ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...ΕΛΛΗΝΕΣ!!!

Καλή χρονιά...Έλληνες με τις καλύτερες ευχές και ελπίδες, για υγεία και ευημερία σε μία χώρα που μας πληγώνει, ίσως, κάθε μέρα και περισσότερο!

Υγεία σε όλους εσας, την αγνή και καλή παρέα της Οδού Θεωρίας, που αν και σας έχουμε εγκαταλείψει λιγάκι το τελευταίο διάστημα, παραμένετε πάντα εδώ πιστοί και τόσο κοντά μας, με τα υπέροχα μηνύματα που μας στέλνετε καθημερινά!

Άμεσα επιστρέφουμε όπως πρέπει και όποτε πρέπει...

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ...2011 φορές πιο δυνατοί!!!

3 φίλοι κοινοί…

Και να… Μόνο αυτοι μας μείνανε… 3 φίλοι κοινοί… Έτσι γράφει στα «προφιλ» μας… Έτσι γράφει και η ζωή βλέπεις… Αυτή που εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε έτσι.. Ίσως καλύτερα εσύ…

Η αποξένωση? Σημείο των καιρών…

Η μοναξιά… Επίσης…

Η απομάκρυνση όμως είναι πάντα επιλογή… Επιλογή των αδυνάτων για εμένα ή των δυνατών για άλλους.. ίσως και σένα…

Με ενοχλεί που μοιάζει να νοιάζομαι μόνο εγώ για το αν υπάρχεις…

Με ενοχλεί να μην ξέρω τι κάνεις… Με ενοχλεί κυρίως…που ενοχλούμαι…

Δεν είναι λογικό… το ξέρω…

Καιρό όμως μετά.. κατάφερα να δώσω κι εγώ μια πειστική εξήγηση στον εαυτό μου…

Όλα είναι θέμα καρδιάς… βιωμάτων και ψυχής…βαθιάς.

Κάτι που πάντα είχα, έχω και νομίζω πως για πάντα θα έχω… Έτσι με μάθανε... Έτσι έμαθα… Έτσι ξέρω και θέλω…

Σε λίγες μέρες παντρεύομαι… Τη γυναίκα μου (πλέον)… την αγαπώ… Όπως και σένα… ακόμα… Θυμάσαι? Ή όχι? Αν όχι απλά κοίτα με… Στα μάτια μου θα δεις κάποια γνωστή εικόνα…

Τη δική σου…

Αν είναι έτσι η αγάπη…γιατί δεν μου το λεγες? Γιατί δεν μου το φώναξες ποτέ? Να ξέρω πως και πότε θα πρέπει πια να φύγω… Να ήξερα να μην έμπαινα ποτέ μέσα σου… Να ήξερα να μην σε έβαζα ποτέ μέσα στα σωθικά μου… Το αίμα μου έχει το χρώμα των ματιών σου τη μέρα που χαθήκαμε… Κόκκινο…

Φεύγω… Αλλάζω πόλη… Όλοι νομίζουν για δουλειά…

Άνεργος ετών 40… Πρέπει να πας...

Μόνος μου σχεδόν για πάντα… Μη με ξεχνάς…

Ναι… Μη… γιατί δεν μας έμεινε τίποτα άλλο πια, παρά μόνο η ανάμνηση και…

3 φίλοι κοινοί…

Drama Queen...

Στη ζωή μου έχω δει πολλά…και καταλαβαίνω ακόμα περισσότερα από αυτά που νομίζουν οι «πολλοί» ότι καταλαβαίνω…

Το περίεργο είναι, ότι αντιλαμβάνομαι πράγματα πριν εμφανιστούν ή αποδειχθούν και πριν καλά – καλά τα συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι που ... θα τα ζήσουν ή θα τα επικαλεστούν…

Τελευταίο «φρούτο» της εποχής μας, το οποίο μάλιστα βρίσκεται σε «έξαρση γονιμότητας», είναι το φαινόμενο της… “DRAMA QUEEN”!

