της μου είχε γράψει η πρώτη μου αγάπη… «Σ΄αγαπώ και θα σ’αγαπώ για πάντα…». Τώρα βέβαια ούτε να με βλέπει δεν θέλει…αλλά λέμε τώρα… (ποιος ξέρει τι της έκανα κι εγώ ο αλήτης…)

Πρώι Τρίτης, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και ξεκίνησα για τον προορισμό μου με τη σοκολάτα στο χέρι… Έφτασα! Άφησα τη σοκολάτα στο σωστό όνομα στη σωστή διεύθυνση…

Σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό ήταν οι «πρωταγωνιστές» να ήταν παιδιά… Σκέφτηκα επίσης τον φίλο μας να περιμένει ανυπόμονα να τον πάρει ο έρωτάς του τηλέφωνο να του πει ότι έλαβε το «γλυκό» του γράμμα και αυτή να μην παίρνει… Σκέφτηκα αυτός να τη ρωτάει κάποια στίγμη αν έλαβε κάτι και αυτή να του λέει όχι και μόλις της εξηγούσε αυτή να μην τον πίστευε… Σκέφτηκα ότι αν τη σοκολάτα την έπαιρνε χαμπάρι η χοντρή γεροντοκόρη του διπλανού διαμερίσματος, τώρα θα ήταν παρελθόν και οι ιστορίες μας…2! Σκέφτηκα πολλά…
Ελπίζω να διόρθωσα όμως (έστω και λίγο καθυστερημένα) το λάθος του ταχυδρόμου και να συνέχισα έτσι μια…γλυκιά ερωτική ιστορία…

ΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ Ή ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ…;

Απόγευμα της ίδιας μέρας κι ερχόμενος από τη δουλειά μου, σταμάτησα στο super market της γειτονιάς για κάποια ψώνια ημέρας… Αφού καλύπτω πλήρως τα αναγκαία που έγραφα στο «σκονάκι» μου, στέκομαι στην ουρά πίσω από έναν πιτσιρικά 13-14 χρονών… Τα ψώνια του, μία μεγάλη τροφή σε κονσέρβα για τον σκύλο και ένα κουτί με σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς…

“12,80 €” του λέει η ταμίας

Ο μικρός κολλάει… “Συγνώμη πόσο κάνει η κονσέρβα;” Ρωτάει...

“7,20 €” του απαντάει η ταμίας

“Συγνώμη αλλά δεν έχω τόσα… έχω μόνο 8 ευρώ και τα υπολόγισα λάθος…”

“Και τι θα κάνεις” τον ρωτάει…

Ο μικρός σκέφτεται προς στιγμήν… “εεεε.. θα πάρω μόνο τις καρδούλες…

“Και ο σκύλος τι θα φάει;” πετάγομαι εγώ και τον ρωτάω…

“Κοιτάξτε κύριε” μου απαντάει, “ο σκύλος μου θα με καταλάβει…το κορίτσι μου όχι! Της τις είχα υποσχεθεί…”. Από μικρός στα βάσανα, σκέφτομαι…

“Την αγαπάς;” τον ρωτάω με παιδικό αυθορμητισμό κι εγώ… “Ναι” μου λέει…”είναι η ψυχή μου”

Έμεινα από την απάντηση του και ταυτόχρονα γέλασα ταυτόχρονα με την επίσης έκπληκτη ταμία … Τι άλλο θα μπορούσε κανείς να πει εκείνη τη στιγμή…

“Θα μου επιτρέψεις τότε να κάνω εγώ το τραπέζι στο σκύλο σου…” είπα και στην τσάντα προστέθηκε η κονσέρβα!

Η «ΜΑΥΡΗ» ΣΟΚΟΛΑΤΑ …

Καθώς επέστρεφα σπίτι κι ενώ ακόμα σχεδόν γελούσα με τον μικρό. Σκεφτόμουν ότι 2 περιστατικά με πρωταγωνιστή μια “σοκολάτα” και εμένα “κομπάρσο”, είχαν τύχει σε 1 μέρα! Λες να τριτώσει; Μπαααα… το πολύ πολύ να φάω κι εγώ μια σοκολάτα και να το δέσω έτσι…

Το βράδυ είχα κανονίσει να βγω με μία φίλη που είχα να δω καιρό σχετικά… Θα πηγαίναμε σε μια μουσική σκηνή που παίζανε κάτι φίλοι της, να ακούσουμε τα ίδια κομμάτια που ακούς από τα μπουζούκια μέχρι το μέγαρο μουσικής πλέον… (ΕΠΑΨΕΣ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙΣ…κλπ.).