Η γυναίκα ΔΡΑΜΑ… Η γυναίκα ΟΛΕΘΡΟΣ… Η γυναίκα που ΟΛΑ της πάνε στραβά κι έχει μονίμως ένα συννεφάκι πάνω από το κεφάλι της να βρέχει…

Η γυναίκα ΠΙΕΖΟΜΑΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ… Αυτή που το άσπρο το βλέπει μαύρο και ζει για τη στιγμή που θα έρθει το μαύρο…στην πραγματικότητα και να φωνάξει σε όλους… ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΥ ΣΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑ… ΟΛΑ ΜΑΥΡΑ ΕΙΝΑΙ!!!

Μία τέτοια λοιπόν είναι και η φίλη μου η Ασπασία!

Η Ασπασία, κόρη μεγαλοβιομήχανου που λόγω ενδοοικογενειακής βεντέτας, έχασε τα πάντα σε μία νύχτα… Βιομηχανία (χαρτιού)… Σωφέρ… 3 σπίτια… και βέβαια τα μαλλιά του, με αποτέλεσμα τώρα να φέρνει βόλτα 3 φορές την χωρίστρα από το αυτί, σε «σύστημα χταπόδι» για να καλύψει…τα ακάλυπτα…

Άσχετο, αλλά αν δε το έλεγα θα έβραζα…

Η Ασπασία κατά την ταπεινή μου άποψη είναι άξια εκπρόσωπος πολλών παρόμοιων γυναικών… Κλαίει και με τις ειδήσεις… και θεωρεί πως για όλα φταίει η τύχη της και η μιζέρια της!

Είναι η κλασσική που θεωρεί πως το συννεφάκι με τη βροχή την ακολουθεί παντού σαν τα cartoons της Disney… και βέβαια ζει για να επαληθεύεται η… «μαύρη της μοίρα»…

Ζει για να κλαίει… Ζει για να «πονάει»… Ζει για τους άλλους και ποτέ για αυτήν…

Και όταν κάτσει η…καλή (για αυτήν) – στραβή για όλους τους άλλους normal ανθρώπους – η παράστασή της ξεκινάει…

Κατάθλιψη… Απομόνωση… Αναμόχλευση «ενδόξων» στιγμών του παρελθόντος… Ανάδειξη φωτογραφικών στιγμών με το «θύμα» ή την «θλιβερή κατάσταση», στο facebook κλπ. κλπ…

Ύμνος της (όπως η ίδια λέει), είναι το Drama Queen της Lindsay Lohan (http://www.youtube.com/watch?v=p4ARpZqh9e8 )... Και μετά ύμνος γίνεται ότι αυτοκλαίγεται…

Μην σας κάνει εντύπωση… Όλοι έχουμε δίπλα μία Drama Queen… Μην τους φοβάστε… Κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους και πάλι όχι απόλυτα… Γιατί το μυστικό τους είναι, ότι κατά βάθος… ξέρουν την αλήθεια και την «κρύβουν» όσο καλύτερα γίνεται…

Έτσι και η φίλη μου η Ασπασία! Για αυτήν που όφειλα μία μικρή ανάρτηση για την ιστορία και τον σύγχρονο τίτλο που πρεσβεύει πανάξια!

Αφιερωμένο σε κάθε δάκρυ και «θλίψη» των “DRAMA QUEENS” της εποχής μας και της υπερβολής τους για κάθε…στραβή!!! Αφιερωμένο στην όμορφη φαντασία τους…

http://www.youtube.com/watch?v=ygpeeIjwy_0  

Είναι η ώρα που περνά το τρένο των 9:10...

Είναι η ίδια ώρα που μπορώ κι εγώ… εσένα να σκεφτώ… Τέτοιες ώρες βλέπεις έχω μάθει ν’ αγαπώ και να υπάρχω… Και ξέρεις τελευταία, αυτό το “υπάρχω” κλείνει μέσα του μόνο εσένα…

Εσένα που συναντώ κάθε φορά στο ίδιο τρένο… στις ίδιες γραμμές… στο ίδιο βλέμμα που με ακολουθεί από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα.

Ο Ιούνιος φεύγει σιωπηλά κι αυτός με μέρες που μοιάζει να έχει «κλέψει» από τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη…

Χα… Ο αγαπημένος μου καιρός… ξέρεις εσύ…

Το μυαλό μου έχει σταματήσει εδώ και μέρες… και το μόνο που αναγνωρίζει… Η εικόνα σου.