Κάποια στιγμή το σχήμα έκανε διάλειμμα ολίγων λεπτών… Η φίλη μου με αγωνία και βιασύνη μου λέει “πάμε έξω να κάνουμε ένα τσιγάρο με τα παιδιά”. Εγώ δεν καπνίζω… Δεν κάπνισα ποτέ δηλαδή…

“Έρχομαι σε 3’ της λέω, μέχρι να πληρώσω και μετά θα την κάνω για σπίτι…” , ίσα που πρόλαβα να πω…ενώ αυτή ήδη σχεδόν βρισκόταν έξω…

Πράγματι μετά από λίγο βγαίνω από το μαγαζί… Κοιτάζω γύρω μου η φίλη μου πουθενά… Ξαφνικά ακούω τη φωνή της πίσω από ένα αυτοκίνητο. Όντως ήταν εκεί… Καθισμένη σε ένα πεζούλι «έκαιγε» τη «σοκολάτα» της για να πιει το «τσιγάρο» της…

Κοίτα να δεις σκέφτηκα φεύγοντας και αφού καληνύχτισα...

Τελικά οι σοκολάτες… τρίτωσαν σήμερα…

Οι επόμενες μέρες...

Καλές οι πρωτοβουλίες και οι επιλογές του Γιώργου Πάπανδρεου με καθαρό αέρα ανανέωσης σε πρόσωπα για το υπουργικό συμβούλιο. Με τις κινήσεις αυτές ο Γιώργος Παπανδρέου, παίζει ένα πολύ δυνατό και ριψοκίνδυνο παιχνίδι που θα καθορίσει τη νέα πολιτική ιστορία του τόπου. Δηλαδή η υπουργοποίηση αρκετών νέων πολιτευτών με προφίλ...απλού πολίτη, ίσως ανοίξει ένα δρόμο για νέα πολιτικά ήθη και δεδομένα, με τον λαό να έχει πιο ουσιαστικό ρόλο και να μπορεί πιο εύκολα να μπει  στο κοινοβούλιο και να εκφράζεται επιτέλους η καθημερινότητά μας και τα προβλήματα της.

Βεβαίως δεν μπόρεσε να αποφύγει το "Τον εχθρό σου πρώτο στο τραπέζι", για να κρατήσει και τις ισορροπίες εντός και να μην έχει από την αρχή εσωκομματικές "υπόγειες" άναταράξεις.

ΑΗΔΙΑ, μας προκάλεσε ο χθεσινός Θέμος Αναστασιάδης, που με τις εκπομπές του, μας γυρνάει σε προπαγάνδα εποχής '80, χωρίς να σέβεται θεσμούς και αξίες. Αν ήθελε να πανηγυρίσει τόσο πόλυ, που έφυγε η κυβέρνηση που φούσκωσε τον λογαριασμό του κατά 5.000.000 €, θα έπρεπε τουλάχιστον να κρατήσει τους τόνους και το ύφος που κράτησε μετά τη νίκη του και προς τιμήν του, ο αργηγός του ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια υπάρχει κανείς που μπορεί να δει ολόκληρη εκπομπή του?

Στη Νέα Δημοκρατία τώρα τα "ανέκδοτα" ξεκίνησαν νωρίς με την υποψηφιότητα Ψωμιάδη... Κι έχει ακόμα γέλια, μέχρι τα επόμενα...κλάματα...

Στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, πολύ σωστή η απόφαση να προτείνουν για πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας, τον Αλέξη Τσίπρα, που το έχουμε ξαναπει μέσα από εδώ, ότι είναι κεφάλαιο για την παράταξη και ξέρει να παίζει και μόνος του αν χρειαστεί.

Εδώ είμαστε όμως και παρακολουθούμε τις εξελίξεις...

ΓΥΜΝΟΣ...

Τέλη Σεπτεμβρίου 2009… Ναι, πριν λίγες μέρες… και απόγευμα Παρασκευής θέλησα να κολυμπήσω σε μια μικρή παραλία της Αττικής… Στην παραλία , μετρημένοι 5 άνθρωποι κοιτούσαν ο ένας τον άλλον να δει ποιος είναι πιο τρελός από τον άλλον, αφού για 3η συνεχόμενη μέρα έβρεχε και ο αέρας είχε κιόλας παγώσει, φέρνοντας τα πρώτα μηνύματα του χειμώνα….

Παρ’ όλ’ αυτά… είναι από τις λίγες στιγμές της ημέρας που πραγματικά χαλάρωνα…μέχρι που ακούω τη φωνή μιας μεσόκοπης κυριούλας που καθόταν λίγο πιο ‘κει… «Σας παρακαλώ, αυτό που κάνετε είναι απαράδεκτο! Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το…μόριο σας!!! Εδώ δεν είναι παραλία γυμνιστών».

Ώπα, λέω! Γυρνάω και πραγματικά βλέπω έναν πολύ αδύνατο ψηλό νεαρό με γενειάδα να στέκεται αμίλητος μπροστά της… γυμνός!

«Τι με κοιτάς ανώμαλε?» φώναξε η κυρία και σηκώθηκε μαζεύοντας βιαστικά τα πράγματά της για να φύγει μακριά από τον… “ανώμαλο” της παραλίας…

«Μη φοβάσαι», της λέει ο νεαρός “γυμνιστής”… «Ντυμένος είμαι…».