Αυτή η εικόνα που τρέχω κάθε μέρα να προλάβω…

Δεν με ξέρει καλά… Θα με μάθει… Δεν με ξέρεις καλά…

Έπιασε πάλι βροχή… άρχισαν να μυρίζουν οι πευκοβελόνες και το γρασίδι από το απέναντι παρτέρι… δίπλα στον σταθμό..

Ξάφνου σε βλέπω εκεί, να περπατάς βιαστικά για να μπεις κάτω από το υπόστεγο μην βρέξεις τα όμορφα σπαστά μαλλιά σου… Να μην βρέξεις τις σκέψεις που κουβαλάς… Τις αναμνήσεις που σε πλήγωσαν και σε κρατάνε πίσω…σε δρόμους μισούς… στενούς… μελαγχολικούς και τόσο μοναχικούς…

Ψάχνεις την τσάντα σου κάτι να βρεις… Τις χαμένες μέρες που έφυγαν ή αυτές που θα αφήνεις ακόμα να φεύγουν;

Βγάζεις δυο κλειδιά…

Το ένα της καρδιάς σου… Σκέφτεσαι…

Το άλλο της δικιάς του… Το χτυπάς νευρικά στα χέρια σου… Σε πειράζει που ενώ μέσα σου τον θες, τα θέλω σου και ο ανεξήγητος φόβος σου σε τραβάνε πάντα πίσω…

Και κάποιος τρίτος σου χαμογελά… Και σε κάνει να νιώθεις πιο άνετα μαζί του… Όχι γιατί τον θέλεις περισσότερο… Απλά γιατί δεν το θέλεις, περισσότερο…

Το τρένο των 9:10 φτάνει…

Και σήμερα θα κάνει το γνωστό του δρομολόγιο… Αυτό που κάποιες φορές ακολουθείς και μπαίνεις για να ταξιδέψεις μαζί του και αυτό που κάποιες μέρες αποφασίζεις να αφήνεις να φεύγει, χωρίς να μπεις…

Όταν ξέρεις πως το τρένο σου περνάει κάθε μέρα την ίδια ώρα, από το ίδιο σημείο, νιώθεις την ασφάλεια της ύπαρξής του…

Ξέρεις ότι θα περάσει… Ξέρεις ότι θα σε περιμένει… Κι αν το χάσεις… αύριο πάλι εκεί θα είναι…

Στα τρένα όμως σημασία έχει, ποιο βαγόνι επιλέγεις να μπεις… Γιατί, όλα ίδια μοιάζουν… Αλλά, ένα μόνο έχει το παράθυρο στην άκρη του, που μπορείς να δεις τα μάτια αυτού, που σε κοιτάνε κάθε μέρα από το ίδιο σημείο...

Σήκωσε απλά το βλέμμα σου και δες τα μάτια του, που καθρεφτίζουν εσένα…

Κι αν δεν μπορείς… Ίσως δεν θες… Ίσως αλλάζουν τα δρομολόγια του τρένου και της ψυχής μας… Και το ρολόι στο σταθμό τους να παγώνει, την ώρα που διάλεξες εσύ να σταματήσει…

Υ.Γ.: Καμιά φορά ξέρεις… Ίσως να κλείνουν κι οι σταθμοί…

"...Το σπίτι τρέχει ή το τρένο; 'H μήπως έτρεχε το βράδυ, προς το δικό της πεπρωμένο... "

http://www.youtube.com/watch?v=oPtGIGWhC74  

Γράμμα της Frida Kahlo προς τον Diego Rivera, που δεν έστειλε ποτέ...

Μεξικό, Σεπτέμβριος 1939

Η νύχτα μου είναι σαν μια μεγάλη καρδιά που πάλλεται...

Τρεις και μισή το πρωί.

Η νύχτα μου δεν έχει φεγγάρι. Η νύχτα μου έχει μεγάλα μάτια που κοιτάζουν ένα γκρίζο φως που μπαίνει από τα παράθυρα. Η νύχτα μου κλαίει και το μαξιλάρι υγραίνεται και κρυώνει. Η νύχτα μου είναι τόσο μεγάλη, που μοιάζει να εκτείνεται προς ένα αβέβαιο τέλος. Η νύχτα μου με ρίχνει στο γκρεμό όταν απουσιάζεις. Σε αναζητώ. Αναζητώ το κορμί σου στο πλευρό μου, την ανάσα σου, την μυρωδιά σου. Η απάντηση της νύχτας μου είναι: κενό. Η νύχτα μου το μόνο πράγμα που μου προσφέρει είναι κρύο και μοναξιά. Αναζητώ ένα σημείο επαφής: το σώμα σου. Πού βρίσκεσαι; Πού είσαι;

Η νύχτα μου είναι μια καρδιά σαβανωμένη. Η νύχτα μου γνωρίζει πως θα ήθελα να σε δω , να ακολουθήσω με τα χέρια μου τις καμπύλες του σώματός σου, να αναγνωρίσω το πρόσωπό σου και να το χαϊδέψω. Η νύχτα μου με πνίγει επειδή λείπεις εσύ. Η νύχτα μου σφαδάζει από αγάπη. Απ’ την αγάπη που όσο και να προσπαθώ να εμποδίσω, πάλλεται μέσα στο μισοσκόταδο –μέχρι την κάθε μου ίνα.

Η νύχτα μου θα ήθελε να σε καλέσει αλλά δεν έχει φωνή.

Το σώμα μου δεν μπορεί να καταλάβει. Σε έχει τόσο ανάγκη. Κατά βάθος εκείνο και εγώ να είμαστε ένα. Η νύχτα μου βασανίζεται τόσο, που δεν νιώθω το κορμί μου. Το συναίσθημα γίνεται δυνατό, πιο οξύ, απογυμνώνεται από την υλική του μορφή. Η νύχτα με πυρπολεί από έρωτα.

Είναι τέσσερις και μισή το πρωί.

Η νύχτα με εξουθενώνει. Γνωρίζει καλά πως μου λείπεις. Ακόμα και όλο το σκοτάδι της δεν μπορεί να κρύψει αυτή την αλήθεια. Η αλήθεια αστράφτει σαν μια λεπίδα μέσα στο μαύρο. Η νύχτα μου ήθελε να έχει φτερά για να πετάξει κοντά σου, να σε τυλίξει με αυτά στον ύπνο σου και να σε φέρει κοντά μου. Ενώ θα κοιμόσουν, θα καταλάβαινες την παρουσία μου δίπλα σου και θα με αγκάλιαζες χωρίς να ξυπνήσεις.

Η νύχτα μου δεν βάζει μυαλό. Η νύχτα μου σε σκέφτεται και άγρυπνη σε ονειρεύεται. Η νύχτα μου θλίβεται, περιπλανιέται. Η νύχτα μου μεγαλώνει την μοναξιά μου, κάθε είδους μοναξιά. Η σιωπή της αφουγκράζεται τις εσωτερικές φωνές μου. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Η νύχτα μου φοβάται πως δεν θα χαράξει ποτέ πια, ενώ την ίδια στιγμή τρέμει το φως της ημέρας. Πιστεύει πως η μέρα δεν είναι παρά μια τεχνητή μέρα, πως η κάθε της ώρα μετράει διπλά και ότι χωρίς εσένα είναι σαν να μην την ζω. Η νύχτα μου αναρωτιέται εάν η μέρα μου δεν μοιάζει με κείνη. Αυτό θα εξηγούσε στην νύχτα μου γιατί φοβάμαι και τη μέρα.