Ο νεαρός έσκυψε το κεφάλι και ήρθε με αργά βήματα προς το μέρος που καθόμουν εγώ λίγα μέτρα πιο κει. Γυρνάω και προσπάθησα να δω που είναι η πετσέτα του ή τα πράγματά του… Πουθενά όμως… Τίποτα…

Τον παρακολουθώ και κάθεται όπως ήταν πάνω στα βότσαλα σταυροπόδι και πιάνοντας μια πέτρα προσπαθούσε να κάνει γκελάκια στην επιφάνεια της θάλασσας…με τη μελαγχολία στο πρόσωπό του να γίνεται ένα με το γκρίζο του καιρού…

«Ρε φίλε…Όλα καλά?» του λέω… «Σου συμβαίνει κάτι?»

Γυρνάει και με κοιτάει χαμογελώντας οριακά και λέει…

«Χα! Ένας άνθρωπος που με βλέπει “ντυμένο” και μου μιλάει! Όχι ρε φίλε… Δεν είμαι καλά…!Αλλά thanks…»

«Δεν θα σου μιλούσα του λέω, αλλά η απάντησή σου στην κυρία με έκανε να αναρωτηθώ και ότι να σου πω την αλήθεια δεν βλέπω πουθενά στην παραλία πράγματα σου… Τι φάση είσαι?

«Όπως με βλέπεις τώρα… θα με δεις σχεδόν και όλο τον χρόνο…» μου λέει. «Απλά δεν έχω ρούχα… Δεν έχω σπίτι, δεν έχω οικογένεια, δεν έχω τίποτα. Θα μπορούσα με κάποιο τρόπο να φοράω κάτι για να μην προκαλώ φόβο ίσως, αλλά ΟΧΙ! Θέλω να βλέπουν όλοι πως νιώθω μέσα μου… Γυμνός! Από όλους και από όλα!

Από αυτούς που με ανάγκασαν να συνεχίσω να ζω όπως με έφερε ή μάνα μου στον κόσμο! Αυτή που έχασα μαζί με το σπίτι μας και όλα μου τα έγγραφα στις φωτιές του 2007 στο χωριό μου στον Πύργο… Ο πατέρας είχε “φύγει” αρκετά νωρίτερα…

Δεν στα λέω για να με λυπηθείς… Ούτε ψέματα σου λέω… Ανέστη με λένε και νιώθω να χάνω το μυαλό μου, κάθε φορά που σκέφτομαι ότι για το κράτος είμαι νεκρός… Ναι βέβαια… Με ανακοίνωσαν και στα δελτία ειδήσεων… Αυτή είναι η Ελλάδα… Θα μου πεις βέβαια γιατί δεν πας να δουλέψεις κάπου… Μα ποιος θα προσλάβει έναν νεκρό? Δεν έχω επίσημα έγγραφα… Τίποτα… Αλλά δεν έχω και όλα τα άλλα που σου είπα πριν… Προτιμώ να μένω έτσι παρά να ζητιανέψω από οποιονδήποτε ή οπουδήποτε… Και αν εσύ προσπαθήσεις να με βοηθήσεις με δουλειά, κάποιος κάποια στιγμή θα σου ζητήσει κάτι από εμένα.. Ένα χαρτί… κάτι…Μια φωτογραφία μου ίσως…

Δεν έχω εμφανιστεί ποτέ ξανά κάτω στα μέρη μου… Με πληγώνουν τα πάντα εκεί…

Το χωριό μου ήταν πολύ μικρό… Δεν είχα και πολλούς γνωστούς… Εδώ είμαι πραγματικά άγνωστος μεταξύ αγνώστων… Γυμνός μεταξύ…γυμνών…

Ναι! Γιατί όλοι κρύβουν τη γύμνια τους κάτω από τα φανταχτερά τους ρούχα και την τακτοποιημένη ζωούλα τους… Κάτω από την υποκρισία και την κακία που έχουν οδηγό τους για να επιβιώσουν σε μία ψεύτικη κοινωνία, που οι ίδιοι φτιάξανε και συντηρούν…

Γιατί το χειμώνα για κάποιους είμαι ρακοσυλέκτης λόγω της εμφάνισης μου και του πεζουλιού που κοιμάμαι κάτω από ένα υπόστεγο και το καλοκαίρι είμαι ο ανώμαλος γυμνός της παραλίας…

Έτσι λοιπόν φίλε μου… ΓΥΜΝΟΣ…μέσα μου…έξω μου…από όλους και από όλα… Κι έτσι θα μείνω… Μέχρι να αδειάσω…Γυμνός εκ πεποιθήσεως λοιπόν…

Σ’ευχαριστώ που με ρώτησες… Σ’ευχαριστώ που με άκουσες… Γεια χαρά…»

Δεν κατάφερα να βγάλω λέξη… Δεν μπορούσα να καταπιώ τον κόμπο στον λαιμό μου… Ένιωσα τόσο… “γυμνός” απέναντί του… Μα τόσο “γυμνός”…

Σε 4 μέρες θα πάω να ψηφίσω κάποιον καλοντυμένο…γυμνό! Ποιον; Τι; Kαι γιατί;