Η νύχτα μου ξέρει τι είναι αυτό που ονομάζουμε τρέλα. Όταν επικρατεί τάξη η αταξία απαγορεύεται. Η νύχτα μου δεν γνωρίσει τι δεν απαγορεύεται. Δεν απαγορεύεται να γίνεις ένα με τη νύχτα, αυτό το ξέρει. Όμως θυμώνει όταν βλέπει ένα κορμί βαθιά απογοητευμένο. Ένα κορμί δεν προορίζεται για να παντρευτεί το τίποτα. Η νύχτα μου σ’ αγαπά από τα βάθη της ύπαρξής της και αντηχεί από τα έγκατα της ψυχής μου. Η νύχτα μου τρέφεται από φανταστικούς ήχους. Εκείνη είναι σε θέση να το κάνει. Εγώ όχι. Η νύχτα μου με παρατηρεί. Το βλέμμα της, έτσι απαλό όπως είναι, κυλά πάνω στο καθετί. Η νύχτα μου απαιτεί να βρεθείς εδώ για να κυλήσει επάνω σου με την ίδια τρυφερότητα. Η νύχτα μου ελπίζει σ’ εσένα. Το σώμα μου σε περιμένει. Η νύχτα μου επιθυμεί ν’ αντικρίζει τα βλέμματά μας, καθώς θα ξεχειλίζουν από πόθο. Η νύχτα μου επιθυμεί να κρατήσει στα χέρια της κάθε σπασμό. Η νύχτα μου θα ήταν γλυκιά. Η νύχτα μου θρηνεί μέσα στο σκοτάδι όταν σε φέρνει στο νου της. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Δεν καταφέρνει να διώξει την εικόνα σου, δεν μπορεί να καταβροχθίσει τις επιθυμίες μου. Πεθαίνει επειδή δεν σε νιώθει δίπλα της, και με σκοτώνει. Η νύχτα μου σε αναζητά ασταμάτητα. Το σώμα μου πονάει οικτρά, επειδή δεν μπορεί να δει μέσα στην νύχτα την φιγούρα ή την σκιά σου.

Η νύχτα μου ουρλιάζει σχίζοντας τα πέπλα της, σκοντάφτει πάνω στην ίδια την σιωπή της, ενώ το σώμα σου εξακολουθεί να είναι απόν. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου λείπεις. Μου λείπουν τα λόγια σου. Το χρώμα σου.

Όπου να’ ναι ξημερώνει...

 

(Αναδημοσίευση από link φίλου στο fb)

Επί τέλους…φτωχοί!

Να ξαναγίνουμε φτωχοί… Όπως ήμασταν πάντα… Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό – όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό – ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους… Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία.

Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας . Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.. Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές. Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.

Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιός θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις…

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς..

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει...

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

(Άρθρο του Γιάννη Ξανθούλη)

3 ΧΡΟΝΙΑ...ΟΔΟΣ ΘΕΩΡΙΑΣ!

3 χρόνια μαζί... 3 χρόνια συντροφιά με όμορφες και αληθινές ιστορίες ζωής... Της δικής μας... Της δική σας... Με την αγάπη σας και τη συμμετοχή σας συνεχίζουμε... Έτσι για να κρατάμε την παρέα ζωντανή και ζεστή... Για να έχουμε πάντα μια σελίδα δική μας... Για να έχουμε πάντα κάπου να καταθέτουμε το είναι μας... Τις εικόνες μας... Τις στιγμές μας....

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας, στην πιο όμορφη "Οδό" του διαδικτύου...

"Οδός Θεωρίας"!

Κι όμως γύρισαν... Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας συγκίνησαν σε μια συναυλία...όνειρο!

"Κανένας δεν ξέρει πόσο «χιόνι» έχουν σηκώσει αυτές οι πλάτες… Κανένας δεν ξέρει… Κανένας…"

Και κάπως έτσι, με τα αυτοβιογραφικά λόγια του Χάρη, μαγνητοφωνημένα να ακούγονται από τα ηχεία, ξεκίνησε μία από τις ωραιότερες και πιο ιστορικές συναυλίες που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ…

Έναρξη και… «Αν είσαι Θεός, γιατί δεν μας λυπάσαι…»!

Πριν μπω όμως στη ροή και στα ακούσματα της βραδιάς, οφείλω να καταθέσω το πριν…

Τα εισιτήρια για τη συναυλία τα είχα βγάλει ηλεκτρονικά μόλις αυτή είχε ανακοινωθεί...

Το είχα πει σε πολλούς αλλά κανένας δεν ενδιαφερόταν να ακολουθήσει... γιατί θεωρούσαν παρωχημένη κουλτούρα και μεμψίμοιρα τα τραγούδια των «δίδυμων»…

Εγώ με τον Κώστα ήξερα πάντως ότι θα ήμασταν εκεί… Να τιμήσουμε αυτούς που μας μεγάλωσαν μουσικά, αυτούς που τραγουδήσαμε στις μουσικές σκηνές που παίζαμε 10 χρόνια πριν, αυτούς που θεωρούμε το μεγαλύτερο και πληρέστερο μουσικό κεφάλαιο της Ελλάδας, αφού μέσα από τον ερωτο-κοινωνικό τους λόγο, έχουν «ταΐσει» γενιές και γενιές…

Παρ’ολ’ αυτά, στην Ελλάδα του Κιάμου και της Αλεξανδράτου, δεν περιμέναμε να χαίρει αποδοχής η επιστροφή των Αφων Κατσιμίχα 10 χρόνια μετά…

Το πρωί ειδικά όταν διάβασα στην Athens Voice (www.athensvoice.gr), τη συνέντευξη του Χάρη, που καυτηρίαζε πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά κυρίως συναδέλφους, από τη δική του μουσική όχθη, πίστεψα ακόμα περισσότερο, ότι η κοινωνία των πρωινάδικων που ήδη είχε ξεκινήσει τον επικήδειο γιατί προσβλήθηκε από τα, κατά τα άλλα, ρεαλιστικά λόγια του Χάρη, δεν θα περνούσε ούτε απ’εξω…

Ώρα 20:37, έμπαινα στο parking του ποδηλατοδρομίου του ΟΑΚΑ… Σοκ Νο.1!!!

Ασφυκτικά γεμάτο και «κοπάδια» κόσμου να περπατάει, ακολουθώντας τη σήμανση… «ΠΡΟΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΠΑΝΟΥ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ»…

Μετά από 10 λεπτά παρκάρω… Περπατώντας κι εγώ, ακολουθώντας τα ίδια βέλη και κατευθύνομαι «ΠΡΟΣ ΑΡΕΝΑ»…

Στάση για τα απαραίτητα: Βρώμικο και μπύρα…

Είσοδος: Σοκ Νο.2!!! Το ποδηλατοδρόμιο γεμάτο και απ’έξω και πίσω μου είχα αφήσει ακόμα ουρές κόσμου που έμπαινε συνεχώς…

Με μια ματιά γύρω μου αντιλήφθηκα κάτι πολύ περίεργο… Ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού ήταν 20 χρονών…και ανάμεσα από τις αφάνες και τα ράστα, σαν αστεράκια ξεχωρίζανε κάποια άσπρα κεφαλάκια της γενιάς μας και πάνω…

Απίστευτο μου φάνηκε και το επισήμανε και ο Πάνος λίγη ώρα μετά, ευχαριστώντας από μικροφώνου τα νέα παιδιά, που σίγουρα τους έβλεπαν και τους άκουγαν live για πρώτη φορά στη ζωή τους.

Σκέφτηκα ότι, τελικά οι αξίες ποτέ δεν πεθαίνουν και παραμένουν διαχρονικές κι επίκαιρες…

21:12 και ενώ έχουν σβήσει τα φώτα λίγα δεύτερα πριν, τα αδέρφια βγαίνουν στη σκηνή… Α π ο θ έ ω σ η…και Σοκ Νο.3, μαζί με άλλα 10.000 και παραπάνω άτομα που είχαν κατακλύσει το κλειστό του ποδηλατοδρομίου σε εξέδρες και αρένα!

Τα παιδικά μας μουσικά είδωλα μόλις ξεκινούσαν το πάρτυ…

"Της αγάπης μαχαιριά", "Φάνης", "Προσωπικές οπτασίες", "Η μοναξιά του σχοινοβάτη", "Νύχτωσε νύχτα", "Ρίτα", "Μια βραδιά στο λούκι", "Υπόγειο", "Μη γυρίσεις", "Don’t worry be happy", "Ο παλιάτσος και ο ληστής", "Ο Μάρκος και η Άννα", "Γέλα πουλί μου" και πόσα άλλα, έντυσαν τη βραδιά μας μοναδικά!

Ξεχωριστή αναφορά για τον Μάνο Ξυδού, που στα τραγούδια που θύμισε τους ΠΥΞ – ΛΑΞ, ο κόσμος παραληρούσε… και μοναδική αναφορά στον ξεχωριστό Τόλη Φασόη που έγινε γνωστός με τους SharpTies και πούλησε σχεδόν μισό εκατομμύριo δίσκους με το "Get That Beat"!

Γενικά, τα αδέρφια φανερά συγκινημένοι έδειξαν ότι τα είχαν χάσει σε κάποιες φάσεις και δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα χαμόγελα ευτυχίας για αυτό που ζούσαν! Αγκαλιασμένοι τραγούδησαν, αγκαλιασμένοι βούρκωσαν, αγκαλιασμένοι έφυγαν από τη σκηνή...

Ο Χάρης μας είχε λείψει πολύ και η κουρασμένη (ίσως και γερασμένη) φιγούρα του επί σκηνής, φάνηκε μόνο για λίγο, αφού στη συνέχεια μας θύμισε πως είναι να χοροπηδάς στις συναυλίες και να τραγουδάς κάθε στιγμή τους με πάθος εφήβου…

Μετά από τέτοιες βραδιές…τρέχεις στο σπίτι σου για να μην μπει σφήνα καμία άλλη εικόνα στο μυαλό σου μέχρι να ξαπλώσεις και να πεις… «Έλα στ’ όνειρό μου και περπάτησε…».

Υ.Γ. 1: …Εγώ σε έχω πια ξεχάσει. Το αίμα μου όμως ακόμα σε θυμάται…

Υ.Γ. 2: …Aπ’ όλα περισσότερο, αυτό που με πειράζει, είναι…την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω…

Υ.Γ. 3: … Γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα…

Καλά ακούσματα σε όλους μέχρι τα επόμενα…

http://www.youtube.com/watch?v=LJEhjZ_rW40

Au revoir…

Ήρθα να γράψω σε ένα internet café… Στο σπίτι δεν μπορούσα.. πνιγόμουν… Σκεφτόμουν να βάλω ως τίτλο "ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΕΡΩΤΑ…". Έτσι ένιωθε η ψυχή μου... Έσβησα τις 2 τελευταίες λέξεις… Μετά όλες… Γιατί δεν ξέρω… Ίσως από φόβο και πάλι…

Κλείνω τα μάτια και τη σκέφτομαι… 3 μέρες τώρα και δυσκολεύομαι να κοιμηθώ… Αφέθηκα … Μετά από καιρό… Τόσα χρόνια πάλευα να μην αφεθώ για να μην πονέσω (πάλι)… Με "μάγεψε"… "Έπαιξε" όμορφα με το μυαλό μου και χωρίς "δεύτερες σκέψεις"… απλά χάιδευε τις "χορδές" του…

"Έφαγα" déjà vu όμορφων στιγμών και εικόνων, την πρώτη μέρα που την είδα κιόλας…

Πλάκα… Βροχή… Φιλί… "Απανεμιά"… Αγκαλιά και κόμπος στο στομάχι…

Μόλις λίγες μέρες… Δύσκολες (για μένα)… Όμορφες όμως… Μαγικές μέσα μου θα έλεγα… Μου θύμισαν οτι ζω… Μου "φώναξαν" ξανά πως είναι να ερωτεύεσαι…

Σε μία από τις κουβέντες μας την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε και μιλούσαμε με τις ώρες στο «Καφέ Μελίνα», την ρώτησα αν έχει δει μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, την "Απέραντη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού…". Όχι, μου είπε και της εξηγούσα…

Δεν ήξερα ότι λίγες μέρες μετά θα μπορούσαμε μαζί να πρωταγωνιστούμε σε μια παρόμοια ιστορία…

Ένα τηλέφωνο…Ένα αναπάντεχο ατύχημα φίλου της… Σιωπή… Και ένα μήνυμα λίγες ώρες μετά από εκείνη…

"Τελικά έφυγε… Είμαι χάλια… Θα σε πάρω εγώ όταν νιώσω καλύτερα…", μου είχε γράψει…

Το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω ήταν … "Λυπάμαι. Πραγματικά…".

Μετά χάθηκε… Έτσι… Ξαφνικά…

Πίστεψα την ίδια μέρα πως εννοούσε… Δεν ήταν δυνατόν αυτή που πίστεψα πως ζούσαμε την συμπλήρωση του άλλου μας μισού ο ένας για τον άλλο…τόσο ξαφνικά… τόσο απρόσμενα.. να εννοούσε κάτι άλλο…

Όσο περνούσε η ώρα καταλάβαινα τι ακριβώς εννοούσε…

Πόνεσα… Δεν περίμενα τόσο… Δύσκολο να καταλάβει ο οποιοσδήποτε… Γιατί εγώ ήξερα πως ένιωσα…

Περίεργο Θεέ μου… Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω… Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω… Περίμενα… Σκεφτόμουνα…. Πρέπει να έπιασα πάνω από 20 φορές το κινητό μου για να στείλω μήνυμα… και κάτι πάντα με τραβούσε πίσω… Σεβασμός? Φόβος? Αμηχανία? Δεν ξέρω… Αν και σαν βάση σκέψης είχα συνεχώς το πρώτο…

Ύστερα τι? Κενό…Θλίψη… Απορία… Γιατί δεν έμαθα ποτέ…

Γιατί δεν ήξερα αν θα την ξαναδώ ποτέ… Και πως θα είναι? Και πως θα είμαι?

Ανοίγω τα μάτια μου… Στην τηλεόραση παίζει το "Ημερολόγιο" (The Notebook)…

Ακόμα κι αυτό απίστευτο… Η αγαπημένη μας ταινία και των 2… Όπως όλα τα τραγούδια που ακούγαμε ή δεν ακούγαμε μαζί… αλλά ξέραμε… Ότι μας άρεσαν το ίδιο και σκεφτόμασταν τα ίδια…

"Ψάχνω το άλλο μου μισό", μου είχε πει και με κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν… Tο βρήκε… Tο έχασα…

Au revoir…

http://www.youtube.com/watch?v=fJZ4xvaWYUw&feature=PlayList&p=95316EC8F382163E&playnext=1&playnext_from=PL&index=1

Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους!

Ως γενοκτονία αναγνωρίζει η αμερικανική Γερουσία τη σφαγή των Αρμενίων το 1915, με 23 ψήφους υπέρ και 22 κατά.

Μετά το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, η Άγκυρα κάλεσε τον τούρκο πρέσβη στην Ουάσιγκτον για διαβουλεύσεις.

Ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίμπ Ερντογάν τόνισε ότι, "επλήγησαν σοβαρά", με αυτόν τον τρόπο, "οι αμερικανο - τουρκικές σχέσεις".

Στο μεταξύ, ανακοίνωση με την οποία καταδικάζεται η απόφαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να δεχθεί το σχέδιο ψηφίσματος για το θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 εξέδωσε η τουρκική κυβέρνηση.

Η ανακοίνωση μεταξύ άλλων, αναφέρει τα εξής:

"Η Τουρκία δέχθηκε με λύπη το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε σήμερα εκ μέρους της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Καταδικάζουμε το σχέδιο αυτό που κατηγορεί την Τουρκία για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει.
Όσοι στήριξαν το σχέδιο αυτό, παρέβλεψαν τις ιστορικές πραγματικότητες και τη διχογνωμία που υπάρχει επί του θέματος μεταξύ των ειδικών ιστορικών και υιοθέτησαν, με πολιτικά κριτήρια, μία λανθασμένη και άδικη στάση... Εκφράζουμε σοβαρή ανησυχία για το ότι το σχέδιο απόφασης που εγκρίθηκε από την Επιτροπή παρ' όλες τις προειδοποιήσεις μας θα ζημιώσει τις σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ και θα ανακόψει τις προσπάθειες που καταβάλλονται για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας.
Η απόφαση αυτή που θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τις προσπάθειες που καταβάλουμε με τις ΗΠΑ στο πλαίσιο μας ευρείας κοινής ατζέντας, υποδεικνύει δυστυχώς και την έλλειψη στρατηγικού οράματος".

(πηγή: skai.gr)